ΠΡΟΣΩΠΑ - ΙΔΕΕΣ – Πυγολαμπίδες
Skip to content

Θεσσαλονίκη

Πώς οι γονείς μπορούν να δημιουργήσουν όμορφες καλοκαιρινές αναμνήσεις μαζί με τα παιδιά τους

Οι Φίλοι των Πυγολαμπίδων # παιδί και παιχνίδι, καλοκαίρι

Γράφουν η Θεοδουλίδου Δήμητρα και ο Αραμπατζής Πασχάλης | METROPOLITAN: THE URBAN THEATER

 

Το καλοκαίρι δεν μετριέται με το πόσα μέρη επισκεφθήκαμε ή πόσα χρήματα ξοδέψαμε. Μετριέται με τα γέλια που μοιραστήκαμε, τις στιγμές που ήμασταν πραγματικά παρόντες και τις μικρές εμπειρίες που έγιναν μεγάλες αναμνήσεις.

Τα παιδιά δεν θα θυμούνται απαραίτητα το πιο ακριβό παιχνίδι ή τις πιο πολυτελείς διακοπές. Θα θυμούνται ότι παίξατε μαζί, ότι λερωθήκατε με άμμο, ότι γελάσατε μέχρι δακρύων και ότι τους αφιερώσατε χρόνο χωρίς βιασύνη.

 

Δώστε αξία στον ποιοτικό χρόνο

Δεν χρειάζεται να οργανώνετε συνεχώς εντυπωσιακές δραστηριότητες. Ένας περίπατος στη φύση, ένα πικνίκ στο πάρκο, μια βόλτα στην παραλία ή ένα βράδυ στην αυλή κοιτώντας τα αστέρια, μπορούν να γίνουν οι πιο πολύτιμες στιγμές του καλοκαιριού. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι η σύνδεση.

Αφήστε για λίγο στην άκρη το κινητό και μπείτε στον κόσμο του παιδιού.

 

Μετατρέψτε την καθημερινότητα σε παιχνίδι

Τα παιδιά λατρεύουν τη φαντασία. Ένα απλό περπάτημα μπορεί να γίνει εξερεύνηση σε έναν μαγικό τόπο. Μια βόλτα στο δάσος μπορεί να μετατραπεί σε αποστολή αναζήτησης χαμένων θησαυρών ενώ μια μέρα στην παραλία μπορεί να γίνει ιστορία με πειρατές, γοργόνες ή θαλάσσια πλάσματα.

Όταν οι γονείς συμμετέχουν ενεργά στο παιχνίδι, το παιδί νιώθει ότι ο κόσμος του έχει αξία.

 

Βάλτε το θέατρο στη ζωή σας

Το θεατρικό παιχνίδι είναι ένας υπέροχος τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, η δημιουργικότητα και ο συναισθηματικός δεσμός μέσα στην οικογένεια.

Δεν χρειάζεται σκηνή ή κοστούμια. Χρειάζεται μόνο διάθεση.

Δοκιμάστε:

  • Να δημιουργήσετε μαζί μια ιστορία όπου κάθε μέλος της οικογένειας προσθέτει μία πρόταση.
  • Να υποδυθείτε αγαπημένους ήρωες ή ζώα και να μαντεύετε ο ένας τον άλλο.
  • Να φτιάξετε μικρές παραστάσεις με καπέλα, παλιά ρούχα ή αντικείμενα του σπιτιού.
  • Να παίξετε παιχνίδια παντομίμας με καλοκαιρινά θέματα.
  • Να αφήσετε το παιδί να γίνει ο «σκηνοθέτης» και να δίνει οδηγίες στους γονείς.

Μέσα από το θέατρο τα παιδιά εκφράζουν συναισθήματα, καλλιεργούν τη φαντασία τους και αποκτούν αυτοπεποίθηση, ενώ οι γονείς έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τον εσωτερικό τους κόσμο.

 

Δημιουργήστε οικογενειακές παραδόσεις

Οι πιο όμορφες αναμνήσεις γεννιούνται συχνά από μικρές συνήθειες που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Ίσως ένα οικογενειακό παγωτό κάθε Κυριακή, μια βραδιά αφήγησης ιστοριών, μια θεατρική παράσταση που ετοιμάζετε όλοι μαζί στο τέλος των διακοπών ή ένα άλμπουμ όπου κάθε μέλος ζωγραφίζει την αγαπημένη του στιγμή από το καλοκαίρι. Αυτές οι μικρές παραδόσεις δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας και γίνονται πολύτιμες αναμνήσεις για μια ζωή.

 

Αφήστε χώρο για βαρεμάρα

Στη σημερινή εποχή έχουμε την τάση να γεμίζουμε κάθε ώρα του παιδιού με δραστηριότητες. Όμως η δημιουργικότητα γεννιέται πολλές φορές μέσα από τη βαρεμάρα. Όταν το παιδί έχει χρόνο να φανταστεί, να δημιουργήσει και να παίξει ελεύθερα, αναπτύσσει πρωτοβουλία, αυτονομία και δημιουργική σκέψη.

 

Συλλέξτε στιγμές, όχι μόνο φωτογραφίες

Οι φωτογραφίες είναι όμορφες, αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι να ζήσουμε τη στιγμή. Χορέψτε χωρίς μουσική, γελάστε δυνατά, λερωθείτε με χρώματα, φτιάξτε κάστρα στην άμμο, πείτε ιστορίες πριν τον ύπνο και παίξτε σαν να είστε κι εσείς παιδιά. Γιατί τελικά οι πιο δυνατές αναμνήσεις δεν αποθηκεύονται στην κάμερα. Αποθηκεύονται στην καρδιά.

 

 

Το καλοκαίρι είναι μια μοναδική ευκαιρία για τους γονείς να επιβραδύνουν τους ρυθμούς και να συνδεθούν ουσιαστικά με τα παιδιά τους. Δεν χρειάζονται τέλειες συνθήκες ούτε ακριβές εμπειρίες. Χρειάζεται παρουσία, φαντασία και αγάπη.

Και ίσως το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε σε ένα παιδί είναι να του χαρίσουμε στιγμές στις οποίες θα νιώθει ότι κάποιος έπαιξε πραγματικά μαζί του. Γιατί αυτές είναι οι αναμνήσεις που θα το συνοδεύουν για πάντα.

 

 

 

Λίγα λόγια για τη Δήμητρα Θεοδουλίδου

Η Δήμητρα Θεοδουλίδου, είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Ανδρέας Βουτσινάς», καθώς και του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Αγωγής του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με κατεύθυνση στο θεατρικό παιχνίδι. Παράλληλα, έχει παρακολουθήσει μαθήματα μιούζικαλ και σεμινάρια θεατρικού παιχνιδιού από το Art Cooperation. Ξεκίνησε μαθήματα κλασικού μπαλέτου και σύγχρονου χορού το 2000, τα οποία συνέχισε έως το 2015, στην Ανώτερη Σχολή Επαγγελματικού Χορού «Ίρις». Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις για παιδικό κοινό, όπως οι «Η Παναγία των Παρισίων – The Rock Musical», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας – The Musical», «Τρελαντώνης», «Οι Περιπέτειες ενός Μονόκερου» και «Η Μάσα και ο Αρκούδος», παραγωγές της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, έχει συμμετάσχει και σε παραστάσεις για ενήλικο κοινό, όπως το «Το Κλάμα Βγήκε απ’ τον Παράδεισο» και το «Broadway Nights.» Επιπλέον, έχει εργαστεί ως νηπιαγωγός σε παιδικούς σταθμούς, καθώς και ως εμψυχώτρια σε παιδικές θεατρικές ομάδες της Θεσσαλονίκης. Τα τελευταία πέντε χρόνια είναι δασκάλα στο θεατρικό εργαστήρι για παιδιά και εφήβους της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης, το οποίο λειτουργεί στο Θέατρο Metropolitan. Την επερχόμενη θεατρική σεζόν θα συμμετάσχει στα μιούζικαλ «Η Γοργόνα» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και «Σκρουτζ, Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Κάρολου Ντίκενς, τα οποία θα παρουσιαστούν στο Θέατρο Metropolitan.

 

Λίγα λόγια για τoν Πασχάλη Αραμπατζή

Ο Πασχάλης Αραμπατζής, είναι απόφοιτος του Τμήματος Εμπορίας και Διαφήμισης της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας του Α.Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης, καθώς και της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης «Ανδρέας Βουτσινάς». Παράλληλα, παρακολούθησε και το Εργαστήρι Δραματικής Τέχνης του θεάτρου “Παράθλαση”. Από το 2024 έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του METROPOLITAN: The Urban Theater. Έχει συνεργαστεί με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, το Θέατρο Αριστοτέλειον, το Θέατρο Παράθλαση, το Studio Vis Motrix, την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης. Έχει συμμετάσχει σε πολλές παιδικές παραστάσεις, όπως οι «Ο Μολυβένιος Στρατιώτης», «Η Παπλωματού», «Πινόκιο», καθώς και σε παραστάσεις για ενήλικο κοινό. Ως σκηνοθέτης έχει υπογράψει τα έργα «Δείπνο Ηλιθίων», «Ay, Carmela!», «Επιστροφή στο Σπίτι» και «Ερωτικό Αλληλούια σε Τέσσερις Εικόνες – Ο Δον Περλιμπλίν και η Μπελίσα». Στον χώρο του παιδικού θεάτρου έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης «Οι Περιπέτειες ενός Μονόκερου», «Ο Γουίνι και η παρέα του», «Η Μάσα και ο Αρκούδος», «Χάνσελ και Γκρέτελ: Η ιστορία αλλιώς», «Η Παναγία των Παρισίων-The Rock Musical» και «Η Πεντάμορφη και το Τέρας-The Musical».  Παράλληλα, έχει εργαστεί και συνεχίζει να εργάζεται ως εμψυχωτής σε θεατρικά εργαστήρια της Θεσσαλονίκης, για παιδιά και ενήλικες. Τα τελευταία πέντε χρόνια είναι δάσκαλος στο θεατρικό εργαστήρι για παιδιά και εφήβους της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης, το οποίο λειτουργεί στο Θέατρο Metropolitan. Την επερχόμενη θεατρική σεζόν θα σκηνοθετήσει τα μιούζικαλ «Η Γοργόνα» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και «Σκρουτζ, Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Κάρολου Ντίκενς, τα οποία θα παρουσιαστούν στο Θέατρο Metropolitan.

 

 

 

Αυτό το διάστημα μπορείτε να απολαύσετε τη Δήμητρα και τον Πασχάλη στην παιδική θεατρική παράσταση “Ο Μάγος του Οζ”, από την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης και κάνει περιοδεία σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Δείτε το πρόγραμμα ΕΔΩ.

Μαρία Λυκάρτση: Είσαι μικρός και δεν χωράς

Οι Φίλοι των Πυγολαμπίδων

Όταν η ιδιότητα της συγγραφέα συναντά εκείνη της εκπαιδευτικού που καθημερινά συναναστρέφεται με παιδιά, οι συζητήσεις γύρω από τα βιβλία αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Μαρία Λυκάρτση, συγγραφέας παιδικών και εφηβικών βιβλίων και διευθύντρια του 5ου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης, παραχώρησε μια ξεχωριστή συνέντευξη στην ηλεκτρονική εφημερίδα του σχολείου. Η μαθήτρια του Γ3, Ολυμπία Μπασματζίδου, τη συνάντησε και συνομίλησε μαζί της για το νέο της εφηβικό βιβλίο, τον λογοτεχνικό όμιλο που λειτουργεί στο σχολείο αλλά και για πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα.

 

Συνέντευξη: Ολυμπία Μπασματζίδου

 Η Συγγραφή και η Έμπνευση

Πώς προέκυψε η ανάγκη σας να εκφραστείτε μέσα από τον γραπτό λόγο; Ήταν ένα όνειρο από τα μαθητικά σας χρόνια;

Είναι αλήθεια ότι βρήκα πολύ νωρίς, το δρόμο για τη βιβλιοθήκη (τόσο του σπιτιού όσο και τη δανειστική).  Για να καταλάβεις ήμουν από τα παιδάκια, που, όταν τα ρωτούσαν, αν θέλουν για δώρο ένα παιχνίδι ή ένα βιβλίο, διάλεγαν το δεύτερο (κάποιες φορές το μετάνιωνα βέβαια, ανάλογα με το βιβλίο!). Μου άρεσε πολύ να διαβάζω και φωναχτά. Οπότε κάτι θα έκανα σίγουρα με τις λέξεις, όπως άλλοι εκφράζονται με τις νότες ή με τα χρώματα.

 

Πού βρίσκετε τον χρόνο και την ησυχία για να γράψετε, δεδομένου του απαιτητικού σας προγράμματος στο σχολείο μας;

Δε βρίσκω ούτε τον χρόνο ούτε την ησυχία στην καθημερινότητά μου, όπως ξέρετε! Μάλλον γι’ αυτό το συγγραφικό μου έργο θα μείνει μικρό σε αριθμό…

 

Υπάρχουν στιγμές ή διάλογοι μέσα στο σχολείο που έγιναν αργότερα πηγή έμπνευσης για τις ιστορίες σας;

Το «Είσαι μικρός και δε χωράς» έχει πολλές σκηνές βγαλμένες από τη ζωή μέσα σε ένα ελληνικό σχολείο. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, με τα καλά και τα στραβά του, είναι το πλαίσιο του βιβλίου αλλά δεν υπάρχει κάποια σκηνή που να προέκυψε μέσα από την καθημερινότητά μας στο 5ο Γυμνάσιο. Όχι ότι δεν είστε αρκετά εμπνευστικοί, κάθε άλλο!

 

Το βιβλίο «Είσαι μικρός και δεν χωράς»

Ο τίτλος του βιβλίου σας, «Είσαι μικρός & δε χωράς», είναι πολύ δυνατός. Τι θέλατε να νιώσει ένας έφηβος διαβάζοντάς τον;

Ότι είναι εντάξει να μη χωράς πουθενά στην εφηβεία σου, ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο ούτε καν στο σώμα σου. Ότι ακόμα κι αν νιώθεις κάποιες στιγμές ασφυξία, είναι φυσιολογικό τελικά. Είναι ζόρικο, όσο και συναρπαστικό, το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και εντελώς διαφορετικό για τον καθένα και την καθεμιά.

 

Το βιβλίο πραγματεύεται την εφηβεία. Πόσο δύσκολο ήταν να «μπείτε» ξανά στην ψυχολογία ενός παιδιού αυτής της ηλικίας για να αποδώσετε την ιστορία;

Δεν αισθάνθηκα να δυσκολεύομαι και πολύ με δεδομένο ότι καθημερινά έρχομαι σε επαφή με 200 περίπου εφήβους τα πρωινά και με τον έφηβο ακόμα γιο μου τα απογεύματα. Θέλω να πω ότι η γλώσσα και οι προσλαμβάνουσες των σημερινών εφήβων, ως ένα βαθμό μου είναι οικεία. Αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι γράφοντας το βιβλίο, θα επέστρεφα στην δική μου παιδική και εφηβική ηλικία, τόσο διαφορετική σε πολλά τόσο παρόμοια σε άλλα από την δική σας. Και έχει ενδιαφέρον ότι έτσι το διάβασαν, από την μεριά του εφήβου μαθητή και όχι του ενήλικα τελικά, και αρκετοί από τους καθηγητές σας.

 

Αν ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου σας ερχόταν σήμερα στο γραφείο σας ως μαθητής, τι συμβουλή θα του δίνατε;

Συμβουλή δεν ξέρω, αν θα του έδινα, μάλλον θα μιλούσαμε για τη μουσική που ακούει και θα του πρότεινα κι άλλα τραγούδια. Πάντως ο Λούκα δύσκολα, πιστεύω, θα χτυπούσε την πόρτα της διευθύντριας. Το πιο πιθανό είναι να πιάναμε κουβέντα στην αυλή ή στις πρόβες για καμιά εκδήλωση.

 

Ο ρόλος της Διευθύντριας

Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην πειθαρχία που απαιτεί ο ρόλος της διευθύντριας και στην ευαισθησία μιας συγγραφέα;

Αυτή είναι μια πραγματικά δύσκολη ερώτηση, Ολυμπία. Με απασχολεί κι εμένα ιδιαίτερα όταν ο ένας ρόλος συγκρούεται με τον άλλον και συμβαίνει συχνά. Ίσως όμως και να αλληλοσυμπληρώνονται με έναν τρόπο. Θέλω να πω ότι οι διευθυντές των σχολείων και γενικότερα όσοι βρίσκονται σε θέση ευθύνης, για μένα πρέπει αδιαπραγμάτευτα να προσεγγίζουν τα πράγματα με ευαισθησία κι όχι μόνο με τον κανονισμό στο χέρι. Από την άλλη χρειάζονται και οι συγγραφείς την πειθαρχία, το πρόγραμμα και κάποιες προσωπικές θυσίες. Δεν νομίζω ότι ζουν ανέμελα και εκτός πλαισίου περιμένοντας απλώς να τους επισκεφθεί η έμπνευση.

 

Τι είναι αυτό που απολαμβάνετε περισσότερο στην καθημερινή επαφή σας με τους μαθητές;

Η φίλη μου (και εικονογράφος στο πρώτο βιβλίο) Στεφανία Βελδεμίρη συχνά λέει ότι τα παιδιά είναι οι καλύτεροι άνθρωποι και συμφωνώ μαζί της. Στην καθημερινή μας επαφή απολαμβάνω το χιούμορ σας, την ασταμάτητη ενέργεια και κάποιες συζητήσεις μέσα στην τάξη. Να ξέρετε ότι το μάθημα με χαλαρώνει και μου γεμίζει τις μπαταρίες. Η δουλειά στο γραφείο είναι σαφώς πιο βαρετή και κουραστική και δεν μου αφήνει περισσότερο χρόνο για σας.

 

Ποιο είναι το προσωπικό σας όραμα για το 5ο Γυμνάσιο; Πώς ονειρεύεστε το σχολείο μας σε λίγα χρόνια;

Θα ήθελα ιδανικά ένα σχολείο, του οποίου οι απόφοιτοι να ξεχωρίζουν για τις αξίες τους και για τη συμπεριφορά τους απέναντι στους άλλους και στο περιβάλλον. Ονειρεύομαι ακόμα ένα σχολείο εξωστρεφές, σε επαφή και αλληλεπίδραση με τη γειτονιά, την πόλη και τον κόσμο γύρω μας. Με αυτό το σκεπτικό ετοιμάζουμε και την πρώτη μας αδελφοποίηση αυτήν την άνοιξη με ένα Γυμνάσιο της Κύπρου. Σας δίνω και αποκλειστική είδηση για την εφημερίδα σας!

 

Ο Όμιλος Λογοτεχνίας «Και όμως διαβάζουν»

Ο όμιλος φιλαναγνωσίας «Και όμως διαβάζουν» είναι μια πολύ ζωντανή ομάδα. Πώς βλέπετε την ανταπόκριση των παιδιών στη λογοτεχνία σήμερα;

Πάντα (και στη δική μου εποχή, όταν πήγαινα σχολείο) ήταν ένα μικρό ποσοστό τα παιδιά που διάβαζαν λογοτεχνία. Αυτός ο όμιλος ήταν ένα στοίχημα που κερδήθηκε με όλους όσους επιμένουν ότι η generation Z δεν διαβάζει καθόλου και καταναλώνει μόνο εικόνες. Τον τίτλο «Και όμως διαβάζουν» τον δώσαμε, όταν συναντήσαμε με την κ. Παπακυριακού μια ομάδα παιδιών (κοριτσιών στην πλειοψηφία) με τεράστια όρεξη να μείνουν μετά το σχολείο, να διαβάσουν, να συζητήσουν, να αλληλεπιδράσουν με τη σύγχρονη λογοτεχνία για νέους με τρόπο ουσιαστικό και ζωντανό. Ξεπέρασε κάθε προσδοκία αυτή η ομάδα, που φέτος διπλασιάστηκε σε αριθμό ατόμων.

 

Πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να βοηθήσει έναν μαθητή να διαχειριστεί τις δυσκολίες της καθημερινότητας;

Ναι, όχι μόνο η λογοτεχνία, η Τέχνη γενικότερα. Το απαιτητικό πρόγραμμα σπουδών οι επιπλέον δραστηριότητες, η κυριαρχία των social έρχονται να προστεθούν στα ζόρια της εφηβείας και νομίζω η Τέχνη είναι το απαραίτητο αντίβαρο για κάποια ισορροπία. Ακόμα κι ένα τραγούδι, μια εικόνα ή τρεις στίχοι από ένα ποίημα έχουν τη δύναμη να μας αλλάξουν τη μέρα.

 

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας μια στιγμή από τις συναντήσεις του ομίλου που σας συγκίνησε ή σας εξέπληξε ευχάριστα;

Είναι αρκετές, αλλά ξεχωρίζω το βράδυ της περσινής Παγκόσμιας Μέρας Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου), όταν οι έφηβοι του ομίλου έφεραν μαζί τους στην Καστοριά το αγαπημένο τους παιδικό βιβλίο και το παρουσίασαν στην ομάδα φορώντας τις πιτζάμες τους. Καθώς μιλούσατε, μπορούσα να φανταστώ το χτεσινό παιδί, αλλά έβλεπα κι έναν/μία αυριανό ενήλικα από αυτούς/ές, που θα αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Δεν το καταλάβατε, αλλά συγκινήθηκα λίγο!

 

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τη μαθήτρια Ολυμπία Μπασματζίδου για την ηλεκτρονική μαθητική εφημερίδα του 5ου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης και αναδημοσιεύεται στις Πυγολαμπίδες, αναδεικνύοντας τη δημιουργική δουλειά των μαθητών και μαθητριών του σχολείου.

 

Λίγα λόγια για τη Μαρία Λυκάρτση

Η Μαρία Λυκάρτση είναι φιλόλογος, συγγραφέας παιδικών και εφηβικών βιβλίων και διευθύντρια του 5ου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Θεατρολογία και συνέχισε τις σπουδές της με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στην Παιδαγωγική του Θεάτρου. Η συγγραφική της πορεία περιλαμβάνει βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους, με θεματικές που αγγίζουν τη διαφορετικότητα, τη συμπερίληψη, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις προκλήσεις της σύγχρονης παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Ανάμεσα στα έργα της ξεχωρίζουν τα βιβλία «Κανονικά», «Το μόνο παιδί», «Η πολιτεία που δεν έβρεχε ποτέ» και «Είσαι μικρός και δε χωράς». Το εικονογραφημένο βιβλίο της «Κανονικά» τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου και με το Βραβείο του Ελληνικού Τμήματος της IBBY, ενώ συμπεριλήφθηκε και στον διεθνή κατάλογο White Ravens. Μέσα από τη διπλή της ιδιότητα, ως εκπαιδευτικός και συγγραφέας, παραμένει σε διαρκή διάλογο με τα παιδιά και τους εφήβους, αντλώντας έμπνευση από τις ανάγκες, τις ανησυχίες και τα όνειρά τους.

Μεγαλώνοντας τα παιδιά μας σαν να είναι πάλι 90’s

Οι Φίλοι των Πυγολαμπίδων # διαδίκτυο, σκέψεις

Γράφει ο Κωστής Δημολιός| Media Owl

Πριν Γίνουν Όλα Ψηφιακά

Στα 90s εμείς οι ενήλικες που πλέον πιθανότατα να είμαστε γονείς, φροντιστές και εκπαιδευτικοί των σημερινών παιδιών, ζήσαμε στο μεταίχμιο ενός κόσμου που ήταν κυρίως αναλογικός και πολύ λιγότερο ψηφιακός: μια ογκώδης τηλεόραση με ελάχιστα κανάλια υπήρχε στο σαλόνι του σπιτιού, ένα VHS player που έπαιρνε βιντεοκασέτες πιθανότατα να ήταν συνδεδεμένο με καλώδιο στην TV, ο πρώτος προσωπικός οικογενειακός υπολογιστής στον οποίο στην καλύτερη να ζωγραφίζαμε, να παίζαμε ναρκαλιευτή ή να βλέπαμε υπνωτικά screensavers βρισκόταν κάπου παραδίπλα σε ένα κοινόχρηστο για όλη την οικογένεια σημείο. 

 

Αυτή ήταν η ηλεκτρονική ψυχαγωγία μας. Στην καλύτερη να είχαμε στην τσέπη μας ένα φορητό GameBoy ή ένα Walkman στην τσάντα στο οποίο ακούγαμε τις αγαπημένες μας μπάντες σε κασέτες. Αυτή η ξεκάθαρα οριοθετημένη τεχνολογία, που δεν πάσχιζε να τραβήξει μανιωδώς την προσοχή μας, δε μας “έκλεβε” βεβαίως κι όσα μας έκαναν παιδιά: το ελεύθερο παιχνίδι στις αλάνες μέχρι να πέσει ο ήλιος, τη φυσική βαρεμάρα που μας βοηθούσε να ακονίσουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητά μας, την ελευθερία, τον χρόνο και τον χώρο να εξερευνήσουμε, να κάνουμε λάθη, να μάθουμε και να αποκτήσουμε γνώσεις, εμπειρίες ακόμη και δυνατές φιλίες που κράτησαν στο πέρασμα των χρόνων.

 

Κρατώντας τα Καλύτερα των 90s – Αναζητώντας την Ισορροπία

Η νοσταλγία αυτή των 90’s, ειδικά από έναν ενήλικα που μεγάλωσε σε αυτή τη δεκαετία, ακούγεται καμιά φορά αρκετά εξιδανικευμένη. Κι έτσι είναι, καθώς σε καμία περίπτωση δε μπορούμε να πούμε πως η δεκαετία του ‘90 ήταν μια εποχή κατά την οποία όλα έγιναν τέλεια ή ότι κατά τη διάρκεια της οι γονείς μας μας ανέθρεψαν με τον πιο ιδανικό και κατάλληλο τρόπο. Κάθε άλλο! Υπήρχαν πάρα πολλά σημεία κατά τα οποία μπορούμε να πούμε πως η γονεϊκότητα, η ανατροφή των παιδιών πήγε πάρα μα πάρα πολύ στραβά…

 

Το ζήτημα όμως στο άρθρο αυτό είναι να αναζητήσουμε την ισορροπία, να βρούμε, να αναγνωρίσουμε και να προσπαθήσουμε να επαναφέρουμε στο σήμερα εκείνες τις αρχές και τις αξίες που έκαναν τα 90s μια τόσο γεμάτη και μοναδική εμπειρία. Κάτι τέτοιο ενδεχομένως να ακούγεται κάπως παλιομοδίτικο στα αυτιά κάποιων σύγχρονων γονέων. Κι όμως δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για πισωγύρισμα, αλλά για τη διατήρηση όλων αυτών που τείνουν να ξεχαστούν λόγω της ακραίας ψηφιοποίησης και της απομάκρυνσής μας από τον αναλογικό κόσμο, τη φύση, τη γειτονιά, τους άλλους… Όλα αυτά που έκαναν τα 90s να παραμείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας.

