Skip to content

ΒΙΒΛΙΑ: Τη μέρα που οι εικόνες… επαναστάτησαν!

Γράφει η Μυρσίνη Καλογεράκη | Το Πράσινο Σύννεφο

Με αφορμή τη συμμετοχή του Πράσινου Σύννεφου στο Φεστιβάλ Bookpoints, επιλέξαμε τρία  εικονογραφημένα παιδικά βιβλία , που τα αγαπάμε ιδιαίτερα για την όμορφη εικονογράφηση τους.  Τα βιβλία αυτά έχουν εικονογραφηθεί από τρεις ιδιαίτερους δημιουργούς, που δεν αναπαριστούν απλά τα κείμενα, αλλά με τα χρώματα τους δημιουργούν ιστορίες μέσα στην ιστορία, δίνοντας φτερά στη φαντασία παιδιών, αλλά και μεγάλων!

Ο Ξυλαράκης – Axel Scheffler | Εκδόσεις Ίκαρος

Ένα βιβλίο για τη σημασία της ανάγκης όλων μας να περνάμε τα Χριστούγεννα μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα , με τις υπέροχες ξεχωριστές εικόνες του Scheffler να κυριαρχούν και να δίνουν ζωή στις περιπέτειες του Ξυλαράκη. Αγαπημένος εικονογράφος ακόμα και των πολύ μικρών παιδιών που αναγνωρίζουν τη δουλειά του σε όλα τα βιβλία!

Χιονίζει….- Eric Carle | Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο

Ένα βιβλίο για πολύ μικρά παιδιά, που πρέπει να ανακαλύψουν τα ζωάκια που κρύβονται κάτω από το χιόνι. Ο Eric Carle μας έχει προσφέρει βιβλία με καταπληκτική εικονογράφηση, με θέματα που έχουν σχέση κυρίως με τη φύση, τα ζώα και τη φιλία και με το βιβλίο αυτό εισάγει τα πολύ μικρά παιδιά στον πολύχρωμο κόσμο του !

Η Μέρα που Τα Κραγιόνια τα Παράτησαν – Oliver Jeffers σε κείμενο Daywalt Drew |Εκδόσεις Ίκαρος

Ένα βιβλίο που θα μας κάνει να δούμε τα χρώματα με άλλο μάτι! Μια ολοζώντανη ιστορία , γεμάτη χιούμορ με μοναδικές εικόνες από τον αγαπημένο Oliver Jeffers.

 

Παρουσιάσαμε ενδεικτικά τα βιβλία αυτά, γιατί πιστεύουμε ότι μπορούν να αποτελέσουν μια πρώτη επαφή  με το έργο εξαίρετων εικονογράφων. Η λίστα με τους αγαπημένους εικονογράφους είναι πολύ μεγάλη και θα έπρεπε να γίνει μια ξεχωριστή αναφορά στους εξαιρετικούς Έλληνες εικονογράφους που έχουν δώσει νέα πνοή στο ελληνικό παιδικό – και όχι μόνο βιβλίο. Επισκεφθείτε με τα παιδιά σας το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς και αφήστε να διαλέξουν μόνα τους βιβλία με εικόνες που βρίσκουν ελκυστικές. Είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός μικρού βιβλιόφιλου

 

BOOKPOINTS l Πίσω από το βιβλίο: Η εικονογράφηση

Resilient Thessaloniki: Πάρκο όπως το θες!

Photo credits: Κ. Στυλιάδης

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου | www.pigolampides.gr

Τον Μάρτιο του 2016, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης ανακοινώνει την έναρξη λειτουργίας του Γραφείου Αστικής Ανθεκτικότητας, στο πλαίσιο της ένταξης της Θεσσαλονίκης στο πρόγραμμα των «100 Ανθεκτικών Πόλεων»

Την Κυριακή 05/11 πραγματοποιήθηκε μία δράση στο πάρκο Μηνά Πατρικίου, στα πλαίσια της  ευρύτερης προσπάθειας του Δήμου Θεσσαλονίκης και του παραπάνω προγράμματος, με τον τίτλο Resilient Thessaloniki, για ανάδειξη των δημόσιων χώρων (στη συγκεκριμένη περίπτωση πάρκων) και την ευαισθητοποίηση των πολιτών για πιο ενεργή συμμετοχή και διοργάνωση αντίστοιχων δράσεων.

Ανέκαθεν μου άρεσαν τα πάρκα και πάντα ζήλευα τις ευρωπαϊκές πόλεις, που είχαν καταφέρει να διατηρούν ζωντανά τα πάρκα τους, όχι μόνο με τη μορφή υποδομών αλλά και με αυτή των ανθρώπων, που τα καταλαμβάνουν και τα χαίρονται.

Είμαι υπέρμαχος της άποψης πως Δήμος είμαστε εμείς οι πολίτες και πως δεν αρκούν τα παράπονα για τη διεκδίκηση ουσιαστικών και ποιοτικών δημόσιων χώρων. Πρέπει να αρχίσουμε να δημιουργούμε οι ίδιοι πολιτισμό, να φροντίζουμε τη γειτονιά μας, να συνεργαζόμαστε με τους γείτονές μας για το κοινό καλό. Πρέπει να δραστηριοποιηθούμε και τότε σίγουρα θα έχουμε αρωγό τον Δήμο και τους δημοτικούς μηχανισμούς.

Έκανα πολλές ερωτήσεις και έμαθα πολλά, τα οποία και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου. Αν έχεις και εσύ οποιαδήποτε απορία, άφησε το σχόλιό σου και θα προσπαθήσω με τη βοήθεια των αρμόδιων ανθρώπων να σου δώσω απάντηση και να εμπλουτίσω την ανάρτηση αυτή.

Πείτε μας λίγα λόγια για το πρόγραμμα Resilient Thessaloniki. Σε τι αποσκοπεί το πρόγραμμα και πως τελικά μπορεί να ωφελήσει τον πολίτη;

Μαρία Σιτζόγλου, Σύμβουλος του προγράμματος Resilient Thessaloniki, σε θέματα Κοινωνικού και Συμμετοχικού Σχεδιασμού: To 2014 η Θεσσαλονίκη πήρε μέρος σε μία διαγωνιστική διαδικασία μεταξύ εκατοντάδων πόλεων του κόσμου και κατάφερε να ενταχθεί στο διεθνές δίκτυο πόλεων “100 Ανθεκτικές πόλεις” – “100 Resilient Cities” pioneer by the Rockefeller Foundation.

Το πρόγραμμα “Ανθεκτική Θεσσαλονίκη” –  “Resilient Thessaloniki” ξεκίνησε τον Μάρτιο 2016 με τη δημιουργία του Γραφείου Αστικής Ανθεκτικότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης. Στόχος του προγράμματος είναι η διαμόρφωση και η προώθηση της μακροπρόθεσμης “Στρατηγικής Αστικής Ανθεκτικότητας – Θεσσαλονίκη 2030”, που απαντάει στις σημερινές αλλά και ενδεχόμενες μελλοντικές προκλήσεις και χρόνιες πιέσεις της πόλης μας, διαμορφώνοντας μία πιο ανθεκτική, βιώσιμη και φιλική πόλη.

Μία πρόκληση για την πόλη μπορεί να είναι ένας ισχυρός σεισμός, όπως επίσης μπορεί να είναι και η απεργία της αστικής συγκοινωνίας για μία μέρα. Είναι προετοιμασμένοι οι μηχανισμοί της πόλης μας για να ανταποκριθούν σε μία τέτοια απρόσμενη κατάσταση; Γνωρίζουμε άραγε εμείς οι πολίτες πως να ανταποκριθούμε σε μία τέτοια κατάσταση στην καθημερινότητά μας;

Μία χρόνια πίεση για την πόλη μπορεί να είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση, όπως επίσης μπορεί να είναι και η έλλειψη πρασίνου ή ευχάριστων ανοιχτών χώρων στη γειτονιά μας. Πως οι χρόνιες αυτές πιέσεις αντιμετωπίζονται στο επίπεδο στρατηγικών αποφάσεων των φορέων της πόλης αλλά και σε επίπεδο καθημερινής νοοτροπίας όλων μας;

Το πόσο συχνά μπορεί να χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητό μας ή να φροντίζουμε το δημόσιο χώρο έξω από την κατοικία μας, συμβάλλει σημαντικά σε κάθε έργο μεγαλύτερης κλίμακας και συνεπώς στην βελτίωση της ποιότητας της καθημερινής μας ζωής.

Συνοψίζοντας, λοιπόν,  ο σκοπός αυτής της στρατηγικής Αστικής Ανθεκτικότητας είναι να συνδυάσει και να προωθήσει μεγάλης κλίμακας σχέδια, όπως για παράδειγμα την αποτελεσματική διαχείριση αστικών απορριμμάτων ή την ανάπτυξη συστήματος διαχείρισης κινδύνου από ενδεχόμενες φυσικές καταστροφές, μέχρι τη δημιουργία προγραμμάτων κλίμακας γειτονιάς, όπως τα  Ανοιχτά Σχολεία στη γειτονιά και την προώθηση συμμετοχικών διαδικασιών με γονείς και παιδιά για την εξασφάλιση ασφαλών διαδρομών των μαθητών από και προς το σχολείο.

 

Μπορείτε να μας δώσετε μερικές ιδέες για τη χρήση των δημόσιων χώρων από τους πολίτες; Σε ποιες περιπτώσεις χρειάζεται ειδική άδεια;

Μαρία Σιτζόγλου, Σύμβουλος του προγράμματος Resilient Thessaloniki, σε θέματα Κοινωνικού και Συμμετοχικού Σχεδιασμού: Ο δημόσιος χώρος αποτελεί τον καθημερινό χώρο όλων μας, καθώς είναι το πεδίο που κινούμαστε, συναντιόμαστε, εκφράζουμε τις απόψεις μας αλλά και επιλέγουμε για ψυχαγωγία και ξεκούραση. Τι καλύτερο λοιπόν από το να συν- δημιουργούμε και να συν- αποφασίζουμε για το δημόσιο χώρο της γειτονιάς μας.

Οι ιδέες και προτάσεις που έχουμε δει να διοργανώνονται με πρωτοβουλία της γειτονιάς, ποικίλουν από το σχεδιασμό παιχνιδιών στα πλακόστρωτα δάπεδα και ανάγνωση παραμυθιών μέχρι τη διοργάνωση δείπνου γειτονιάς και θερινού σινεμά στο πάρκο.

Η χρήση του δημόσιου χώρου αποτελεί δικαίωμα όλων μας, προφανώς και ο καθένας μπορεί να διοργανώσει κάτι στη γειτονιά του παρέα με τους φίλους του αρκεί σαφώς να μην επιβαρύνει ή δυσχεραίνει την ομαλή καθημερινότητα της γειτονιάς. Στην περίπτωση που η δράση μας προϋποθέτει την αποκλειστική χρήση κάποιου χώρου τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε τον τρόπο αδειοδότησης.

Με πιο απλά λόγια, μπορεί για παράδειγμα το πάρκο της γειτονιάς μας να έχει ένα αμφιθέατρο, το οποίο θέλουμε ως πολίτες να χρησιμοποιήσουμε για μία βράδια θερινού σινεμά. Προκύπτουν τότε οι εξής απορίες: Που πρέπει να απευθυνθούμε; Πως θα πάρουμε ρεύμα; Πόσο καιρό πριν πρέπει να καταθέσω κάποιο αίτημα; Ποιους θα χρειαστεί να ενημερώσουμε;

Τα ερωτήματα αυτά αφορούν πληροφορίες που υπάρχουν αποσπασματικά  χωρίς όμως να είναι συγκεντρωμένες ως βήματα, διαθέσιμες και γνωστές σε όλους μας. Αυτός είναι ο κύριος στόχος μας, να δημιουργήσουμε μία ανανεωμένη ενιαία διαδικασία, απλή και προσβάσιμη από όλους, που θα δίνει την ευκαιρία στον καθένα από εμάς να έχει μία ολοκληρωμένη εικόνα των δυνατοτήτων και των προϋποθέσεων για την υλοποίηση της ιδέας μας που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε στη γειτονιά μας.

Photo credits: Κ. Στυλιάδης

Για την απλοποίηση της υφιστάμενης διαδικασίας παραχώρησης του δημόσιου χώρου για δράσεις πολιτών και παράλληλα την καλύτερη ενημέρωση, σχεδιάζουμε μία ανανεωμένη διαδικασία στα πρότυπα άλλων πόλεων που με επιτυχία έχουν καταφέρει να εμπνέουν και ενθαρρύνουν τους γείτονες να συνεργαστούν μεταξύ τους και να αναλάβουν δράση στη γειτονιά τους!

Ποιος δεν θα ήθελε στο πάρκο της γειτονιάς να διοργανώνονται ομαδικά παιχνίδια από παιχνίδι θησαυρού μέχρι scrabble, ημέρες ανοιχτής βιβλιοθήκης οπού πηγαίνοντας στο πάρκο μπορείς να διαβάσεις βιβλία της τοπικής βιβλιοθήκης ή πικ νικ γειτονιάς.

Τι απαιτεί αυτό; Τίποτα περισσότερο από τη συνεργασία της γειτονιάς!

Πόσο δύσκολο είναι; Το ξεκίνημα αποτελεί πρόκληση αλλά εάν γίνει η αρχή κάθε επόμενη δράση θα είναι όλο και πιο εύκολη.

Στόχος της πιλοτικής δράσης “Πάρκο όπως το θες!”, στο πάρκο Μηνά Πατρικίου ήταν ακριβώς αυτός – να γίνει η αρχή!

 

Τι ακριβώς συνέβη στο Πάρκο Μηνά Πατρικίου την Κυριακή 5 Νοεμβρίου; Πως ανταποκρίθηκε ο κόσμος; Ποιο ήταν το μήνυμα που θέλατε να μεταδώσετε;

Μαρία Σιτζόγλου, Σύμβουλος του προγράμματος Resilient Thessaloniki, σε θέματα Κοινωνικού και Συμμετοχικού Σχεδιασμού: Προφανώς δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι δημιουργούμε μία λειτουργική διαδικασία χωρίς να την δοκιμάσουμε πριν την οριστικοποιήσουμε κι έτσι φτάνουμε στην Κυριακή 5 Νοεμβρίου και την δράση –  πείραμα  ¨Πάρκο όπως το θες!”.

Από την πρώτη στιγμή της προσπάθειας, αποφασίστηκε να διοργανωθεί μία πιλοτική δράση, που θα τεστάρει αυτή τη διαδικασία, ελπίζοντας ότι θα αποκαλύψει κάθε αδύναμο σημείο που μπορεί να έχει ξεφύγει.