 

90s Hacks για Σύγχρονες Οικογένειες

Πώς μπορούμε να φέρουμε τη μαγεία και την ανθεκτικότητα των 90s στο σημερινό, υπερσυνδεδεμένο σπίτι; Εδώ είναι συγκεντρωμένα τα hacks-αντίδοτα που σκαρφιστήκαμε στο Media Owl για να έρθει σταδιακά η ισορροπία στην καθημερινότητα της οικογένειας, ειδικά τώρα που έρχεται και το καλοκαίρι:

 

  1. Η Δύναμη της “Βαρεμάρας” 
  • Τότε: Όταν λέγαμε «μαμά, βαριέμαι», η απάντηση ήταν «βρες κάτι να κάνεις». Η βαρεμάρα ήταν απλώς η αφετηρία για να δουλέψει η φαντασία μας. Κι έτσι πρέπει να είναι και σήμερα τα πράγματα…
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Σταμάτα να χρησιμοποιείς το tablet και τις οθόνες ως «ψηφιακή πιπίλα» απασχόλησης. Άφησε το παιδί να νιώσει την αμηχανία της αδράνειας. Από εκεί γεννιέται η δημιουργικότητα και το ελεύθερο, αυθόρμητο παιχνίδι, η ανθεκτικότητα και η δημιουργικότητά του. Όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο γρήγορα και εύκολα θα εγκαθιδρυθούν αυτές οι συνήθειες.
  1. Το Τέλος της Κουλτούρας “On-Demand” 
  • Τότε: Περιμέναμε το Σαββατοκύριακο το πρωί για να δούμε τα αγαπημένα μας παιδικά. Μαθαίναμε τι σημαίνει υπομονή και καθυστέρηση της ανταμοιβής.
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Όρισε συγκεκριμένες “ώρες προβολής” μέσα στην εβδομάδα. Το να μπορούν να δουν ό,τι θέλουν, όποτε το θέλουν, υπερφορτώνει τον εγκέφαλό τους και τα κάνει να έχουν εν τέλει ξεσπάσματα, να αποδιοργανώνονται. Η ρουτίνα από την άλλη τα μαθαίνει να περιμένουν, να έχουν υπομονή και τελικά να λαμβάνουν την ανταμοιβή τους (π.χ. αγαπημένο καρτούν ή ηλεκτρονικό παιχνίδι) σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Και πάλι, όσο νωρίτερα καθιερώσετε αυτή τη συνήθεια τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η εφαρμογή της στην πράξη.
  1. Το Σαλόνι ως Κέντρο (Μία Οθόνη, Όλοι Μαζί) 
  • Τότε: Υπήρχε συνήθως μία τηλεόραση στο σαλόνι. Η θέαση ήταν οικογενειακή υπόθεση, γεμάτη σχόλια, γέλια και αλληλεπίδραση.
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Κατάργησε τις ατομικές οθόνες (κινητά, tablets) μέσα στα παιδικά υπνοδωμάτια. Κάνε την κατανάλωση περιεχομένου μια κοινή δραστηριότητα στον ανοιχτό χώρο του σπιτιού. Οι οθόνες σε δωμάτια, στην ώρα του φαγητού ή πριν τον ύπνο φέρνουν αποδιοργάνωση, ανησυχία και ξεσπάσματα.
  1. Η Επιστροφή στο “Offline Mode” 
  • Τότε: Το σύνθημα ήταν «βγες έξω να παίξεις και γύρνα όταν ανάψουν τα φώτα του δρόμου».
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Ενθάρρυνε το φυσικό παιχνίδι εκτός σπιτιού, χωρίς τεχνολογική συνοδεία. Μια μπάλα, ένα ποδήλατο ή μια βόλτα στο πάρκο ή στην παιδική χαρά της γειτονιάς, βοηθούν τα παιδιά να επανασυνδεθούν με το σώμα, τους άλλους και τον πραγματικό κόσμο. Βρείτε ευκαιρίες ώστε να αφήνετε τα παιδιά σας να παίζουν ελεύθερα χωρίς την παρέμβαση συσκευών αλλά και χωρίς τον συνεχή έλεγχο και την μανιακή επιτήρηση των ενηλίκων. Τα παιδιά μαθαίνουν από τα λάθη και τις δυσκολίες που θα κληθούν να λύσουν κατά το ελεύθερο παιχνίδι τους.

 

 

Αντί επιλόγου

Τι λες για όλα αυτά; Θα μπορούσαν να φέρουν στο σήμερα μικρές συνήθειες και αξίες που κάνανε το παρελθόν και την παιδική μας ηλικία τόσο μοναδικά; Να θυμάσαι πάντα πως δε μπορούμε να διαγράψουμε την τεχνολογία από τη ζωή των παιδιών και των οικογενειών, μπορούμε όμως να διαλέξουμε τον τρόπο που θα την εντάξουμε. Πολλές ακόμη τέτοιες σκέψεις θα βρεις στις σελίδες του Media Owl στα Social και στο κανάλι του στο Youtube.

 

 

 

 

Λίγα λόγια για τον Κωστή Δημολιό

Ο Κωστής Δημολιός είναι νηπιαγωγός, με ανησυχίες που αφορούν στις σχέσεις των οικογενειών με τα ψηφιακά μέσα. Είναι συνιδρυτής του Βρεφονηπιακού σταθμού «Σπιτόδενδρο» και δημιουργός του project Παιδείας στα Ψηφιακά Μέσα «Media Owl». Μπορείς να τον ακούσεις να συζητά με ειδικούς για θέματα που αφορούν στις σχέσεις μας με τα Μέσα στο Podcast «Καλειδοσκόπιο».
Μάθε περισσότερα για τον Κωστή και την “Παιδεία στα Ψηφιακά Μέσα” στον Ιστότοπο του Media Owl.

 

Νικολέτα Καπίλλα: Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι

Οι Φίλοι των Πυγολαμπίδων

Η πρόσφατη επίσκεψη της Νικολέτας Καπίλλα στο 5ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και η συνάντησή της με τους μαθητές και της μαθήτριές του, αποτέλεσαν την αφορμή για τη συνέντευξη που ακολουθεί. Εμπνευσμένες τόσο από τη συζήτηση μαζί με τη συγγραφέα όσο και από την ανάγνωση του πρόσφατου βιβλίου της “Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι”, στα πλαίσια του λογοτεχνικού ομίλου του σχολείου τους, οι μαθήτριες Ολυμπία Μπασματζίδου και Θεοδώρα Αλεξανδρίδου ανέλαβαν με ενθουσιασμό ρόλο δημοσιογράφου ετοιμάζοντας τις δικές τους ερωτήσεις.

Οι Πυγολαμπίδες φιλοξενούν με απέραντη χαρά αυτή τη συνέντευξη, δίνοντας χώρο στη φωνή των εφήβων και στην όμορφη συνάντηση ανάμεσα στους νέους αναγνώστες και τη λογοτεχνία.

 

Συνέντευξη: Ολυμπία Μπασματζίδου & Θεοδώρα Αλεξανδρίδου

Όταν φτάσατε σε μία ηλικία, ώστε να αρχίσετε να σκέφτεστε τι θα θέλατε να σπουδάσετε και με τι θα θέλατε να ασχοληθείτε στη ζωή σας, η συγγραφή ήταν κάτι που σας ενδιέφερε από την αρχή ή προέκυψε αργότερα;

Σε ηλικία εννέα ετών είχα δηλώσει πως όταν μεγαλώσω θα γίνω δασκάλα γιατί πραγματικά το ένιωθα και το αγαπούσα. Μάλλον με είχε εμπνεύσει ο δάσκαλός μου στη Δ΄ τάξη ο οποίος πραγματικά δίδασκε με τρόπο κατανοητό και νέες μεθόδους, ήταν ήρεμος και πάντα δίπλα μας. Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να πραγματοποιήσω το όνειρο που είχα από μικρή και να ασκώ το λειτούργημα της δασκάλας με μεγάλη χαρά μέχρι σήμερα. Το θέμα είναι ότι η συγγραφή ήταν κάτι που κατά βάθος με ενδιέφερε κι αυτό από μικρή, αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει! Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ήμουν έξι ετών, μία θεία μου μου έφερε ένα βιβλίο που είχε γράψει και εικονογραφήσει ένας μαθητής δημοτικού. Μου είχε αρέσει τόσο πολύ εκείνο το βιβλίο που ευχήθηκα να μπορούσα να γράψω κι εγώ ένα βιβλίο. Γενικά έγραφα από μικρή, συνέχισα να γράφω ως έφηβη και ως φοιτήτρια αλλά δεν είχα σκοπό μου να γίνω συγγραφέας. Θα έλεγα λοιπόν ότι η συγγραφή προέκυψε αργότερα στη ζωή μου.

 

Πώς είναι να ξεκινάτε να γράφετε ένα καινούργιο βιβλίο ενώ μόλις έχετε εκδώσει ένα άλλο;

Το αίσθημα είναι όμορφο αλλά η κατάσταση στο μυαλό μου είναι λιγάκι χαοτική. Σίγουρα νιώθω ενθουσιασμό και χαρά για την έκδοση ενός νέου βιβλίου, ενώ παράλληλα υπάρχει άγχος για την προετοιμασία δράσεων ή παρουσιάσεων. Από την άλλη, το να ξεκινήσω να γράφω ένα νέο βιβλίο σημαίνει ότι πρέπει να “μπω” σε μια νέα ιστορία και να “ζω” μέσα από άλλους ήρωες. Επομένως, μέσα μου “είμαι” σε μια νέα ιστορία την οποία προσπαθώ να δημιουργήσω ενώ εξωτερικά “είμαι” σε μια άλλη.

 

Πρόσφατα, στον λογοτεχνικό όμιλο του σχολείου μας, διαβάσαμε το καινούργιο σας βιβλίο με τίτλο “Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι”. Αναρωτιόμασταν, λοιπόν, πώς ήταν το να γράφετε για μια τόσο ευαίσθητη ηλικία και μάλιστα για ένα τόσο δύσκολο θέμα.

Το θέμα είναι όντως δύσκολο επειδή η έμφυλη βία υπήρχε και ακόμη υπάρχει, επειδή είναι συνώνυμη με τον πόνο και την αδικία και επειδή δυστυχώς αφορά και παιδιά/εφήβους. Η συγγραφή του βιβλίου, λοιπόν, ήταν μια διαδικασία που απαιτούσε προσοχή και σοβαρότητα στον τρόπο που θα παρουσιάζονταν τα θέματα ή που θα περιγράφονταν κάποιες σκηνές. Πολλές από τις ιστορίες είναι εμπνευσμένες από κάποια δικά μου βιώματα. Το γεγονός αυτό λειτούργησε και ως επιπρόσθετος παράγοντας δυσκολίας αλλά και ως μια λυτρωτική διαδικασία για μένα.

 

Για τη συγγραφή του βιβλίου αυτού χρειάστηκε να κάνετε κάποια έρευνα και να εμβαθύνετε σε θέματα, που ίσως δεν γνωρίζατε τόσο καλά;

Υπήρχαν πολλά θέματα σε κάθε ιστορία για τα οποία χρειάστηκε να κάνω έρευνα έτσι ώστε να είναι αληθοφανή αυτά που γράφω αλλά και για να μην δημιουργήσω σύγχυση στους/στις αναγνώστες/αναγνώστριες ή να περάσω λανθασμένα μηνύματα. Για τον λόγο αυτό διάβασα άρθρα, ρεπορτάζ και μελέτες, ρώτησα ειδικούς και ζήτησα τη γνώμη ατόμων που είχαν εμπειρία σε κάποια θέματα.

 

 

Τι θα θέλατε να νιώσει ένας έφηβος ή μία έφηβη διαβάζοντας το βιβλίο “Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι”; Είχατε κάποια συγκεκριμένη προσδοκία όταν το γράφατε;

Ένας έφηβος ή μία έφηβη που έχει παρόμοια βιώματα με κάποια από τις ηρωίδες του βιβλίου, θα ήθελα να νιώσει παρηγοριά. Να νιώσει ότι δεν είναι το μόνο παιδί που του συνέβη αυτό. Να καταλάβει ότι δεν φταίει για όσα έγιναν. Ένας έφηβος ή μία έφηβη που είχε την τύχη ή την ευλογία να μην του έχει συμβεί κάποιο περιστατικό βίας, θα ήθελα να νιώσει ενσυναίσθηση προς τα θύματα της έμφυλης βίας. Τέλος, θα ήθελα, αν κάποιος διαβάζοντας το βιβλίο δει τον εαυτό του μέσα σε αυτό είτε ως θύτη είτε ως θύμα, να αντιληφθεί τη λανθασμένη του συμπεριφορά ή τη θυματοποίησή του αντίστοιχα.

 

Γιατί διαλέξατε τον τίτλο “Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι” και δεν γράψατε απλώς “Οκτώ ιστορίες…”; Συμβολίζει κάτι αυτό το +1;

Όντως, ο τίτλος έχει τη δική του σημασία. Πέρα από το ότι ο τίτλος “Οκτώ ιστορίες για ένα κορίτσι” δεν θα μου άρεσε, η επιλογή του συγκεκριμένου τίτλου έγινε σκόπιμα καθώς ήθελα να διαχωρίσω μία από τις ιστορίες χρησιμοποιώντας το +1. Συγκεκριμένα, η τελευταία ιστορία είναι η μόνη η οποία κινείται στον χώρο του φανταστικού με κάποια στοιχεία τρόμου ενώ μια μικρή λεπτομέρεια είναι το γεγονός ότι η Ρίτα είναι η μόνη ηρωίδα η οποία δεν έχει άμεση σχέση με τα υπόλοιπα κορίτσια αλλά έμμεση. Ουσιαστικά όμως, το +1 έρχεται να φωτίσει την πτυχή της ευθύνης στο θέμα της έμφυλης βίας και να παρακινήσει τον αναγνώστη ή την αναγνώστρια να αναρωτηθεί για το ποιος φταίει τελικά.

 

Στην παιδική σας ηλικία είχατε κάποια λογοτεχνικά ερεθίσματα; Και αν ναι, ποια ήταν αυτά και πώς πιστεύετε πως επηρέασαν την επιλογή σας να ασχοληθείτε με την συγγραφή στην ενήλικη ζωή σας;

Η μητέρα μου ήταν αυτή που μας προμήθευε με βιβλία από μικρά παιδιά. Διάβαζα από την Α΄ Δημοτικού την Ελληνική Μυθολογία ξανά και ξανά, τους μύθους του Αισώπου και πολλά πολλά παραμύθια. Η αγάπη μου για τη λογοτεχνία μεγάλωσε όταν ήμουν στο γυμνάσιο, όταν η μητέρα μου πια άρχισε να μου φέρνει βιβλία του Αντώνη Σαμαράκη, της Τζέιν Όστεν, του Καρόλου Ντίκενς, της Άλκης Ζέη. Θυμάμαι ακόμη πόσο μου άρεσαν “Τα ψάθινα καπέλα” της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, το “Ζητείται ελπίς” του Σαμαράκη και η ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη. Αυτά τα αναγνώσματα μου κρατούσαν συντροφιά, με έκαναν να σκέφτομαι πολύ, να φαντάζομαι, ακόμη και να ονειροπολώ! Κυρίως, με έκαναν αναγνώστρια. Και αυτό το οφείλω στη μητέρα μου. Πιστεύω πως συνέβαλαν και στο να ασχοληθώ με τη συγγραφή.

 

Τι θα συμβουλεύατε έναν ενήλικα που, παράλληλα με την δουλειά του, θέλει να αρχίσει να ασχολείται με το γράψιμο, είτε ερασιτεχνικά, είτε πιο επαγγελματικά;

Δεν θεωρώ ότι είμαι σε θέση να συμβουλεύσω κάποιον, καθώς αισθάνομαι ότι είμαι στα πρώτα μου βήματα ως συγγραφέας. Από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου, θα έλεγα ότι το πιο σημαντικό που πρέπει να κάνει κάποιος ο οποίος θέλει να γράφει είναι να διαβάζει πάρα πολύ! Και σίγουρα, θα βοηθούσαν κάποια μαθήματα δημιουργικής γραφής με έμπειρους εμψυχωτές.

 

Με ποιον χαρακτήρα των βιβλίων σας πιστεύετε πώς ο παιδικός σας εαυτός θα ταυτιζόταν και γιατί;

Νομίζω πως ο παιδικός μου εαυτός θα ταυτιζόταν με την κυρία Γενναιοδώρα γιατί αν διάβαζα αυτό το βιβλίο όταν ήμουν μικρή, πιστεύω ότι θα εμπνεόμουν και θα έφτιαχνα “το μαγαζάκι της κυρίας Γενναιοδώρας” χρησιμοποιώντας μικρά κουτιά, βαζάκια και ό,τι άλλο έβρισκα μπροστά μου και σίγουρα θα το δραματοποιούσαμε με τα αδέλφια μου! Ο έφηβος εαυτός μου σίγουρα θα ταυτιζόταν με τη Δήμητρα από το βιβλίο “Η χρονιά που όλα έγιναν γκρι” γιατί έχουν πάρα πολλά κοινά.

 

Έχετε σκεφτεί ποτέ να γράψετε ένα βιβλίο για ενήλικες;

Θα έλεγα ότι η σκέψη πέρασε “ξυστά” από το μυαλό μου, καθώς δεν νιώθω ότι με εκφράζει (ακόμη) να γράψω ένα βιβλίο που να απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες. Παρόλα αυτά, το τελευταίο μου βιβλίο, “Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι”, μπορώ να πω ότι απευθύνεται και σε ενήλικες καθώς το θέμα τούς αφορά είτε προσωπικά είτε ως γονείς ή εκπαιδευτικούς.

 

 

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μέρος στο οποίο εμπνέεστε να γράφετε και αν ναι ποιο;

Συνήθως γράφω στο δωμάτιό μου καθώς χρειάζομαι απομόνωση για να μπορέσω να γράψω. Αυτή την χρονική περίοδο οι οικογενειακές υποχρεώσεις έχουν προτεραιότητα κι έτσι δεν βρίσκω τον χρόνο για να ασχοληθώ όπως θέλω με τη συγγραφή. Μου λείπει, όμως ίσως να χρειάζεται αυτή η μικρή ανάπαυλα για να “καθαρίσει” το μυαλό.

 

Γνωρίζουμε πώς παράλληλα με το να γράφετε βιβλία είστε και δασκάλα αγγλικών στην δημόσια εκπαίδευση. Πώς είναι το να συνδυάζετε δύο τόσο απαιτητικά και διαφορετικά επαγγέλματα;

Τόσο το επάγγελμά μου όσο η ιδιότητά μου ως συγγραφέας έχουν να κάνουν με παιδιά κι αυτό με γεμίζει. Είναι κάτι που κάνω με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά. Φυσικά είναι και τα δύο πολύ απαιτητικά σε χρόνο και ενέργεια. Η διδασκαλία είναι η καθημερινότητά μου και πρέπει να είμαι 100% εκεί. Χρειάζεται προετοιμασία στο σπίτι και αφοσίωση στην τάξη. Από την άλλη, όταν με προσκαλούν σε σχολεία ως συγγραφέα ή όταν έχω παρουσιάσεις σε άλλους χώρους, πρέπει να προετοιμάσω τις δραστηριότητες, τα υλικά και οτιδήποτε χρειάζεται και να δώσω όλο μου τον εαυτό. Τελευταία μένει η συγγραφή που δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος τα τελευταία δυο-τρία χρόνια για να ασχοληθώ όπως θα ήθελα. Όμως, αισθάνομαι πλήρης και ευλογημένη διότι μου δίνεται η ευκαιρία να συνδυάσω τα δύο πράγματα που μου άρεσαν από μικρή.

 

Έχετε στο μυαλό σας να εκδώσετε και άλλα βιβλία στο μέλλον;

Στο μυαλό μου ναι, στην πραγματικότητα όχι! Υπάρχουν ιστορίες στο μυαλό μου οι οποίες χρειάζονται τον χρόνο τους για να βγουν στο χαρτί, για να ζωντανέψουν οι χαρακτήρες και για να ολοκληρωθούν. Εύχομαι να βρουν τον δρόμο τους όταν και όπως πρέπει, διότι αυτοσκοπός δεν είναι η έκδοση ενός βιβλίου, αλλά να εκδοθεί μια ιστορία όταν είναι πραγματικά έτοιμη και όταν το τελικό αποτέλεσμα σέβεται τον αναγνώστη και την αναγνώστρια.

 

Τέλος, υπάρχει κάτι που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας και δεν σας το ρωτήσαμε;

Οι ερωτήσεις σας, κορίτσια, δείχνουν την ωριμότητά σας και τη σοβαρότητα με την οποία ασχοληθήκατε με τη συνέντευξη. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου. Και αυτό που επιθυμώ να μοιραστώ είναι πως η συνάντησή μου μαζί σας και με τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου σας τον Νοέμβριο του 2025, ήταν μία από τις συγκλονιστικότερές μου εμπειρίες ως συγγραφέας. Ήταν μια συνάντηση που με γέμισε με δύναμη για να συνεχίσω να γράφω, με πίστη προς τα νέα παιδιά και με ελπίδα για το μέλλον. Είναι τιμή μου που διαβάσατε και το δεύτερο εφηβικό μου μυθιστόρημα και που σκεφτήκατε να μου πάρετε συνέντευξη. Εύχομαι να ακολουθήσετε κι εσείς αυτό που σας γεμίζει και, γιατί όχι, να διαβάσουμε και τα δικά σας βιβλία σύντομα!

 

Λίγα λόγια για τη Νικολέτα Καπίλλα

Η Νικολέτα Καπίλλα γεννήθηκε στη Λεμεσό και είναι απόφοιτος του Τμήματος Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου, όπως επίσης και κάτοχος του Μεταπτυχιακού τίτλου «Επιστήμες της Αγωγής» με κατεύθυνση την Ψυχολογία και τη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε δημοτικά σχολεία της Κύπρου. Η αγάπη της για τα παιδιά, το βιβλίο και τη δύναμη των ιστοριών την οδήγησε στη συγγραφή έργων που αγγίζουν μικρούς και μεγάλους αναγνώστες. Έχει γράψει βιβλία που ξεχωρίζουν για την ευαισθησία, τη ζεστασιά και τα σημαντικά μηνύματα που μεταφέρουν ενώ το μυθιστόρημά της «Η χρονιά που όλα έγιναν γκρι» απέσπασε το Α΄ Βραβείο στον Διαγωνισμό Ανέκδοτου Παιδικού και Εφηβικού Μυθιστορήματος του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου. Συμμετέχει ενεργά σε δράσεις προώθησης της παιδικής λογοτεχνίας, συναντώντας συχνά παιδιά, εκπαιδευτικούς και οικογένειες σε σχολεία, βιβλιοθήκες και λέσχες ανάγνωσης.

Eλευθερία Λαφτσίδη: «Να μεγαλώνουμε παιδιά που δεν φοβούνται να αισθανθούν.» 

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Εσύ γνώριζες ότι τα συναισθήματά μας συνδέονται με το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μας; Ένιωσες ποτέ ως παιδί την απόλυτη ελευθερία να επικοινωνήσεις όλα όσα αισθανόσουν; Πιστεύεις ότι ακούς στ’ αλήθεια τα συναισθήματα του δικού σου παιδιού;

Η Eλευθερία Λαφτσίδη, ιδρύτρια και ιδιοκτήτρια του «Συναισθηματίζειν», του βραβευμένου για την εκπαιδευτική του καινοτομία, πρώτου κέντρου συναισθηματικής εκπαίδευσης σε Ελλάδα και Ευρώπη, αναπτύσσει το σπουδαίο όραμά της, να εκπαιδεύσει μικρούς και μεγάλους γύρω από τη συναισθηματική νοημοσύνη μέσα από ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων.

Μιλήσαμε μαζί της για συναισθήματα, ισχυρούς δεσμούς, εκπαίδευση, αλλά και για όσα ποτέ δε μας δίδαξε κανείς για την αντίληψη και τη σπουδαιότητα των ίδιων μας των συναισθημάτων.

 

Συνέντευξη στη Μαρία Μυλωνά

Τη ρωτήσαμε για το πώς αποφασίζει ένας γονιός να έρθει με το παιδί του στο «Συναισθηματίζειν», αλλά και τις προσδοκίες που πιθανόν έχει.

«Οι περισσότεροι γονείς έρχονται στο Συναισθηματίζειν γιατί αναγνωρίζουν ότι η συναισθηματική νοημοσύνη είναι τόσο σημαντική όσο και το IQ. Συχνά βλέπουμε γονείς που θέλουν το παιδί τους να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του, να επικοινωνεί πιο ανοιχτά, να αναπτύξει αυτοπεποίθηση ή ακόμα να βρει τρόπους να ηρεμεί όταν δυσκολεύεται. Άλλες φορές έρχονται γιατί θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους κάτι διαφορετικό.

Οι προσδοκίες τους είναι συνήθως να δουν το παιδί τους πιο χαρούμενο, πιο σίγουρο με τον εαυτό του, πιο ικανό να διαχειρίζεται τις σχέσεις του με συνομήλικους αλλά και με την οικογένεια, να πατάει γερά στα πόδια του. Αυτό που τους εξηγούμε είναι ότι εδώ δεν «διορθώνουμε» τα παιδιά, αλλά τα ενδυναμώνουμε. Και πολύ συχνά, μέσα από τη διαδικασία, οι ίδιοι οι γονείς παίρνουν νέες ιδέες και πρακτικές που βελτιώνουν το οικογενειακό κλίμα στο σύνολό του.

Αυτό είναι και το βασικό χαρακτηριστικό που μας διαφοροποιεί. Πολλοί είναι οι γονείς που αναρωτιούνται τι κάνουμε εδώ, τι διαφορετικό προσφέρουμε. Είναι πολύ λογικό, αφού κανείς δε μας εκπαίδευσε γύρω από τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη σημασία της. Είναι κάτι πολύ καινοτόμο. Κάποιος ακούει «Κέντρο συναισθηματικής εκπαίδευσης» και δεν γνωρίζει τι είναι. Είναι σημαντικό να το ξεδιαλύνουμε.