Με την ένθερμη υποστήριξη της Ε’ Δημοτικής Κοινότητας, που αγκάλιασε αυτή την προσπάθεια, ξεκινώντας από τον περασμένο Απρίλιο, ανδιοργανώθηκαν συμμετοχικά εργαστήρια με ανοιχτό κάλεσμα προς όλους, με στόχο το σχεδιασμό της πιλοτικής δράσης στο πάρκο. Οι εργασίες των εργαστηρίων οδήγησαν στη δημιουργία ενός πυρήνα ενεργών πολιτών που αφιέρωσαν χρόνο και τις γνώσεις τους για το συντονισμό και τη διεξαγωγή της δράσης “Πάρκο όπως το θες!”, στο πάρκο Μηνά Πατρικίου.

Κάθε δραστηριότητα που πραγματοποιήθηκε αποτελεί ιδέα που κατατέθηκε από πολίτες στη διάρκεια των συμμετοχικών εργαστηρίων και υλοποιήθηκε με  πρωτοβουλία, προσωπικό χρόνο και πόρους από τους ενεργούς πολίτες του πυρήνα συντονισμού.  Τον πυρήνα αυτό ενδυνάμωσαν και άλλες ομάδες εθελοντών και χορηγών που αναγνώρισαν την αξία και το στόχο της προσπάθειας αυτής.

Photo credits: Γ. Σημιτόπουλος

Πως μοιάζει η επόμενη μέρα; Πέτυχε το πείραμα; Τι ακολουθεί; Πως μπορούν να ενημερώνονται οι πολίτες για τα επόμενα στάδια του Resilient Thessaloniki;

Μαρία Σιτζόγλου, Σύμβουλος του προγράμματος Resilient Thessaloniki, σε θέματα Κοινωνικού και Συμμετοχικού Σχεδιασμού: Θεωρούμε ότι το πείραμα πέτυχε, η πιλοτική δράση είχε απήχηση στη γειτονιά καθώς ο κόσμος στο πάρκο συμμετείχε στις δραστηριότητες, αναζήτησε με ενθουσιασμό περισσότερες πληροφορίες και στα πλαίσια της ανοιχτής διαδραστικής συζήτησης την Κυριακή στο πάρκο, δήλωσε ενδιαφέρον να μάθει πως και ακολουθώντας ποια διαδικασία μπορεί να διοργανώσει κάτι αντίστοιχο και στην δική του γειτονιά!

Όπως αναφέραμε και νωρίτερα, η δράση – πείραμα “Πάρκο όπως το θες!” αποτέλεσε την πιλοτική εφαρμογή της απλοποιημένης διαδικασίας παραχώρησης χώρου με τίτλο “Διαδικασία Αδειοδότησης Συμμετοχικών Δράσεων και Προσωρινών Παρεμβάσεων στη γειτονιά”. Ο τίτλος είναι λίγο μεγάλος γιατί στόχο έχει να καλύψει επαρκώς όλες τις ιδέες και ανάγκες πολιτών για την γειτονιά!

Η διαδικασία δεν είναι ακόμη θεσμοθετημένη, καθώς αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στο στάδιο επεξεργασίας των νέων δεδομένων μετά τη διεξαγωγή της πιλοτικής δράσης. Τα επόμενα βήματα είναι να οριστικοποιηθεί η διαδικασία και παράλληλα να ολοκληρωθεί ο οδηγός ενδυνάμωσης πολιτών “From Idea to Action” που θα περιλαμβάνει μία εργαλειοθήκη και κατάλογο καλών πρακτικών, τον οποίο ο καθένας μας μπορεί να συμβουλεύεται για να υλοποιήσει κάθε ευφάνταστη ιδέα του για τη γειτονιά.

Είναι σημαντικό να πούμε εδώ ότι η ανανεωμένη διαδικασία αλλά και ο οδηγός “From Idea to Action” προορίζεται να ανέβει στην ιστοσελίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, με στόχο να μπορεί να γίνεται κατάθεση του αιτήματος αλλά και κατάλληλη ενημέρωση για τη διαδικασία με ένα κλικ!

Για να μείνετε συντονισμένοι για τα επόμενα στάδια  και την ολοκλήρωση αυτής της προσπάθειας αλλά και για αντίστοιχα προγράμματα που προωθούν τη συμμετοχή των πολιτών, ακολουθήστε τη σελίδα Resilient Thessaloniki στο Facebook!

 

Παράλληλα με τις διάφορες δράσεις για τα παιδιά, πραγματοποιήθηκαν και κάποιες συζητήσεις. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας με λίγα λόγια τις ιδέες που κατατέθηκαν και τα συμπεράσματα στα οποία καταλήξατε;

Γεωργία Ποζουκίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης, ΑΠΘ: Αν και η επεξεργασία των καταγεγραμμένων ιδεών δεν έχει ολοκληρωθεί, μπορούμε να αναφέρουμε ότι πάγιο ζητούμενο των κατοίκων αποτελεί η δημιουργία ενός καθαρού και φιλόξενου πάρκου κυρίως για τα παιδιά. Προς αυτή την κατεύθυνση προτάθηκε η συστηματική καθαριότητα του πάρκου και η συντήρηση των ήδη υπαρχουσών εγκαταστάσεων, καθώς και η τοποθέτηση νέου αστικού εξοπλισμού. (π.χ. η καλύτερη συντήρηση της παιδικής χαράς, εγκατάσταση υποδομών πικ-νικ κα).

Οι κάτοικοι της περιοχής αναγνωρίζουν το γεγονός ότι δεν υπάρχει ο ανάλογος σεβασμός προς τον χώρο του πάρκου και δεδομένου ότι οι βασικότεροι χρήστες του είναι παιδιά, προτείνουν δράσεις όπως η οργάνωση εκδηλώσεων στο θεατράκι αλλά και η ανάγκη να δημιουργηθούν χώροι και κατ΄ επέκταση δραστηριότητες που θα απευθύνονται στους εφήβους της περιοχής (χώρος στάθμευσης για τα ποδήλατα, πίστες για skate, τέρματα ποδοσφαίρου κα).

Ακόμη, αν και αρκετοί ήταν αυτοί που δήλωσαν πως χρησιμοποιούν το πάρκο για τη βόλτα των σκύλων τους, ακόμα περισσότεροι εξέφρασαν την άποψη πως θα πρέπει να υπάρξει ειδικός (περιφραγμένος) χώρος για τα σκυλιά. Τέλος εκφράστηκε από αρκετούς η ανησυχία για την ύπαρξη παραβατικής συμπεριφοράς στο πάρκο.

Να σημειωθεί ότι η πλειοψηφία των ατόμων που συμμετείχαν στη συζήτηση είναι κάτοικοι της περιοχής που γειτνιάζει με το πάρκο, το οποίο επισκέπτονται πάνω από τρεις φορές την εβδομάδα.

Photo credits: Γ. Σημιτόπουλος

Ποιος ο ρόλος του Πανεπιστημίου (ΑΠΘ) σε αυτή τη δράση; Πως συνδέεται τελικά ένα πάρκο με το Πανεπιστήμιο, τη Βιβλιοθήκη, το Δήμο και τελικά τον πολίτη;

Γεωργία Ποζουκίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης, ΑΠΘ: Ο στόχος της συμμετοχής του τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης του ΑΠΘ στη δράση είναι η ενεργοποίηση των κατοίκων της γειτονιάς ως προς την ανάληψη πρωτοβουλιών για υλοποίηση δράσεων στο πάρκο τους. Μέσα από μια σειρά  ερωτήσεων και παιχνιδιών οι χρήστες του πάρκου μπαίνουν σε μια διαδικασία προβληματισμού σε σχέση με το τι δράσεις θα ήθελαν οι ίδιοι να υλοποιήσουν στο πάρκο τους καθώς και το πλαίσιο (διοικητικό και θεσμικό) μέσα στο οποίο θα μπορούσαν να τις υλοποιήσουν.

Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Πάρκο όπως το Θες, οι πολίτες, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, οι διοικητικές δομές του Δήμου Θεσσαλονίκης καθώς και οι τοπικοί πόροι & φορείς όπως πχ η παιδική βιβλιοθήκη της Δελφών, που βρίσκεται κοντά στο πάρκο, αποτελούν ισότιμα μέλη ενός συνεργατικού σχήματος  που έχει στόχο την συν-επικοινωνία, τον συν-σχεδιασμό και την συν-απόφαση για την άρση της απομόνωσης και την επανεξοικείωση με το δημόσιο χώρο. Άποψη μας είναι ότι η δράση αυτή ενσαρκώνει ουσιαστικά ένα αναδυόμενο μοντέλο αστικής διακυβέρνησης, στο οποίο ο σχεδιασμός έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και η εμπειρική γνώση των αποδεκτών του σχεδιασμού αποκτά βαρύνουσα σημασία και αξία και λειτουργεί συμπληρωματικά με την επιστημονική γνώση.

Photo credits: Γ. Σημιτόπουλος

Αρκεί το μεράκι των πολιτών για την ανάδειξη και ενεργοποίηση του δημόσιου χώρου; Πόσο τον βοηθά το υφιστάμενο πλαίσιο να αναλάβει δράση; Μήπως υπάρχουν πολλά εμπόδια και περιττές διαδικασίες; Τι μπορεί να κάνει το Resilient Thessaloniki για αυτό;

Δημήτρης Θεοδωράκος, Ενεργός πολίτης: Η πρωτοβουλία  του κάθε πολίτη ατομικά αλλά και η ενεργός συμμετοχή ομάδων πολιτών συλλογικά, αποτελεί μια πολύ καλή αρχή για την ανάδειξη και διεκδίκηση του δημόσιου χώρου, ωστόσο αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Η αλλαγή νοοτροπίας και η υιοθέτηση μια διαφορετικής κουλτούρας γύρω απ’ τον δημόσιο χώρο από τους πολίτες είναι μια δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία, στην οποία για να φανούν αποτελέσματα και ουσιαστική αλλαγή χρειάζεται συνεχής προσπάθεια. Η γραφειοκρατία καθώς και το υφιστάμενο πλαίσιο που υπάρχει γύρω από τον δημόσιο χώρο, λειτουργεί πολλές φορές ανασταλτικά, αποθαρρύνοντας τους πολίτες.

Το Resilient Thessaloniki στο πλαίσιο της στρατηγικής Θεσσαλονίκη 2030, που εκπόνησε το προηγούμενο διάστημα βάση του 2ου στόχου, έθεσε ως πυλώνα τη διαμόρφωση μιας ανοιχτής πόλης, που ενισχύει τις πρωτοβουλίες των πολιτών και βελτιώνει την προσβασιμότητα τους στους ελεύθερους δημόσιους χώρους, γεγονός που σημαίνει ότι αναγνωρίζεται αυτή η ανάγκη της κοινωνίας των πολιτών και είναι στο χέρι μας να την εκμεταλλευτούμε. Κάτι που γίνεται αυτή τη στιγμή με την ανανεωμένη διαδικασία παραχώρησης του δημοσίου χώρου, το όποιο θα είναι ένα σημαντικό εργαλείο για εμάς, που θέλουμε να κάνουμε δράσεις μέσα σε πάρκα και πεζοδρόμους, καθώς θα απλοποιήσει τη διαδικασία και θα μειώσει το χρόνο έγκρισης του αιτήματος.

Photo credits: Γ. Σημιτόπουλος

Αρκεί το μεράκι των πολιτών για την ανάδειξη και ενεργοποίηση του δημόσιου χώρου; Εσένα προσωπικά τι σε κινητοποίησε, Έλενα,  να αναλάβεις δράση μέσω της παιδικής βιβλιοθήκης;

Έλενα Χρυσαφίδου, Αρχιτέκτονας, Εθελόντρια Δημοτικής Βιβλιοθήκης Δελφών: Η ενεργοποίηση και το μεράκι των πολιτών δεν αρκούν. Αν δεν έχουν σύμμαχο τους την πολιτεία και τους θεσμούς που θα τους επιτρέψουν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους για τη βελτίωση του δημόσιου χώρου.

Αυτή η βοήθεια είναι αναγκαία γιατί σε κάθε δημόσιο χώρο εμπλέκονται πολλά αντικρουόμενα συμφέροντα. Πιστεύω στη συνεργασία πολιτών και φορέων. Αν δεν υπάρχει τα οράματα δεν μπορούν να φτάσουν μακριά. Μπορεί ακόμα η παντελής έλλειψη διάθεσης από τη μεριά της πολιτείας να έχει προς όφελός της ενεργούς πολίτες, να προκαλέσει την αδιαφορία τους και την απογοήτευσή τους.

Η διάθεση μου να προσφέρω στους συμπολίτες μου και στα παιδιά της γειτονιάς μου βρήκε πολλή θετική ανταπόκριση από τους υπεύθυνους των βιβλιοθηκών του Δήμου Θεσσαλονίκης, όπως επίσης και οι πολύ καλές σχέσεις με το προσωπικό της βιβλιοθήκης Δελφών.

Δεν συνάντησα προσκόμματα, αλλά αντίθετα, μετά από χρόνια εθελοντικής προσφοράς και αμοιβαίας εμπιστοσύνης μου έδωσαν απεριόριστη ελευθερία να δράσω.

 

Βίβιαν, έχεις χρησιμοποιήσει ξανά το Πάρκο Μηνά Πατρικίου με την προσωπική σου ιδιότητα και δράση Tópio. Για ποιό λόγο ασχολείσαι με τον συγκεκριμένο δημόσιο χώρο?

Βίβιαν Δούμπα, Πολεοδόμος, Ιδρύτρια TOPIO: Το Πάρκο Μηνά Πατρικίου, ή Πάρκο Κρήτης όπως το λέμε στη γειτονιά, δεν το επέλεξα τυχαία.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι το πάρκο βρίσκεται στη γειτονιά που έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει δυο γενιές της οικογένειας μου: η μητέρα μου, και ο αδερφός μου και εγώ. Οπότε, το πάρκο είναι ο πρώτος δημόσιος χώρος με τον οποίο ήρθα σε επαφή, οι πρώτες μου κούνιες, η πρώτη μου βόλτα με καρουζέλ, ο πρώτος μου χιονοπόλεμος και το πρώτο μου άραγμα σε παγκάκια. Το έχω συνδυάσει με πολλές στιγμές της ζωής μου, και γνωρίζω προσωπικά τον χαρακτήρα της περιοχής αλλά και τους ανθρώπους που κατοικούν και εργάζονται εκεί, οπότε δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετική επιλογή για την πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος του Tópio.