Είναι σημαντικό να επικοινωνήσουμε ότι οι δραστηριότητες που υπάρχουν στο πρόγραμμα δεν είναι ο στόχος, αλλά το μέσο που χρησιμοποιούμε για την αυτεπίγνωση, την αυτοέκφραση, τις δεξιότητες έκφρασης των συναισθημάτων, κ.α.. Το παιχνίδι είναι έτσι δομημένο ώστε να γίνει το «όχημα» για να καλλιεργήσουμε τον δεσμό, την αυτοπεποίθηση, την ενσυναίσθηση, τη συνεργασία και τη συναισθηματική ανθεκτικότητα. Έτσι, λοιπόν, ανακαλύπτουμε σε ποια δραστηριότητα από το πρόγραμμά μας το παιδί νιώθει πιο ωραία ή ποια μπορεί να καλύψει τους στόχους που θέτουμε σε συνεργασία με το παιδί.

Τα projects δεν αφήνουν κανέναν ανεπηρέαστο. Συγκινούν τους γονείς, αλλά χρειάζεται πάντα λίγος χρόνος για να εξηγήσουμε και να αιτιολογήσουμε το τι και πώς συμβαίνουν όλα εδώ στο Συναισθηματίζειν. Πάντα υπάρχει «χώρος» για τον γονέα. Το έχουν και εκείνοι πολύ μεγάλη ανάγκη. Ο γονεϊκός ρόλος είναι από τους πιο δύσκολους, είναι πολυδιάστατος. Οι γονείς μας δίνουν feedback για το πόσο έχει αλλάξει το παιδί τους, ενώ πάντα μας λένε ότι κι εκείνοι έχουν βοηθηθεί. Μέσα από το Συναισθηματίζειν εκπαιδεύονται και οι γονείς στη συναισθηματική νοημοσύνη.»

 

Αλήθεια, γνωρίζουμε τι σημαίνει συναισθηματική νοημοσύνη; Μας μιλά για τη δική της εμπειρία, αλλά και για την διαρκή προσπάθεια να επικοινωνήσει τη γνώση αυτή, δημιουργώντας νέα προγράμματα για κάθε ηλικία.

«Όλα αυτά τα στοιχεία γύρω από τη συναισθηματική νοημοσύνη, το δεξί ημισφαίριο και τις λειτουργίες του, δεν υπήρχαν ούτε καν σαν επιστημονική γνώση μέχρι προσφάτως. Δεν υπήρχε αυτός ο όγκος πληροφοριών που έχουμε τώρα, δεν τα διδαχτήκαμε και συνεχίζουν να μη διδάσκονται στα σχολεία.

Εμείς ετοιμάζουμε κάποια πράγματα για τα σχολεία, κάνουμε ήδη από την αρχή της λειτουργίας μας τα λεγόμενα πολυμορφικά εργαστήρια. Στέλνουμε email στα σχολεία αναφορικά με τα προγράμματα αυτά και έπειτα επικοινωνούν μαζί μας. Το πρόγραμμα που έχει επιλέξει η κάθε σχολική μονάδα διαρκεί 60 λεπτά μέσα σε κάθε τάξη.

Επιπλέον, ετοιμάζουμε και κάποιες ομιλίες για τους εφήβους, για το πώς να αντιμετωπίζουν μια αποτυχία σαν μια νέα δυνατότητα, μια ευκαιρία για εξέλιξη. Όλο αυτό το στρες που βιώνουν οι έφηβοι είναι στ’ αλήθεια εξοντωτικό. Αναρωτιέμαι «πώς το κάνουμε αυτό στα παιδιά μας;» Έχει να κάνει με την κοινωνία γενικότερα αυτή η διερώτηση. Δίνεται φοβερή βαρύτητα στο κομμάτι των Πανελληνίων, μα στην ουσία δεν είναι μία απόφαση που θα πρέπει να παίρνει ένα παιδί στα 17 του… Και ενώ η γενιά μας έχει περάσει από αυτή τη φάση και ξέρουμε πόσο «επίπονη» διαδικασία είναι να αποφασίζεις για το μέλλον σου σε αυτή την ηλικία!»

Αναρωτηθήκαμε πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα δημιουργίας του «Συναισθηματίζειν».

«Όλο το Συναισθηματίζειν έχει δημιουργηθεί πάνω σε εμένα, με την έννοια των δικών μου, προσωπικών αναγκών. Οπότε το καθετί βγαίνει αυθόρμητα και αβίαστα. Στο Συναισθηματίζειν πιστεύουμε πάρα πολύ στη δύναμη της ομάδας και γι αυτό μέσα στον χρόνο κάνουμε σίγουρα τέσσερα team building, τα οποία είναι όλα βιωματικά (γελάμε, παίζουμε, αλληλεπιδρούμε). Αν δείτε πώς δουλεύουν σαν ομάδα όλοι… Προσωπικά με συγκινεί. Είναι υπέροχο το κλίμα!

Όταν ξεκινούσα το Συναισθηματίζειν, ήξερα ότι πάω να κάνω κάτι πολύ ιδιαίτερο, ότι θα είναι μια πολύ όμορφη επικοινωνία όλο αυτό. Το μυαλό μου πήγαινε πιο ονειροπόλα και όχι τόσο επιχειρηματικά. Δεν υπήρξα, εξάλλου, ποτέ στο παρελθόν επιχειρηματίας. Πήγαινα ως εκπαιδευτικός, ως ψυχοθεραπευόμενη συνολικά οκτώ ετών…

Όλο αυτό έφτασε στο απόγειό του, όταν γέννησα τον γιο μου. Έγινα μαμά πολύ συνειδητά.

Φοβόμουν ότι όταν γίνω μαμά μπορεί τα επαγγελματικά μου να παραγκωνιστούν, ότι δεν θα προλαβαίνω να συνδυάζω μητρότητα και δουλειά, φόβοι που έχουν οι περισσότερες γυναίκες. Μα με το που γεννήθηκε ο γιος μου, όλα άλλαξαν προς το καλύτερο σε κάθε επίπεδο. Με βοήθησαν πολύ οι γονείς μου στην αρχή και θυμάμαι χαρακτηριστικά μια μέρα που ήρθα στο γραφείο και ο μπαμπάς μου τάιζε τον μικρό και εγώ είχα τεράστια αγωνία που τον έβλεπα στα χέρια ενός άλλου φροντιστή…

Μα όλα τελικά συνδυάστηκαν άψογα. Όλο το φως στη σκέψη μου και οι ιδέες ήρθαν τότε, εκείνη την περίοδο. Είναι απίστευτο το κίνητρο που σου δίνει η αγάπη της μητρότητας, η οποία δεν μοιάζει με καμία άλλη. Ο γιος μου έγινε έμπνευση και δημιουργία.»

 

Φυσικά, δε γινόταν να μην αναφερθούμε και στην πρόσφατη βράβευση του «Συναισθηματίζειν».

«Το «Συναισθηματίζειν» κατέκτησε την 1η Πανελλήνια Θέση για την Καινοτομία στην Εκπαίδευση της Συναισθηματικής Νοημοσύνης στα Mother Baby & Child Awards 2025. Βραβευτήκαμε ως ένα κέντρο καινοτομίας, που βασίζεται και προωθεί τη συναισθηματική νοημοσύνη, την καλλιέργεια και την εκπαίδευσή της. Ουσιαστικά αφορά σε όλες τις δράσεις που κάνουμε εμείς ως κέντρο με επίκεντρο το παιδί, αλλά και το βρέφος (έχουμε τμήμα που ξεκινάει από τεσσάρων μηνών).

Oπότε πήραμε μέρος σε αυτόν τον διαγωνισμό ως ένα κέντρο που αφορά το βρέφος, το παιδί και την οικογένεια. Γιατί εμείς σε αυτό ακριβώς στοχεύουμε, στην εκπαίδευση όλης της οικογένειας στο κομμάτι της συναισθηματικής νοημοσύνης. Είχαμε λάβει ακόμη ένα βραβείο στο παρελθόν, λαμβάνοντας την 3η Πανελλήνια Θέση, σε ό,τι αφορά στην καινοτομία εκπαίδευσης της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Eίμαι πολύ περήφανη που κάποιος θεσμός έχει αναγνωρίσει, τιμήσει και επιβραβεύσει την προσπάθειά μας, γιατί είναι κάτι νέο, κάτι καινοτόμο, κάτι πολύ ιδιαίτερο….»

Αναρωτηθήκαμε τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη της εμποδίζει στη σύγχρονη κοινωνία την καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών και πώς το Συναισθηματίζειν ανοίγει έναν νέο δρόμο για την ανάπτυξή της.

«Θεωρώ ότι οι γενιές πριν από τη δική μας δεν είχαν την επιστημονική γνώση και γι’ αυτό δε γνώριζαν τι συμβαίνει στον εγκέφαλο -ότι τα συναισθήματα είναι μία φυσική λειτουργία του- οπότε και έπρατταν σύμφωνα με το ένστικτό τους. Εμείς σήμερα σαν γενιά έχουμε τη γνώση, αλλά έχουμε επίσης βιώματα. Οπότε η γνώση που έχουμε και τα βιώματα που είχαμε πριν, συγκρούονται γιατί συνήθως είναι αρκετά αντίθετα. Έτσι, ή δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τη νέα γνώση, ή την παραποιούμε.

Οπότε θεωρώ ότι το πρόβλημα με τη γενιά μας είναι ότι πρέπει να δουλέψουμε λίγο παραπάνω και πιο προσεκτικά με τα βιώματά μας.

Στο Συναισθηματίζειν λέμε, λοιπόν, ότι φτιάχνουμε πρώτα το βίωμα, δίνοντας την πληροφορία μέσα από τα σεμινάρια και τη συμβουλευτική μας. Φτιάχνουμε το βίωμα των παιδιών, ξεκινώντας πρώτα από τους γονείς. Μαθαίνουμε στα παιδιά ότι απενοχοποιούμε όλα τα συναισθήματα, στοχεύοντας στο να μεγαλώσουμε ενήλικες που δεν θα χρειάζονται ξαφνικά ψυχοθεραπεία για το παρελθόν τους, για να φτιάξουν τα βιώματά τους. Οι περισσότεροι νέοι αντιμετωπίζουν ψυχοσωματικά νοσήματα, αυτοάνοσα… Όλα αυτά είναι τα «μη» που δεν έχουν εκφραστεί. Αυτά που δεν έχουν πει τόσα χρόνια.

Δεν είναι τυχαίο το μότο μας “Να μεγαλώνουμε παιδιά που δεν φοβούνται να αισθανθούν.” Γιατί όταν εκφράζομαι -με υγιή πάντα τρόπο- και όταν έχω αυτογνωσία για το τι μου συμβαίνει, τότε διαχειρίζομαι πιο εύκολα συναισθήματα όπως θυμό, λύπη κ.ά. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι από μόνη της πολυσύνθετη.»

Αναφερθήκαμε και σε κάποιες ορολογίες, όπως τα soft skills, που ίσως να μην είναι γνώριμες και ξεκάθαρες στους γονείς, αλλά και γιατί είναι σημαντική η ανάπτυξη αυτών.

«Τα soft skills ουσιαστικά είναι οι δεξιότητες που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Δεν έχει να κάνει με λεκτική δεξιότητα, αλλά με κάτι πιο βαθύ: αρχικά να ακούσω τον άλλο. Εμείς κάνουμε κάποια workshops για την ενεργητική ακρόαση, δηλαδή για την ικανότητα να ακούω τον συνομιλητή μου, να τον συναισθάνομαι. Αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει σύνδεση.

Επίσης, οφείλουμε να σεβόμαστε ο ένας τη διαφορετικότητα του άλλου. Αυτές οι οδοί επικοινωνίας χτίζονται από μικρή ηλικία, στηρίζονται και αυτές στον ασφαλή δεσμό, γιατί, αν εγώ δεν έχω αυτοπεποίθηση σαν άνθρωπος επειδή δεν έχω αισθανθεί ασφάλεια, πώς μπορώ μετά να χτίσω ενσυναίσθηση και ενεργητική ακρόαση.

Ο λόγος που κάνουμε ως Συναισθηματίζειν τα video στα social media είναι για να δώσουμε και να κάνουμε κατανοητή την πληροφορία στον γονέα και γενικότερα στο κοινό. Θέλω να επικοινωνήσω ελεύθερα ό,τι έχω συλλέξει από προσωπική γνώση.»

Σταθήκαμε στο After School Emotional Project και στο πώς βοηθάει τα παιδιά στην έκφραση των συναισθημάτων τους.

«Στο After School Emotional Project (3-7 ετών) το παιδί περνάει στην ουσία από τις δραστηριότητες του Συναισθηματίζειν , είναι μακράς διάρκειας, υπάρχει πάντα μία παιδαγωγός που μπορεί να φροντίσει τα παιδιά για βασικές ενέργειες (φαγητό, τουαλέτα κ.ά). Τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν τρεις δραστηριότητές μας από το σταθερό μας πρόγραμμα.

Το After School Emotional Project διαρκεί από τις 4μ.μ έως τις 9μ.μ Δευτέρα με Παρασκευή και είναι πολύ ευέλικτο, σύμφωνα με το πρόγραμμα της κάθε οικογένειας. Έχει φτιαχτεί για μία μικρή ομάδα παιδιών (το μέγιστο 10 παιδιά σε ένα τμήμα), ώστε να μπορέσει να βοηθήσει τις οικογένειες. Αυτός ήταν από την αρχή ο στόχος μας.»

Μιλήσαμε, όμως, και για ένα ακόμα «φλέγον» και επίκαιρο θέμα, που δεν είναι άλλο από την προσαρμογή των παιδιών με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

«Η προσαρμογή είναι ένα θέμα που με αφορά και εμένα άμεσα, καθώς ο μικρός μου τώρα ξεκίνησε παιδικό σταθμό για πρώτη φορά, οπότε όλο αυτό το κομμάτι της το έζησα και ως μαμά. Για την προσαρμογή πρώτο και κύριο είναι να εμπιστευθούμε το περιβάλλον το οποίο θα επιλέξουμε για το παιδί μας. Προετοιμάζουμε το παιδί για ό,τι θα ακολουθήσει, δεν λέμε ψέματα για τίποτα. Για μένα η προσαρμογή στα σχολεία πρέπει να γίνεται μαζί με τον γονέα -έτσι επέλεξα και το σχολείο του παιδιού μου- γιατί όλο αυτό γίνεται σταδιακά και ομαλά. Επίσης, βασικό είναι να ενθαρρύνεις το παιδί. Σίγουρα δεν είναι εύκολο ούτε για το παιδί αλλά ούτε και για τον γονιό, αλλά όταν η προσαρμογή βασίζεται στον δεσμό και την ειλικρίνεια, όλα τελικά παίρνουν έναν όμορφο δρόμο.»

 

Συνεχίσαμε την κουβέντα μας γύρω από τα επιμορφωτικά προγράμματα του Συναισθηματίζειν για τους εκπαιδευτικούς.

«Αυτά τα επιμορφωτικά προγράμματα προέκυψαν από την ανάγκη μου να δώσουμε την πληροφορία στην εκπαίδευση και γενικά σε όλους τους τομείς που σχετίζονται με το παιδί. Ήταν πολύ σημαντικό να υπάρχει ένα πρόγραμμα που να εξηγεί πώς συνδέονται όλα τα συναισθήματα με τον εγκέφαλο, ώστε να μάθουμε μέσα από κάποιες πρακτικές να διαχειριζόμαστε αυτόν τον μοναδικό κόσμο και τη λειτουργία των συναισθημάτων.

Θεωρώ πάντως ότι υπήρχε μεγάλη ανάγκη να υπάρχουν σαν παροχή αυτά τα επιμορφωτικά προγράμματα. Τώρα ξεκινά και ένα νέο, με θέμα «Δημιουργικότητα και Συναισθηματική Νοημοσύνη», για να μάθουμε ότι και η δημιουργικότητα, όπως η συναισθηματική νοημοσύνη, σχετίζεται με το δεξί μέρος του εγκεφάλου μας, και γι’ αυτό είναι αλληλένδετα. Αυτό θα ξεκινήσει τον Φεβρουάριο και είναι πάλι κάτι πολύ καινοτόμο.»

Θέλαμε να μάθουμε τα πάντα για τις νέες προσθήκες στο εκπαιδευτικό υλικό και στις δράσεις του «Συναισθηματίζειν», το Emotion Kit και το Emotion Test.

«Το Emotion Kit (ηλικίες 4-7 ετών) είναι ένα κουτί με δραστηριότητες και παιχνίδια, που απευθύνεται και πάλι σε εκπαιδευτικούς αλλά και άλλες ειδικότητες που σχετίζονται με το παιδί. Βοηθάει στην εξέλιξη της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών, μέσα από παιχνίδια με επιστημονική τεκμηρίωση, ενώ περιέχει και ένα βιβλιαράκι με tips για τους γονείς. Είναι σημαντικό ότι μπορεί κάποιος, λοιπόν, να το έχει στο σπίτι του.

Το Emotion Test είναι ουσιαστικά ένα εργαλείο αξιολόγησης, το οποίο έχουμε φτιάξει με όλη την ομάδα του Συναισθηματίζειν, και πάει να εντοπίσει όλα εκείνα τα στοιχεία που αφορούν τη συναισθηματική νοημοσύνη ενός παιδιού, το πώς εκφράζει τα συναισθήματά του, το πόσο και πώς προσαρμόζεται…

Το παιδί όμως δεν αντιλαμβάνεται ότι πρόσκειται για ένα είδος αξιολόγησης, καθώς γίνεται μέσα από παιχνίδι και δημιουργικές δραστηριότητες. Βλέπουμε μέσα από αυτόν τον παιγνιώδη τρόπο κάποια στοιχεία, λοιπόν, για όλα τα παραπάνω, κι έτσι μπορούμε να καταλάβουμε τις αιτίες για την αντίδραση ενός παιδιού π.χ για μία ξαφνική νυχτερινή ενούρηση, έναν ξαφνικό θυμό κ.ά. Μοιάζει με την αξιολόγηση ενός παιδοψυχολόγου, αλλά αφορά ξεχωριστά συγκεκριμένους τομείς που αφορούν το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου.»

 

Η Ελευθερία Λαφτσίδη υπογράφει και αρκετά παιδικά παραμύθια. Μιλήσαμε για μία νέα κυκλοφορία και πιθανές μελλοντικές εκδόσεις.

«Μόλις πήραμε στα χέρια μας το παραμύθι “Η Άμυ και ο φόβος”, στο οποίο η Αμυγδαλή μιλάει με τον Φόβο και την Ανησυχία, για να δείξει στο παιδί τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του τη στιγμή που φοβάται και δεν μπορεί να κοιμηθεί. Έχω και κάτι άλλο στον νου μου για παραμύθι, του οποίου το θέμα προέκυψε από ένα παιδάκι εδώ στο Συναισθηματίζειν, που δεν ήθελε να ξεστολίσει το σπίτι του μετά τα Χριστούγεννα… Είμαι στα σκαριά αλλά δεν ξέρω ακόμα πότε θα κυκλοφορήσει.»

Αναρωτηθήκαμε, τελικά, πώς ένα παιδί μπορεί να μάθει να εκφράζει τα συναισθήματά του.

«Για να φτάσω στο σημείο να εκφράσω το συναίσθημά μου, χρειάζονται δύο πράγματα: να έχω αυτεπίγνωση για το τι μου συμβαίνει και την αυτοπεποίθηση να πατήσω στα πόδια μου, ώστε να πω αυτό που βιώνω.

Εμείς, λοιπόν, κινούμαστε ακριβώς σε αυτή την κατεύθυνση, χτίζοντας από μικρή ηλικία τον δεσμό, την αυτοεκτίμηση. Εκεί πάνω δομούμε την έκφραση των συναισθημάτων και τελικά, αφού απενοχοποιήσουμε το συναίσθημα, φτάνουμε τελικά στην έκφρασή του. Χτίζουμε τις νέες γενιές, όπως τις οραματιζόμαστε!»

Κλείνοντας, αναφερθήκαμε στο κομμάτι του franchise και την εξέλιξη του «Συναισθηματίζειν» με νέες προσθήκες στο δίκτυό του.

«Το δίκτυο Συναισθηματίζειν έχω τη χαρά να το βλέπω να μεγαλώνει και να ξετυλίγεται σε διάφορες πόλεις και περιοχές της Ελλάδος, όπως Κομοτήνη, Ξάνθη, Κουφάλια, Κέντρο Θεσσαλονίκης (Τσιμισκή), Τούμπα, Νέα Ελβετία και Σύρο. Το όραμά μου ήταν όλο αυτό το έργο να μπορεί να δοθεί σε τοπικές κοινωνίες, όπου θα το αναλάβουν άνθρωποι με όρεξη, οι οποίοι θέλουν να σταθούν κοντά στις οικογένειες. Χαίρομαι που το όραμα αυτό συνεχίζεται με τις καλύτερες προϋποθέσεις και βάσεις.»

 

Βρείτε όλες τις πληροφορίες για το Συναισθηματίζειν στην ιστοσελίδα του  αλλά και στο τηλέφωνο 2311 242 994

Robotixlab: 10+1 λόγοι που ξεχωρίζει στην εκπαίδευση ρομποτικής για παιδιά

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Οι Πυγολαμπίδες αγαπούν και στηρίζουν τo Robotixlab και τον Αντώνη Κάνουρα, έναν συνεργάτη που έχει αφήσει έντονο αποτύπωμα στον χώρο της εκπαίδευσης ρομποτικής για παιδιά και εφήβους.

Με περισσότερα από 17 χρόνια εμπειρίας, η ομάδα του συνεχίζει να καλλιεργεί τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και την αγάπη για την τεχνολογία. Μέσα από τα εργαστήρια και τις δράσεις του, έχει εμπνεύσει χιλιάδες παιδιά να πειραματιστούν, να ανακαλύψουν και να τολμήσουν να ονειρευτούν το μέλλον τους μέσα από την επιστήμη.

 

Robotixlab: 10+1 λόγοι που αξίζει να το γνωρίσετε

1. Δεκαεπτά χρόνια εμπειρίας

Η Robotixlab ξεκίνησε το 2008, σε μια εποχή που η εκπαίδευση στη ρομποτική για παιδιά ήταν ακόμα άγνωστη στη χώρα μας. Σήμερα, μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, έχει συνεργαστεί με χιλιάδες μαθητές που προχώρησαν σε σπουδές και καριέρες στον χώρο της επιστήμης, της τεχνολογίας και της μηχανικής.

2. Μέλος του διεθνούς δικτύου FabLabs

Η Robotixlab είναι το μοναδικό επίσημο FabLab στην Ελλάδα με εξειδίκευση στα παιδιά. Το παγκόσμιο αυτό δίκτυο, που ξεκίνησε από το MIT, ενώνει χώρους ψηφιακής κατασκευής από όλο τον κόσμο, προάγοντας τη συνεργασία και την ανταλλαγή γνώσης.

3. Ένας ειδικά σχεδιασμένος χώρος

Με έμπνευση από τα Σκανδιναβικά πρότυπα, ο χώρος 420 τ.μ. της Robotixlab δημιουργήθηκε για να ενισχύει τη δημιουργικότητα. Διαθέτει εργαστήρια ρομποτικής, makerspace, 3D printers, CNC εργαλεία, αίθουσα εκδηλώσεων και υποδομές προσβάσιμες σε ΑμεΑ.

4. Το εκπαιδευτικό ρομπότ Theta

Το 2020 η ομάδα της Robotixlab σχεδίασε και παρήγαγε το δικό της εκπαιδευτικό ρομπότ, το Theta, βασισμένο σε 12 χρόνια παιδαγωγικής εμπειρίας και εξειδικευμένης γνώσης στη ρομποτική.

5. Μικρά τμήματα για όλες τις ηλικίες

Τα εργαστήρια απευθύνονται σε παιδιά από το Νηπιαγωγείο έως και το Λύκειο. Οι ομάδες είναι μικρές, με ανώτατο όριο τους 12 συμμετέχοντες, και διαμορφώνονται με βάση την ηλικία και το επίπεδο εμπειρίας.

6. Η φιλοσοφία “Out of the BOX learning”

Η μάθηση στηρίζεται σε projects, ενθαρρύνοντας τα παιδιά να συνεργάζονται, να εκφράζουν τις ιδέες τους, να αποδέχονται τα λάθη και να βρίσκουν λύσεις. Ο συνδυασμός παιχνιδιού και γνώσης μετατρέπει το εργαστήριο σε μια εμπειρία που μένει αξέχαστη.

7. Συμμετοχή σε διαγωνισμούς με ουσία

Η Robotixlab επιλέγει προσεκτικά τους διαγωνισμούς στους οποίους συμμετέχει, δίνοντας έμφαση στη διαφάνεια και στην ακαδημαϊκή εγκυρότητα. Έχει διακριθεί σε καταξιωμένους διεθνείς θεσμούς, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική αξία βρίσκεται πρώτα στη γνώση.

8. Συνεργασίες με κορυφαίους φορείς

Η δουλειά της έχει αναγνωριστεί από σημαντικούς οργανισμούς και εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη, το Κολλέγιο Ανατόλια, το Pinewood, η Αμερικανική Γεωργική Σχολή, το British Council, το Future Library, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, το ΝΟΗΣΙΣ και άλλα.

9. Δράσεις στο εξωτερικό

Η φιλοσοφία της Robotixlab έχει ταξιδέψει και πέρα από τα σύνορα, με παρουσιάσεις και εργαστήρια σε χώρες όπως η Ισπανία, η Αγγλία, η Κύπρος, η Βουλγαρία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

10. Έμπειρη ομάδα εκπαιδευτικών

Οι εκπαιδευτές της Robotixlab προέρχονται από πανεπιστημιακές σχολές παιδαγωγικών, φυσικομαθηματικών, πληροφορικής και πολυτεχνείου. Με πάθος και δημιουργικότητα, συνδυάζουν γνώσεις και μεθόδους για να κάνουν τη μάθηση μια ζωντανή εμπειρία.

+1. Ο άνθρωπος πίσω από τη Robotixlab: Αντώνης Κάνουρας

Η Robotixlab δεν είναι απλώς ένας εκπαιδευτικός χώρος· είναι το όραμα και η επιμονή του μηχανικού ρομποτικής Αντώνη Κάνουρα. Αφήνοντας μια σταθερή καριέρα στη Μεγάλη Βρετανία, στο ερευνητικό κέντρο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα γνωρίζοντας ότι η διαδρομή εδώ θα ήταν πιο δύσκολη. Επέλεξε όμως να ακολουθήσει το πείσμα του, την άγνοια κινδύνου και ένα όραμα που εξακολουθεί να εμπνέει.

Είναι ο λόγος που οι εκπαιδευτές του Robotixlab έχουν άρτια εκπαίδευση και λειτουργούν ως συνεργάτες, όχι ως απλοί υπάλληλοι. Είναι ο λόγος που στήνονται εργαστήρια όπως advanced robotics, artificial intelligence, escape room design ή tech innovation entrepreneurship, με έμπνευση και τόλμη. Είναι ο λόγος που οι δράσεις ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα: από μια κατασκευή προσομοίωσης διαστημικής αποστολής σε φυσικό μέγεθος έως την απλή χαρά μιας κοπής βασιλόπιτας με παιχνίδια και χιόνια στο χωριό.

Είναι επίσης ο λόγος που από το 2% κοριτσιών στα τμήματα του 2008, σήμερα η συμμετοχή έχει φτάσει το 31%. Γιατί η επιστήμη είναι για όλους και η ρομποτική μπορεί να γίνει χώρος συνάντησης διαφορετικών φωνών.

Κυρίως, όμως, είναι ο λόγος που στο Robotixlab οι μικροί εφευρέτες μαθαίνουν ότι τα λάθη είναι απαραίτητα βήματα προς τις μεγάλες ανακαλύψεις. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα: ότι η γνώση έρχεται μέσα από την τόλμη, την περιέργεια και τη χαρά της δημιουργίας.

 

Δείτε εδώ τα Tμήματα Ρομποτικής 2025 – 2026 του Robotixlab

KEYWORDS – Είμαι οι λέξεις μου | Όταν οι έφηβοι αποκτούν φωνή

Πυγολαμπίδες

Τι γίνεται όταν η γλώσσα γίνεται γέφυρα για να συναντήσει ένας έφηβος τον εαυτό του; Γιατί είναι ωφέλιμο η γλώσσα να συστηθεί ξανά στα παιδιά μέσα στο σχολικό περιβάλλον; Πώς θα μπορούσε η σχολική τάξη να γίνει πιο λειτουργική, πιο φιλική, πιο συμπεριληπτική;

Η Στέλλα Τενεκετζή είναι εκπρόσωπος της Electra Social Company και δημιουργός του βιωματικού εκπαιδευτικού προγράμματος «MY KEYWORDS_ είμαι οι λέξεις μου», το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και υλοποιήθηκε την τρέχουσα σχολική χρονιά μέσα από μια διευρυμένη συνεργασία με το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Τη συναντήσαμε στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, όπου σύστησε τη μέθοδό της. 

Στη συνέντευξη αυτή, μας μιλά για τη βαθιά της πίστη στη δύναμη των λέξεων, την προσωπική της διαδρομή, τις προκλήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και την ανάγκη να ξαναδούμε την εκπαίδευση και τη γλώσσα με νέα, ουσιαστικά μάτια.

Μια συνέντευξη της Στέλλας Τενεκετζή στην Ιωάννα Σεραφειμίδου

Καταρχάς, πώς γεννήθηκε η ιδέα για το “MY KEYWORDS_ είμαι οι λέξεις μου”;

Η ιδέα πέρασε πολλά στάδια, πολλές δοκιμές, δεν ήταν από αυτές που εμφανίστηκαν ξαφνικά ολόκληρες. Από το 2016 που άρχισε να χτίζεται το ασκησιολόγιό της, φέτος απέκτησε τα χαρακτηριστικά της μεθόδου. Αν ξεχώριζα κάποιες στιγμές μέσα σε αυτά τα χρόνια σίγουρα θα έλεγα για τη διδασκαλία στο Λονδίνο σε δίγλωσσα και τρίγλωσσα παιδιά όπως και για τις ομάδες ενδυνάμωσης που πραγματοποιήσαμε εντός Ελλάδας με σπάνιες συνεργάτιδες. Με το κλείσιμο κάθε τέτοιου κύκλου βρισκόμουν σε ένα τελείως διαφορετικό σημείο από αυτό που ξεκινούσα κάθε φορά. Είναι μαγική αυτή η πορεία.

Περισσότερα για το ιστορικό του μπορείτε να δείτε και εδώ. 

Πείτε μας λίγα λόγια για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα “KEYWORDS” στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο.

Tο πρόγραμμα σχεδιάστηκε για εφήβους με στόχο την ενδυνάμωση και την ανάπτυξη των επικοινωνιακών τους ικανοτήτων. Για να το πετύχουμε αυτό οργανώσαμε δύο συναντήσεις – στάδια. Στο πρώτο στάδιο τα παιδιά έγραψαν το δικό τους προφορικό ποίημα (spoken word poetry). Στο δεύτερο, με την καθοδήγηση της Αλίκης Δουρμάζερ, διδάχτηκαν βασικές αρχές μη λεκτικής επικοινωνίας για τη σωματική υποστήριξη του λόγου τους. 

Σκοπός μας ήταν η δημιουργία ενός πλαισίου που οργανικά να φέρνει τα παιδιά σε επαφή με την συναισθηματική τους νοημοσύνη, την αντίληψη του συνόλου, την προσαρμοστικότητα ως τρόπο λειτουργίας και γενικότερα όλες τις μεταβιβάσιμες δεξιότητες (transferable skills).

 

Πώς υποδέχτηκε το Βαφοπούλειο την πρόταση; Συνέβαλε στην διάχυση του προγράμματος;

Ήταν και είναι μια καθοριστική συνεργασία. Πρόκειται για συνδιοργάνωση και όχι απλή φιλοξενία. Πιστεύω πολύ στην συνύπαρξη διαφορετικών ανθρώπων και φορέων. Έχουμε συνηθίσει να ψάχνουμε το όμοιο με εμάς για ευνόητους λόγους. Όταν όμως συναντιούνται πολλαπλές οπτικές, όταν καταφέρνουμε να ξεπεράσουμε τα φαινομενικά ή πραγματικά εμπόδια αυτό για μένα δείχνει κάτι. Και για τους φορείς και για τους ανθρώπους που τους εκπροσωπούν. Δεν γίνεται να μην πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες τις συνεργάτιδες για την ανοιχτότητά τους. Και θα μείνω στο θηλυκό μια και για να πραγματοποιηθούν τα Keywords πολλές και διαφορετικές γυναίκες συντονιστήκαμε.

 

Τι σημαίνει για εσάς “είμαι οι λέξεις μου”; Ποια είναι η βαθύτερη φιλοσοφία πίσω από αυτό;

Για να σηκώσει ανάστημα μια προσωπικότητα, ένα άτομο δηλαδή που ξέρει να νιώθει, χρειάζεται να διαμορφώσει τη δική της ερμηνεία για τα πράγματα. Να βρει, δηλαδή, τις λέξεις που την εκφράζουν, τις λέξεις που την αντιπροσωπεύουν και να εστιάσει σε αυτές. Να τις νοηματοδοτήσει εκ νέου έτσι ώστε, μέσα από αυτές, να μπορεί να αντιληφθεί την μοναδικότητά της – μέσα σε έναν κόσμο μάλιστα που δεν ενισχύει αυτό. Και όλα αυτά επειδή οι λέξεις είναι κάτι μετρήσιμο. Ειδικά οι γραπτές. Μπορεί το άτομο να δει τον εαυτό μέσα από τις λέξεις που χρησιμοποιεί. Να τον αναλύσει, να τον ουσιαστικοποιήσει έτσι ώστε, σε κάθε χρονική στιγμή, να μπορεί να τον αναπτύσσει.

Αυτό ακριβώς συνοψίζει η φράση «είμαι οι λέξεις μου». Την ιδέα ότι η γλώσσα -που είναι και ο ισχυρότερος κώδικας επικοινωνίας- δεν είναι απλώς ένα εργαλείο μεταφοράς πληροφοριών, αλλά το μέσο με το οποίο συγκροτείται η προσωπική ταυτότητα.

Ποιο ήταν το προσωπικό σας κίνητρο;

Η δική μου δυσκολία να με εντοπίσω. Ειδικά κατά την διάρκεια της εφηβείας. Τη θυμήθηκα ξανά όταν τα παιδιά μου έφτασαν σε αυτήν την ηλικία. Είναι νευραλγική η εφηβεία — ολόκληρος ο εαυτός γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο πιστεύω ότι είναι και μια πολύ μεγάλη ευκαιρία. Για τα ίδια τα παιδιά, τους γονείς αν θέλουν να διορθώσουν λάθη διαπαιδαγώγησης, τους καθηγητές, το σχολείο.

 

Μπορούν οι λέξεις να αλλάξουν τη ζωή ενός παιδιού;

Για εμάς που παρακολουθήσαμε το πρόγραμμα, από οποιαδήποτε θέση, είναι ξεκάθαρο ότι μπορούν. Συστήσαμε ξανά τη γλώσσα στα παιδιά ως μέσο προσωπικής έκφρασης, την συστήσαμε εκ του μηδενός για την ακρίβεια: oι λέξεις στην υπηρεσία των βιωμάτων και όχι στην υπηρεσία π.χ. της παπαγαλίας, και μετά έγιναν θαύματα! Η μέθοδος γραφής που αναπτύξαμε, αυτό που πρώτα απ’ όλα κάνει είναι ότι αντιμετωπίζει τη γραφή ως άσκηση ελευθερίας.

 

Νιώθετε ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από έναν νέο λεξιλογικό χάρτη;

Όχι μόνο τα παιδιά. Και μετά την ενηλικίωση έχουμε σταθερά αυτήν την ανάγκη. Η γλώσσα είναι σχέση πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όπως κάθε σχέση θέλει την φροντίδα της, την συνεχόμενη επικαιροποίησή της. Όλα τα παραπάνω με δεδομένο ότι, σταθερά, δύο είναι τα ζητούμενά μας. Πρώτον, ότι θέλουμε να ζήσουμε και όχι να επιβιώσουμε. Δεύτερον, ότι θέλουμε να ζήσουμε μαζί με τους άλλους ανθρώπους, δίπλα τους. Μια αλληλεγγύη ως αλληλοανάγκη.

 

Υπάρχει κάποια φράση παιδιού που σας συγκίνησε;

«Όσο αγκαλιάζω εμένα αγκαλιάζω και τους άλλους, όσο αγκαλιάζω τους άλλους αγκαλιάζω καλύτερα εμένα». Και σε αυτήν τη φράση, το δικό μου μυαλό εστιάζει στη λέξη «καλύτερα».

 

Πώς βίωσαν τα παιδιά το πρόγραμμα;

Όλα τους δήλωσαν επανειλημμένα ότι ήρθαν σε επαφή με τα συναισθήματά τους χωρίς ενοχές και ότι γνώρισαν μια άλλη πλευρά των συμμαθητών τους.  Το ποσοστό απόλαυσης ήταν εξαιρετικά υψηλό όπως και το ποσοστό συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της τετράωρης διάρκειας του προγράμματος.

 

Ποιες είναι οι προκλήσεις στην αυτοέκφραση των εφήβων σήμερα;

Η ψηφιακή επικοινωνία φαινομενικά ενισχύει την εξωτερίκευση, αλλά η αυτοέκφραση προϋποθέτει αυθεντικότητα. Ο αποστασιοποιημένος χαρακτήρας των social media, αυτή η μη εξάσκηση στη δια ζώσης (πάντα συγχρονισμένη) επικοινωνία, κάνει δυσκολότερη την ουσιαστική έκφραση. Τα Keywords λειτουργούν ως ένα δημιουργικό αντίβαρο στα δεδομένα της εποχής, αυτός ήταν και ο στόχος μου άλλωστε κατά τον σχεδιασμό του προγράμματος.

Ξέρετε, η κουλτούρα της σιωπής έχει πολλές και διαφορετικές ρίζες. Σήμερα, νιώθω ότι  μια από τις πιο ισχυρές είναι ότι είμαστε μέλη μιας τεχνολογικά προχωρημένης κοινωνίας. Μπορούμε πολύ εύκολα να χάσουμε την ανθρώπινή μας διάσταση, ατομικά και συλλογικά, μέσα σε αυτό το τόσο ισχυρό σύστημα.

 

Ποια είναι η θέση του εκπαιδευτικού στο “MY KEYWORDS _ είμαι οι λέξεις μου”;

Γίνεται μαθητής. Κερδίζει, δηλαδή, ξανά την οπτική του μαθητή, αλλά και την εμπειρία μιας λειτουργικής τάξης χωρίς εξουσία. Το πρόγραμμα είναι πρωτίστως μια ουσιαστική δημοκρατική εμπειρία που βασίζεται στην ακλόνητη εμπιστοσύνη σε κάθε μέλος της ομάδας-τάξης.  

 

Πώς μπορούμε να στηρίξουμε τους εκπαιδευτικούς να τολμούν καινοτομίες;

Να ενδιαφερθούμε έμπρακτα για το σχολείο, να συμβάλλουμε από τη θέση που έχουμε στη βελτίωση του θεσμού. Να στηρίξουμε την ουσιαστική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Είναι απαραίτητη η ενδυνάμωσή τους προκειμένου να μπορούν να προσφέρουν. Και την έχουμε τόσο πολύ ανάγκη την προσφορά τους σε συλλογικό επίπεδο.

 

Υπάρχει πρόβλεψη ή σκέψη να δημιουργηθεί μια εκπαίδευση/επιμόρφωση για εκπαιδευτικούς ώστε να υλοποιούν το πρόγραμμα αυτό στις δικές τους τάξεις;

Αυτό ακριβώς ήταν το αίτημα των περισσότερων εκπαιδευτικών μετά την παρακολούθηση του προγράμματος. Εντόπισαν στο πρόγραμμα «μια σειρά επικοινωνιακών εργαλείων», όπως σημείωσαν στην ανατροφοδότησή τους, ωφέλιμα για τους ίδιους.

Σχεδιάσαμε, λοιπόν, το ανάλογο εκπαιδευτικό αφήγημα στην Electra Social Company και το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο διοργανώνει ημερήσιες συναντήσεις επιμόρφωσης εκπαιδευτικών πάνω στην Μέθοδο Μη Δομημένου Λόγου «KEYWORDS». Η επιμόρφωση θα διαρκεί 2 ώρες και 30 λεπτά, θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο, θα είναι δωρεάν και θα δοθεί Βεβαίωση Παρακολούθησης.

Για να καλύψουμε το ενδιαφέρον των εκπαιδευτικών, θα πραγματοποιήσουμε την εκπαίδευση τρεις φορές. Οι ημερομηνίες
διεξαγωγής είναι: Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2025, Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου και Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2025.
Όσες και όσοι εκπαιδευτικοί ή φορείς ενδιαφέρονται μπορούν να δηλώσουν εδώ το ενδιαφέρον τους ή να επικοινωνήσουν με το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο στο τηλέφωνο: 2313 318699.

Έχετε δει παραδείγματα όπου ένας εκπαιδευτικός “άνοιξε” πραγματικά τα φτερά του μέσα από το πρόγραμμα;

Ναι, πολλά! Και όλες αυτές οι στιγμές που άρχιζε να εκφράζεται το βαθύτερο δημιουργικό κομμάτι των εκπαιδευτικών ήταν συγκινητικές και εξαιρετικά πολύτιμες. Για να μην πω ότι έπαιρναν το ολόθερμο χειροκρότημα της τάξης.

 

Το πρόγραμμα έχει υλοποιηθεί αλλού;

Προς το παρόν εστιάσαμε στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει ενδιαφέρον από άλλες πόλεις και το εξωτερικό, μεγάλη μας χαρά θα είναι να ταξιδέψουμε για αυτόν τον λόγο. 

 

Ποια είναι τα επόμενα βήματα; Έχετε οραματιστεί μια συνέχεια ή εξέλιξη του “MY KEYWORDS”;

Η μέθοδος των Keywords έχει ήδη εφαρμοστεί σε ποικίλα περιβάλλοντα, πρέπει να το πούμε αυτό, με ιδιαίτερη επιτυχία. Όμως, αναμφίβολα, η πιο αποκαλυπτική συνθήκη ήταν η εφαρμογή της στο σχολείο. Η ανομοιογένεια της τάξης ανέδειξε τον βαθμό της ουσιαστικής συμπερίληψης του προγράμματος. Στην τάξη, η μέθοδος έδωσε ακαριαία χώρο ύπαρξης στα παιδιά που διαφορετικά περιθωριοποιούνται είτε λόγω συναισθηματικών δυσκολιών, είτε λόγω γνωστικών προκλήσεων, είτε λόγω αποσύνδεσης από το σχολικό πλαίσιο.

Οπότε, ναι, οραματίζομαι την ένταξη της μεθόδου στο τυπικό σύστημα εκπαίδευσης, στο δημόσιο σχολείο, ώστε να λειτουργήσει ως εργαλείο καλλιέργειας της συναισθηματικής νοημοσύνης.


Ονειρεύεστε, δηλαδή, να γίνει κάτι θεσμικό. Πώς θα μπορούσε να ενταχθεί στο εκπαιδευτικό σύστημα;

Οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν στο πρόγραμμα διατύπωσαν την επιθυμία να εφαρμοστεί σε όλες τις τάξεις των σχολείων τους με την νέα σχολική χρονιά. Το πρόγραμμα των Keywords μπορεί να γίνει μια σταθερή εναρκτήρια πρακτική γιατί δημιουργεί σύνδεση, εμπιστοσύνη και αίσθηση ομάδας – θεμέλια για μια ουσιαστική σχολική εμπειρία. Μέσα από την αυτοέκφραση και την ενεργητική ακρόαση, ενισχύονται οι σχέσεις και μειώνονται οι εντάσεις. Παιδιά που νιώθουν στο περιθώριο βρίσκουν χώρο να ακουστούν και να συμπεριληφθούν. Οι παραβατικές συμπεριφορές περιορίζονται καθώς το κλίμα γίνεται πιο φιλικό και ασφαλές, η μάθηση διευκολύνεται όταν όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά μιας τάξης νιώθουν ότι ανήκουν σε αυτήν. 

Μέχρι τον Σεπτέμβριο θα έχουμε ολοκληρώσει την πρότασή μας προς τα σχολεία. Δουλεύουμε πάνω σε αυτήν, είναι και δική μας μεγάλη επιθυμία. 

Για να παρακολουθήσει το σχολείο σας το πρόγραμμα, συμπληρώστε τη φόρμα ενδιαφέροντος εδώ.

 

Ποια λέξη θα αφήνατε ως “σπόρο” σε κάθε παιδί;

Είμαι

 

Τι θα λέγατε σε έναν γονιό για την αυτοέκφραση του παιδιού του;

Όταν εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε, νιώθουμε αυτόματα ασφαλείς. Κι αυτή η ασφάλεια, ως συναίσθημα, είναι πολύ γερό θεμέλιο για κάθε προσωπικότητα.

 

Τα δικά σας keywords αυτή την περίοδο;

διακοπές  / αγκαλιά / πανελλαδικές

“Ίσως τελικά το σημαντικότερο που μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν έφηβο, δεν είναι μόνο απαντήσεις, αλλά τα σωστά εργαλεία για να διατυπώσει τις δικές του ερωτήσεις. Οι λέξεις που επιλέγουμε μάς διαμορφώνουν — και μπορούν να μας μεταμορφώσουν. Το πρόγραμμα “MY KEYWORDS” μάς το υπενθυμίζει με τρόπο απλό και βαθύ” Πυγολαμπίδες

Συνέντευξη: Στην Πολυθρόνα με την Εύχαρις

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Μια συζήτηση με την Εύχαρις Παναγοπούλου για τη σχέση πατέρα – παιδιού, την Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία και το όραμα για ένα Κέντρο Τέχνης και Οικογένειας στη Θεσσαλονίκη

Μια πολυθρόνα στο Βασιλικό Θέατρο γίνεται η αφετηρία ενός βαθιά ανθρώπινου ταξιδιού. Η ψυχολόγος και Αν. Καθηγήτρια του ΑΠΘ, Πρόεδρος της ΣύΖευξης, Εύχαρις Παναγοπούλου, προσκαλεί για δεύτερη φορά το κοινό της Θεσσαλονίκης σε μια ανοιχτή συνεδρία επί σκηνής, σε μια πολιτιστική ψυχοθεραπεία,  με τίτλο: «Εγώ… ο Μπαμπάς μου».

Οι Γιώργος Καπουτζίδης, Θοδωρής Παπακώστας και Χάρης Βαρθακούρης, μαζί με μπαμπάδες της πόλης μας, συμμετέχουν σε μια εκδήλωση που συνδυάζει επιστήμη, τέχνη και ψυχοθεραπεία με στόχο την υποστήριξη του Κέντρου Επιστήμης, Τέχνης, και Οικογένειας για την ενδυνάμωση κάθε οικογένειας.

Λίγο πριν την εκδήλωση, η Εύχαρις μιλά στις Πυγολαμπίδες για το όραμά της, τη σημασία της πατρότητας, αλλά και για το πώς η τέχνη μπορεί να αγγίξει τις πιο ευάλωτες πλευρές μας — και να τις μεταμορφώσει.

 

Συνέντευξη στην Ιωάννα Σεραφειμίδου

 

Εύχαρις, τι σημαίνει για εσένα η “Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία”; Πώς γεννήθηκε αυτή η καινοτόμα ιδέα;

Η Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία, είναι μία αποτελεσματική μέθοδος «μετάφρασης» της επιστήμης σε βίωμα. Αυτή η διαδικασία πλαισιώνεται, πάντα, από διαφορετικές μορφές τέχνης –από μουσική, από χορό, από θεατρική αφήγηση- και απευθύνεται στο ευρύ κοινό.

Είναι ένα ταξίδι που μας δημιουργεί συναισθήματα, μας ψυχαγωγεί, μας προβληματίζει, χωρίς να μας εκθέτει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε εμείς που δουλεύουμε στον χώρο της ψυχοθεραπείας -μετά από είκοσι χρόνια μελέτης πάνω στα νούμερα για το πώς, τελικά, τα συναισθήματα και οι σχέσεις επηρεάζουν τον τρόπο που ζούμε- είναι ότι δεν βρίσκουμε ένα «όχημα» για να περάσουμε αυτά τα δεδομένα στον κόσμο· ό, τι και να κάνουμε, υπάρχει τεράστιο χάσμα στη «μετάφραση» των δεδομένων και σε αυτό που ο κόσμος παίρνει και με το οποίο νιώθει καλά.

Παιδευόμουν πάρα πολύ καιρό να βρω πώς μπορώ να «μεταφράσω» όλες αυτές τις μελέτες που η ίδια έκανα, όλα αυτά τα χρόνια, σε ένα βίωμα για τον κόσμο. Και, ξαφνικά, συνειδητοποίησα ότι το «εργαλείο» είναι η τέχνη!

Η Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία είναι μια μορφή συμπεριληπτικής πολιτιστικά θεραπευτικής συνδημιουργίας στην οποία συμμετέχουν ισότιμα επιστήμονες, καλλιτέχνες, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, μεγάλοι που θέλουν να μείνουν παιδιά και παιδιά που βιάζονται να γίνουν μεγάλοι. 

 

Τι σε κινητοποιεί να συνεχίζεις να δημιουργείς αυτές τις δράσεις; Πώς φαντάζεσαι το Κέντρο Τέχνης και Οικογένειας σε 5 χρόνια από σήμερα;

Η οικογένεια σημερα δοκιμάζεται, τόσο από την καθημερινότητα, όσο και από εξωτερικές κρίσεις που επηρεάζουν κοινότητες. Η ελληνική οικογένεια χρειάζεται ενδυνάμωση, χαρά, και υποστήριξη. Καθημερινά βλεπω στη δουλειά μου γονείς που έχουν γίνει τέλειοι managers των παιδιών τους, αλλά έχουμε χάσει την ικανότητα απλά να είμαστε με τα παιδιά μας.

Επίσης οι γονείς σήμερα είμαστε κουρασμένοι. Δεν θέλουμε ακόμη έναν να μας πει τι θα κάνουμε. Αλλά έχουμε ανάγκη να μας πει οτι το κάνουμε σωστά.  Εδω και 5 χρόνια λοιπόν οραματίστηκα ένα Κέντρο Τέχνης και Οικογένειας, που θα μεταφράζει τα δεδομένα της επιστήμης από την ψυχολογία, την παιδαγωγική, σε προγράμματα και δράσεις για την ενδυνάμωση της κάθε οικογένειας σήμερα. Ελπίζουμε οτι σε 5 χρόνια το Κέντρο ΣύΖευξη θα έχει πάρει την υποστήριξη που χρειάζεται για μπορέσει να προσφέρει τα προγράμματα του σε  όλους. 

Μετά την πρώτη εκδήλωση «Παιδεύουσι Τέκνα;» τον Απρίλιο, τι σε συγκίνησε περισσότερο από την ανταπόκριση του κόσμου;

Η γνήσια συγκίνηση που ένιωσαν όλοι από την εμπειρία που ζήσαμε, το γνήσιο “μοίρασμα” που έγινε από όλους, τόσο εντός όσο και εκτός σκηνής. Επίσης, το ότι ήρθε πολύς κόσμος και μας ρώτησε πώς μπορεί να βοηθήσει εθελοντικά για να υλοποιηθεί το όραμα για ένα Κέντρο Επιστήμης, Τέχνης, και οικογένειας στην πόλη μας. 

 

Η νέα δράση εστιάζει στους μπαμπάδες. Γιατί επιλέξατε να φωτίσετε τη σχέση πατέρα-παιδιού αυτή τη φορά;

Η σχέση πατέρα – παιδιού είναι μία σχέση ακόμη σχετικά αχαρτογράφητη, με πολλά συναισθήματα αμφίσημα, αντικρουόμενα, και σίγουρα χρειάζεται χώρο και υποστήριξη.

Το πρόγραμμα Story Dads στοχεύει στην ενίσχυση της σχέσης πατέρα παιδιού μέσα από την τεχνική του storytelling. Το storytelling είναι μια τεχνική που αξιοποιείται ευρέως στο εξωτερικό για την ενίσχυση ανθρώπινων σχέσεων ειδικά σε συνθήκες ή ανθρώπους που είναι πιο δύσκολη η ανοιχτή έκφραση συναισθημάτων.

Εκπαιδεύοντας μπαμπάδες στο storytelling των δικών τους ή και άλλων ιστοριών, ενισχύεται η σχέση τους με παιδιά, αλλά και τους ιδιαίτερα με τους εφήβους. Επίσης, είναι μία τεχνική πολύ χρήσιμη για μπαμπάδες που δεν μένουν στο ίδιο σπίτι με τα παιδιά τους η ταξιδεύουν λόγω δουλειάς. 