Επίσης, το συγκεκριμένο πάρκο αποτελεί μια από τις καλές περιπτώσεις δημόσιων και ανοιχτών χώρων στη Θεσσαλονίκη, καθώς η διαμόρφωση του επιτρέπει για διαφορετικές παράλληλες χρήσεις: πράσινες ανοιχτές επιφάνειες, παιδική χαρά, δέντρα, χώρους ξεκούρασης και συνάθροισης και το πολύ σημαντικό θεατράκι. Βλέποντας όλες αυτές τις ευκαιρίες και δυνατότητες του πάρκου, θέλησα να εξερευνήσω το πως και πόσο ακόμα μπορούμε να βελτιώσουμε το πάρκο με μικρές παρεμβάσεις οι οποίες θα μας κάνουν βασικά να το δούμε διαφορετικά και να «εκμεταλλευτούμε» την καλή διαμόρφωση και υποδομή που διαθέτει ήδη.

Τέλος, το πάρκο βρίσκεται σε μια περιοχή η οποία διαθέτει έντονο χαρακτήρα γειτονιάς: έχει κατοικία, έχει πολλά καταστήματα τόσο στους κεντρικούς δρόμους όσο και στα στενάκια, περιφερειακά του πάρκου υπάρχουν σχολικές υποδομές όλων των βαθμίδων, υπάρχουν καφενεία, καφετέριες, εστιατόρια και μπαρ για όλες τις ηλικίες, φορείς και ομάδες πολιτισμού ποικίλων αντικειμένων και κλίμακας, και γενικότερα, είναι μια ζωντανή περιοχή η οποία αγκαλιάζει το πάρκο.

Υπάρχει, λοιπόν, τόσο η προσωπική μου σύνδεση, όσο και το ανθρώπινο δυναμικό και η υποδομή ώστε όλη αυτή η ενέργεια της γειτονιάς να εκφραστεί στο πάρκο και από ένας απλός δημόσιος χώρος να γίνει ο τόπος συνάντησης της κοινότητας και έκφρασης της δημιουργικότητας, να γίνει η καρδιά της γειτονιάς.

 

Ευχαριστούμε πολύ!

Δείτε εδώ το Σχέδιο της Στρατηγικής για την Αστική Ανθεκτικότητα «Θεσσαλονίκη 2030»

Τι είναι το Resilient Thessaloniki – Ενισχύοντας την  Αστική Ανθεκτικότητα της Πόλης

Κάποιοι σας ζητούν κύριε Δήμαρχε, κύριε Υπουργέ, κύριε Βουλευτά…!

Γράφει η Ελένη Σβορώνου | e.svoronou@wwf.gr

Ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις το δέντρο έξω από το παράθυρό σου κομμένο ή το παρκάκι της γειτονιάς να έχει γίνει πάρκινγκ. Καθημερινά, πια, βλέπεις το πεζοδρόμιο που σου αναλογεί να είναι κατειλημμένο από παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα, τον πεζόδρομό σου πιασμένο από τραπεζοκοκαθίσματα και το ρέμα της περιοχής να μπαζώνεται, να εκτρέπεται και να στενεύει. Κι εκείνο το πράσινο λοφάκι που κάηκε…πώς έγινε και φύτρωσε σπίτια; Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί ήρθαν οι πλημμύρες…

Ακόμη όμως και λιγότερο δραματικά γεγονότα, όπως η τοποθέτηση ενός αγάλματος στην πλατεία που διασχίζεις καθημερινά…. Ποιος αλήθεια αποφάσισε να τοποθετήσει εκεί τον Καραϊσκάκη, ας πούμε, ή ένα έργο αφηρημένης τέχνης που σου πλακώνει την ψυχή;

Μήπως έχεις λόγο για όλα αυτά;

Έχεις και παρέχεις. Ως γονιός, ως εκπαιδευτικός και ως έφηβος. Ως πολίτης γενικώς. Μπορούμε να παρέμβουμε απλώς και μόνο ασκώντας τα δικαιώματά μας. Υπάρχουν και δεν τα ξέρουμε.

Ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι η τοποθέτηση ενός αγάλματος στον δημόσιο χώρο είναι αντικείμενο διαβούλευσης; Αρκεί να πάμε στο οικείο διαμέρισμα του Δήμου και να παρακολουθήσουμε τη δημόσια διαβούλευση.

Μπορούμε, πολύ πιο απλά, να σηκώσουμε το τηλέφωνο και να ρωτήσουμε την δημοτική αρχή για την «ύποπτη» αλλαγή στο περιβάλλον της γειτονιάς μας. Οι αρχές είναι υποχρεωμένες να μας δώσουν σωστή πληροφόρηση. Είναι το αναφαίρετο και προσφάτως κατοχυρωμένο από διεθνείς συμβάσεις δικαίωμά μας στην πληροφόρηση για περιβαλλοντικά θέματα. Κανείς δεν μπορεί να μας το αρνηθεί.

Κι αν διαπιστώσουμε ότι υπάρχει καταπάτηση κάποιου νόμου, τι μπορούμε να κάνουμε; Πολλά. Ο Συνήγορος του Πολίτη, η συλλογή υπογραφών, ο έλεγχος του κοινοβουλευτικού έργου, η ανοικτή διαβούλευση, ένα σωρό εργαλεία μας προσφέρει η δημοκρατία μας.

Δώρα για μας! Που δεν τα ξέρουμε.

Πώς όμως μπορούμε να μάθουμε κάποια βασικά τέτοια εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας για να αναλάβουμε δράση για την ποιότητα ζωής μας στην καθημερινότητά μας; Πώς μπορούμε να σταματήσουμε να νιώθουμε ανίσχυροι;

Το φάρμακο έρχεται σε ένα βιβλίο! Πράσινος Πυρετός ο τίτλος του βιβλίου, από τις Εκδόσεις Πατάκη. Ένα κόμικς που απευθύνεται σε εφήβους αλλά και σε γονείς, εκπαιδευτικούς και ενεργούς πολίτες. Μια παρέα εφήβων αναγκάζεται να αναλάβει δράση για τη διάσωση ενός ρέματος. Αναγκάζεται κυριολεκτικά γιατί πάσχει από ένα σπάνιο αλλεργικό σύνδρομο. Βγάζει σπυριά όταν νιώθει πως καταπατώνται οι νόμοι προστασίας του περιβάλλοντος. Και το φαρμακάκι είναι η δράση που περιγράφεται στο βιβλίο.

Ένα κόμικς που θα χαρούν μικροί και μεγάλοι. Ένας οδηγός τσέπης για ενεργούς πολίτες. Δοκιμάστε το. Κάνει καλό.

Χρήσιμες Πληροφορίες:

Η αγορά του βιβλίου ενισχύει το έργο του WWF. Συγγραφέας του είναι η Ελένη Σβορώνου, Υπεύθυνη Περιβαλοντικής Εκπαίδευσης του WWF Ελλάς. Πρόλογος από τη Θεοδότα Νάντσου, Υπεύθυνη Πολιτικής του WWF Eλλάς. Με πραγματικά παραδείγματα από τη δράση πολιτών στο παράρτημα.

Λίγα Λόγια για την Ελένη Σβορώνου

Η Ελένη Σβορώνου είναι υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στο WWF Ελλάς. Όμως σε βιβλιοθηκάριους, εκπαιδευτικούς και εκατοντάδες παιδιά, είναι γνωστή για τις ιστορίες της. Πολλά από τα βιβλία της έχουν συμπεριληφθεί στις βραχείες λίστες των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων και του περιοδικού Διαβάζω. Έργα της απέσπασαν Εύφημο Μνεία (2014-15) από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά. Συνεργάζεται τακτικά με το ηλεκτρονικό περιοδικό «Ο Αναγνώστης» γράφοντας κριτική παιδικού βιβλίου, διδάσκει δημιουργική γραφή σε σεμινάρια για μικρούς και μεγάλους, και εμψυχώνει παιδαγωγικά εργαστήρια για τη φύση και τον πολιτισμό.

Την Ελένη τίποτα από ό,τι συμβαίνει γύρω της δεν την αφήνει αδιάφορη. Το μάτι της παρατηρεί συνέχεια, η γλώσσα της κοφτερή, η καρδιά της γενναιόδωρη, συμπάσχει με τους ήρωές της, είτε είναι μια μικρή μετανάστρια από το Αφγανιστάν, είτε ένας έφηβος τον οποίο θα σημαδέψει το τελευταίο καλοκαίρι με τον παππού του στο νησί… Κι όταν επιλέξει να σχολιάσει την επικαιρότητα, το κάνει με χιούμορ, χωρίς διδακτισμό, με μια αμεσότητα που λίγοι πετυχαίνουν. Κι έτσι, ταυτιζόμαστε με τις ιστορίες της, και θέλουμε κι εμείς να γίνουμε Συνωμότες της τσουγκράνας, να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας λίγο καλύτερο. Γιατί γι’ αυτό παλεύει η Ελένη, μέσα από τη δουλειά της και μέσα από τα γραπτά της: και το ξέρουμε, πως τα βιβλία και οι ιδέες είναι ένα φοβερό όπλο!

 

 

Το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς και της μελέτης

Γράφει η Κολαρά Πέπη, MSc Λογοθεραπεύτρια – Ειδική παιδαγωγός | ΑΛΜΑ, Αγωγή Λόγου, Μάθησης και Αυτονομίας

Αγαπητοί γονείς,

Η νέα σχολική χρονιά άρχισε και μαζί με τις γεμάτες τσάντες των παιδιών μας, γέμισαν και οι δικές μας καρδιές και σκέψεις με διάφορα συναισθήματα…

Συγκίνηση για το νέο του ξεκίνημα, αγωνία για το πώς θα τα καταφέρει, περηφάνια για τις πρώτες του σχολικές επιτυχίες, υποσχέσεις για αλλαγές σε πράγματα και καταστάσεις που την προηγούμενη σχολική χρονιά μας ταλαιπώρησαν …

Κι εμείς ως γονείς, παρατηρητές αυτής της φάσης της ζωής των παιδιών μας, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε καταστάσεις ανάμεσα σε καθημερινές δικές μας υποχρεώσεις και τις σχολικές απαιτήσεις στο σπίτι. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο οι συχνές εντάσεις γύρω από τα σχολικά μαθήματα, οι απογοητεύσεις και τα κλάματα! Τι μπορούμε να κάνουμε όμως έτσι ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί, σαν οικογένεια, να λειτουργήσουμε αρμονικά και ήρεμα;

Αγαπητοί γονείς, δε θέλω να σας απογοητεύσω αλλά συνταγές δεν υπάρχουν! Και δεν υπάρχουν απλά και μόνο γιατί κάθε οικογένεια είναι τόσο μοναδική και διαφορετική που εδώ η φράση «one size fits all» δεν ισχύει. Ευτυχώς δηλαδή!

Υπάρχουν όμως κάποιοι παράγοντες που αφορούν όλες τις οικογένειες και που αν τους γνωρίζουμε μπορούμε να υποστηρίξουμε τη σχολική μελέτη στο δικό μας σπίτι καλύτερα. Να ορίσουμε πιο αντικειμενικά τις δικές μας επιθυμίες και προσδοκίες, έτσι ώστε να κάνουμε τις απαραίτητες αναπροσαρμογές στη δική μας οικογένεια.

Καταρχήν, ενώ η διαδικασία μελέτης στο σπίτι φαντάζει σε πρώτη ματιά μια εύκολη υπόθεση, στο βάθος της, είναι μια σύνθετη διαδικασία. Είναι σημαντικό να τονισθεί ο τρισδιάστατος χαρακτήρας της καθώς η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από παράγοντες που αφορούν το σχολείο, τους γονείς και τα παιδιά.

Ας αναλύσουμε  λοιπόν αυτόν τον τρισδιάστατο χαρακτήρα της.

Ξεκινώντας από το σχολείο θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η προσωπικότητα του δασκάλου, ο τρόπος που προσεγγίζει τη μαθησιακή διαδικασία, το πόσο «φορτώνει» τα παιδιά με καθήκοντα, το πως διαχειρίζεται τις σχέσεις ανάμεσα στους συμμαθητές μέσα στην τάξη επηρεάζουν τη σχολική μελέτη στο σπίτι. Καθορίζουν τον τρόπο που το παιδί μας θα μάθει, την αγάπη του και τα κίνητρά του για τη μάθηση, τον ελεύθερο χρόνο του αλλά και τη ματιά του απέναντι στο θεσμό του σχολείου γενικά.

Οι γονείς από την άλλη πλευρά έρχονται, ασυνείδητα, να θυμηθούν τα δικά τους προσωπικά βιώματα ως μαθητές. Να ανατρέξουν στο παρελθόν τους και από μια άλλη θέση πια να επαναλάβουν ή να αποφύγουν παρόμοιες εμπειρίες στα δικά τους παιδιά. Οι δικές τους προσωπικές υποχρεώσεις, το μέγεθος της οικογένειας, ο τρόπος τους να διαχειρίζονται την καθημερινότητα τους συμβάλλουν στην ηρεμία ή όχι της οικογενειακής ατμόσφαιρας, μέσα στην οποία τελούνται και τα σχολικά μαθήματα.

Φτάνοντας στα παιδιά, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι το σχολείο αποτελεί κατ’ αρχήν μια δική τους υποχρέωση. Το γνωστικό τους υπόβαθρο, το μαθησιακό τους στυλ, οι ικανότητες αλλά και οι αδυναμίες τους, το πόσο αυτόνομα είναι – ή αλλιώς τα επιτρέψαμε να είναι- ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τις νέες προκλήσεις και πάνω από όλα τα κίνητρά τους για το σχολείο καθορίζουν και το ρόλο τους ως μαθητές και το πώς διαχειρίζονται τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτόν το ρόλο.

Αφού ο καθένας μας κάνει μια ενδοσκόπηση στα παραπάνω ας θυμόμαστε ότι:

  • Οι πρώτες μέρες, ιδιαίτερα για τους μαθητές της πρώτης τάξης, μπορεί να είναι συγκινησιακά φορτισμένες. Δώστε την ευκαιρία στο παιδί σας αλλά και σε σας να εκφράσετε τα συναισθήματά σας και να τα συζητήσετε μεταξύ σας. Ακούστε το με προσοχή, συζητήστε με άλλους γονείς, δώστε χρόνο στα συναισθήματά σας να βρουν τη θέση τους.
  • Δεχθείτε τον τρόπο που εκτελεί τα καθήκοντα του, ακόμη και αν διαφέρει από το δικό σας τρόπο, αρκεί να είναι αποτελεσματικός. Συζητήστε και προχωρήστε σε κοινές συμφωνίες σε πράγματα που δε λειτουργούν καλά ώστε τα παιδιά να αναλάβουν το βάρος της απόφασής. Κάντε μετά από κάποιο διάστημα την απαραίτητη αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της κοινή σας συμφωνίας.
  • Δημιουργήστε στο σπίτι ατμόσφαιρα συναισθηματικής ασφάλειας, ορίζοντας ένα ήσυχο χώρο εργασίας, την ώρα μελέτης που θα πρέπει να είναι οριοθετημένη, την πρόσβαση του στα απαραίτητα (πρόγραμμα, απαραίτητος εξοπλισμός).
  • Οργανώστε έτσι την καθημερινότητα σας ώστε να δημιουργηθεί μια ρουτίνα, καθώς με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται και κατά συνέπεια να αυτονομούνται.
  • Στις συναντήσεις σας με το δάσκαλο δείξτε τον απαραίτητο σεβασμό για το έργο του, παρακολουθήστε τις κοινές συναντήσεις που ο εκπαιδευτικός έχει ορίσει, ενημερωθείτε για την πορεία του παιδιού σας σε προσωπικές συναντήσεις μαζί του και διατυπώστε τυχόν ερωτήματά σας με σαφήνεια και συντομία.
  • Γνωρίστε και συζητήστε όλους τους δασκάλους που έχει το παιδί σας. Σε μαθήματα που δεν έχουν μεγάλη γνωστική επιβάρυνση (γυμναστική, μουσική, καλλιτεχνικά κτλ.), θα μπορέσετε να πάρετε χρήσιμες πληροφορίες για την προσωπικότητα του παιδιού σας και να το γνωρίσετε καλύτερα.
  • Οργανώστε συναντήσεις με τους συμμαθητές του παιδιού σας και τους γονείς τους μέσα στα Σαββατοκύριακα ή τις αργίες. Αυτό βοηθάει τα παιδιά να δένονται περισσότερο μεταξύ τους και το σχολείο αποκτά τον κοινωνικό χαρακτήρα που του αναλογεί.
  • Αναζητήστε έγκαιρα βοήθεια από κάποιον ειδικό σε περίπτωση που κάτι σας προβληματίζει.

Κλείνοντας, εύχομαι όλοι μας ως γονείς να απολαμβάνουμε την κάθε μέρα μαζί με τα παιδιά μας κι όχι απλά να λειτουργούμε διεκπεραιωτικά απέναντι στις ανάγκες τους! Ας μην ξεχνάμε ότι το σχολείο και οι υποχρεώσεις του θα φύγουν κάποια στιγμή από την κοινή μας ζωή. Ας μην επιτρέψουμε λοιπόν, αυτά τα τόσο μοναδικά και πολύτιμα παιδικά χρόνια να γεμίσουν με αρνητικά συναισθήματα που θα στοιχειώσουν τις μετέπειτα σχέσεις τους μαζί μας. Και αυτό γιατί πολύ απλά, παρόλο που θα ακουστεί κοινότυπο,  τα αγαπάμε και θέλουμε το καλύτερο γι’ αυτά!

Λίγα Λόγια για την Κολαρά Πέπη

Η Κολαρά Πέπη, είναι απόφοιτος του Τμήματος Λογοθεραπείας και Ειδικής Αγωγής του Freie University of Berlin και του Humboldt University of Berlin. Επίσης, είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Αγωγής του ΑΠΘ. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές  σπουδές στο Loyola University U.S.A. και ειδικεύτηκε σε θέματα μαθησιακών δυσκολιών και διαταραχών λόγου και ομιλίας σε παιδιά. Συνεργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης με την Δ΄ Πανεπιστημιακή Κλινική του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, δίδαξε σε Σχολές Γονέων διαφόρων δήμων, συμμετείχε σε συνέδρια όπου παρουσίασε θέματα της ειδικότητάς της κι έχει δημοσιεύσεις σε περιοδικά που αφορούν τον τομέα της. Έχει εργαστεί, για περισσότερα από είκοσι έτη, ως Ειδική Παιδαγωγός σε τμήματα ένταξης νηπιαγωγείου στο δημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό τομέα ως επιστημονική υπεύθυνη του Κέντρου Αγωγής Λόγου & Μάθησης «ΑΛΜΑ».

 

 

 

 

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΤΣΙΑΣ: για μία τάξη γεμάτη αγάπη

Γράφει ο Άγγελος Πατσιάς | «Το σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων »

Αγαπητοί φίλοι και φίλες.

Είναι τεράστια η χαρά μου και η τιμή να μοιράζομαι μαζί σας τις παρακάτω γραμμές. Ο λόγος που τις επέλεξα είναι γιατί η ιστορία που αφορά το παιδί παρακάτω, είναι αυτή που άλλαξε για μένα τον τρόπο που σκέφτομαι την εκπαίδευση. Ήταν ένα υπέροχο ξεκίνημα σε κάτι που σταδιακά με άλλαξε ως άνθρωπο! Καλή ανάγνωση λοιπόν και καλή σχολική χρονιά σε όλους!