Τι ρόλο παίζουν τα πρόσωπα όπως ο Γιώργος Καπουτζίδης ή ο Θοδωρής Παπακώστας στη διαδικασία της “ψυχοθεραπείας επί σκηνής”; Πώς λειτουργούν ως “καθρέφτες” για το κοινό;

Οι ανοιχτές συνεδρίες που γίνονται επί σκηνής, είναι ολες αυτοσχεδιαστικές. Οι καλεσμένοι, μοιράζονται δικά τους βιώματα είτε ως “ρόλοι” είτε ως αληθινά πρόσωπα. Το κοινό παρακολουθεί, ταυτίζεται, ανακαλύπτει, ίσως ξαναγνωρίζει αγαπημένους χαρακτήρες, η ακόμη και..ιστορικά πρόσωπα από μια άλλη πλευρά, και έτσι ταξιδεύει και σε μια δική του διαδρομή πολιτιστικής αυτογνωσίας. 

 

Τι θα έλεγες σε έναν πατέρα που θέλει να γίνει πιο παρών στη ζωή του παιδιού του αλλά δεν ξέρει από πού να ξεκινήσει;

Να εκφράζει, όσο περισσότερο μπορεί, αυτά που νιώθει. Να βρει μόνος του τη σχέση που θέλει να έχει με το παιδί του, χωρίς διαμεσολαβητές, και να αναγνωρίσει ότι ο δρόμος της πατρότητας είναι στρωμένος με πολλά στερεότυπα που δεν θα τον διευκολύνουν!

 

Και μια πιο προσωπική ερώτηση: Αν είχες την ευκαιρία να καθίσεις εσύ στην πολυθρόνα και να απευθυνθείς στον δικό σου πατέρα, τι θα του έλεγες;

Ο πατέρας μου δεν ζει πια, και η αλήθεια είναι ότι όταν στα 5 μου φοβόμουν ότι θα μπουν κλέφτες στο σπίτι, στα 9 μου ότι θα γίνει πόλεμος, και στα 45 μου, όταν πάθαινα κρίσεις πανικού και νόμιζα ότι πεθαίνω, ήταν πάντα εκεί. Εγώ δεν νομίζω ότι ήμουν εκεί γι αυτόν όσο θα το ήθελα, και αυτό θα το κουβαλάω πάντα μέσα μου.

Ίσως αυτή η πολιτιστική ψυχοθεραπεία να είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στον πατέρα μου. 

 

Τι εύχεσαι να πάρει το κοινό μαζί του φεύγοντας από την εκδήλωση;

Ενα βίωμα ψυχαγωγικό και θεραπευτικό μαζί, ένα “μοίρασμα”, και το συναίσθημα της χαράς που νιώθουμε όταν η στιγμή που έχουμε ζήσει μετράει και δεν χάνεται απλά…

Επίσης, μια ανυπομονησία για την επόμενη πολιτιστική ψυχοθεραπεία, και την επόμενη πολυθρόνα, που έρχεται τον Οκτώβριο. 

 

Και τέλος… Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις και δεν σε ρώτησα; Κάτι που θεωρείς σημαντικό να ακουστεί, είτε για την εκδήλωση, είτε για σένα, είτε για τους ανθρώπους που θα μας διαβάσουν; 

Είμαστε μια πόλη με αυθεντικότητα στις σχέσεις μας, στα βιώματα μας, αλλά και στην εκφραστικότητα και τη δημιουργικότητα μας. Ενα Κέντρο Επιστήμης και Τέχνης για την ενδυνάμωση κάθε οικογένειας λοιπόν, έχει νόημα να ξεκινήσει από τη Θεσσαλονίκη, και η υποστήριξη όλων είναι πολύτιμη!

 

Πληροφορίες & Κρατήσεις

Αν νιώθεις ότι αυτή η εκδήλωση μπορεί να σε αγγίξει — ή να σε εμπνεύσει να δεις αλλιώς τη δική σου ιστορία με τον πατέρα σου — κλείσε τη θέση σου εγκαίρως:

Δευτέρα 16 Ιουνίου 2025

Ώρα: 20.00

Oικονομική Ενίσχυση: 15 ευρώ

Κρατήσεις-Πληροφορίες: 2310999154, 2310999158, info@syzefxi.org και online στη Φόρμα Συμμετοχής

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Aλεξάνδρα Κασιούμη 6972442996

 

Λίγα λόγια για τη Σύζευξη

Το Κέντρο Επιστήμης, Τέχνης και Οικογένειας “Σύζευξη” είναι ένας μοναδικός οργανισμός που αξιοποιεί την επιστημονική γνώση και την καλλιτεχνική δημιουργία για την ενδυνάμωση της οικογένειας στην Ελλάδα.
Μάθε περισσότερα: www.syzefxi.org

 

Μια γιορτή χωρίς σύνορα: Πίσω από τη γιορτή των μικρών βιβλιοπωλείων, η Ντέμη Κουτσοσταμάτη

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Η Ντέμη Κουτσοσταμάτη. Με ευαισθησία, επιμονή και βαθιά πίστη στη δύναμη της κοινότητας, έχει καταφέρει να μετατρέψει μια ιδέα σε έναν θεσμό: την Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων.

Ξεκινώντας από μια σπίθα, που άναψε μέσα της μέσα από μικρές συνεργασίες και μεγάλα “γιατί όχι;”, η Ντέμη δίνει σήμερα φωνή και χώρο στα μικρά, τοπικά βιβλιοπωλεία να ακουστούν, να συνδεθούν και να αντέξουν.

Η κουβέντα μας δεν φώτισε απλώς την ιστορία μιας σημαντικής δράσης, αλλά και την πορεία μιας γυναίκας που έχει κάνει αποστολή της να δίνει χώρο και φωνή σε ό,τι αξίζει να ακουστεί—μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου και το άνοιγμα μιας μικρής πόρτας στη γειτονιά.

Αν είσαι βιβλιόφιλος, ονειροπόλος, ή απλώς πιστεύεις στις μικρές πράξεις που φέρνουν μεγάλη αλλαγή, αυτή η συζήτηση είναι για σένα.

Συνέντευξη με την Ντέμη Κουτσοσταμάτη | Ιωάννα Σεραφειμίδου

Αν συναντούσες τον παιδικό σου εαυτό, πώς θα του περιέγραφες αυτό που κάνεις σήμερα με τα Little Bookstores;

Θα της έλεγα πως όταν μεγαλώσει θα διοργανώσει μια μεγάααλη γιορτή που θα δίνει την ευκαιρία στα μικρά βιβλιοπωλεία να προσκαλέσουν πολύ πολύ κόσμο και να γίνουν όλοι μαζί μια χαρούμενη παρέα! Επίσης, να ξέρει πως δεν θα είναι εύκολο, θα χρειαστεί να προσπαθήσει πολύ. Αλλά ότι δεν θα το βάλει κάτω!


Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το βιβλίο ή τα βιβλιοπωλεία ως παιδί; Τι θυμάσαι πιο έντονα από τότε;

Θυμάμαι πολύ έντονα να κλείνομαι στο δωμάτιό μου με τις ώρες και να διαβάζω ένα βιβλίο, μέχρι να το τελειώσω. Και μετά να βγαίνω από το δωμάτιό μου άλλος άνθρωπος, περιμένοντας την επόμενη επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο! 

Υπήρχε κάποιο παιδικό βιβλίο που αγαπούσες πολύ; Αν ναι, γιατί το ξεχώριζες;

Ναι, υπήρχε! Λεγόταν “Δάσκαλε, να φιλήσω το φεγγάρι;” του Βαγγέλη Γούλα. Τότε δεν καταλάβαινα τον λόγο που μου είχε αρέσει τόσο πολύ. Όταν το ξαναδιάβασα είδα πως -με πολύ αυθεντικό τρόπο που είχε μιλήσει στην καρδιά μου- περιέγραφε τη θεσμική καταπίεση που δεχόμαστε από παιδιά, και μας προετοιμάζει για μια ζωή χωρίς όνειρα και φαντασία. Είναι πολύ κρίμα που δεν κυκλοφορεί πλέον.

 

Πώς ξεκίνησε η ιδέα των Little Bookstores; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή ή γεγονός που σε παρακίνησε να κάνεις αυτό το βήμα;

Μια σειρά από γεγονότα. Το τελικό σπρώξιμο μού έδωσε ένα μικρό φεστιβάλ παιδικού βιβλίου που πραγματοποιήθηκε σε επτά δημιουργικά βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης και είχα αναλάβει τότε τον συντονισμό του – τα BOOKPOINTS. Η επαφή μου με αυτούς τους ανθρώπους με βοήθησε να δω καλύτερα τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα μικρά βιβλιοπωλεία, τις ανάγκες και τα κοινά τους σημεία.

Πώς εξελίχθηκε το έργο σου με τα μικρά βιβλιοπωλεία όλα αυτά τα χρόνια; Τι κρατάς ως πολύτιμο από αυτή τη διαδρομή;

Το έργο μου με τα μικρά βιβλιοπωλεία αλλάζει, προσαρμόζεται, ωριμάζει –  μεγαλώνει μαζί με μένα.

Μέσα από αυτό γνώρισα μερικούς πολύ αξιόλογους ανθρώπους, γενναιόδωρους, με πίστη σε αυτό που κάνουν και ανάγκη να το μοιραστούν. Παράλληλα, ήταν κι ένα προσωπικό ταξίδι με αμφιβολίες, φόβους, πρακτικά προβλήματα αλλά και μικρές επιτυχίες. Ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοπραγμάτωσης – ανακάλυψα τι έχει νόημα για μένα και τι μπορώ να κάνω.

 

Πες μας λίγα λόγια για την Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων. Ποιος είναι ο στόχος της, και πώς πιστεύεις ότι έχει επηρεάσει τη σχέση του κοινού με τα μικρά βιβλιοπωλεία;

Η Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων είναι μια ανοιχτή γιορτή. Ένας χώρος που συνδέει τα μικρά βιβλιοπωλεία, τους δημιουργούς και τους ανθρώπους που αγαπούν το βιβλίο.

Ο στόχος της είναι να αναδείξει τον ρόλο και τη σημασία των μικρών βιβλιοπωλείων μέσα στο οικοσύστημα του βιβλίου, αλλά και μέσα στη ζωή της γειτονιάς, της καθημερινότητας. Να θυμίσει πως αυτά τα μέρη δεν είναι απλώς σημεία πώλησης, αλλά χώροι πολιτισμού, διαλόγου και ανταλλαγής.

Να κάνει όλο και περισσότερους ανθρώπους να τα αγαπήσουν και να τα επιλέξουν.

 

Κάθε χρόνο συνεργάζεσαι με διαφορετικούς εικονογράφους για τις αφίσες σου. Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα και γιατί είναι τόσο σημαντική για σένα;

Είναι ένας τρόπος να αναδειχθεί το έργο ταλαντούχων δημιουργών, ειδικά σε έναν χώρο όπου δεν λαμβάνουν πάντοτε την αναγνώριση που τους αξίζει. Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθείς πώς προσεγγίζουν το ίδιο θέμα με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, προσφέροντας νέα προοπτική και αισθητική σε κάθε εικόνα.

Μέχρι στιγμής, έχουμε συνεργαστεί για την Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων με την Zafouko Yamamoto (Ζαφειρούλα Σιμοπούλου), τον Χρήστο Κούρτογλου και τη Φωτεινή Τίκκου. Φέτος, συνεργαζόμαστε με τη Miranda Sofroniou, εικονογράφο Κυπριακής καταγωγής, καθώς κάνουμε και επίσημα το άνοιγμά μας και στην Κύπρο.

 

Τι προσδοκάς ή ονειρεύεσαι για το μέλλον των μικρών βιβλιοπωλείων στην Ελλάδα;

Όταν ανακοινώθηκε η δράση ένας γνωστός εκδοτικός οίκος έγραψε τα παρακάτω σε μια δημοσίευση: “Εμείς στηρίζουμε μόνο τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και θελουμε να αναζητάτε τα βιβλία μας μόνο σ’ αυτά”, χαρακτηρίζοντας “θόρυβο” και “τερτίπια” τέτοιες δράσεις με σκοπό τα βιβλιοπωλεία “να πουλήσουν κανένα βιβλίο”.

Αυτό που εύχομαι για το μέλλον των μικρών βιβλιοπωλείων, λοιπόν, είναι να κάνουν πολύ θόρυβο και τερτίπια, να ενοχλούν και να ταρακουνούν όσους θεωρούν πως δεν αξίζει να υπάρχουν. Να είναι ζωντανά και δημιουργικά.

Από πού αντλείς έμπνευση για τις ιδέες και τις δράσεις που υλοποιείς; Υπάρχει κάποια αγαπημένη σου συνήθεια ή μέρος που σε βοηθά να δημιουργείς;

Συνήθως μου συμβαίνει σε ανύποπτο χρόνο. Πολλές ιδέες τις ξεχνάω, κάποιες απαιτούν περισσότερη ενέργεια απ’ όση μπορώ να δώσω εκείνη τη στιγμή, για άλλες απλώς δεν είναι η κατάλληλη ώρα. Υπάρχουν όμως και ιδέες που με το που τις σκέφτομαι, κουμπώνουν αμέσως – όπως η ιδέα της φετινής θεματικής της Εβδομάδας Μικρών Βιβλιοπωλείων, “Βιβλιοπωλεία χωρίς σύνορα”.

Μια φίλη Πυγολαμπίδα μού είχε πει όταν κρατούσα όλες μου τις ιδέες στο συρτάρι πως “σε κίνηση παίρνονται οι αποφάσεις”. Και ήταν η καλύτερη επαγγελματική συμβουλή που μου έχουν δώσει. Όλες οι ιδέες είναι ημιτελείς μέχρι να ξεκινήσεις να τις υλοποιείς και δεν γίνεται να έχεις όλες τις απαντήσεις από την αρχή. 

Δεν είναι παράξενο που αυτή η φίλη μετά έκανε το THIS IS MY VOICE, για ανθρώπους που είναι στη φάση που ήμουν κι εγώ.

 

Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στην παιδική σου ηλικία, ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σου τότε πιστεύεις ότι σε οδήγησε σε αυτό που είσαι σήμερα;

Αν γύριζα πίσω στην παιδική μου ηλικία, νομίζω πως το στοιχείο που με έφερε εδώ ήταν η ευαισθησία μου απέναντι στην αδικία και τις ανισότητες του κόσμου μας.

Η μαμά μου συνηθιζε να λέει, όταν ήμουν μικρή, ίσως σκεπτόμενη τις απογοητεύσεις που μπορεί να έπαιρνα αργότερα, “Αυτό το παιδί νομίζει θα αλλάξει τον κόσμο”. Τον κόσμο μπορεί να μην τον άλλαξα, θα πω, αλλά έστω για μια εβδομάδα του χρόνου φέρνω μαζί με τα βιβλιοπωλεία τον κόσμο λίγο πιο πολύ στα μέτρα μου.

Λίγα Λόγια για τη Ντέμη Κουτσοσταμάτη

Η Ντέμη Κουτσοσταμάτη είναι η δημιουργός και διοργανώτρια της Εβδομάδας Μικρών Βιβλιοπωλείων, μιας πρωτοβουλίας που ξεκίνησε το 2022 με στόχο την ανάδειξη και υποστήριξη των μικρών βιβλιοπωλείων στην Ελλάδα. Η δράση αυτή έχει εξελιχθεί σε θεσμό, με τη συμμετοχή 130 το 2025, τα οποία φιλοξενούν πάνω από 150 εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Η Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων συμβάλλει ενεργά στην προώθηση της φιλαναγνωσίας και της πολιτιστικής ζωής.

Η Ντέμη έχει αφιερώσει τα τελευταία 10 χρόνια στην υποστήριξη και προώθηση των μικρών βιβλιοπωλείων, παρατηρώντας σημαντικές αλλαγές στον κλάδο, όπως την επαναφορά της ενιαίας τιμής βιβλίου και την ανάπτυξη ενός δικτύου αλληλεγγύης μεταξύ των βιβλιοπωλών. Η θεματική της Εβδομάδας Μικρών Βιβλιοπωλείων το 2024 ήταν το “ΣΥΝ”, εμπνευσμένη από τις έννοιες της συνεργασίας και της συνδημιουργίας. ​Η φετινή θεματική των εκδηλώσεων της Εβδομάδας Μικρών Βιβλιοπωλείων “Βιβλιοπωλεία χωρίς Σύνορα” αναδεικνύει το βιβλίο ως μια γέφυρα που ενώνει τους ανθρώπους πέρα από τα γεωγραφικά, πολιτισμικά και κοινωνικά σύνορα.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι η αγάπη

Οι Φίλοι των Πυγολαμπίδων

Γράφει η Ανθή Ιωαννίδου | Σκηνοθέτρια της παράστασης “με αγάπη, Φράντς”

Το θέατρο για παιδιά είναι ένα μαγικό παράθυρο σε κόσμους γεμάτους φαντασία, περιπέτεια και συναισθήματα. Κάθε φορά που τα φώτα χαμηλώνουν και η αυλαία ανοίγει, ένας καινούργιος κόσμος ζωντανεύει μπροστά στα μάτια τους, μιλώντας κατευθείαν στην καρδιά τους.

Τα παιδιά βλέποντας την ιστορία που θέλεις να τους αφηγηθείς, μπορούν να καταλάβουν τον κόσμο λίγο καλύτερα, να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους μέσα στους ήρωες και να πάρουν δύναμη από αυτούς γιατί το θέατρο έχει μια μαγική δύναμη: να μιλάει τη γλώσσα της παιδικής ψυχής.

Κι αυτό, για ’μένα, είναι το πιο όμορφο κομμάτι του. Το ότι κάθε παράσταση αφήνει κάτι πίσω της. Ένα συναίσθημα, μια σκέψη, ένα όνειρο. Κι αν καταφέρουμε, έστω και για λίγο, να κάνουμε ένα παιδί να χαμογελάσει, να νιώσει πως το καταλαβαίνουν, να πιστέψει στη μαγεία… τότε έχουμε πετύχει κάτι σπουδαίο.

Τα παιδιά πλάθουν κόσμους φανταστικούς και ταξιδεύουν μέσα σ’ αυτούς. Κόσμους γεμάτους χρώματα, μεγάλα συναισθήματα, τρελές σκανταλιές και ίσως κάποιες μικρές παύσεις για πράγματα που φοβούνται ή που δυσκολεύονται να κατανοήσουν.

Πώς εξηγείς σε ένα παιδί την απώλεια; Τι του λες όταν κάτι ή κάποιος που αγαπά χάνεται από τη ζωή του; Οι μεγάλοι έχουμε τις λέξεις, τις εξηγήσεις, τις θεωρίες μας. Για ένα παιδί, όμως, η απώλεια μοιάζει με ένα ξαφνικό κενό, μια πόρτα που έκλεισε χωρίς προειδοποίηση.

Ακριβώς γι’ αυτό αγαπώ το παιδικό θέατρο. Γιατί έχει τον τρόπο να μιλήσει για τα πιο δύσκολα θέματα, χωρίς να τρομάζει, χωρίς να βαραίνει. Να αγγίζει με τρυφερότητα την καρδιά ενός παιδιού και να του ψιθυρίζει πως ό,τι κι αν συμβαίνει, πάντα υπάρχει αγάπη, πάντα υπάρχει φως.

Έτσι, το “με αγάπη, Φραντς” έρχεται να μας θυμίσει πως η φαντασία μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που χάνουμε και σε αυτό που κρατάμε μέσα μας για πάντα.

Αυτό δεν είναι το θέατρο στην πιο μαγική του μορφή; Να παίρνει κάτι βαρύ, όπως η απώλεια, και να το μεταμορφώνει σε κάτι φωτεινό, γεμάτο χρώματα, μουσική και κίνηση; Να δείχνει στα παιδιά –και σε εμάς τους μεγάλους– πως η αγάπη δεν εξαφανίζεται, αλλάζει μορφή και μένει πάντα κάπου μέσα μας;

Αν έχεις ένα παιδί που αναρωτιέται, που νιώθει το κενό της απώλειας, το θέατρο μπορεί να είναι ένας υπέροχος τρόπος να του δώσεις μια απάντηση. Μια απάντηση που δεν εξηγεί με λόγια, αλλά με εικόνες, συναισθήματα και τρυφερότητα.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι η αγάπη. Με αγάπη, λοιπόν, Φραντς.

 

Λίγα Λόγια για την Ιωαννίδου Ανθή

Η Ιωαννίδου Ανθή, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1995, είναι απόφοιτη του Παιδαγωγικού
Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης και της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Ανδρέα Βουτσινά.
Έχοντας παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής με τους Ευδόκιμο Τσολακίδη, Σίμο Κακκάλα,
Στεφανία Γουλιώτη αλλά και σκηνοθεσίας με τον Γιάννη Παρασκευόπουλο, ίδρυσε μαζί με τον
Αλέξη Κότσυφα την δική τους θεατρική ομάδα, τους Blackbird.

Το 2022 ανέβηκε η πρώτη τους επαγγελματική δουλειά “Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει” που παίζεται για 3η συνεχόμενη χρονιά στο θέατρο αλλά και σε σχολεία. Ακολούθησε η δεύτερη παιδική παραγωγή της ομάδας “Πώς λένε το κορίτσι που κρατά ένα μπαλόνι;’ του Μάνου Κοντολέων. Το 2024 σκηνοθέτησε την βραδινή παραγωγή της ομάδας “Παίξε Υπεύθυνα’’.

Φέτος τη συναντάμε στην παράσταση “με αγάπη, Φραντς” όπου υπογράφει την σκηνοθεσία. Μαζί με την Ειρήνη Ιωαννίδου, οργανώνουν δράσεις κι εργαστήρια για παιδιά σε πολυχώρους της Θεσσαλονίκης, με μουσικοκινητικά παιχνίδια, αφήγηση παραμυθιών αλλά και θεατρικό παιχνίδι. 

 

Λίγα λόγια για την παράσταση “με αγάπη, Φραντς”

Η θρυλική ιστορία των “επιστολών μιας κούκλας” ζωντανεύει στη σκηνή από την θεατρική ομάδα Blackbird, για μόλις 3 Κυριακές του Φεβρουαρίου στο θέατρο Σοφούλη. Μία μοναδική παιδική παράσταση με live video art, πρωτότυπη μουσική και χορογραφίες! Μία όμορφη ιστορία για το πώς ένα παιδί έρχεται αντιμέτωπο με την απώλεια, πόσο χώρο έχει η φαντασία στον κόσμο που ζούμε αλλά και ένα μαγικό ταξίδι για την πραγματική φιλία και την αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού. Περισσότερα εδώ. 

Όταν η αρχαιότητα γίνεται παιχνιδάκι και μας αφορά όλους!

Ιωάννα Σεραφειμίδου

 

Έχει βρει τον “μαγικό” τρόπο να κάνει την αρχαιολογία να μοιάζει παιχνιδάκι. Ο Θεόδωρος Παπακώστας είναι αρχαιολόγος και πλέον ευρέως γνωστός ως archaeostoryteller, αφού μέσα από τον λογαριασμό του στο Instagram έχει καταφέρει να κάνει χιλιάδες ανθρώπους να αγαπήσουν την Ιστορία και δη την αρχαιότητα. Μέσα από τις χιουμοριστικές “αρχαιοϊστορίες” στο account του, τα απολαυστικά βιβλία του («Χωράει όλη η αρχαιότητα στο ασανσέρ;», «Αρχαιολογία αγάπη μου… έλα πάρε με από δω», «Παιδιά, χωράει όλη η αρχαιότητα στο ασανσέρ;», «Η αρχαιότητα είναι παιχνιδάκι») και το άκρως ενδιαφέρον podcast του, φέρνει μικρούς και μεγάλους σε επαφή με το πλούσιο παρελθόν μας.

Ο Θεόδωρος Παπακώστας μάς εξηγεί γιατί η αρχαιολογία μπορεί να γίνει το σκαλί για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον, αν μπει στη ζωή μας με τον κατάλληλο τρόπο. 

 

Συνέντευξη του Θεόδωρου Παπακώστα στις Πυγολαμπίδες

Τι ονειρευόσασταν να γίνετε όταν ήσασταν μικρός και πώς τελικά οδηγηθήκατε στην αρχαιολογία; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη εμπειρία που σας έστρεψε προς αυτήν την επιστήμη;

Από μικρός ήθελα να ασχοληθώ με το ανθρώπινο παρελθόν. Μου εξίταρε τη φαντασία το πως μπορεί να ζούσαν άνθρωποι πριν από χιλιάδες χρόνια, τι να συνέβη, τι να σημαίνει κάθε εύρημα που βγαίνει από το χώμα. Η αγάπη μου δεν πυροδοτήθηκε από ένα αποκλειστικό γεγονός, αλλά από τη συνήθεια της μητέρας μου να επισκεπτόμαστε κάθε αρχαιολογικό χώρο και σημείο πολιτισμού στα ταξίδια μας.

 

Πώς έχουν επηρεάσει και διαμορφώσει, ίσως, οι γνώσεις σας για την αρχαιολογία την καθημερινή σας ζωή και τις σχέσεις σας με τους άλλους;

Η αρχαιολογία μας βοηθάει να καταλάβουμε την ανθρωπότητα στο σύνολό της, επομένως θεωρώ ότι με έχει βοηθήσει πάρα πολύ να αποκτήσω καλύτερη ενσυναίσθηση για τους ανθρώπους. Πάντα αναφέρομαι στην πλευρά της αρχαιολογίας που μελετά τις ζωές των ανθρώπων, και όχι απλώς τις μεγάλες μάχες και τα λαμπρά κτίρια. Και αυτά χρειάζονται, αλλά δεν αρκεί να μένουμε σε αυτά… 

 

Γιατί η Ιστορία παραδοσιακά θεωρείται ένα από τα πιο βαρετά σχολικά μαθήματα και πώς θα μπορούσε να αλλάξει ιδανικά ο τρόπος που διδάσκεται, ώστε να υποστηρίζει επαρκώς τη σύνδεση των παιδιών με την τοπική ιστορία και τον πολιτισμό; 

Κατά τη γνώμη μου η Ιστορία θεωρείται βαρετό μάθημα γιατί διδάσκεται με πάρα πολλή λεπτομέρεια από πολύ μικρή ηλικία, προσπαθώντας να βάλουμε τα παιδιά να αποστηθίσουν πάρα πολλές χρονολογίες και γεγονότα. Επίσης, δυστυχώς, ξεκινάμε την Ιστορία λανθασμένα μέσω Μυθολογίας και μετά περνάμε στα πραγματικά γεγονότα. Τα πραγματικά γεγονότα παρουσιάζονται στεγνά και καταλήγει κάθε άνθρωπος να διαλέγει να κρατήσει μόνο τη Μυθολογία ως αγαπημένο κομμάτι. Είναι, όμως, άδικο για την υπόλοιπη πολιτιστική κληρονομιά μας.