(από το βιβλίο του Άγγελου Πατσιά: Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Φυλάτος)

~~~

Γεια σας, κύριε! Είμαι ο Γιάννης ο Διαμαντάκης! 

Ήταν κάποια μέρα του πρώτου δεκαπενθήμερου του Σεπτεμβρίου που είχα πάει μόνος στο σχολείο για να δω τα πώς και τα τι μιας καινούριας εμπειρίας που ονομαζόταν Φουρφουράς και που εκείνη τη χρονιά θα ήμουν “προϊστάμενος” στο σχολείο, γεγονός που σ’ εμένα, που δούλευα για τρίτη χρονιά τότε, ήταν κάτι μεγάλο.

 Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός, ότι για να τουμπάρω τη Μαρία, τη γυναίκα που έμελλε να είναι η σύντροφος της ζωής μου, της είπα ότι έχω αυτοκίνητο ΚΙΑ, σπίτι με πισίνα -που στην πραγματικότητα η πισίνα ανήκε στο διπλανό σπίτι- και είμαι διευθυντής σχολείου! Χρυσές εποχές! 

Για να μη τα πολυλογώ, κάθισα στα σκαλοπάτια της κύριας εισόδου κοιτώντας απέναντι τον Ψηλορείτη και σκεφτόμουν πώς τελικά θα είναι αυτή η χρονιά. Τότε ήταν που ήρθε στο σχολείο ο Γιάννης. Ένα μελαχρινό, γεροδεμένο αγόρι που θα πήγαινε τότε πέμπτη δημοτικού. Καθόμουν στις σκάλες και τον έβλεπα να πλησιάζει κορδωμένος παρατηρώντας, σαν ελεγκτής, τα πάντα γύρω του. Σαν να ήθελε να βεβαιωθεί ότι όλα ήταν στη θέση τους τρεις μήνες μετά το κλείσιμο του σχολείου. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πώς τον καλωσόρισα, τι του είπα και τι στάση ήθελα να κρατήσω στο μυαλό μου, σαν τον αυστηρό νέο διευθυντή ή σαν τον άνετο νέο δάσκαλο, αλλά ό,τι και να είπα οδήγησε στην επόμενη ατάκα.

«Γεια σας, κύριε! Είμαι ο Γιάννης ο Διαμαντάκης!»

Αυτές τις οχτώ λέξεις νομίζω ότι δε θα τις ξεχάσω ποτέ. Δεν ξέρω ακριβώς τον λόγο που εξαιτίας αυτού του παιδιού, ερωτεύτηκα όλα τα παιδιά του σχολείου πριν ακόμα τα γνωρίσω. Κανένας φόβος για τον άγνωστο που καθόταν στο σχολείο του και καμία απειλή. Ήταν εκεί, ίσος προς ίσο και μου συστηνόταν σαν να έπρεπε ήδη να τον ξέρω. Τόσο αγνός και τόσο καθαρός που πήρα θάρρος για όλα όσα θα έρχονταν. Θυμάμαι ότι μετά του είπα κάτι δασκαλίστικο για το τι του αρέσει να κάνει ή κάτι τέτοιο. Τότε αυτός μου είπε: «Εγώ καλός στα μαθήματα δεν είμαι. Βάλτε με να κάνω όμως δουλειές, να σκάβω…»

Από τότε σκέφτομαι πόσο άδικο είναι παιδιά σαν τον Γιάννη, με το ζωηρό βλέμμα, την καθαρή σκέψη και μια αρκετά καλή γνώση του εαυτού τους, να είναι τα παιδιά που επειδή συλλαβίζουν στο διάβασμα ή γράφουν σύλλαθες ορθογραφίες να νιώθουν ότι αποτυγχάνουν σε έναν θεσμό ο οποίος θα τους ακολουθεί μέχρι τα 18. Κάτι έπρεπε να γίνει.

Ο Κεν Ρόμπινσον, ο οποίος είναι κάτι σαν τον Σάκη Ρουβά των δασκάλων είχε δώσει μια εκπληκτική διάλεξη για το πώς το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα και πώς από το σχολείο αποκλείονται οι μαθητές οι οποίοι σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο, όπως λόγου χάρη αυτοί που χρειάζεται να κουνιούνται για να το επιτύχουν. Είχε πει μια εκπληκτική ιστορία για ένα παιδάκι το οποίο ζωγράφιζε με μανία στο πίσω θρανίο μέχρι που η δασκάλα έσκυψε από πάνω του και το ρώτησε τι κάνει. Εκείνο απάντησε «ότι ζωγραφίζει τον Θεό».  

 «Μα δεν ξέρουμε πώς μοιάζει ο Θεός» αποκρίθηκε η δασκάλα.

 «Σε λίγη ώρα που θα τελειώσω θα ξέρετε» απάντησε το παιδί.  

Νομίζουμε ότι επειδή είμαστε ψηλότεροι, επιβλητικότεροι και γηραιότεροι από τα παιδιά, γνωρίζουμε καλύτερα τα πάντα. Το γήρας ειδικά και η κατάκτηση της φιλοσοφίας της ζωής, είναι δύο ποσά που στην κοινωνία μας είναι χωρίς αμφισβήτηση, ανάλογα ακόμα και ανάμεσα στους ενήλικες. Πόσο μάλλον όταν η σχέση αυτή αφορά έναν ενήλικα με ένα παιδί. Την αντίληψη αυτή την κουβαλάμε πάντα μέσα μας και θέλει προσωπικό αγώνα για την υπερνικήσεις. Όταν γινόμαστε δάσκαλοι γινόμαστε αυτοί των οποίων οι ζωές ήταν πάντα ένα μυστήριο. «Τι βάζει στο συρτάρι ο κύριος; Πώς να είναι όταν ετοιμάζει τα διαγωνίσματά μας; Γιατί αυτός συνεχίζει ανενόχλητος το μάθημα όταν τελειώνει το μάλωμα και εγώ στεναχωριέμαι μέχρι και το σπίτι; Τι κουβαλάει άραγε στην τσάντα του; Έχει γονείς; Πηγαίνει άραγε στην τουαλέτα;»

Όταν γίνεσαι αυτός που βαθμολογεί, αυτός που κατσαδιάζει, αυτός που ελέγχει, αυτός από τον οποίο εξαρτάται η οικογενειακή ευτυχία ή δυστυχία του μαθητή γεννιέται μέσα σου ένας μικρός δικτάτορας. Είτε το θέλεις είτε όχι. Πολλοί δάσκαλοι, που θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές, θα αντιδράσουν γιατί θεωρούν ότι η εξουσία του δασκάλου είναι απαραίτητη για τις σωστές ισορροπίες. Ένας παλιός μου διευθυντής μου είχε μάθει το τρίπτυχο της σωστής σχέσης δασκάλου-μαθητή: «Πρώτα έρχεται λέει ο φόβος, ύστερα ο σεβασμός και τέλος η αγάπη».

Για να λέμε την αλήθεια το μοντέλο αυτό σε πολλές περιπτώσεις είναι επιτυχημένο γιατί βασίζεται στο συμπεριφοριστικό μοντέλο του ερεθίσματος, της αντίδρασης και της ανταμοιβής. Πολλά ζόρικα τμήματα έχουν βρει τον δάσκαλο τους με αυτό το μοτίβο και απ’ ό,τι λένε γίνεται δουλειά. Όμως κατά τη γνώμη μου αφήνουμε τα μάτια μας να βγάζουν τα συμπεράσματα και δεν κοιτάμε παραπέρα και αυτό το παραπέρα είναι το εξής απλό που βασίζεται πάλι στη θεωρία του συμπεριφορισμού. Αν μάθεις σε ένα παιδί στο να «σπάει ο τσαμπουκάς του» τότε αυτός ο τσαμπουκάς θα σπάει πάντα εύκολα. Θα γίνει ένα πλάσμα που χειραγωγείται και που δεν μπορεί να κρατήσει χαρακτήρα όταν πρέπει.

 Ο δάσκαλος μπαμπούλας έχει τα αποτελέσματά του όμως έχει και ένα μεγάλο κακό. Σπάει χαρακτήρες για να μπορέσει να χωρέσει μια πιθαμή από γνώσεις στα μυαλά των παιδιών, χωρίς να κοιτάζει αν οι ψυχές τους είναι αρκετά καθαρές να τις δεχθούν. Ομαδοποιεί τους μαθητές από ατομικότητες σε μια μονάδα η οποία ονομάζεται τάξη και, που όπως λέει και η λέξη, πρέπει να υπάρχει τάξη. Τα όρια βεβαίως είναι πολύ σημαντικά για μια ουσιαστική δημοκρατία στο σχολείο και θα ήταν λάθος να δοθεί η εντύπωση της «κακής» αναρχίας μέσα σ’ αυτό. Τα όρια όμως μπορούν να μπουν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και κυρίως με την ξεκάθαρη επίγνωση των αποτελεσμάτων μιας πράξης. Χωρίς τρομοκρατίες, χωρίς τίποτα. Να καταλάβει ο κάθε μαθητής ότι όλα είναι θέμα επιλογών και αυτός είναι ο μόνος που έχει την ευθύνη γι’ αυτές. Να καταλάβει ότι μια πράξη τού ενός έχει αντίκτυπο σε πολλούς άλλους και ότι κάθε φορά θα πρέπει να ζυγίζει πριν πράττει. 

Το μειονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι ότι απαιτεί περισσότερο χρόνο καθώς λείπει το ηλεκτροσόκ του φόβου. Οι μαθητές πρέπει να περάσουν σε επίπεδο συνειδητοποίησης και ευθύνης των πράξεών τους και εσύ πρέπει να κάθεσαι με υπομονή, επιμονή και σταθερότητα και να δίνεις αγάπη, όπως θα επέμενες και θα έδινες και στο ίδιο σου το παιδί. Δεν ξέρω τι επιτυχία έχει η μέθοδος του φόβου, αλλά αυτή έχει τόσο σταθερά και βαθιά θεμέλια που σε βάζει σε περίοπτη θέση στις καρδιές των παιδιών και που τα λόγια σου είναι, αν όχι δίπλα, τότε πολύ κοντά σ’ αυτά του μπαμπά ή της μαμάς.

Όταν μια τάξη λειτουργεί από αγάπη και όχι από φόβο τότε οι πόρτες είναι ανοιχτές για να πάτε μαζί όπου θελήσετε. 

 

Τον Άγγελο Πατσιά, μπορείτε να γνωρίσετε από κοντά, στο Εκκοκιστήριο Ιδέων στη Βέροια, το Σάββατο 09 Σεπτεμβρίου στις 7μμ. Διάβασε περισσότερα για την εκδήλωση εδώ.

Λίγα λόγια για τον Άγγελο Πατσιά

Γεννήθηκα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1985 και μεγάλωσα στην πόλη της Δράμας, σε μια ήσυχη γειτονιά παρέα με ένα ποδήλατο, λάσπες, μουσική και καλούς φίλους. Ο μπαμπάς μου ήταν ο μεγαλύτερος μου δάσκαλος. Ό,τι μου δίδαξε, μου το δίδαξε με σιωπή. Από μικρός έβλεπα ανθρώπους να τον συναντούν στο δρόμο και να τον κοιτούν με αγάπη. Όταν πλέον καταλάβαινα, έμαθα πως όλοι αυτοί, ήταν μαθητές του. Ίσως κάπου εκεί να γεννήθηκε η ορμή να ακολουθήσω τα βήματα αρκετών προγόνων μου και να γίνω και εγώ δάσκαλος. Ακόμα το προσπαθώ… 

Το έργο μου έγινε γνωστό χάρη στους ανθρώπους του Αμαρίου. Συναδέλφους, γονείς και χωριανούς, όπου όλοι μαζί δημιουργήσαμε στο Δημοτικό Σχολείο Φουρφουρά, μια κοινότητα μάθησης ή οποία αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. 

Το 2015 ακολούθησα αυτό που έλεγα στους μαθητές μου. Να ακολουθούν τα όνειρά τους. Έφυγα από τον Φουρφουρά και τη δημόσια εκπαίδευση, για να δημιουργήσουμε με τη Βέτα Γεωργιάδου και τον Γιάννη Σωτηράκο ένα νέο δημοτικό Σχολείο στη Θεσσαλονίκη που θα αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε το σχολείο και την εκπαίδευση. Το Big Bang School. 

Σήμερα ζω στην Καστοριά με τη γυναίκα μου και τα δυο μου κορίτσια, ζώντας την πολύτιμη οικογένεια και δουλεύοντας παράλληλα το όνειρο που ετοιμάζεται στη Θεσσαλονίκη. 

 

 

Πράκτορες του Πλανήτη: Όλοι μαζί μπορούμε!

praktorasoloimazi

  • Το ήξερες ότι όταν ανακυκλώνεις το χαρτί που δε χρειάζεσαι πια, σώζεις δέντρα;
  • Το ήξερες ότι μπορείς να φτιάξεις έναν μικρό λαχανόκηπο στο μπαλκόνι ή τον κήπο σου και να βοηθήσεις να σωθεί ο πλανήτης μας;
  • Το ήξερες ότι χρησιμοποιώντας τις δημόσιες συγκοινωνίες ή/και το ποδήλατο γίνεσαι και εσύ ένας Πράκτορας του Πλανήτη;

Ναι, προφανώς και τα ξέρεις, αφού έχεις διαβάσει το βιβλίο της Ελένης Ανδρεάδη «Πράκτορες του Πλανήτη», το οποίο περιλαμβάνει ένα σωρό ιδέες για να τον σώσουμε.  Όμως σου έχω και άλλα νέα. Και αυτά δεν είναι και τόσο καλά. Μοιάζει να μην κάναμε τη χρονιά που πέρασε αρκετά πράγματα για το περιβάλλον και έτσι τώρα είμαστε σε μεγάλο κίνδυνο. Σου το λέω, γιατί διάβασα και το δεύτερο βιβλίο της Ελένης Ανδρεάδη «Πράκτορες του Πλανήτη: Η εκδίκηση του Πουφ». Και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Μεγάλε Πράκτορα (μαμά και μπαμπά): Νομίζω πως το βιβλίο αυτό πρέπει να το διαβάσουν όλα τα παιδιά του Νηπιαγωγείου & του Δημοτικού και μαζί με εμάς να ενημερωθούν και να ευαισθητοποιηθούν για τον κόσμο μας. Πρόκειται για ένα βιβλίο γεμάτο περιπέτεια και υπέροχη εικονογράφηση που θα ενθουσιάσουν τα παιδιά και θα τα παρακινήσουν να σκεφτούν τον κόσμο γύρω τους. Η συγγραφέας του βιβλίου, Ελένη Ανδρεάδη, είναι η Πρόεδρος και Ιδρύτρια της οργάνωσης «Οι Πράκτορες του Πλανήτη» και μας μίλησε πέρσι για το πρώτο της βιβλίο και για το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει στα παιδιά. Μπορείτε να διαβάσετε εδώ τη συνέντευξή της Ελένης Ανδρεάδη. 

Θα σου αποκαλύψω επίσης πως στο βιβλίο «Πράκτορες του Πλανήτη: Η εκδίκηση του Πουφ» διάβασα πως τα τρία υπερόπλα που διαθέτουμε στην καθημερινή μας ζωή είναι 1. τα δέντρα 2. η υπεύθυνη κατανάλωση 3. το ενεργειακό μας αποτύπωμα. 

praktores pigolampides

«Το μεγάλο μυστικό όμως δεν είναι αυτό! Το πραγματικό μυστικό είναι ότι τον κόσμο δεν τον σώζεις με  τη μία. Τον κόσμο πρέπει να τον σώζουμε κάθε μέρα που ξυπνάμε, ξανά και ξανά! Τον σώζουμε κάθε φορά που σβήνουμε το φως ή τις συσκευές όταν δεν τα χρειαζόμαστε και εξοικονομούμε ενέργεια.. Τον σώζουμε κάθε φορά που διαλέγουμε να πάμε κάπου με το ποδήλατο αντί για το αυτοκίνητο, κάθε φορά που διαλέγουμε ένα τοπικό προϊόν αντί για κάποιο που έχει ταξιδέψει από μακριά, ή φυτεύουμε ένα δέντρο, κάθε στιγμή που σκεφτόμαστε μια νέα ιδέα για να αποφεύγουμε να παράγουμε Πουφ και Πιφ και για να ελαφρύνουμε το πάτημά μας στη Γη..» Διοικητής Δ της Περιβαλλοντοπόλ.

Εσύ λοιπόν, μεγάλε αναγνώστη, ρίξε μια ματιά εδώ για να πάρεις ιδέες για το τι μπορείς να κάνεις για το περιβάλλον και πάτησε εδώ για να συμμετέχεις σε έναν πρωτότυπο διαγωνισμό μαζί με τα παιδιά σου! Δώρο: με τη συμμετοχή σου στον διαγωνισμό θα λάβεις ηλεκτρονικά την πρακτορική ταυτότητα της Περιβαλλοντοπόλ!

 

 

** Οι εκπαιδευτικοί μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν το βιβλίο «Γίνε Πράκτορας του Πλανήτη» ως ένα σχολικό εγχειρίδιο οικολογίας, αξιοποιώντας τον σχετικό δωρεάν οδηγό του εκπαιδευτικού.

Ο δημόσιος χώρος και οι συνομώτες της τσουγκράνας

sinomotes tsougkranas

Οι Συνωμότες της τσουγκράνας, μαζί με το WWF μας καλούν να αλλάξουμε τη σχέση μας με το δημόσιο χώρο. Πλατεία, παρκάκι, παιδική χαρά, άλσος ή δημόσιος κήπος, δε θα είναι πια ποτέ το ίδιο αν αρχίσουμε να το βλέπουμε με τα μάτια του… «συνωμότη» του καλού.

Το βιβλίο αυτό φιλοδοξεί να οδηγήσει στη δράση. Γι’ αυτό και περιλαμβάνει, στο τέλος, ερωτηματολόγιο καταγραφής και αξιολόγησης της κατάστασης της γειτονιάς. Με χαρτί και με μολύβι οι νεαροί αναγνώστες καλούνται συνεχίσουν τη δράση της ιστορίας στη δική τους γειτονιά. Παρατηρούν, αξιολογούν, καταγράφουν, προτείνουν, αναλαμβάνουν δράση για να κάνουν τη γειτονιά τους μια προέκταση του σπιτιού τους: όμορφη, καθαρή, φιλόξενη. Μια γειτονιά όπου θέλεις να ζεις.