 

Η αρχαιολογία συνδέεται με το παρελθόν, αλλά σίγουρα διαμορφώνει το παρόν και το μέλλον. Πώς βλέπετε αυτή τη συμβολή της και ποιο θεωρείτε το πιο σύγχρονο μάθημα που μπορούμε να αντλήσουμε από αυτή;

Η αρχαιολογία δείχνει την πραγματική ανθρωπότητα. Όταν καταλάβουμε καλύτερα τους ανθρώπους στο σύνολο, τις κοινωνίες μας, τους τρόπους που επικοινωνούμε και τους λόγους πίσω από αυτό, υπάρχει η ελπίδα να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να χτίσουμε μια λίγο καλύτερη κοινωνία.

 

Έχετε συμμετάσχει σε ανασκαφές στην Ελλάδα και τη Βρετανία, ενώ έχετε εργαστεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και στην Αρχαιολογική Υπηρεσία Κιλκίς. Ποιο είναι το πιο αναπάντεχο συναίσθημα που νιώσατε κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής; Μπορείτε να μοιραστείτε μία εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη;

Η πιο γλυκιά στιγμή ήταν όταν στις ανασκαφές μου στα Καλίνδοια Χαλκιδικής, βρέθηκε το σπασμένο κεφάλι ενός μαρμάρινου αγάλματος μετά από 80 χρόνια. Το σώμα του αγάλματος είχε βρεθεί από τους πρόσφυγες που είχαν έρθει στην περιοχή, και εκτίθετο στην πλατεία του χωριού, μέχρι που το πήρε η αρχαιολογική υπηρεσία, για να το βάλει στο μουσείο. Δεκαετίες αργότερα, το κεφάλι του βρέθηκε μέσα στο χώμα.

 

Η επικοινωνία της αρχαιογνωσίας στα social media έχει διαφορετικές απαιτήσεις από την παραδοσιακή έρευνα. Ποια ήταν η αρχική σας πρόθεση όταν πρωτοξεκίνησε το account του @archaeostoryteller στο Instagram και ποια η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε, ανοίγοντας αυτό το νέο «παράθυρο» στην αρχαιολογία για το ευρύ κοινό;

Όταν ξεκίνησα την επικοινωνία της αρχαιογνωσίας μέσω κοινωνικών δικτύων, κανείς δεν πίστευε ότι μπορεί να χωρέσει η αρχαιογνωσία εκεί. Κάποια χρόνια μετά και με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στα προφίλ μου, διαψευστήκαμε όλοι γιατί το αρχαιόφιλο κοινό όντως υπάρχει, τελικά, εκεί έξω. Στα κοινωνικά δίκτυα δεν μπορεί να μπει η ίδια η επιστήμη, αλλά μπορεί κάλλιστα να μπει η επικοινωνία της και να λειτουργεί ως φάρος, που θα φέρει πολλούς στο λιμάνι της επιστήμης. 

 

Ποια είναι τα συνήθη σχόλια που λαμβάνετε από ακροατές σχετικά με το podcast σας και ποια η πιο ενδιαφέρουσα αντίδραση ή ερώτηση;

Το πιο σύνηθες και προσωπικά αγαπημένο σχόλιο είναι: “Νόμιζα πως δεν με αφορά ή δεν με ενδιαφέρει καθόλου η αρχαιολογία, αλλά πλέον έχω αλλάξει γνώμη.”

 

Πώς ισορροπείτε με τόση μαεστρία στα βιβλία σας μεταξύ χιούμορ και γνώσης; Υπήρχε κάποια στιγμή που χρειάστηκε να θυσιάσετε την «ακρίβεια» για χάρη της αφήγησης; Αν ναι, πώς το διαχειριστήκατε;

Δεν θυσιάζεται ποτέ η ακρίβεια. Θυσιάζεται η πληθώρα της πληροφορίας. Πάντα υπάρχουν κι άλλα στοιχεία να πει κάποιος ειδικός. Εκεί είναι το τρικ: να ξέρεις να διαλέγεις αυτή τη μικρή πληροφορία, που θα είναι πιο εύληπτη και ευχάριστη από το ευρύ κοινό. Αν κάποιος θέλει, και είναι ευχής έργον, μπορεί πάντα να βρει τα βιβλία και τα επιστημονικά συγγράμματα, για να φτάσει στην πιο βαθιά πληροφορία. Αλλά δεν χρειάζονται, ούτε απαιτούν όλοι οι άνθρωποι τον ίδιο όγκο πληροφοριών. Επομένως, στα κοινωνικά δίκτυα φτάνει το απόσταγμα της πληροφορίας μαζί με μια δόση χιούμορ ενίοτε, για να την κάνει πιο εύληπτη. 

 

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο δραστηριοτήτων «Η Αρχαιότητα είναι Παιχνιδάκι». Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μάθατε για τον τρόπο που τα παιδιά αντιλαμβάνονται την αρχαιολογία και ποιος ο αρχικός στόχος συγγραφής αυτού του βιβλίου;

Το βιβλίο απευθύνεται σε όλους. Το έχουν λύσει και παιδιά προσχολικής ηλικίας με τη συνδρομή γονέων, αλλά και ενήλικες που απλώς ήθελαν να διασκεδάσουν. Σκοπός του βιβλίου είναι να δείξει αυτό ακριβώς: ότι η αρχαιότητα είναι κάτι απολαυστικό, που μας αφορά όλους.

 

Αν μπορούσατε να διαγράψετε ένα αρχαιολογικό στερεότυπο από τη συλλογική συνείδηση, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;

Ότι ο αρχαίος κόσμος ήταν μόνο λευκά μάρμαρα και σπουδαίοι φιλόσοφοι. Θα ήθελα να μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο αρχαίος κόσμος δεν ήταν ούτε τέλειος, ούτε φρικτός, αλλά ένας κόσμος, μια κοινωνία, που όπως και σήμερα, είχε και τον ήρωα, και τον φιλόσοφο, και τον τεμπέλη, και τον κακό, και τον φοβισμένο, τον βαριεστημένο, τον δημιουργικό, τον τολμηρό, τον αγχωμένο, τον ελπιδοφόρο… Τα πάντα όλα!

 

Τι πιστεύετε ότι θα σκεφτούν οι μελλοντικοί αρχαιολόγοι για την εποχή μας; Τι θα τους εντυπωσιάσει ή θα τους ξαφνιάσει;

Θα είναι ακόμη μια κοινωνία… Η ανθρωπότητα έχει ζήσει ΠΟΛΥ ΧΕΙΡOΤΕΡΑ, επομένως η αίσθηση πως εμείς ζούμε τραγικές στιγμές είναι δική μας αντίληψη. 

 

Ζούμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Έχετε σκεφτεί να την αξιοποιήσετε για να αναδείξετε την αρχαιολογία;

Φυσικά και είναι σίγουρο ότι θα γίνει, και μάλιστα σύντομα. Είναι ακόμη ένα εργαλείο που θα μάθουμε να το χρησιμοποιούμε και αυτό. 

 

Υπάρχει κάτι που θα προτείνατε στις τοπικές κοινότητες ή τους δήμους για την ανάδειξη της ιστορικής κληρονομιάς τους, ώστε να γίνει πιο προσιτή και ενδιαφέρουσα; Αν είχατε τη δυνατότητα να προτείνετε μία δράση σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας που να συνδέει παιδιά, γονείς και αρχαιογνωσία, ποια θα ήταν αυτή;

Θα οργάνωνα ξεναγήσεις, συζητήσεις, ενημερώσεις και εκδηλώσεις για το ευρύ κοινό. Η ενημέρωση και η πληροφορία είναι δύναμη! 

 

Πώς μπορούν οι γονείς να κάνουν τα παιδιά τους να αγαπήσουν την ιστορία, ειδικά σε μια εποχή γεμάτη τεχνολογικές αποσπάσεις; Πώς μπορούν να ενσωματώσουν την αρχαιολογία σε απλές καθημερινές στιγμές;

Με το να την αγαπήσουν οι ίδιοι. Να την εξερευνήσουν, να την ανακαλύψουν και να την απολαμβάνουν… Τα παιδιά «πιθηκίζουν». Είμαστε μιμητικά όντα οι άνθρωποι. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τα παιδιά μας να αγαπούν κάτι, για το οποίο εμείς οι ίδιοι αδιαφορούμε. Όταν βάλουμε τον ενήλικο πληθυσμό πλήρως στον κύκλο της αρχαιογνωσίας, θα μπορέσουμε να εντάξουμε και τα παιδιά. 

Μπορείτε να μας αναφέρετε κάποιες “φιλικές προς την οικογένεια” αρχαιολογικές τοποθεσίες ανά την Ελλάδα που θα προτείνατε προς επίσκεψη;

Είναι πολλά τα μουσεία που αξίζουν. Στην Αθήνα από μουσεία θα πρότεινα το Μουσείο Ακρόπολης, το Εθνικό αρχαιολογικό, το Κυκλαδικής Τέχνης, από αρχαιολογικούς χώρους τη Βραυρώνα και την Αρχαία Αγορά, στη Θεσσαλονίκη το Αρχαιολογικό Μουσείο, την Αρχαία αγορά με το υπόγειο μουσείο της. Σε όλη την Ελλάδα παντού κοντά μας υπάρχει κάποιος μαγικός χώρος: Ολυμπία, Δελφοί, Κνωσσός, ναοί, κάστρα και μουσεία παντού! Φυσικά, να πούμε ότι μια προετοιμασία από πριν του τι πρόκειται να δούμε βοηθάει, ή ακόμη καλύτερα, η επένδυση του να πάρουμε έναν ξεναγό μαζί μας θα μπορούσε να απογειώσει την εμπειρία.

 

Ποιο είναι το επόμενο project που αναμένουμε από εσάς; Έχετε ήδη κάποιους μελλοντικούς στόχους στο μυαλό σας;

Έρχεται η τρίτη σειρά ντοκιμαντέρ μου (μετά τα ΣΩΣΜΕΝΑ στην Cosmote History και στο ΕRTFLIX και το POP ARCHAEOLOGY στο YouTube) που θα σας συγκλονίσει (το πιστεύω) και έρχεται και το 5ο βιβλίο μου πλέον, που θα βγαίνει εκτός ελληνικών συνόρων!

 

Η υστεροφημία ήταν στην αρχαιότητα το αποκορύφωμα της καταξίωσης ενός ανθρώπου. Αλήθεια, είναι κάτι που σας απασχολεί και αν, ναι, τι θα επιθυμούσατε να αφήσετε πίσω σας για τις επόμενες γενιές;

Η σκέψη και μόνο ότι βοήθησα να ανακαλύψει και να αγαπήσει περισσότερος κόσμος την επιστήμη, είναι η καλύτερη ηθική ανταμοιβή για μένα. Με κάνει να νιώθω ευτυχισμένος!

Muzike: επιστρέφει ανανεωμένο με performances χορού για όλη την οικογένεια!

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Συνέντευξη στις Πυγολαμπίδες

Μετά από τρία σχεδόν χρόνια απουσίας, το muzike επιστρέφει ανανεωμένο και συστήνει στο κοινό της Θεσσαλονίκης το νέο project ‘dance editions’, με performances σύγχρονου χορού!

Κάθε μήνα, σε διαφορετικό κάθε φορά χώρο, θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε έναν/μία χορευτή/τρια ή χορογράφο.

Συνιμιλήσαμε με τη Λένα και τη Σάρα για να μάθουμε τη διαδρομή τους, αλλά και τα νέα τους σχέδια!

 

 

Ποια ήταν η αρχική έμπνευση πίσω από τη δημιουργία του muzike. family concepts και πώς εξελίχθηκε στο σημερινό του format; 

ΛΕΝΑ: Η αρχική έμπνευση προήλθε όταν μου απαγορεύτηκε η είσοδος σε μια συναυλία επειδή είχα μαζί το έξι μηνών μωρό μου, με την αιτιολογία ότι αν έκλαιγε, θα ενοχλούσε το υπόλοιπο κοινό.

Ήταν η ανάγκη μου να συνεχίσω να παρακολουθώ συναυλίες που με αφορούν και ταυτόχρονα μου επιτρέπουν να έχω μαζί το παιδί μου χωρίς να χρειάζεται να το αφήσω κάπου. Στη συνέχεια άρχισα να συνειδητοποιώ τις ελλείψεις που υπάρχουν γενικότερα σε εκδηλώσεις για γονείς με παιδιά σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Έτσι θέλησα να δημιουργήσω η ίδια αυτές τις εκδηλώσεις για εμένα και για όλους τους γονείς που έχουν την ίδια ανάγκη. Ξεκίνησε με συναυλίες αλλά στόχος ήταν να υπάρξουν και άλλες θεματικές. 

 

Πώς αποφασίσατε να εισαγάγετε τις χορευτικές παραστάσεις (dance editions) στο πρόγραμμα του muzike; Ποια ανάγκη θέλετε να καλύψετε με αυτή την νέα ενότητα;

ΛΕΝΑ: Προέκυψε λόγω της ιδιότητάς μου ως χορεύτριας. Ο χορός και ειδικά ο σύγχρονος χορός είναι μια τέχνη με την οποία αρκετά παιδιά δεν έχουν έρθει σε επαφή. Υπάρχουν πρωινές παραστάσεις θεάτρου για παιδιά αλλά όχι σύγχρονου χορού. Θέλω ο κόσμος να γνωρίσει το χορό και τους ανθρώπους του. Θα έχει την ευκαιρία να βρεθεί στον ίδιο χώρο με σπουδαίους χορευτές/τριες και να χορέψουν για εκείνο.

ΣΑΡΑ: Από την αρχή υπήρχε η σκέψη να διοργανώσουμε και άλλες δράσεις πέρα από τις συναυλίες και συγκεκριμένα εκδηλώσεις γύρω από το σύγχρονο χορό. Αν δεν ερχόταν η πανδημία, σίγουρα θα τις είχαμε υλοποιήσει πολύ πιο νωρίς.

Ο χορός και η μουσική είναι για μένα στην ίδια κατηγορία. Υπάρχει μουσική που θέλει την προσοχή σου χωρίς να δημιουργείται η ανάγκη για κίνηση. Σε άλλες περιπτώσεις η μουσική ενεργοποιεί κάτι μέσα μας και αυτό θέλουμε να το εκφράσουμε με χορό. Δεν είμαι επαγγελματίας χορεύτρια, οπότε ο χορός είναι για μένα αυθόρμητος τρόπος έκφρασης.

Αν παρατηρήσουμε τα παιδιά, θα δούμε ότι ξεκινούν πολύ εύκολα το χορό στο άκουσμα της μουσικής. Αυτό, προσωπικά, μου θυμίζει την ανάγκη που έχει το σώμα μας να κινηθεί, να χορέψει. Οπότε πιστεύω ότι τα dance editions είναι μια ευκαιρία για ενήλικες και παιδιά να ανακαλύψουν τις δυνατότητες έκφρασης μέσω του χορού με έναν πολύ ωραίο και συλλογικό τρόπο.

 

Σε ποιες προκλήσεις ανταποκρίνεται το muzike σε σχέση με την εξοικείωση της τέχνης στην οικογένεια και τις διαφορετικές ηλικίες;

ΛΕΝΑ: Σε αυτό το σημείο, συνεργαστήκαμε με τη Σόνια Ντόβα. Με τη Σόνια, η οποία είναι υπεύθυνη σχεδιασμού διευρυμένου χορογραφικού χώρου, δημιουργήσαμε ένα περιβάλλον όπου η τέχνη γίνεται προσβάσιμη και ενδιαφέρουσα για κάθε ηλικία.

Ο χώρος σχεδιάζεται κάθε φορά διαφορετικά, με πολύ προσοχή και φροντίδα έτσι ώστε να ενθαρρύνει τη ασφαλή συμμετοχή τόσο των παιδιών όσο και των ενηλίκων, μέσα από δραστηριότητες και εμπειρίες που προάγουν τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και την ενεργή συμμετοχή. Για αυτό το σκοπό, θα υπάρχουν δύο performances κάθε φορά.

Η πρώτη θα είναι στις 11.00 πμ και θα απευθύνεται σε φροντιστές μαζί με παιδιά μέχρι 10 ετών και η επόμενη θα είναι στις 13:00 για παιδιά άνω των 11 ετών παρέα με τους γονείς τους ή και χωρίς αυτούς. Ενθαρρύνουμε να έρθουν μαζί γιατί θα είναι μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία να συνυπάρξουν σε κάτι που αφορά και τους δύο.

Μάλιστα θα υπάρχει και μία δράση κάθε φορά που θα καλεί τους θεατές αν το επιθυμούν, να διαδράσουν με την χορεύτρια/τη και να γίνουν συμμετέχουσες/οντες στη δημιουργία χώρου και κίνησης. Η προσέγγιση αυτή ανταποκρίνεται στην πρόκληση της εξοικείωσης της τέχνης στην οικογένεια, προσφέροντας διαφορετικά επίπεδα εμπλοκής και προσαρμογής στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα κάθε ηλικιακής ομάδας.

 

Πώς εξασφαλίζετε ότι οι παραστάσεις σας είναι προσβάσιμες και διασκεδαστικές τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικο κοινό;

ΛΕΝΑ: Χρησιμοποιήσαμε μεθοδολογία που ακολουθείται στο σχεδιασμό του χορογραφικού χώρου και της κινητικής διάδρασης η οποία εφαρμόζει αλληλεπίδραση και συμπερίληψη. Ο σχεδιασμός αυτός προσφέρει προσαρμογές και λαμβάνει υπόψη τις διαφορετικές αισθητηριακές και κινητικές ανάγκες του κοινού.

Αντιμετωπίζουμε τα παιδιά όπως τους ενήλικες και τους ενήλικες σαν τα παιδιά, δημιουργώντας ένα χώρο όπου όλοι μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα και να αλληλεπιδράσουν με την τέχνη με τον δικό τους τρόπο. Με αυτόν τον τρόπο, καλλιεργούμε μια ατμόσφαιρα ισοτιμίας και παιχνιδιού, όπου η δημιουργικότητα και η φαντασία δεν γνωρίζουν ηλικιακά όρια.

ΣΑΡΑ: Με το χορό και τη μουσική έχουμε ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες τέχνες. Δεν βασιζόμαστε στο λόγο, που το λεξιλόγιο και η γλωσσολογική κατανόηση έχουν μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μωρά, μεγαλύτερα παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Ανεξάρτητα με την ηλικία, τη γνώση και τις γλωσσικές ικανότητες του καθενός μας, μπορούμε να νιώσουμε τη μουσική, να δούμε την κίνηση και να αφεθούμε ανεμπόδιστα στα συναισθήματά μας.

 

Τι προσφέρει ο σύγχρονος χορός στα παιδιά και τους/τις φροντιστές/ριες που δεν μπορούν να βρουν σε άλλες μορφές τέχνης, όπως η μουσική ή το θέατρο;

ΛΕΝΑ: Η φυσικότητα της κίνησης που υπάρχει σε όλες μας τις εκφράσεις, επιτρέπει στους θεατές να απελευθερώσουν συναισθήματα. Συχνά ντρεπόμαστε με το χορό και νιώθουμε άβολα ειδικά όταν καλούμαστε να χορέψουμε. Τα παιδιά επίσης πολλές φορές νιώθουν αμήχανα όταν βλέπουν τους γονείς τους να χορεύουν, όταν είναι να χορέψουν μπροστά τους ή όταν είναι να χορέψουν μαζί. Εμείς θέλουμε να χορέψουν παρέα οι γονείς με τα παιδιά.

Έτσι, στο τελευταίο μέρος της performance, ο κάθε χορευτής και χορεύτρια καλεί το κοινό να χορέψει, αν το επιθυμεί, με τις οδηγίες και τη συμβολή του/της. Όταν χορεύουμε ενεργοποιούνται νευρώνες που ενισχύουν τη συνδεση και την ασφάλεια. Πλέον γνωρίζουμε ότι μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Έστω και λίγο, να αυτοσχεδιάσουμε χορεύοντας με δυό ή τρεις ανθρώπους μαζί, είναι εκπληκτικό το τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας.

Τους συμπαθούμε περισσότερο, τους εμπιστευόμαστε περισσότερο, συνδεόμαστε περισσότερο και θέλουμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον περισσότερο. 

 

Ποιος είναι ο ρόλος της αλληλεπίδρασης και της συμμετοχής στις εκδηλώσεις του muzike; Τι αντίδραση βλέπετε από τα παιδιά και τους ενήλικες σε αυτές τις διαδραστικές στιγμές;

ΛΕΝΑ: Μέχρι τώρα είχαμε διοργανώσει συναυλίες. Εκεί βλέπαμε ήρεμα, συγκινημένα και χαρούμενα βλέμματα ενηλίκων επειδή συνυπήρχαν με τα μωρά τους και με τα μεγαλύτερα παιδιά τους, σε συναυλίες που θα πήγαιναν και μόνοι να παρακολουθήσουν. 

ΣΑΡΑ: Σε αρκετές συναυλίες μας υπήρχαν στιγμές που οι φροντιστές μαζί με τα παιδιά τους έπαιρναν την πρωτοβουλία και ξεκινούσαν να χορεύουν. Γενικότερα είναι σκοπός μας να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που αφήνει το κοινό να εκφραστεί και να αλληλεπιδράσει άνετα με τους καλλιτέχνες.

 

Πώς επιλέγετε τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στα dance editions; Τι κριτήρια θέτετε ώστε να διασφαλίσετε ότι οι παραστάσεις είναι κατάλληλες για το κοινό σας;

ΛΕΝΑ: Το σημαντικότερο είναι το να είναι ανοιχτοί στο να πάρουν οδηγίες σχετικές με το πώς συμπεριφερόμαστε με σεβασμό και ευγένεια σε καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν με τα παιδιά. Το δεύτερο κριτήριο είναι να αυτοσχεδιάζουν με διάθεση να παίξουν και να χαρούν. Και τέλος, η αύρα και το στυλ τους ως χορεύτριες/ες.

 

Η επιλογή των χώρων είναι επίσης μία σημαντική πτυχή του muzike. Πείτε μας λίγα λόγια για τους χώρους που επιλέγετε για το dance editions. 

ΛΕΝΑ: Επιλέγουμε χώρους που εκτιμάμε, σε μια προσπάθεια να ενώσουμε studios και σχολές χορού που πιστεύουμε στη δουλειά τους και θα προτείναμε σε όσους και όσες θέλουν να ασχοληθούν είτε ερασιτεχνικά, είτε επαγγελματικά, με αυτού του είδους την τέχνη. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους αυτών των χώρων για την στήριξή τους και τη συνεργασία μας.

 

Τι ελπίζετε να επιτύχετε με το muzike στο μέλλον;

ΛΕΝΑ: Να καλλιεργήσουμε την αισθητική παιδεία και έκφραση των παιδιών αλλά και να προσφέρουμε στους εφήβους και στους γονείς τους παραστάσεις που μπορούν να απολαύσουν απο προσεκτικά επιλεγμένους χορευτές. Θέλουμε το κοινό της Θεσσαλονίκης να γνωρίσει, να αγαπήσει και να κατανοήσει τη σπουδαιότητα της τέχνης του χορού.

ΣΑΡΑ: Εκτός από τις συναυλίες και τα dance editions θα θέλαμε να εμπλουτίσουμε και άλλο το πρόγραμμα του muzike. Βεβαίως αυτό έχει να κάνει με μια οικονομική σταθερότητα που κατακτούμε δύσκολα στον τομέα του πολιτισμού. Ελπίζω το κοινό της Θεσσαλονίκης αλλά και οι τοπικοί και κρατικοί φορείς να μπορέσουν να αναγνωρίσουν τη σημαντικότητα που έχουν τέτοια είδη εκδηλώσεων και να τα υποστηρίξουν. Είτε το ίδιο το κοινό με την παρουσία του, είτε με περισσότερα κονδύλια από την πλευρά των θεσμών.

 

Επικοινωνία:

6946 854375, muzike.thessaloniki@gmail.com

muzike website

muzike facebook

 

Lemon Skates, μια κοινότητα σε κίνηση

Πυγολαμπίδες

Μια ομάδα νέων από την Καστοριά, με εμπνευστή τον Δημήτρη Νατσούλη, έχει φέρει τα πάνω κάτω στη νεανική κοινότητα, όχι μόνο της Καστοριάς αλλά και των νέων που τους παρακολουθούν από μακριά και εμπνέονται. Με τη ζωντάνια της και τις ανατρεπτικές και ουσιαστικές της δράσεις, έχει συγκινήσει και τους “μεγάλους” που βλέπουν τα παιδιά τους να βρίσκουν νόημα και κέφι.

Συναντήσαμε τον Δημήτρη από κοντά, μοιραστήκαμε τον ενθουσιασμό μας για το πώς φανταζόμαστε τις πόλεις που σχεδιάζονται από τους νέους και κάναμε μαζί πολλά και ωραία σχέδια.

 

Μία συνέντευξη στη Σόνια Λαζαρίδου

Δημήτρη, σε ευχαριστούμε πολύ που βρίσκεις τον χρόνο να μας συναντήσεις και να απαντήσεις στις ερωτήσεις μας και ξεκινώντας, θα θέλαμε να σε ρωτήσουμε πότε ήταν η πρώτη φορά που ήρθες σε επαφή με το skate και ποια ήταν η αφορμή για αυτό;

Εμείς ευχαριστούμε για το ειλικρινές ενδιαφέρον και την στήριξη που δείχνετε τόσο καιρό στην εθελοντική και ανιδιοτελή μας προσπάθεια. Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί αυτή η σύνδεση προέκυψε μέσα από μια γυναίκα που αγαπάμε πολύ και οι δύο και δεν είναι άλλη από την Μαρία Παπαλαμπροπούλου. Η πρώτη μου επαφή με το skate ήταν το 2008. Ήμασταν ακόμη δημοτικό όταν ένας φίλος από τη γειτονιά είχε πάρει την πρώτη του σανίδα, μου έδωσε να δοκιμάσω, κόλλησα και δεν άργησα να πάρω τη δική μου. Δεν ήθελε και πολύ, μετά από λίγο καιρό η περιοχή που έμενα είχε γεμίσει με σκεϊτάδες.