Με την εφαρμογή καταγραφής και αξιολόγησης των χώρων πρασίνου «Greenspaces» του WWF, παιδιά, δάσκαλοι και γονείς, μπορούν ξεκινήσουν τη δράση με λίγα…κλικ! Κατεβάζοντας την εφαρμογή στο κινητό από την ιστοσελίδα Greenspaces.gr ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει ένας «συνωμότης της τσουγκράνας»!

Από το βιβλίο στο πάρκο και από την ανάγνωση στο κλικάρισμα, τα παιδιά θα βρούνε το δρόμο τους και θα τον δείξουν και στους μεγάλους.

Η Ελένη Σβορώνου μιλάει για το νέο της βιβλίο «Οι Συνωμότες της Τσουγκράνας» και τη σημασία που πρέπει να αποκτήσει στην καθημερινότητά μας η φροντίδα του δημόσιου χώρου. Η έκδοση του βιβλίου υποστηρίζει το WWF Ελλάς, από την αγορά κάθε αντιτύπου, 0,50 ευρώ διατίθενται στην Οργάνωση.

Για παιδιά από 8 ετών και τους γονείς τους! Από τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο

Λίγα Λόγια για την Ελένη Σβορώνου

Η Ελένη Σβορώνου είναι υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στο WWF Ελλάς. Όμως σε βιβλιοθηκάριους, εκπαιδευτικούς και εκατοντάδες παιδιά, είναι γνωστή για τις ιστορίες της. Πολλά από τα βιβλία της έχουν συμπεριληφθεί στις βραχείες λίστες των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων και του περιοδικού Διαβάζω. Έργα της απέσπασαν Εύφημο Μνεία (2014-15) από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά. Συνεργάζεται τακτικά με το ηλεκτρονικό περιοδικό «Ο Αναγνώστης» γράφοντας κριτική παιδικού βιβλίου, διδάσκει δημιουργική γραφή σε σεμινάρια για μικρούς και μεγάλους, και εμψυχώνει παιδαγωγικά εργαστήρια για τη φύση και τον πολιτισμό.

Την Ελένη τίποτα από ό,τι συμβαίνει γύρω της δεν την αφήνει αδιάφορη. Το μάτι της παρατηρεί συνέχεια, η γλώσσα της κοφτερή, η καρδιά της γενναιόδωρη, συμπάσχει με τους ήρωές της, είτε είναι μια μικρή μετανάστρια από το Αφγανιστάν, είτε ένας έφηβος τον οποίο θα σημαδέψει το τελευταίο καλοκαίρι με τον παππού του στο νησί… Κι όταν επιλέξει να σχολιάσει την επικαιρότητα, το κάνει με χιούμορ, χωρίς διδακτισμό, με μια αμεσότητα που λίγοι πετυχαίνουν. Κι έτσι, ταυτιζόμαστε με τις ιστορίες της, και θέλουμε κι εμείς να γίνουμε Συνωμότες της τσουγκράνας, να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας λίγο καλύτερο. Γιατί γι’ αυτό παλεύει η Ελένη, μέσα από τη δουλειά της και μέσα από τα γραπτά της: και το ξέρουμε, πως τα βιβλία και οι ιδέες είναι ένα φοβερό όπλο!

Σχολές Γονέων: η επιστροφή των μεγάλων στα θρανία!

sholes goneon1

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι γονείς περισσότερο από ποτέ αναζητούν την ιδανική πρώτη σχολική φωλιά για τα παιδιά τους. Τους κατακλύζει η αγωνία και τα ερωτηματικά. Επιθυμούν να τους προσφέρουν ότι καλύτερο μπορούν και αποζητούν ένα ασφαλές περιβάλλον για αυτά αλλά και για τους ίδιους.

Η εκπαίδευση όμως δε σταματάει στο σχολείο και είναι μια διαρκής διαδικασία που οφείλουμε να παρέχουμε και εμείς στον εαυτό μας ως ενήλικες. Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά να διοργανώνονται Σχολές Γονέων από Εκπαιδευτικούς Οργανισμούς ή Κρατικούς Φορείς. Αλήθεια, ξέρετε τι είναι οι Σχολές Γονέων και πως μπορούν να μας βοηθήσουν να μπούμε πιο ομαλά στο νέο μας ρόλο ως γονείς; Είναι αλήθεια πως μπορούμε να συμμετέχουμε σε αυτές και να αποκτήσουμε νέα εφόδια ή μήπως τα ξέρουμε όλα;

Οι Διευθυντές – Υπεύθυνοι Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων πέντε σχολείων της Θεσσαλονίκης μας δίνουν τις δικές τους απαντήσεις.

Reggio Thessaloniki

reggiothessaloniki2 sxoles goneon

Κατερίνα Νενέρογλου- Πεταλωτή, Διευθύντρια του Reggio Thessaloniki

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους; Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Όταν το σχολείο και οι γονείς συνεργάζονται αρμονικά, τότε τα παιδιά νιώθουν ασφαλή, καθώς οι δυο κόσμοι τους ενώνονται.  Στο Reggio  Θεσσαλονίκη η “Σχολή Γονέων” διατυπώνεται ως  “Ομιλία-συζήτηση”.  Ο χαρακτήρας αυτής της συνάντησης των γονέων με ειδικούς αλλά και τους παιδαγωγούς του σχολείου αφορά το πως προσεγγίζουμε εμείς τον ψυχικό και μαθησιακό κόσμο των παιδιών τους. Η μορφή που διεξάγονται οι ομιλίες-συζητήσεις είναι διαδραστική και όχι υπο την μορφή “θρανίων”, δηλαδή μιας παθητικής συμμετοχής. Οι γονείς του σχολείου μας με την παρουσία τους στις ομιλίες-συζητήσεις, πλαισιόνουν την επιθυμία τους  να βρεθούν κι εκείνοι στον χώρο του σχολείου με σαφή διάθεση συνεργασίας . Ο διάλογος στην εκπαίδευση αποτελεί μια μορφή συνεργασίας που περιλαμβάνει πλήρη ανταλλαγή των γνώσεων, των εμπειριών αλλά και των δεξιοτήτων του παιδιού μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών με σκοπό την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Στο σχολείο μας- σύμφωνα με την προσέγγιση του Reggio Emilia- ο διάλογος αυτός μετουσιώνεται και μέσα από το  Documentation είτε τα Documentation panel. Μέσα δηλαδή από την καθημερινή καταγραφή δεδομένων από τους παιδαγωγούς (των ιδεών, της ανακάλυψης μιας νέας γνώσης, των διαλόγων, εικόνων,  κ.α.) τα οποία προκύπτουν από τα παιδιά κι έπειτα τα λαμβάνουν οι γονείς σε μια δομημένη μορφή. Η επικοινωνία αυτή αποτελεί το υπόβαθρο και το έρεισμα των κοινών στόχων και της αμφίδρομης σχέσης ανάμεσα στο σχολείο και την οικογένεια προς όφελος του παιδιού. Η συνεργασία αυτή δεν είναι μια ανάγκη που προέκυψε, μα αναγκαιότητα του παιδαγωγικού μας έργου.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Οι συναντήσεις γονέων και εκπαιδευτικών δημιουργούν το σκηνικό για συνεχή διάλογο και δράση. Για τη συνεργασία αυτή, βασικός παράγοντας είναι η προσπάθεια με κάθε τρόπο και από τις δυο πλευρές. Πρόκειται για αμφίδρομες σχέσεις εμπιστοσύνης και σεβασμού. Στις “Ομιλίες- Συζητήσεις” που πραγματοποιούνται στο χώρο του σχολείου μας είναι απαραίτητο να κατανοήσουν οι γονείς την παιδαγωγική προσέγγιση που ακολουθείται, αλλά κατά βάση τι μπορούν να κάνουν οι ίδιοι στο σπίτι και πως να το πετύχουν. Ο βασικός γνώμονας της επιτυχίας αυτής είναι οι γονείς να είναι ενήμεροι για τους γενικούς και ειδικούς στόχους της φιλοσοφίας μας. Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς επιδιώκουμε να καλύψουμε θέματα τα οποία ενδιαφέρουν και προκύπτουν κάθε φορά από τις συζητήσεις με τους γονείς.

Η επαφή των γονέων με το σχολείο και τη μαθησιακή διαδικασία, δεν περιορίζεται μόνο στις συναντήσεις μας σε δευτερεύον χρόνο από την βασική λειτουργία του σχολείου. Κάθε Πέμπτη στο σχολείο μας πραγματοποιείται η  “ανοιχτή μέρα γονέων”, όπου η οικογένεια του κάθε παιδιού (ενός παιδιού κάθε βδομάδα) επισκέπτεται το σχολείο μας και εμπλέκεται στη μαθησιακή διαδικασία.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Όμοια με το θεωρητικό πλαίσιο της προσέγγισης της ιταλικής πόλης του Reggio Emilia, αναγνωρίζουμε το παιδί ως φορέα δικαιωμάτων και θεμελιωτή των εμπειριών και της ταυτότητάς του.Πιστεύουμε στο ικανό παιδί, το οποίο πρωταγωνιστεί στην ίδια του την μάθηση. Δομεί τη γνώση επικοινωνώντας με τους δικούς του μοναδικούς τρόπους αναπτύσσοντας όλες τις πιθανές του “γλώσσες”, εκφραστικές, επικοινωνιακές, συμβολικές, γνωστικές, ηθικές, λογικές και μεταφορικές. Η μάθηση επιτυγχάνεται μέσα από το συγκερασμό διαφόρων παιδαγωγικών προσεγγίσεων. Η συνεργασία μεταξύ παιδαγωγών από διαφορετικές εκπαιδευτικές αφετηρίες, προσεγγίζει αντικειμενικά και ολοκληρωμένα το φαινόμενο της μάθησης. Το εκπαιδευτικό σύστημα του Reggio Emilia, αντιπροσωπεύει μια καινοτόμα παιδαγωγική προσέγγιση προσχολικής ηλικίας. Ιδρυτής αυτής της φιλοσοφίας είναι ο Loris Malaguzzi, ο οποίος κατόρθωσε να οργανώσει ένα “δημοκρατικό” σχολείο υποστηρίζοντας την ελευθερία και αυτονομία του παιδιού, αλλά και θέτοντας τον δάσκαλο σε ρόλο συνεργάτη. Η προσέγγιση αυτή προσφέρει εναλλακτικούς τρόπους παιδαγωγικής, φιλοσοφίας και μεθοδολογίας που στοχεύουν σε ένα “παιδοκεντρικό” σύστημα εκπαίδευσης.

Τα βασικά χαρακτηριστικά είναι:

  1. η δημοκρατική εκπαίδευση
  2. οι εκατό τρόποι έκφρασης των παιδιών
  3. τα παιδιά αποτελούν το επίκεντρο ενδιαφέροντος και ρυθμίζουν τη μαθησιακή διαδικασία
  4. το ενδιαφέρον και η συμμετοχή των γονέων στις δραστηριότητες
  5. ο ενθαρρυντικός ρόλος του δασκάλου
  6. το περιβάλλον ως “τρίτος δάσκαλος”
  7. ο δάσκαλος εικαστικών και τα “atelier”

Το σχολείο και η οικογένεια αποτελούν δυο θεσμούς οι οποίοι ασκούν μεγάλη επίδραση στην ψυχοπαιδαγωγική ανάπτυξη του παιδιού. Η μάθηση του παιδιού δεν βάζει τα όρια της στο χώρο του σχολείου αλλά συνεχίζεται και στο σπίτι.  Η ενεργή συμμετοχή των γονέων στη μαθησιακή διαδικασία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δικής μας φιλοσοφίας.

Περισσότερα για τις Σχολές Γονέων στο Reggio Thessaloniki

Λίγα Λόγια για την Κατερίνα Νενέρογλου – Πεταλωτή

Η Νενέρογλου-Πεταλωτή Κατερίνα σπούδασε στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Α.Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της φοίτησε στο Κatholieke Hogeschool Zuid-West-Vlaaderen, του Βελγίου, καθώς επίσης έκανε την πρακτική της άσκηση στο “Il Pratone ex I.P.P.A.I.” Genova, της Ιταλίας. Είναι Μοντεσσοριανή παιδαγωγός του NAMC, καθώς επίσης ασχολήθηκε με τις εκπαιδευτικές προσεγγίσεις των ευρωπαϊκών χωρών, συμμετέχοντας στα πλαίσια της εκπαίδευσης της σε Μοντεσσοριανά σχολεία (Ιταλία) και σχολεία Φρενέ (Βέλγιο). Παράλληλα συμμετείχε στο study group “Dialogues on Education” του Reggio Emilia, ενώ έχει παρουσιάσει σε Διεθνές Συνέδριο εμπειρίες από το Ιταλικό εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι απόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος, Μ.Α. Ιnterior Design / Childcare Design στο University of Central Lancashire, ενώ πραγματοποιεί τις σπουδές της στον Ελληνικό Πολιτισμό του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Επιπροσθέτως, έχει εξειδικευτεί στην Ειδική Αγωγή και στις Μαθησιακές Δυσκολίες – Δυσλεξία ΕΚΠΑ, καθώς εργάστηκε με παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην προσχολική ηλικία μέσω της παιχνιδοθεραπείας και της εικαστικής ψυχοθεραπείας.

 Ο Μικρός Μαέστρος

mikros maestros sxoles goneon

Χρύσα Γκαβανίδου, Νηπιαγωγός και Προϊσταμένη – Διευθύντρια στον Μικρό Μαέστρο

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους;Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Το προσωπικό βίωμα είναι η μόνη εκπαίδευση που έχουν οι νέοι άνθρωποι, όταν γίνονται γονείς. Είναι αυτή, που τους έχουν χαρίσει μέσα από τον τρόπο που τους μεγάλωσαν οι δικοί τους γονείς. Όμως, για την προαγωγή της ψυχικής και της σωματικής υγείας του παιδιού και τη διαμόρφωση σωστής προσωπικότητας, χρειάζονται περισσότερα εφόδια από εκείνα που προσφέρει η αγάπη και το ένστικτό τους. Ειδικότερα, χρειάζονται γνώσεις, δεξιότητες, συνεχή ενημέρωση, διαρκή προβληματισμό και αναζήτηση. Για τους παραπάνω λόγους οι γονείς είναι περισσότερο από πρόθυμοι να συμμετέχουν στις Σχολές Γονέων.

Για τον λόγο αυτό ωθηθήκαμε στη δημιουργία της «Σχολής Γονέων στο Μικρό Μαέστρο», η οποία αποτελείται από ομοιογενείς ομάδες με συγκεκριμένο αριθμό ατόμων και με ερέθισμα τη σχετική θεματολογία έχει στόχο να οδηγήσει τους γονείς στην αυτοσυνειδησία, στη γνωριμία με τον εαυτό τους, στην αυτό-αποδοχή, στην αποδοχή των άλλων, των παιδιών τους και στη διαμόρφωση μιας σαφούς γονικής ταυτότητας.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Οι Σχολές Γονέων φιλοδοξούν να καθοδηγήσουν τους γονείς, με βοήθεια από τους εξέχοντες επιστήμονές μας με τους οποίους συνεργαζόμαστε, σε θέματα που σχετίζονται με τον θεσμό της οικογένειας και την προστασία της ψυχικής υγείας των ανήλικων, καθώς και των ενήλικων ατόμων που την απαρτίζουν.  Όπως ειπώθηκε και παραπάνω προσπαθούμε να κάνουμε μερικά βήματα παραπάνω από το προσωπικό βίωμα του καθενός, μέσα από την επιστημονική προσέγγιση – όπως μας την παρουσιάζουν οι συνεργάτες μας – αλλά πάντα από καθημερινά παραδείγματα ή και προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην  καθημερινότητά μας.