 

Και πώς δημιουργήθηκε η κοινότητα Lemon; Ποια ανάγκη ήρθε να καλύψει;

Η κοινότητα της Lemon δημιουργήθηκε μετά από πολλά χρόνια, τον Οκτώβριο του 2021. Θα μου επιτρέψεις να κάνω μία σύντομη αναδρομή. Η Καστοριά έχει skate ιστορία και αυτή κρατάει από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Τότε δεν υπήρχαν υποδομές. Το μόνο που υπήρχε ήταν diy κατασκευές, αλλά και οι κατασκευές που είχε φτιάξει τότε ο Μίλτος Αντωνιάδης με το κατάστημα Volt, ένα ιστορικό μαγαζί που είχε συμβάλλει τα μέγιστα στην τοπική skate σκηνή.

Να φανταστείς, εκείνη την εποχή στην Καστοριά υπήρχαν 5 skateshops! Η πόλη ήταν κυριολεκτικά γεμάτη με πατίνια, ωστόσο το γεγονός ότι δεν υπήρχε ένα πάρκο, έφερνε χρόνο με τον χρόνο μία πτώση σε όλο αυτό. Αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε ακριβώς για να μη σβήσει τελείως η φλόγα από την περιοχή και ένας από τους στόχους μας ήταν να ξαναζήσουμε στιγμές από εκείνη την τρελή εποχή. Μετά από τόσες θυσίες και τόση δουλειά, πιστεύουμε ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει στην πόλη.

 

Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια για τη δημιουργία του πάρκου;

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι για το Skatepark της Χλόης είναι ότι άργησε να κατασκευαστεί. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2015. Αυτό το κύμα που επικρατούσε μέχρι και το 2010-11 δεν υπήρχε πια, ωστόσο έπαιξε πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στη διατήρηση και την αναζωπύρωση της σκηνής.

Λειτούργησε πολύ βοηθητικά, παρά τις ελλείψεις που είχε. Αυτό που έπρεπε να κάνουμε σαν κοινότητα ήταν να φτιάξουμε όλες εκείνες τις κατασκευές που ήταν απαραίτητες, ώστε και να εξελιχθούμε, αλλά και ο χώρος να αποκτήσει ένα νέο ενδιαφέρον. Κατευθείαν ξεκινήσαμε να κατασκευάζουμε και έτσι στο πάρκο υπάρχει πολύ έντονα το diy στοιχείο. Έχει διαμορφωθεί ένα μέρος έτσι, ώστε όταν πηγαίνουμε να τις τοποθετούμε και όταν φεύγουμε να παραμένουν φυλαγμένες.

Παράλληλα, έγιναν πάρα πολλές καλλιτεχνικές παρεμβάσεις και το μέρος πια έχει μετατραπεί σε έναν ελεύθερο χώρο έκφρασης, συμπερίληψης και δημιουργίας. Είναι ένας χώρος στον οποίο έχουν πραγματοποιηθεί πολύ επιτυχημένες εκδηλώσεις, έχουν γραφτεί τραγούδια, έχουν γυριστεί videoclips. Είναι ένα μέρος στο οποίο καλλιεργείται μία κουλτούρα ενότητας, ισότητας, συνεργασίας και ελεύθερης έκφρασης χωρίς διακρίσεις.

 

Περίμενες αυτή την εξέλιξη όταν ξεκινούσε το Lemon Skates;

Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Από την αρχή βαδίζαμε με σταθερά, συλλογικά βήματα και με ενωτικό κλίμα. Επίσης, όσα άτομα μας προσέγγιζαν, έβλεπαν εξ’ αρχής ότι όλο αυτό δεν είναι ένα κλειστό club, αλλά μια μεγάλη ανοιχτή, ζεστή και φιλική «οικογένεια», στην οποία υπάρχει πλήρης ελευθερία.

Νομίζω ότι αυτοί οι παράγοντες ήταν οι πιο σημαντικοί αναφορικά με την γρήγορη ανάπτυξη που είχε η κοινότητα και χάρη σε αυτά τα στοιχεία η αγκαλιά που δεχόμαστε από την κοινωνία της Καστοριάς είναι τόσο δυνατή. Πάντα κάναμε όνειρα και ποτέ δεν σταματήσαμε να τα κυνηγάμε.

Κωνσταντίνε, πες μας λίγα λόγια για εσένα. Πότε γνώρισες τα παιδιά από το Lemon; Πως ήταν οι πρώτες στιγμές και πως βλέπεις τα πράγματα «σήμερα».

Εγώ ως καλλιτέχνης και ως φοιτητής στην πόλη της Καστοριάς βρισκόμουν σε μία ακατάπαυστη αναζήτηση μίας κοινότητας όπως αυτή της Lemon.

Την πρώτη επαφή με τα παιδιά από τη Lemon την απέκτησα περίπου τον Μάρτιο του 2022, αν δε με απατά η μνήμη μου. Από τη πρώτη στιγμή κιόλας φάνηκαν τα κοινά μας σημεία, σκέψεις και ανησυχίες για την δημιουργία μιας ισχυρής κοινότητας με πρωτοποριακές βλέψεις για το μέλλον των extreme sports (συμπεριλαμβάνοντας κάθε είδος extreme sport χωρίς καμία εξαίρεση), καθώς και καλλιτεχνικών ενεργειών.

Μέσα από πολύωρες συζητήσεις και συναντήσεις επισφραγίσαμε πως το όραμα ήταν, είναι και θα είναι κοινό. Από τότε μέχρι και σήμερα η κοινότητα και οικογένεια της Lemon δεν έχει πάψει να μεγαλώνει και να αναπτύσσεται τόσο συλλογικά όσο και πνευματικά με ένα πολύ ισχυρό παράδειγμα να είναι αυτό της ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, το τι είναι να είσαι σύνολο μιας κοινότητας και πως είναι να είσαι ένα μέλος της Lemon.

 

 

Ας μείνουμε λίγο σε αυτό. 30 Οκτωβρίου. «Γεννάνε όνειρα οι δρόμοι» στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Τι θυμάστε από εκείνη την μέρα;

Κωνσταντίνος: Δεν γίνεται αυτή η εμπειρία να ξεχαστεί με κανένα τρόπο. Ήταν συγκινητικό τουλάχιστον όλο αυτό που ζήσαμε και οριακά απίστευτο. Ήταν ξεκάθαρα η απόδειξη και το πάντρεμα πως κάθε άνθρωπος, μπορεί να συνδεθεί και οι γνώσεις να μεταλαμπαδευτούν.

Η απόδειξη πως το κάθε extreme sport μπορεί να σε πάει παντού. Να λειτουργεί ως μέσο, να μην έχει όρια. Ήταν κατά κάποιο τρόπο η εξιλέωση κάθε αθλητή/τριας και καλλιτέχνη/-τέχνιδας. Συνειδητοποιήσαμε ακόμη περισσότερο τον αντίκτυπο που αφήνουν οι συλλογικές πράξεις ενός συνόλου ανθρώπων απέναντι σε κάθε ηλικία και το αποτύπωμα που αφήνουν στη κοινωνία.

 

Δημήτρης: Όπως είπε και ο Κωνσταντίνος, δεν γίνεται να ξεχαστεί εκείνη η ημέρα. Ήταν μία ημέρα που έχει χαραχθεί βαθιά μέσα μας και η σημαντικότερη στιγμή στην μέχρι τώρα πορεία μας. Σε συνεργασία με το Τμήμα Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων, αλλά και με το Εργαστήριο Κοινωνικών και Μεταναστευτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, αναλύσαμε το εγχείρημα και γιορτάσαμε με τον πιο συγκινητικό τρόπο τα δεύτερα γενέθλιά μας.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία στιγμή. Υπήρχαν άνθρωποι που έκλαιγαν από την συγκίνηση. Αν έπρεπε να πω κάτι, είναι το ότι αποδείχθηκε πως όλη αυτή η προσπάθεια δεν είναι απλώς ενωμένη, αλλά είναι σαν να έχει δημιουργηθεί ένας κοινός συλλογικός νους που μας οδηγεί. Αυτό έδειξε το δεύτερο κομμάτι της εκδήλωσης με τις ομιλίες που πραγματοποίησαν μέλη της κοινότητας.

Καμία και κανένας μας δεν γνωρίζαμε από πριν τι θα έλεγε η καθεμία και ο καθένας μας αντίστοιχα. Μέσα από αυτή την απόφαση αναδείχθηκε τελικά το πόσο ισχυρούς δεσμούς έχει η κοινότητα. Η μία ομιλία ερχόταν και συμπλήρωνε την άλλη… Σε σημεία ήταν «τρομακτικά» όμορφο αυτό που συνέβαινε και παράλληλα εξαιρετικά συγκινητικό. Από εκείνη την ημέρα και μετά, άλλαξαν πολλά. Όλο αυτό το χρωστάμε και το αφιερώνουμε στην Μαρία Παπαλαμπροπούλου.

 

Ποια είναι η στάση της τοπικής αυτοδιοίκησης απέναντι στην προσπάθειά σας;

Δημήτρης: Γενικά, είχαμε καλή επικοινωνία με τον Δήμο Καστοριάς. Πριν από λίγο καιρό καταθέσαμε την πρόταση της κοινότητας, υπογεγραμμένη από εκατοντάδες πολίτες, που αφορά την ανάπτυξη του skatepark και συνολικά του συγκροτήματος στη Χλόη.

Γι’ αυτό το θέμα έχουμε πραγματοποιήσει ραντεβού με κάθε αρμόδιο αντιδήμαρχο. Είναι ένα αίτημα που εκφράζει τη νεολαία της πόλης, είναι ένα αίτημα δίκαιο. Περιμένουμε τις εξελίξεις. Αν παρθεί η απόφαση για να προχωρήσει η υλοποίηση αυτού του έργου θα μιλάμε με τελείως άλλα δεδομένα για το τι εμπειρία θα έχει να προσφέρει τελικά η Καστοριά πάνω σε αυτό το κομμάτι.

Πρόσφατα, είχαμε  μία πρώτη επικοινωνία με τον Δήμο Νεστορίου, ώστε να συζητηθεί η προοπτική δημιουργίας ενός skatepark σε αυτόν τον μαγικό τόπο. Θα είναι μοναδικό. Σε περιφερειακό επίπεδο έχουμε ξεκινήσει κάποιες επαφές, οι οποίες πιστεύω πως με τον καιρό μπορεί να αναβαθμιστούν.

 

Η πόλη της Καστοριάς όπως όλοι ξέρουμε, λόγω πολεοδομίας, δεν ενδείκνυται για τέτοιου τύπου extreme sports. Αυτό δεν λειτούργησε ανασταλτικά για εσάς. Τι σας έδωσε έμπνευση για να συνεχίσετε μέχρι σήμερα;

Δημήτρης: Είναι αλήθεια ότι το street κομμάτι της Καστοριάς κρύβει δυσκολίες. Η έμπνευση προέρχεται ακριβώς από αυτές τις δυσκολίες. Το γεγονός ότι δεν σταματάμε ποτέ να κατεβάζουμε ιδέες για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε «εδώ» και «εκεί». Στα ίδια μέρη που οι περαστικοί πιθανώς να μην βλέπουν κάτι αξιόλογο, εμείς μπορεί να δούμε κάτι ενδιαφέρον. Υπάρχουν τέτοια μέρη που αξίζει να τα δεις από κοντά. Είναι η αθέατη πλευρά της πόλης.

Ωστόσο, η κοινότητα της «Lemon» δεν έχει να κάνει μόνο με το skate. Είναι μια κοινωνικά ευαισθητοποιημένη κοινότητα που ενεργεί και συν-εργεί, όπως έχουμε δει και με άλλες συλλογικότητες, για να βοηθήσει όπου και όπως μπορεί. Ποια δύναμη σας κινητοποιεί; Πώς το βιώνει κάποιος που δεν ασχολείται απαραίτητα με τα extreme sports;

Kωνσταντίνος: Η θέληση, ο σεβασμός και η αγάπη του κόσμου θα έλεγα πως αποτελεί την κινητήριο δύναμή μας, καθώς χωρίς αυτό το κοινό δε θα είχαμε και την τεραστία ευκαιρία και δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε όσα βλέπετε. Η πίστη σε ένα μεγάλο κοινό όραμα.

Συμπεριλαμβάνοντας τον εαυτό μου σε αυτό το μερίδιο της κοινωνίας, αν έχω κάτι να πω προς ολ@ εκεί έξω είναι πως η οικογένεια των extreme sports είναι μια τεράστια αγκαλιά και καταφύγιο των πιο ανήσυχων ψύχων. Είτε με σκοπό να ασχοληθεί και το ίδιο με τα sports αυτά, είτε θέλει απλά να είναι μέλος.

Η υποστήριξη των γονιών και η εμπιστοσύνη που δείχνουν στο Lemon Skates είναι πραγματικά συγκινητική. Το περιμένατε;

Δημήτρης: Αρχικά, αυτό το γεγονός αποτελεί τιμή για την κοινότητα. Καταλαβαίνετε τι ευθύνη έχουμε απέναντι στους γονείς. Το περίμενα γιατί ήξερα το τι ήμασταν διατεθειμένοι να κάνουμε σε αυτό το κομμάτι.

Παλιοί και νέοι αφιερώνουμε χρόνο στα ελεύθερα μαθήματα. Φτάσαμε σε σημείο να έχουν ξεκινήσει από το καλοκαίρι και μετά 20-30 παιδιά, κατά κύριο λόγο κορίτσια. Σπάσαμε αυτό το στερεότυπο που λέει ότι το skate είναι μόνο για αγόρια και είμαστε πολύ χαρούμενοι/ες γι’ αυτό.

Με τα μικρά μας «λεμονάκια» ξεκινήσαμε από το 0 και φτάσαμε σε σημείο να «σκεϊτάρουμε» και να μαθαίνουμε ήδη κάποια κόλπα. Αυτά τα παιδιά, δεν το καταλαβαίνουν, αλλά μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα… Μας κάνουν κάθε μα κάθε μέρα καλύτερους ανθρώπους. Μαζί με αυτά, μαθαίνουμε κι εμείς. Προσωπικά, περνάω αρκετές ώρες με τα παιδιά και το κάνω συνειδητά.

Η ψυχή μου είναι γεμάτη. Η αγάπη που μου μεταδίδουν δεν περιγράφεται με λόγια και το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να τους επιστρέφω την ίδια αγάπη, το ίδιο πάθος και την ίδια αφοσίωση.

Από την άλλη, οφείλουμε και ένα τεράστιο «ευχαριστώ» στους γονείς με τους οποίους έχουμε αναπτύξει μια μοναδική σχέση. Είναι πάντα δίπλα μας και μας υποστηρίζουν με κάθε τρόπο σε ότι πάμε να κάνουμε. Αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της Lemon.

 Επιστρέφοντας στο «σήμερα» βλέπουμε ότι έχει ξεκινήσει και μία νέα δράση σας με τίτλο «στον δρόμο για το Skate4Autism». Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο γι’ αυτό;

Δημήτρης: Φυσικά. Αρχικά, θα ήθελα να αναφέρω την άριστη σχέση που διατηρούμε με την Εταιρεία Προστασίας Ατόμων με Αυτισμό Δ.Α.Δ. Ν. Καστοριάς. Πρόκειται για ένα σωματείο που θαυμάζουμε. Το κοινωνικό έργο που προσφέρει στην περιοχή της Καστοριάς αλήθεια δεν περιγράφεται με λόγια. Τους αγαπάμε πολύ και αυτή η συνεργασία αποτελεί για εμάς τιμή και σπουδαία στιγμή. Οι συζητήσεις είχαν ξεκινήσει μήνες πριν και πολύ γρήγορα διαπιστώσαμε πόσα πολλά μας ενώνουν. Έτσι, όσα συνδιαμορφώναμε όλο το προηγούμενο διάστημα τα βλέπουμε πλέον στην πράξη με την καμπάνια «Στον δρόμο για το Skate4Autism».

Πρόκειται για μία σειρά από πέντε εκδηλώσεις σε διάφορες γειτονιές της Καστοριάς (και όχι μόνο), που έχει στόχο την περαιτέρω ευαισθητοποίηση γύρω από το φάσμα του αυτισμού, αλλά και την ενεργοποίηση της κοινωνίας για την κύρια εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 21 Ιουνίου στο skatepark της Καστοριάς.

Βήμα-βήμα, περιοχή-περιοχή, το κλίμα «ζεσταίνεται» για το main event. Παράλληλα, μεταφέρουμε στις πλατείες τις δικές μας κατασκευές, δίνοντάς τους μία άλλη προοπτική, μετατρέποντάς τες σε skateparks. Το μότο των events είναι το: «γίνε κι εσύ ένα από τα πρόσωπα του Skate4Autism – Φωτογραφίσου και δείξε την στήριξή σου».

Ο κόσμος πράγματι ανταποκρίθηκε πολύ δυνατά στο πρώτο κάλεσμα. Αυτό το Σάββατο 25/5/2024, θα ανέβουμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης, στην Πλατεία Ομονοίας. Σίγουρα θα είναι ένα ακόμη όμορφο και διαφορετικό απόγευμα. Σχετικά με την κύρια εκδήλωση, αυτό που μπορώ να πω είναι πως πρόκειται για μία πολύ μεγάλη γιορτή, με extreme sports, εικαστικές δράσεις, συναυλίες.

Θα είναι η συμπεριληπτική Καστοριά όπως την ονειρευόμαστε στην πράξη. Όλες και όλοι μαζί εκείνη την ημέρα θα στείλουμε δυναμικά το μήνυμα. Το μήνυμα της αλληλεγγύης, της αγάπης, της ισότητας, της ενότητας, της συνεργασίας, της συλλογικοποίησης, της συμπερίληψης. Αυτή την Καστοριά θέλουμε και γι’ αυτή την Καστοριά αγωνιζόμαστε… Πραγματικά ανυπομονούμε.

 

Και τώρα η καίρια ερώτηση που απασχολεί εμάς τις πυγολαμπίδες. Είναι το Lemon Skates family friendly;

Ό,τι και να πούμε εμείς ίσως να μην έχει καμία σημασία και βαρύτητα. Έχουμε, ωστόσο, τη χαρά να δώσει την απάντησή της μία από τις πρωταγωνίστριες του πάρκου, μία μαμά, η κα. Σοφία Νικολή.

«Οι Lemon, είναι familyfriendly, είναι δάσκαλοι, είναι φίλοι και πρότυπα για τα μικρότερα παιδιά και για εμάς τους γονείς τους. Οι νέοι/νέες αυτοί βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση και αυτό τους δίνει απίστευτη ζωντάνια. Η κοινότητα που έχουν φτιάξει, ξεκινώντας από το μηδέν, τους ενισχύει την αίσθηση του ανήκειν και προάγει την αίσθηση του σκοπού, η δικτύωση τους δίνει δύναμη να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες των ημερών και να βγουν ακόμα πιο δυνατοί, μπροστά με φόρα.

Οι  Lemon μας βοήθησαν, μικρούς και μεγάλους, να κοιτάξουμε με αισιοδοξία το μέλλον και να ξεπεράσουμε ευκολότερα την κοινωνική αποστασιοποίηση που προκάλεσε ο εγκλεισμός και η απομόνωση την περίοδο της πανδημίας. Είναι πρόθυμοι να «διδάξουν» την τέχνη του skate και να μοιραστούν απλόχερα τα μυστικά τους με όποιον τους το ζητήσει. Είναι εκεί για να δώσουν το χέρι τους σε όποιον πέσει ώστε να σηκωθεί, είναι εκεί για να κλείσουν το μάτι με νόημα σε όποιον έχει ματαιωθεί και νιώθει ότι θέλει να παραιτηθεί, είναι εκεί για να αφουγκραστούν τις επιθυμίες που δεν εκφράζονται πάντοτε από λόγια, είναι εκεί για να αγκαλιάσουν σφιχτά όποιον/α έχει νιώσει μοναξιά. Είναι πάντοτε εκεί.

Έχουν τον τρόπο να δημιουργήσουν μια αμφίδρομη σχέση με τα μικρότερα παιδιά μέσα σε ένα πλαίσιο πραγματικού ενδιαφέροντος και αυθεντικής επικοινωνίας. Διδάσκουν  την τέχνη τους με μια μαεστρία, ισότιμη μεταχείριση αλλά πάντα συνυπολογίζοντας τη διαφορετικότητα με σεβασμό και ευαισθησία. Το πάρκο εξαιτίας τους είναι γεμάτο ζωή και ποιότητα. Οι καθημερινές προπονήσεις των μικρών παιδιών εκεί ενίσχυσαν την σωματική και ψυχική τους υγεία. Η ζωή όλων μας έχει αποκτήσει άλλο νόημα. Σήμερα βρέχει… Αύριο συνάντηση εκεί και το κίτρινο χρώμα των λεμονιών θα μας φωτίσει ξανά χαρίζοντας μας αισιοδοξία και φως… Κάτι φαίνεται πως αλλάζει σε αυτόν τον τόπο χάρη στους Lemon!».

Αξίζει να διαβάσετε όλο το κείμενο πατώντας ΕΔΩ.

 

Τέλος, τι θα θέλατε να φωτίσουν ιδιαίτερα οι πυγολαμπίδες από τη σημερινή συνέντευξη;

Το μήνυμα που θα θέλαμε να στείλουμε είναι πολύ απλό. Να μην χάσουμε την ανθρωπιά μας. Να παιδευτούμε γύρω από την συλλογικοποίηση και με τις δύο έννοιες, να ενημερωνόμαστε και να κοπιάσουμε. Οι άνθρωποι να έρθουμε πιο κοντά…

Πυγολαμπίδες, σας ευχαριστούμε από καρδιάς και σας περιμένουμε την Παρασκευή, 21 Ιουνίου, στην Καστοριά στην εκδήλωση Skate4Autism, μαζί με την Εταιρεία Προστασίας Ατόμων με Αυτισμό Δ.Α.Δ. Ν. Καστοριάς και με πολλές πολλές συνεργατικές εκπλήξεις!

 

 

Eλένη Κατσούλη: “Κάθε παιδί είναι μοναδικό, και μπορεί να μας διδάξει πολλά αν το ακούσουμε”

Πυγολαμπίδες
Tη γνωρίσαμε μέσα από το προσωπικό της blog, www.littlehandsblw.com, μέσα από το οποίο ανακαλύψαμε έναν υπέροχο κόσμο συνταγών, και διατροφικών tips για παιδιά. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Περιπέτειες στην κουζίνα με τον Πάρη» (με συνταγές για μικρά χεράκια) από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Η Ελένη Κατσούλη μας λύνει πολλές από τις απορίες μας, που αφορούν την παιδική διατροφή, σχολιάζει νοοτροπίες ετών, οι οποίες συνεχίζουν να μας απασχολούν, και μας εξηγεί τα οφέλη της μαγειρικής διαδικασίας στην ψυχοσύνθεση και ανάπτυξη των παιδιών. Μήπως έφτασε η ώρα να καλλιεργήσουμε και να αλλάξουμε  συνήθειες; Με το νέο βιβλίο της Ελένης Κατσούλη, όλα μοιάζουν παιχνιδάκι!

 

Συνέντευξη στην Ιωάννα Σεραφειμίδου

 

Πώς προέκυψε η δημιουργία του δικού σου blog και τι μπορούν να βρουν οι γονείς στο www.littlehandsblw.com;

Όλα ξεκίνησαν από το Instagram, και πιο συγκεκριμένα από το προσωπικό μου προφίλ, όπου «ανέβασα» έτσι απλά ένα πιάτο του παιδιού μου. Τον επόμενο μήνα άλλο ένα, σιγά σιγά άρχισαν να μου ζητούν συνταγές, και το ένα έφερε το άλλο… Έτσι, απλά και όμορφα, και νιώθω ευγνώμων. Στο blog, λοιπόν, οι γονείς θα βρουν κυρίως συνταγές εύκολες, γρήγορες και θρεπτικές, για όλες τις ηλικίες και όλες τις περιστάσεις. Βασικά, θα βρουν τη λύση στο καθημερινό άγχος του «τι θα μαγειρέψω σήμερα».

 

 

Μέσα από την επικοινωνία που έχεις με γονείς, ποιο είναι τελικά το μεγαλύτερο άγχος και ανησυχία τους σε ό, τι αφορά τη διατροφή του παιδιού;

Πρέπει να διαλέξω ένα μόνο ε; (γέλια.) Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στο «το παιδί μου δεν τρώει τίποτα» και στο «τι θα κάνω με τους τρίτους και αυτά που προσφέρουν ή αυτά που μου λένε».

 

Συχνά αναφερόμαστε στο «κατοχικό σύνδρομο», υπό την έννοια της διαρκούς πίεσης -συνήθως των παππούδων- να φάει το παιδί. Γιατί, τελικά, αυτή η νοοτροπία συνεχίζει να περνά από γενιά σε γενιά; Τι πρέπει να κατανοήσει ένας γονιός αναφορικά με την άρνηση ενός παιδιού, να φάει ό,τι εκείνος θεωρεί σωστό;

Αρχικά αυτό που χρειάζεται να κατανοήσουμε, και βασικά να αποδεχτούμε, είναι ότι τα παιδιά μας, από βρέφη ακόμα, χρειάζεται να τα εμπιστευτούμε και να τα σεβαστούμε. Θέλουμε να φροντίζουν το σώμα τους και να το προστατεύουν, την ίδια στιγμή που δεν τους αφήνουμε να το ακούσουν ή βάζουμε ένα κουτάλι στο στόμα τους με το ζόρι, ενώ μας έχει κάνει ξεκάθαρο ότι δεν θέλουν. Προσπαθούμε να τους μάθουμε να λένε «όχι» π.χ σε ξένους, την ίδια στιγμή που δεν ακούμε τα δικά τους «όχι». Δεν ξέρω, λοιπόν, γιατί αυτή η νοοτροπία συνεχίζει ακόμα να περνά από γενιά σε γενιά. Ξέρω, όμως, ότι πρέπει να αλλάξει.

 

Είσαι «υπέρμαχος» του baby-led weaning (ΒLW), κάτι που ακολούθησες σαν επιλογή για το δικό σου παιδί. Πολλοί είναι, όμως, οι γονείς που εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους. Λίγα λόγια για τη δική σου εμπειρία και μια συμβουλή που θα έδινες σήμερα.