Κάθε χρόνο φροντίζουμε να διοργανώνουμε τις Σχολές Γονέων, οι οποίες είναι ανοιχτές ομάδες, δηλαδή απευθύνονται σε όποιον επιθυμεί να τις παρακολουθήσει. Η θεματολογία έχει συνεχόμενη ροή, αλλά είναι έτσι δομημένη ώστε να μπορεί να παρακολουθηθεί από τον ενδιαφερόμενο μία και μόνο θεματική μίας ημερήσιας παρουσίασης. Αυτό διευκολύνει πολύ τους γονείς που πιθανόν αντιμετωπίζουν τη σκληρή καθημερινότητα και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου και δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ολόκληρο κύκλο παρουσιάσεων αλλά μπορούν να συμμετέχουν σε μία και μόνο συνάντηση – παρουσίαση.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Η φιλοσοφία του σχολείου μας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι να παρέχουμε στα παιδιά μας πολλές και ποιοτικές εμπειρίες ώστε να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους με αποτέλεσμα να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ορίζεται με βάση την ηλικία των παιδιών και διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να καλύψει τις ανάγκες τους και να ενισχύσει ισόπλευρα όλους τους τομείς ανάπτυξης. Με το πλούσιο εκπαιδευτικό υλικό, τους έμπειρους και καταρτισμένους παιδαγωγούς και τον τεχνολογικό εξοπλισμό που διαθέτει το σχολείο μας, προσεγγίζουμε διαθεματικά τη γνώση, πετυχαίνοντας έτσι αποτελεσματικότητα στη μάθηση, η οποία βασίζεται παράλληλα και στην ομαδική αλλά και στην εξατομικευμένη προσέγγιση.

Τέλος, γίνεται συνεχής παρακολούθηση, καταγραφή και ενημέρωση των γονέων για τη μαθησιακή εξέλιξη των παιδιών τους, οι οποίοι έχουν ενεργό ρόλο στην εκπαιδευτική διαδικασία και απαιτείται διαρκή επαγρύπνηση και ετοιμότητα από μεριά τους για να γίνονται διορθωτικές και υποστηρικτικές παρεμβάσεις. Η οικογένεια και το σχολείο έχουν κοινές αξίες στην κοινωνία και μόνο μέσω της στενής συνεργασίας αυτών θα επιτευχθεί ουσιαστική αποτελεσματικότητα.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι ο ρόλος του γονέα είναι απολύτως αναγκαία, να είναι ενεργός στην εκπαιδευτική εξέλιξη και ανάπτυξη του παιδιού. Η συστηματική ενημέρωση από την πλευρά του σχολείου μας για τα εκπαιδευτικά δρώμενα και δραστηριότητες των παιδιών προς τους γονείς, τους καθιστά συμμέτοχους και βοηθούς στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Περισσότερα για τη Σχολή Γονέων στον Μικρό Μαέστρο

Λίγα Λόγια για τη Χρύσα Γκαβανίδου

Η Χρύσα Γκαβανίδου, είναι Νηπιαγωγός και προϊσταμένη – Διευθύντρια των ιδιωτικών σχολείων προσχολικής ηλικίας «Ο Μικρός Μαέστρος» από το 2004 έως και σήμερα. Είναι υπεύθυνη του νηπιαγωγείου και έχει την γενική εποπτεία για τον σχεδιασμό, την τήρηση και αξιολόγηση όλων των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του σχολείου για όλες τις ηλικιακές βαθμίδες (βρεφική – μεταβρεφική – προνηπιακή – νηπιακή). Από τον Σεπτέμβρη του 2015 με την αδειοδότηση του σχολείου ως Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης (Κ.Δ.Απ) έχει και την ευθύνη για την οργάνωση και λειτουργία των πολλών εργαστηρίων που λειτουργούν στα 2 κτίρια του Μικρού Μαέστρου. Η προσχολική εκπαίδευση θεωρείται από την ίδια ως την πιο σημαντική διότι είναι η χρονική περίοδος που μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών.

Η Κοκκινοσκουφίτσα

kokkinoskoufitsa sxoles goneon

Ξανθούλα Καραβασίλη, Παιδαγωγός και Υπεύθυνη των Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων της Κοκκινοσκουφίτσας

 Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους; Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Σχολές γονέων είναι οι συναντήσεις που απευθύνονται σε γονείς, έχοντας ως στόχο την ενημέρωσή τους για θέματα που αφορούν τους ίδιους και τα παιδιά τους. Δημιουργήθηκαν από την ανάγκη που έχουν οι γονείς για επικοινωνία, μοίρασμα απόψεων και συζήτηση. Οι γονείς δείχνουν τον ενθουσιασμό τους όταν συμμετέχουν σε μία σχολή γονέων, ενώ κάποιοι γονείς εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους και διστάζουν να συμμετέχουν φοβούμενοι την έκθεση. Το σχολείο μας μπορεί να βοηθήσει δίνοντας τη δυνατότητα στους γονείς να συμμετέχουν ως παρατηρητές και στη συνέχεια να μοιραστούν και να επικοινωνήσουν όταν και όσο θέλουν.
Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;
Οι σχολές γονέων έχουν δώσει λύση πολλές φορές σε προβληματισμένους γονείς, καθώς μοιράζονται τις απόψεις τους και εκφράζουν τις απορίες τους έτσι ώστε δημιουργικά και αποτελεσματικά να βοηθηθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Η Κοκκινοσκουφίτσα οργανώνει κάθε μήνα ομάδες γονέων με θέματα που απασχολούν συνήθως τους γονείς.
Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;
Το σχολείο θα πρέπει να γεφυρώνει την ¨διαδρομή¨ του παιδιού από το σπίτι. Πρώτο σημείο της διαδρομής είναι η ομαλή ένταξη του παιδιού στο καινούριο περιβάλλον, σεβόμενοι τις προσωπικές ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες κάθε παιδιού. Από κει και πέρα χρειάζεται διαρκής επικοινωνία με την οικογένεια και ενημέρωση έτσι ώστε οι γονείς να αισθάνονται ενεργό κομμάτι της σχολικής κοινότητας. Όταν οι γονείς αισθάνονται ότι είναι ευπρόσδεκτοι και το σχολείο επιζητά την ενεργό παρουσία τους,  βλέπουμε το μέλλον των παιδιών μας με ελπίδα και οι γονείς αντιμετωπίζουν τις όποιες δυσκολίες δημιουργικά και αποτελεσματικά.

Λίγα Λόγια για την Ξανθούλα Καραβασίλη

H Καραβασίλη Ξανθούλα είναι παιδαγωγός και υπεύθυνη στον Παιδικό σταθμό – Νηπιαγωγείο ¨Κοκκινοσκουφίτσα¨. Εργάζεται ως παιδαγωγός είκοσι πέντε χρόνια και είναι μητέρα ενός επτάχρονου αγοριού. Όνειρό της ήταν πάντα να εργάζεται με παιδιά, γι’ αυτό συνεχίζει να προσφέρει με πολλή αγάπη στους μικρούς μαθητές αλλά και στους γονείς τους.
Παράλληλα είναι Σύμβουλος Θηλασμού της La Leche League International.

Πρότυπα Εκπαιδευτήρια

protypa sxoles goneon

Νικόλαος Πανουργιάς, Διευθυντής των Πρότυπων Εκπαιδευτηρίων

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους;Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Οι σημερινοί γονείς προβληματίζονται και αναζητούν τρόπους   για να μάθουν πώς θα ανταποκριθούν  καλύτερα στον δύσκολο και σύνθετο ρόλο τους, ο οποίος δεν μπορεί  να στηρίζεται  μόνο στηνέμφυτη γνώση, στο ένστικτο και την αγάπη.

Επιτακτική ανάγκη είναι η ενδυνάμωση του θεσμού της οικογένειας και γενικότερα  η συνεργασία με το σχολείο το οποίο στηρίζει την οικογένεια με τον θεσμό της «Σχολής Γονέων ». Η στήριξη αυτή των γονέων αποσκοπεί  στην ικανοποίηση της επιθυμίας τους  να διαπαιδαγωγήσουν αποτελεσματικά τα παιδιά τους. Η ανάγκη τους αυτή τους καθιστά πρόθυμους να καθίσουν και πάλι ..στα θρανία.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Οι «Σχολές Γονέων» ή οι «Απογευματινές συναντήσεις γονέων για τις ανάγκες και τους προβληματισμούς της σύγχρονης οικογένειας»- όπως είναι για τα Εκπαιδευτήριά μας-  προσπαθούν να βοηθήσουν τους γονείς  να βρουν λύσεις και να  αναπτύξουν μια σύγχρονη  οπτική σε θέματα καθημερινά που μας απασχολούν και μας προβληματίζουν σε σχέση με τον γνωστό – άγνωστο κόσμο των παιδιών μας.Τα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης βρίσκονται πάντα και με κάθε δυνατό τρόπο κοντά στην οικογένεια και στα παιδιά. Έτσι στο πλαίσιο της διαρκούς συνεργασίας σχολείου – οικογένειας, διοργανώνουμε για το σχολικό έτος 20015-16 για ενδέκατη  συνεχή χρονιά τις συναντήσεις αυτέςόχι μόνο για να ακούσουμε καταξιωμένους ειδικούς επιστήμονες και επαγγελματίες, αλλά και για να αφουγκραστούμε, να συζητήσουμε και να εκφράσουμε τις απορίες και τους ιδιαίτερους προβληματισμούς  μας.

Ο τίτλος των σεμιναρίων «Μεγαλώνοντας μαζί με τα παιδιά μας» δίνει το περίγραμμα και τη βάση της θεματολογίας τους.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ουσιαστική φροντίδα και μεγάλη αγάπη για το παιδί δημιουργήσαμε εδώ και 45 χρόνια, σε μια από τις ομορφότερες περιοχές της πόλης μας, τους Ελαιώνες Πυλαίας, τα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης, ένα σύγχρονο, οικογενειακό, «πράσινο» σχολείο που εξειδικεύεται στην προσχολική και την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Σε μια τοποθεσία 11 κατάφυτων στρεμμάτων παρέχουμε στα παιδιά ένα ασφαλές και πλούσιο σε ερεθίσματα περιβάλλον μέσα στο οποίο οι μικροί μαθητές μπορούν να παίζουν, να δημιουργούν, να εξερευνούν και να δομούν τη γνώση.

Από τη στιγμή της ίδρυσής του μέχρι σήμερα, το Σχολείο μας με απόλυτα παιδοκεντρική φιλοσοφία και σεβασμό στις ατομικές ικανότητες του μαθητή, οικοδομεί πολύπλευρη, ισόρροπη εκπαίδευση.Τα τμήματά μας είναι ολιγομελή, ώστε να προσφέρουμε εξατομικευμένη φροντίδα και εκπαίδευση σε κάθε μαθητή μας. Η εκπαιδευτική μας διαδικασία παρέχει στο παιδί όλα τα απαραίτητα εφόδια, ώστε, αφού πρώτα νιώσει την αγάπη και τον σεβασμό, να κοινωνικοποιηθεί και να διαμορφώσει κριτική άποψη μέσα από το ήθος, την ασφάλεια, την ομαδικότητα, την ευγενή άμιλλα και την επιβράβευση.

Η διδακτέα ύλη διαμορφώνεται για να μπορούν τα παιδιά να αφομοιώσουν τις γνώσεις και να τις κάνουν πραγματικά κτήμα τους. Το εκπαιδευτικό προσωπικό, που αποτελεί  τη μεγαλύτερη « περιουσία» του Σχολείου μας, απαρτίζεται από μόνιμους και έμπειρους παιδαγωγούς, οι οποίοι με τα κατάλληλα για τις ηλικίες αυτές διδακτικά προγράμματα, τις ποικίλες σύγχρονες παιδαγωγικές πρακτικές, τη διαρκή επιμόρφωση, το εξελιγμένο παιδαγωγικό υλικό, τις εκπαιδευτικές επισκέψεις, τη διοργάνωση εκδηλώσεων χτίζουν με βιωματικό τρόπο την πνευματική συγκρότηση, τη συναισθηματική σταθερότητα και την ομαλή κοινωνικοποίηση των μαθητών μας, συμβάλλοντας στην ολόπλευρη ανάπτυξή τους και παράλληλα, με μεράκι και αγάπη, αγκαλιάζουν ως δεύτεροι γονείς τα παιδιά της τάξης τους.

 Περισσότερα για τη Σχολή Γονέων στα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια

Λίγα Λόγια για τον Νικόλαο Πανουργιά

Ο Νικόλαος Πανουργιάς είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης. Διορίστηκε στα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια το σχολικό έτος 1986-87 και από το σχολικό έτος 1997-98 μέχρι και σήμερα έχει τη διεύθυνση του σχολείου. Όλο αυτό το διάστημα συμμετέχει συστηματικά σε διάφορα επιμορφωτικά προγράμματα που έχουν σχέση με την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, την υλοποίηση καινοτόμων πρακτικών στο δημοτικό σχολείο και τη διαχείριση εκπαιδευτικών προβλημάτων στο πλαίσιο της σχολικής μονάδας.

Το Σχολειό της φύσης

sxoleiofysis sxoles goneon

Βέτα Γεωργιάδου, Διευθύντρια Στο Σχολειό της Φύσης

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους;Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Eίναι η διαδικασία του να βρεις τον εαυτό σου μέσα στο ρόλο του γονιού, η αναζήτηση μιας πιο αποτελεσματικής και πιο λειτουργικής κατάστασης σε σχέση με το παιδί και το μοίρασμα ανησυχιών με ειδικούς επιστήμονες ή άλλους γονείς. Πολλές φορές και μόνο  η ανταλλαγή πληροφοριών και εμπειριών βοηθάει πολύ.

Δημιουργήθηκαν μέσα από την ανάγκη να ανταποκριθούν οι γονείς στο ρόλο τους, που είναι ο ρόλος του δασκάλου προς τον καινούριο άνθρωπο που ήρθε στη ζωή για να μάθει, να πορευτεί με ασφάλεια και εμπιστοσύνη προς τον εαυτό του και το περιβάλλον του και να βιώνει αξίες, που θα τον βοηθήσουν να ζήσει ηθικά και πνευματικά.

Αν βρεις τον τρόπο που ταιριάζει στον καθένα, είναι πολύ πρόθυμοι να μάθουν και να πειραματιστούν. Και κυρίως αν  θυμηθούν  το παιδί που υπήρξαν.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Μια άλλη ματιά στη ζωή μέσα από το προσωπικό τους ψάξιμο για το ποιοι είναι και τι θέλουν οι ίδιοι. Να βρουν το νόημα στη δική τους ζωή, για να διασφαλίσουν ότι θα επιτρέψουν και στο παιδί τους να καταλάβει το δικό του, έτσι ώστε να μην το «καπελώσουν» με τα δικά τους «θέλω» και όνειρα.

Στο σχολειό μας υπάρχει τμήμα σχολής γονέων με ψυχολόγο, δραματοθεραπεία, arttherapy, αναπνοές, ομάδα παιχνιδιού, θεάτρου, Παιδείας του Βάθους, Νευρογλωσσικού προγραμματισμού.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Το Σχολειό της Φύσης εκπαιδεύει τα παιδιά στη φύση, στην ανακάλυψη του εαυτού, στο μπορώ έχω επιλογές, στο μαθαίνω πώς να μαθαίνω και σε αξίες ζωής. Τα παιδιά ερευνούν και ανακαλύπτουν τη γνώση.

Ο γονιός είναι απαραίτητος στην εκπαιδευτική διαδικασία, γιατί αν ορίσουμε την Παιδεία σαν την αντίληψη για τη ζωή, που περιλαμβάνει στάσεις και συμπεριφορές, αυτός την προσφέρει Παιδεία στο παιδί του, καθώς είναι ο σημαντικός  του άνθρωπος. Ο ρόλος του μέσα στο σχολειό είναι αυτός του δασκάλου και ταυτόχρονα του μαθητή.

Περισσότερα για τις Σχολές Γονέων στο Σχολειό της Φύσης σε συνεργασία με την Ιωάννα Μπλέκα και την Κατερίνα Χλωροκώστα

Λίγα Λόγια για τη Βέτα Γεωργιάδου

Η Βέτα Γεωργιάδου  νηπιαγωγός με μετεκπαίδευση στο Διδασκαλείο του Παιδαγωγικού Νηπιαγωγών του ΑΠΘ, αφού εργάστηκε για 22 χρόνια σε νηπιαγωγεία της Κοζάνης και της Θες/νίκης, δημιούργησε το Σχολειό της Φύσης, βρεφονηπιακό σταθμό και νηπιαγωγείο στον Τρίλοφο Θεσσαλονίκης.

Προωθεί σαν φιλοσοφία του σχολείου την Παιδεία του Βάθους, και στην εκπ/ση σε αξίες ζωής (πρόγραμμα ΑΡΕΤΗ, Κύπρος), που στοχεύει στην πνευματική και ηθική ανάπτυξη του παιδιού,εκτός από την ψυχοδιανοητική και σωματική. Η εκπαίδευση που υιοθετεί στο σχολειό της Φύσης, στηρίζει τη γνώση μέσα από το βίωμα και την εμπειρία, το παιχνίδι, την εκπαίδευση στη φύση και μέσα από τη φύση. Υποστηρίζει την εκπαίδευση γονέων και δασκάλων, η οποία γίνεται μέσα από εβδομαδιαία συστηματικά σεμινάρια δραματοθεραπείας, art-therapy, παιχνιδιού, θεατρικής παιδείας, μουσικής, αναπνοών κτλ.

Συνδέει το σχολειό με την κοινωνία μέσα από τη δημιουργία ομάδων γονέων,«Δέντρο Ζωής» κοινωνικός σύλλογος, «Κύκλος Ζωής», θεατρική ομάδα, «Ritmonaturezza», ομάδα με τύμπανα, « Πλανόδιοι παραμυθάδες», ομάδα μαμάδων που αφηγείται παραμύθια σε παιδιά!!

Άλλοι Χρήσιμοι Σύνδεσμοι

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Σχολών Γονέων

Σχολές Γονέων στο Δήμο Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Ίδρυμα Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης

 Ίδρυμα Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ.)

Τα 5 αγαπημένα Παιδικά Μουσεία στον κόσμο

museumBoston

Γράφει η Δέσποινα Τσιπτσέ, Μουσειολόγος | www.fonsperitiae.gr

Όταν αναφέρομαι σε παιδικά μουσεία εννοώ αμιγώς παιδικά, που να αφορούν σε παιδιά (ή και σε όσους έχουν παιδική καρδιά). Ούτε kidsfriendly, ούτε familyfriendly! Παιδικά, που συμπτωματικά επιτρέπουν την είσοδο και στους ενήλικες.

Ξεκινάω λοιπόν από το πρώτο, το υπέρτατο (για μένα) και αυτό που έδωσε την ιδέα γι’ αυτό το άρθρο. Το Παιδικό Μουσείο της Βοστώνης (φωτογραφία παραπάνω). Την παρουσίαση του Μουσείου είχα παρακολουθήσει σε μια ημερίδα που είχε λάβει χώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης προ λίγων ετών. Εκεί, η υπεύθυνη του Μουσείου, με πολύ απλά λόγια και κυρίως με φωτογραφικό υλικό, μας έδειξε ένα Παιδικό Μουσείο όπως θα έπρεπε να είναι. Ανοιχτό στα παιδιά και στην ψυχαγωγία τους. Χωρίς τους γνωστούς κανόνες που μας κατατρέχουν, ούτε καν αυτούς του ελεγχόμενου παιχνιδιού. Ιδρυμένο με μόνο σκοπό να ενισχύει την δημιουργικότητα των παιδιών και να πυροδοτεί την αγάπη τους για την δια βίου μάθηση, όπως αναφέρουν στην επίσημη ιστοσελίδα τους.  Το μουσείο, έχει ιδρυθεί το 1913 και είναι από τα παλαιότερα του είδους ενώ είναι το μόνο που έχει μόνιμη συλλογή, με 50.000 αντικείμενα, την οποία εκθέτει τμηματικά κατά περιόδους. Αγαπημένο μου άρθρο από την ιστοσελίδα τους είναι το «100 τρόποι να παίξεις»,  που έγραψαν με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων του Μουσείου.

brooklyn museum

Η μητέρα όμως όλων τον Παιδικών Μουσείων, αν και κοντά, δεν είναι στη Βοστώνη. Το Παιδικό Μουσείο στο Μπρούκλιν ιδρύθηκε το 1899 και θεωρείται το πρώτο μουσείο των ΗΠΑ ενώ το 2008 έγινε το πρώτο «πράσινο» Μουσείο της Νέα Υόρκη. Η αρχική του κατεύθυνση ήταν η παρουσίαση του φυσικού και αστικού τοπίου στα παιδιά. Στην πορεία όμως η τεχνολογία και ο πολιτισμός πήραν δεσπόζουσα θέση. Το αξιοθαύμαστο (αν και το πιο λογικό αν το καλοσκεφτείς) είναι πως τα ίδια τα παιδιά δίνουν σε πολλές περιπτώσεις την κατεύθυνση  για τις περιοδικές εκθέσεις του Μουσείου. Πρωτοπόρο σε όλα του, το Μουσείο ήταν και το πρώτο που άνοιξε τις πόρτες του σε εκδηλώσεις και πάρτι γενεθλίων.

museumEurika

Κατά πολύ νεότερο από τα προηγούμενο (έχει ιδρυθεί μόλις το 1992) το Eurika  βρίσκεται στο Χάλιφαξ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η φιλοσοφία του είναι κοινή με τα Μουσεία του Μπρούκλιν και της Βοστώνης δεδομένου ότι έχει ιδρυθεί κατά τα πρότυπα του Οργανισμού Παιδικών Μουσείων ή ACM που εδρεύει στις Η.Π.Α.  Το κτήριο που έχει παραχωρηθεί στο Μουσείο είναι ένα απίστευτης ομορφιάς κτίσμα του 1855 το οποίο, όπως και όλο το οικόπεδο, ήταν παλιότερα σιδηροδρομικός σταθμός. Πέρα όμως από το κτήριο, το Eureka εκμεταλλεύεται και άλλα 13 εκτάρια για ατελείωτους περιπάτους και ενδιαφέρουσες περιπέτειες. Το μουσείο υποστηρίζει και υποστηρίζεται από τον οργανισμό KidsinMuseums που σαν στόχο έχει να κάνει προσβάσιμα και διαθέσιμα τα μουσεία στα παιδιά σε ολόκληρη την χώρα.

museumBrussels

Επειδή όμως δεν θέλω να κατηγορηθώ για  προκατάληψη υπέρ  της Αγγλίας λόγω σπουδών ή υπέρ των ΗΠΑ λόγω του ότι έχει την πλειοψηφία των παιδικών μουσείων έψαξα πέρα από τα στάνταρ. Ανακάλυψα λοιπόν πως το πρώτο μουσείο που ήρθε στην Ευρώπη, βασισμένο στα πρότυπα του ACM, είναι το Museedesenfants στις Βρυξέλες και τώρα θέλω να μετακομίσω εκεί. Οι λόγοι είναι απλοί. Πέρα από το ότι έχει μεγάλη ιστορία καθώς ιδρύθηκε το 1975 είναι δομημένο κατά τις αρχές του πρώτου παιδικού μουσείο στον κόσμο, αυτό στο Μπρούκλιν. Αρχές που στην πορεία της ζωή του πούλησε σε παιδικά μουσεία στην υπόλοιπη Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Άλλωστε η βάση του βρίσκεται σε ένα καταπληκτικό αρχοντικό που και όλα τα παραπάνω να μην είχε, αυτό από μόνο του αρκεί για να βγάλω εισιτήρια.

museumosaca

Last but not least, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι,  το παιδικό μουσείο Kids Plaza της Οσάκα στην Ιαπωνία . Ένα μουσείο που η βασική του αρχή είναι «αγγίξτε και μάθετε» δε θα μπορούσε να λείπει από την λίστα αυτή καθότι δηλώνω υπέρμαχος της απτικότητας στα Μουσεία.Ήδη από την πρώτη σελίδα σε προδιαθέτει πως σε αυτό το Μουσείο βλέπεις, ακουμπάς και συμμετέχεις ενεργά. Ιδρυμένο από το 1997 το Kids Plaza είναι διαμορφωμένο ώστε οι ενήλικες να μπορούν να ξεκουραστούν από το παιχνίδι χωρίς να ανησυχούν για την ασφάλεια του παιδιού τους όσο αυτό συνεχίζει να ανακαλύπτει το Μουσείο. Τριγυρνώντας στην ιστοσελίδα ανακάλυψα επίσης την επιτομή του «μαθαίνω πράττοντας». Στο τμήμα του μουσείου με την κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών, προσομοιώνουν την μετακίνηση στην πόλη με ειδικό αμαξίδιο.

Ασφαλώς υπάρχουν και άλλα πολλά σε όλο τον κόσμο όπως επίσης αξίζει να αναφερθεί πως και η Ελλάδα επίσης έχει παιδικά μουσεία. Δυστυχώς όμως ακόμη δεν έχουν την υποστήριξη των παραπάνω. Έχουν όμως ανθρώπους που τα αγαπούν και παλεύουν να τα αναπτύξουν και όλους εμάς που τα στηρίζουμε στην ενηλικίωσή τους.

Δείτε τα Παιδικά Μουσεία της Ελλάδα:

Ελληνικό Παιδικό Μουσείο

Παιδικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Μουσείο Συναισθημάτων Παιδικής Ηλικίας

Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης

Απαγορεύεται η αναπαραγωγή του άρθρου χωρίς την προηγούμενη έγγραφη έγκριση των Πυγολαμπίδων στο κλουβί

Παιδιά και οδική ασφάλεια

agkalia asfaleia aytokinito

Χρήσιμες πληροφορίες για την οδική ασφάλεια των παιδιών από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση έρευνας και διάσωσης, τα μέλη της οποίας συμμετείχαν σε επιχειρήσεις από το 1978 σε εθελοντική βάση, ενώ από το 1994 λειτουργεί με τη μορφή σωματείου.

Το ξέρετε ότι η αγκαλιά… σκοτώνει;

Το βάρος μας αλλάζει ανάλογα με την ταχύτητα σύγκρουσης! Σε σύγκρουση με ταχύτητα 30 χλμ/ώρα το βάρος μας γίνεται 20 φορές μεγαλύτερο, ενώ με 50χλμ/ώρα γινόμαστε 40 φορές βαρύτεροι. Ένα παιδί, δηλαδή, 15 κιλών σε ένα ατύχημα με 50χλ/ώρα ζυγίζει περίπου 600 κιλά, ενώ ένας ενήλικας 75 κιλών ζυγίζει περίπου 3 τόνους!!!

Αυτό σημαίνει ότι εφόσον κρατάτε στην αγκαλιά σας ένα παιδί, σε περίπτωση σύγκρουσης αυτό θα φύγει από τα χέρια σας και είναι αδύνατο να το συγκρατήσετε. Ακολούθως, θα συγκρουστεί με το κάθισμα, το παρμπρίζ ή με άλλους επιβάτες με ολέθριες τις περισσότερες φορές συνέπειες.

Η ζώνη ασφαλείας και ο αερόσακος του αυτοκινήτου είναι σχεδιασμένα για άτομα άνω των 12 ετών ή του 1,50 μ. ύψους. Σε διαφορετική περίπτωση, η χρήση τους είναι επικίνδυνη. Παιδιά κάτω των πέντε ετών απαγορεύεται να μετακινούνται σε μοτοσυκλέτες, εκτός κι αν μεταφέρονται σε ειδικό κάθισμα. Σε κάθε περίπτωση, η χρήση σωστού κράνους είναι απαραίτητη.

Το εσωτερικό ενός αυτοκινήτου σταθμευμένο στον ήλιο χρειάζεται λιγότερο από 15 λεπτά προκειμένου να αναπτύξει θερμοκρασίες απειλητικές για την ζωή. Τα μισάνοιχτα παράθυρα δεν βελτιώνουν την κατάσταση. Μην αφήνετε τα παιδιά μόνα τους στο αυτοκίνητο ούτε για λίγο!

Παιδικό κάθισμα

Τα παιδιά πρέπει να είναι πάντα δεμένα στο ειδικό κάθισμα αυτοκινήτου, ακόμα κι όταν διανύουμε μικρές αποστάσεις!
Μέχρι την ηλικία των 12 ετών ή μέχρι να φτάσουν το 1,5 μ. ύψος πρέπει να κάθονται στο ειδικό κάθισμα. Μέχρι τότε η ζώνη ασφαλείας είναι επικίνδυνη για το σωματότυπό τους. Μάλιστα, μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών πρέπει να κάθονται με φορά ανάποδη της κίνησης του αυτοκινήτου!  Το παιδικό κάθισμα είναι το μόνο που τους προσφέρει την κατάλληλη στήριξη σε περίπτωση ατυχήματος, αλλά και την απαραίτητη άνεση στα ταξίδια τους. Επιπλέον, καλό είναι να προτιμούμε τη χρήση του συστήματος ISOFIX έναντι της ζώνης ασφαλείας, καθώς έχει αποδειχθεί ότι το 70% των καθισμάτων που ασφαλίζονται με ζώνη είναι τοποθετημένα με λάθος τρόπο και άρα αναποτελεσματικά.  Η ζώνη του καθίσματος πρέπει να βρίσκεται περίπου δύο εκατοστά ψηλότερα από τον ώμο του παιδιού, ενώ το κάθισμα δεν πρέπει να μετακινείται δεξιά-αριστερά περισσότερο από δύο εκατοστά. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, δεν πρέπει να λύνουμε τις ζώνες ασφαλείας, ούτε καν προσωρινά, και μην βγάζουμε, για κανένα λόγο, το παιδί από το παιδικό κάθισμα. Αν κλαίει, φροντίζουμε να σταματούμε το αυτοκίνητο. Πάντα πρέπει να απενεργοποιούμε τον μπροστινό αερόσακο, αν έχουμε τοποθετήσει το παιδικό κάθισμα της ομάδας Ο+ (βρεφικό κάθισμα) δίπλα στον οδηγό.

Δεν εκθέτουμε το παιδί μας σε αναίτιο κίνδυνο μεταφέροντάς το στο αυτοκίνητο αγκαλιά, σε καλαθούνα ή σε πορτ μπεμπέ.

Παιδί – πεζός

Δεν επιτρέπουμε σε καμία περίπτωση στα παιδιά κάτω των οκτώ ετών να είναι μόνα τους στο δρόμο, καθώς χρειάζονται αυστηρή και συνεχή επιτήρηση. Παιδιά μεγαλύτερα των εννέα ετών, θεωρείται ότι μπορούν να κυκλοφορήσουν σε γνωστούς δρόμους μικρής κυκλοφορίας ή σε πολυσύχναστους δρόμους με πολύ καλή σήμανση, με την προϋπόθεση, βέβαια, να ακολουθούν τις σημάνσεις (φανάρια, διαβάσεις, κτλ.)
Παιδιά μεγαλύτερα των 12 ετών, αλλά όχι μικρότερα, θεωρείται ότι έχουν αποκτήσει συμπεριφορά ενηλίκων και άρα μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια στους δρόμους. Πάντα όμως από το πεζοδρόμιο, τις διαβάσεις και τα φανάρια! Τα παιδιά διδάσκονται από αυτά που κάνουμε και όχι από αυτά που λέμε. Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να τηρούν και οι ίδιοι τις συμβουλές τους!

Παιδί – οδηγός

Εφόσον το παιδί ξεκινήσει να κινείται στις οδικές αρτηρίες με ποδήλατο ή άλλο μέσο (π.χ. πατίνι) είναι απαραίτητο να έχει βασικές γνώσεις του ΚΟΚ. Προφανώς, η χρήση σωστού κράνους είναι επιβεβλημένη, όπως επίσης και η χρήση προστατευτικών αγκώνα και γονάτων, ανακλαστικών λωρίδων στα ρούχα και σωστού φωτισμού στο ποδήλατο. Απαραίτητος, επίσης, είναι ο συχνός έλεγχος (από την πλευρά των γονιών) της κατάστασης των ελαστικών και των φρένων.

Το ξέρετε ότι…

• Κάθε χρόνο σκοτώνονται 2.500 άτομα από τροχαία ατυχήματα, ενώ 4.000 τραυματίζονται βαριά και 30.000 ελαφρά!  Το 1/3 αυτών είναι παιδιά!

• Η χρήση του κράνους και της ζώνης ασφαλείας οδηγούν σε μείωση των τραυματισμών κατά 20%, ενώ η σωστή χρήση παιδικών καθισμάτων σε μείωση κατά  70%. Μην αμελείτε να ασφαλίζετε τα παιδιά σας στο κάθισμά τους!

• Το αυτοκίνητο πρέπει να διαθέτει πυροσβεστήρα, φαρμακείο, τρίγωνο και ανακλαστικό γιλέκο εύκολα προσβάσιμα. Σε περίπτωση βλάβης, φροντίστε τα παιδιά να στέκονται σε μέρος τέτοιο, ώστε να προστατεύονται από τα διερχόμενα οχήματα.

Λίγα Λόγια για την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης

Η Ελληνική Ομάδα ΔιάσωσηςLogo_HRT 360360 πραγματοποιεί πιστοποιημένα σεμινάρια Πρώτων Βοηθειών από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Αναζωογόνησης, με θεματικές ενότητες καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, χρήση αυτόματου εξωτερικού απινιδωτή, αντιμετώπιση πνιγμονής, θέση ασφάλειας – ανάνηψης τραυματία, τα οποία απευθύνονται σε όλους τους πολίτες. Τα σεμινάρια απευθύνονται και σε γονείς, καθώς στο περιεχόμενό τους περιλαμβάνονται και θεματικές για το παιδί. 

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνούν με την γραμματεία της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης στο 2310 310649 ή στο inform@hrt.org.gr. 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ΕΟΔ: www.hrt.org.gr.