Ουσιαστικά δεν επέλεξα το ΒLW, το παιδί μου μού έδειξε τον δρόμο. Του έδωσα επιλογές -ναι, σε 6 μηνών βρέφος- κι εκείνο επέλεξε τι του ταιριάζει. Εγώ απλώς σεβάστηκα την επιλογή του. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η αποδοχή ότι το παιδί δε θα φάει αυτό που εσύ θεωρείς «φυσιολογική» ποσότητα, ούτε θα φάει από την πρώτη μέρα. Τα μικρά χεράκια ξεκίνησαν να τρώνε στον 7ο μήνα και ήταν πολύ καλά, θα μπορούσε να είναι και πολύ αργότερα, αλλά υπάρχει και ο φόβος της πνιγμονής. Ξέρω, τα έχω περάσει, είναι δύσκολο να διαχειριστούμε τα άγχη μας. Ωστόσο, η συμβουλή μου είναι: Δείξτε σεβασμό κι εμπιστοσύνη στα μικρά σας, ακολουθήστε τους ρυθμούς τους με υπομονή, και παρακολουθήστε πρώτες βοήθειες, ανεξαρτήτως μεθόδου εισαγωγής. Κάθε παιδί είναι μοναδικό, και μπορεί να μας διδάξει πολλά αν το «ακούσουμε».

 

 

Άρα, η διατροφή σχετίζεται άμεσα με τον σεβασμό απέναντι στο παιδί μας.

Πιστεύω απόλυτα ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός γύρω από τη διατροφή, όχι μόνο απέναντι στο παιδί, αλλά και απέναντι στους γονείς, που επιλέγουν να κάνουν κάτι που φαίνεται σε τρίτους ότι ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Νιώθω, δυστυχώς, ότι δεν υπάρχει σεβασμός π.χ απέναντι στη μητέρα που θηλάζει έξω. Δεν υπάρχει σεβασμός, αλλά δυσπιστία και κατακραυγή απέναντι σε γονείς, που ακολουθούν τη μέθοδο BLW ή ακόμα και απέναντι σε εκείνους, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους ως vegan.

 

«Τι τρώμε πάλι αύριο;» είναι μια κλασική ερώτηση σε κάθε σπίτι. Πώς το Little Hands μάς δίνει τη λύση;

Όταν δημιούργησα το site ο στόχος ήταν ακριβώς αυτός, να βρίσκει ο επισκέπτης απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Επιπλέον, όποιος εγγράφεται στο newsletter έχει κάτι, που του δίνει έμπνευση και λύση. Ξέρω πόσο βασανιστικό είναι να αναρωτιέσαι κάθε μέρα, και είχα βρει μία πολύ απλή λύση, πριν ακόμα γίνω μαμά και τη μοιράζομαι!

 

 

Τελικά η διατροφή είναι θέμα παιδείας και κάτι που καλλιεργείται;

Θεωρώ ότι είναι θέμα συνήθειας. Mπορούμε να καλλιεργήσουμε και να αλλάξουμε τις συνήθειες; Αν ναι, τότε όλα είναι εφικτά. Όλα μια απόφαση είναι!

 

Ποιες είναι οι συνταγές, που διαπιστώνεις ότι έχουν μεγαλύτερη απήχηση και θετικό feedback από τις μαμάδες;

Χμμ, δύσκολη ερώτηση. Γενικά, ενώ όλοι ζητoύν αλμυρά, τελικά τη μεγαλύτερη απήχηση την έχουν τα γλυκά. Θετικό feedback υπάρχει σε όλα, ακόμα και μία λιγότερο δημοφιλή -λόγω υλικών που δεν συμπαθούν- συνταγή θα βρει το κοινό της και θα λάβω όμορφα σχόλια από κόσμο, που τελικά τόλμησε και τη δοκίμασε. Για αυτές τις συνταγές χαίρομαι τριπλά! (χαμογελάει)

 

Πόσο σημαντικό είναι τα ίδια τα παιδιά να συμμετέχουν στη μαγειρική διαδικασία και να πειραματίζονται στην κουζίνα;

Η μαγειρική διαδικασία είναι μία εξαιρετική δραστηριότητα για τα παιδιά, με πολλαπλά οφέλη για την ψυχοσύνθεσή τους και την ανάπτυξή τους. Η κουζίνα πραγματικά είναι ένα μαγικό μέρος για εκείνα, και αν τα αφήσουμε να την εξερευνήσουν θα εκπλαγούμε ευχάριστα.

Μέσα από τις συνταγές, πέραν από τις λογικομαθηματικές γνώσεις που προσφέρει, τα παιδιά μπορούν να καλλιεργήσουν την υπομονή τους, να μάθουν ότι για να φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα χρειάζεται κόπος, να ανεξαρτητοποιηθούν, να ασκήσουν τη λεπτή και αδρή κινητικότητα, να ανακαλύψουν νέα υλικά, να συνεργάζονται, να ακολουθούν απλές οδηγίες, και φυσικά να δημιουργήσουν όμορφες αναμνήσεις και δεσμούς μαζί μας, αξιοποιώντας δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο τους.

 

 

Πώς πήρες την απόφαση να γράψεις το βιβλίο «Περιπέτειες στην κουζίνα με τον Πάρη» (με συνταγές για μικρά χεράκια) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, και τι θα βρει κανείς μέσα σε αυτό;

Όταν, χάρη στις μαγειρικές δράσεις που έκανα σε παιδιά σαν νηπιαγωγός, συνειδητοποίησα την ανταπόκριση των παιδιών στη μαγειρική, ήθελα να βάλω τα παιδιά στην κουζίνα χωρίς εμένα. Ένα βιβλίο μαγειρικής γραμμένο αποκλειστικά για εκείνα ήταν ο καλύτερος τρόπος, που μπορούσα να σκεφτώ. Μέσα στο βιβλίο θα βρει κανείς 8 παραμυθοσυνταγές, με εικονογραφημένη τη συνταγή, αλλά και γραμμένη την εκτέλεση σε μορφή ιστορίας, με παιχνιδιάρικη διάθεση και μοναδική εικονογράφηση από τη Σάντρα Ελευθερίου.

Κάθε συνταγή συνοδεύεται από «συμβουλές επιτυχίας» αλλά και μία φωτογραφία, για να γνωρίζουν το τελικό αποτέλεσμα. Στην αρχή του βιβλίου, υπάρχουν εισαγωγικά σημειώματα για γονείς αλλά και παιδιά, ενώ στο τέλος έχουμε τις ανεξάρτητες κάρτες συνταγών, τις οποίες μπορούν να κόψουν μαζί με την αντίστοιχη φωτογραφία. Να σημειώσω, επίσης, ότι ο ήρωας μας, ο Πάρης, σε κάθε ιστορία μαγειρεύει μαζί με κάποιον μεγάλο, από τη μαμά και τη δασκάλα, μέχρι τον παππού και τη νονά.

Αν επέλεγες την αγαπημένη σου καλοκαιρινή συνταγή, ποια θα ήταν αυτή;

Γεμιστά! Αλλά, αν πρέπει να δώσω ως απάντηση μία από τις συνταγές του blog, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Ίσως, να έλεγα κάποιο από τα παγωτά με 2-3 υλικά, που υπάρχουν. Χμμ… Μου έρχονται τώρα κι άλλες, μάλλον είναι ερώτηση παγίδα! (γέλια)

 

 

Πριν λίγες μέρες είχες τη χαρά να συναντήσεις τους μικρούς αναγνώστες του βιβλίου στη Θεσσαλονίκη. Τι γεύση σου άφησε αυτή η εμπειρία; Το ομορφότερο σχόλιο που έλαβες;

Ναι, βρέθηκα και στη Θεσσαλονίκη πριν λίγες ημέρες, σε 3 υπέροχα σημεία της πόλης σας και πραγματικά μού άφησε την καλύτερη εμπειρία, γι΄ αυτό και τους χαιρέτισα όλους, λέγοντας «εις το επανιδείν». Το ομορφότερο σχόλιο δεν ήταν σχόλιο, ήταν μία ζεστή αγκαλιά από ένα κορίτσι, και τα γέλια των παιδιών όταν γίναμε διαγαλαξιακά μπιφτέκια!

 

 

Ποιοι είναι οι στόχοι σου σχετικά με το βιβλίο σου; Είναι στα άμεσα σχέδιά σου η κυκλοφορία κι άλλων βιβλίων, με ανάλογη ή διαφορετική θεματολογία;

Οι στόχοι μου σχετικά με το βιβλίο είναι να μπει σε όσες περισσότερες κουζίνες και βιβλιοθήκες μπορεί, και να γίνει εργαλείο στα χέρια όσων έρχονται σε επαφή με παιδιά, είτε αυτοί λέγονται γονείς, φροντιστές, συγγενείς, εκπαιδευτικοί, διατροφολόγοι ή λογοθεραπευτές, τους οποίους πρόσφατα έμαθα ότι ο Πάρης έχει βοηθήσει στα πλαίσια θεραπειών. Ιδέες για βιβλία υπάρχουν τόσες πολλές, και ήδη δουλεύω πάνω σε μία. Η θεματολογία φυσικά παραμένει ίδια, ακολουθώντας πάντα τη φιλοσοφία του Little Hands.

 

Oι «Περιπέτειες στην κουζίνα με τον Πάρη» κυκλοφορούν από τις Eκδόσεις Μεταίχμιο.

 

www.littlehandsblw.com

Instagram: littlehands_blw

 

 

Γιάννης Γιαννούδης: “Τα παιδια όταν παίζουν, οραματίζονται καινούριους κόσμους, καινοτομούν…”

Ιωάννα Σεραφειμίδου # soft skills, ελευθεριακά μοντέλα εκπαίδευσης, ελληνικό σχολείο, η σημασία του παιχνιδιού, παιδί και παιχνίδι

 

Τι σημαίνει ελεύθερα επιλεγόμενο, ακηδεμόνευτο παιχνίδι και πόσο σημαντικό είναι για τη δημιουργία ανεξάρτητων και υπεύθυνων παιδιών; Ποια είναι τα λάθη και τα τρωτά σημεία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, και ποια τα αισιόδοξα βήματα που φέρνουν την αλλαγή;

Ο εμπνευστής του «Play on Early Education» και Διευθυντής του Κέντρου Προσχολικής Αγωγής «Dorothy Snot», Γιάννης Γιαννούδης, μας λύνει κάθε απορία, γύρω από τα παραπάνω ερωτήματα, και μας μιλά για τη δεύτερη κατά σειρά διοργάνωση του διεθνούς συνεδρίου “Play on Early Education”, που θα γίνει στις 27 – 30 Απριλίου στην Αθήνα, στο Σεράφειο Κέντρο Αθλητισμού, Πολιτισμού & Καινοτομίας (και το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε και διαδικτυακά).

________

Συνέντευξη στις Πυγολαμπίδες

 

  • Ποιες είναι οι κυρίαρχες αλλαγές που εντοπίζονται στην εκπαίδευση σήμερα, και προς ποιες κατευθύνσεις έχει εξελιχθεί ουσιαστικά η παιδαγωγική επιστήμη;

Είναι δύσκολο να πει κάποιος πως η παιδαγωγική επιστήμη κινείται μόνο προς μια κατεύθυνση. Αυτό που βλέπουμε, είναι πως η κουλτούρα κάθε χώρας επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και την εκπαιδευτική της πολιτική. Στη Δύση π.χ. βλέπουμε εδώ και χρόνια μια τάση απελευθέρωσης της εκπαίδευσης από τον πολύ ακαδημαϊκό χαρακτήρα, και την εφαρμογή όλο και περισσότερο ελευθεριακών μοντέλων, παιδοκεντρικού χαρακτήρα.

Την ίδια στιγμή, όμως, σε άλλες χώρες (π.χ στην Ασία ή στη Μέση Ανατολή) βλέπουμε μια ενίσχυση του ανταγωνιστικού χαρακτήρα των σχολείων, με τα παιδιά να δέχονται από πάρα πολύ νωρίς την πίεση της αριστείας. Και βέβαια, η πανδημία δημιούργησε μια ολόκληρη νέα αγορά διαδικτυακών σχολείων, που επιτρέπουν στα παιδιά τη φοίτηση σε εντατικούς ρυθμούς, ασχέτως σε ποια χώρα βρίσκονται.

Θα τολμήσω να πω ότι αυτά τα διαδικτυακά σχολεία, θα γνωρίσουν μεγάλη άνθηση τα επόμενα χρόνια, ιδίως ανάμεσα στα υψηλά οικονομικά και κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού, αφού θα επιτρέπουν μια αδιατάρακτη φοίτηση, ενώ το παιδί θα μπορεί ταυτόχρονα να ταξιδεύει με την οικογένειά του, να βρίσκεται σε διακοπές στην Καραϊβική ή να παίζει σε ένα τουρνουά τένις στην άλλη πλευρά του πλανήτη.

Γενικά πάντως, ως παγκόσμια τάση, θα έλεγα ότι βλέπουμε πλέον τα σχολεία να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην καλλιέργεια των περίφημων soft skills, μερικές φορές, μάλιστα, και περισσότερο από την καλλιέργεια των ακαδημαϊκών προσόντων. Μην ξεχνάμε ότι σήμερα, τα κορυφαία πανεπιστήμια του πλανήτη δεν αξιολογούν τους φοιτητές με βασικό κριτήριο την ακαδημαϊκή τους αριστεία, αλλά ψάχνουν για υποψήφιους «που δε θα είναι βαρετή παρέα σε ένα δείπνο»!

 

 

  • Λίγα λόγια για τη 2η κατά σειρά διοργάνωση του «Play on Early Education». Σε ποιους απευθύνεται και τι θα έχει αποκομίσει κανείς με το πέρας της;

Τo «Play on Early Education» απευθύνεται σε οποιονδήποτε έρχεται καθημερινά σε επαφή με μικρά παιδιά, και θέλει να τα βλέπει να εξελίσσονται και να ανακαλύπτουν τον κόσμο με ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση. Τα παιδιά πλέον γεννιούνται σε μια εποχή που τους προσφέρει χιλιάδες ερεθίσματα, πολύ γρήγορα. Αυτό αναγκάζει τον εγκέφαλο να κάνει δισεκατομμύρια νέες συνάψεις, πολύ νωρίτερα από παλιά. Έτσι, βλέπουμε π.χ. παιδιά δύο ετών να έχουν πλέον την ικανότητα λήψης αποφάσεων, συνθέτοντας δύο ή περισσότερα δεδομένα. Είναι αδύνατον ένας παιδαγωγός ή ένας γονέας να διαχειριστεί αυτά τα «νέα μοντέλα» παιδιών, μόνο με βάση τη γνώση και την εμπειρία του παρελθόντος.

Στο φετινό συνέδριο θα ακουμπήσουμε πολλά διαφορετικά ζητήματα, εναρμονισμένα με τις εξελίξεις της εποχής μας (π.χ φυλετική ισότητα και κατάρριψη των στερεοτύπων, εισαγωγή της τεχνολογίας στην εκπαίδευση κλπ) πάντοτε, όμως, με άξονα το ακηδεμόνευτο, ελεύθερα επιλεγόμενο παιχνίδι, που βοηθά τα παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, αυτονομία, ανεξαρτησία.

Βασικά θα είναι και πάλι ένα συνέδριο αμφισβήτησης και επαναξιολόγησης των δεδομένων, με στόχο όλοι να φύγουμε, έχοντας προβληματιστεί εποικοδομητικά και «έξω από το κουτί».

Και, φυσικά, έχοντας περάσει τέσσερις υπέροχες μέρες, με ομοϊδεάτες μας από ολόκληρο τον κόσμο!

 

 

  • Ποια η συμβολή του παιχνιδιού στη δημιουργία ανεξάρτητων και υπεύθυνων παιδιών, και πώς μπορεί να επηρεάσει τη διάπλαση μιας προσωπικότητας;

Το ελεύθερα επιλεγόμενο, ακηδεμόνευτο παιχνίδι στην πολύ μικρή ηλικία είναι ο ένας και μόνο τρόπος, που βοηθά τα παιδιά να μάθουν να αποφασίζουν μόνα για τη ζωή τους από νωρίς, να διαχειρίζονται τα δύσκολα συναισθήματα, και να αυτονομούνται με αυτοπεποίθηση και με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους. Είναι, επίσης, και ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουν τα παιδιά να ανακαλύπτουν τη γνώση με ενθουσιασμό, και με τον δικό τους μοναδικό ρυθμό. Εάν διαχειριστούμε σωστά τα πρώτα τους χρόνια, ο ενθουσιασμός αυτός θα τα συνοδεύει για πάντα!

 

  • Τι σημαίνει στην ουσία ακηδεμόνευτο και ελεύθερα επιλεγόμενο παιχνίδι; Ποια λάθη κάνουν συνήθως οι γονείς στο κομμάτι της ελεύθερης βούλησης του παιδιού;

Το βασικό «λάθος» που κάνουμε οι ενήλικες είναι πως φοβόμαστε να μεταφέρουμε στα παιδιά την ευθύνη, για τη διαχείριση της ζωής τους. Πιστεύουμε γενικά ότι τα παιδιά δεν έχουν συναίσθηση των κινδύνων, και πως χωρίς τη δική μας συνεχή παρουσία δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Έτσι, παρεμβαίνουμε διαρκώς στη ζωή τους από πολύ νωρίς, και τα κάνουμε να νιώθουν ανίκανα και άβουλα. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από αυτό, ιδίως στα πρώτα χρόνια ζωής.

Η σωστή θεώρηση είναι πως κάθε παιδί αποτελεί έναν άνθρωπο απόλυτα ισότιμο με εμάς, με τα ίδια δικαιώματα και δυνατότητες, και που απλώς δεν έχει ακόμη αποκτήσει εμπειρία ζωής. Στόχος μας πρέπει να είναι, να βοηθάμε τα παιδιά να αποκτούν καθημερινά αυτή την εμπειρία, με τον δικό τους μοναδικό ρυθμό. Δε χρειάζεται να παρεμβαίνουμε όλη την ώρα, αλλά να δημιουργούμε απλώς ένα πλαίσιο, που θα κάνει το παιδί να νιώσει ασφάλεια, εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και αποδοχή. Ποτέ δε θα μας απογοητεύσει ένα παιδί, όταν το καταστήσουμε υπεύθυνο για τις φυσικές συνέπειες των πράξεών του.

 

 

  • Τα τελευταία χρόνια ο όρος «soft skills» έχει συνδεθεί άμεσα με το εργασιακό κομμάτι. Το παιχνίδι κατά την παιδική μας ηλικία είναι ένας παράγοντας ανάπτυξης αυτών των διαπροσωπικών ικανοτήτων για την ενήλικη ζωή μας;

Το παιχνίδι είναι ο κατ’ εξοχήν τρόπος απόκτησης των soft skills! Τα παιδιά όταν παίζουν χωρίς τη δική μας παρέμβαση, διαφωνούν, επιχειρηματολογούν, βρίσκουν λύσεις, λαμβάνουν αποφάσεις. Ακόμη, οραματίζονται καινούριους κόσμους, καινοτομούν, αναπτύσσουν κώδικες αποτελεσματικής επικοινωνίας, αλληλεγγύη και αλληλοκατανόηση. Ακόμη και οι στιγμές έντασης, όπως και οι αποτυχίες, βοηθούν τα παιδιά να μάθουν να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται τα δύσκολα συναισθήματα (φόβο, απογοήτευση, απόρριψη) και να αποκτούν ενσυναίσθηση και αυτονομία.

 

  • Μπορούμε, ίσως πια, εν έτει 2022 να μιλάμε και στην Ελλάδα για ελευθεριακά μοντέλα εκπαίδευσης; Είναι οι εκπαιδευτικοί μας επαρκώς έτοιμοι για αυτά; Σε τι χωλαίνει κυρίως το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα;

Σίγουρα μπορούμε να μιλάμε περισσότερο απ΄ ότι σε σχέση π.χ με πριν από 5-6 χρόνια. Ολοένα και περισσότερα καλά και διαφορετικά σχολεία «ξεφυτρώνουν» γύρω μας, και ολοένα περισσότεροι νέοι παιδαγωγοί τολμούν να πειραματιστούν και να διαφοροποιηθούν. Τα ελληνικά πανεπιστήμια, επίσης, βγάζουν εξαιρετικά κατηρτισμένους δασκάλους για πολύ μικρά παιδιά, αυτό είναι βέβαιο.  Μην ξεχνάμε, όμως, πως η εκπαίδευση είναι ένα από τα πιο αργά εξελισσόμενα industries στον κόσμο! Οι αλλαγές στην εκπαίδευση παίρνουν πάντοτε πολύ χρόνο.

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα υποφέρει εδώ και δεκαετίες, από δύο μεγάλες πληγές: την τεράστια παρέμβαση του κεντρικού κράτους στη λειτουργία των σχολείων, και την παντελή έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Και στους δύο αυτούς τομείς γίνονται σήμερα αλλαγές, αλλά με πολύ αργό ρυθμό. Θα δούμε ένα «άλλο» (δημόσιο) σχολείο, μόνο όταν οι δάσκαλοι αξιολογηθούν ουσιαστικά, και οι καλύτεροι από αυτούς επιλεγούν για να διευθύνουν τα σχολεία, με πολύ αυξημένες σε σχέση με σήμερα ευθύνες και δυνατότητες λήψης αποφάσεων.

 

  • Αν κάποιος γνωρίζει από Παιδαγωγική, ξέρει πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση στις βρεφικές και νηπιακές ηλικίες. Πιστεύετε ότι οι γονείς δίνουν πια μεγαλύτερη προσοχή στην επιλογή βρεφονηπιακού σταθμού και νηπιαγωγείου για τα παιδιά τους;

Οι γονείς που έρχονται στο σχολείο μας, σίγουρα! Είναι πολύ περισσότερο «ψαγμένοι» και συνειδητοποιημένοι σε σχέση με το παρελθόν, και έχουν κατανοήσει πως η επιλογή του πρώτου σχολείου του παιδιού είναι η σημαντικότερη παιδαγωγική απόφαση, που θα πάρουν για τη ζωή του. Όλα τα σχολεία μετά τα έξι χρόνια ζωής μεταφέρουν γνώσεις, το preschool, όμως, είναι το μοναδικό σχολείο, που χτίζει προσωπικότητα και χαρακτήρα. Όλα τα σημαντικά στοιχεία της προσωπικότητας ενός παιδιού αναπτύσσονται μέχρι τα 5-6 χρόνια.

 

  • Είστε, όμως, και ιδιοκτήτης του «Dorothy Snot Preschool & Kindergarten». Λίγα λόγια για τη φιλοσοφία του σχολείου. Πού εστιάζει το life derived learning;

Η  Dorothy Snot  ξεκίνησε το 2008, με βασικό στόχο να είναι το σχολείο που ονειρευόμασταν για το παιδί μας, που τότε ήταν δυόμισι ετών! Συνεπώς, χτίστηκε επάνω στη δική μας ανάγκη, να προσφέρουμε στην κόρη μας ένα περιβάλλον σεβασμού, εμπιστοσύνης και ελευθερίας. Φυσικά, το σχολείο πέρασε από διάφορα στάδια, και άρχισε να αποκτά τον σημερινό του χαρακτήρα μετά το 2010, όταν και αποφασίσαμε να ενστερνιστούμε πλήρως την play-based φιλοσοφία (ένα σύστημα, άλλωστε, που αυτοπροσδιορίζεται αρκετά αυθαίρετα και δεν ελέγχεται από κάποιο αυστηρό πρωτόκολλο).

Σχολεία σαν και το δικό μας, πολλές φορές μπορείτε να τα ακούσετε να αποκαλούνται και ως project-based, process-based ή inquiry-based. Όλοι αυτοί οι ορισμοί είναι δόκιμοι, διότι το βασικό μας χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητα που έχουν τα παιδιά, να λαμβάνουν από πολύ νωρίς ενεργό ρόλο, στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων που τα αφορούν, και φυσικά να παίρνουν την ευθύνη των φυσικών συνεπειών, που επιφέρουν οι πράξεις τους!

Και όταν δίνεις στα παιδιά αυτή τη δυνατότητα, πάντοτε επιλέγουν να μεταφέρουν το παιχνίδι τους σε συνθήκες πραγματικής ζωής. Στην πραγματικότητα, ένα παιδί τριών ετών δεν το ενδιαφέρει να ασχοληθεί με τον Μπετόβεν ή με τους πλανήτες, αλλά με το τρυπάνι με το οποίο ο μπαμπάς του ανοίγει τρύπες στον τοίχο! Από εκεί, λοιπόν, εκπορεύεται και η life-derived learning φιλοσοφία μας: από τη βαθιά ανάγκη των παιδιών, να συμμετέχουν ισότιμα στον κόσμο των ενηλίκων.

 

https://www.instagram.com/p/Cb-lqH0rZI8/

https://www.instagram.com/p/CafSXuCLQK1/

https://www.instagram.com/p/CbX7s0ksrsw/

 

  • Το δεύτερο διεθνές συνέδριο «Play on Early Education» απαρτίζεται από επιστήμονες και συνέδρους από όλο τον κόσμο. Θέλετε να μας μιλήσετε για την επιλογή αυτών και των θεμάτων που θα πραγματευτούν στις ομιλίες τους;

Με τα χρόνια έχουμε αναπτύξει ένα πολύ ισχυρό δίκτυο διεθνών συνεργατών, ανθρώπων πολύ σπουδαίων στον χώρο του play education, που μας αναγνωρίζουν ως ένα κορυφαίο urban play-based σχολείο, και χαίρονται να βρίσκονται κοντά μας.

Τρεις από αυτούς θα είναι και πάλι στην ομάδα των keynote speakers: ο καλός μου φίλος Teacher Tom (aka Tom Hobson) από τη δυτική ακτή των ΗΠΑ,  η δασκάλα reggio Suzanne Axelsson από τη Σουηδία, και ο Βρετανός playworker Meynell Walter. Και οι τρεις έχουν έρθει πολλές φορές στο σχολείο μας, και είναι πλέον περισσότερο φίλοι αγαπημένοι και λιγότερο συνεργάτες!

Πέρα από τα «παραδοσιακά» θέματα που πάντοτε συζητάμε σε ένα τέτοιο συνέδριο (risky play, democracy in the early years, freely chosen non-directed & intrinsically motivated play, κλπ) φέτος θα «ακουμπήσουμε» και καινούρια ζητήματα, τα οποία η εποχή καθιστά πολύ σημαντικά.

Δύο ακόμη καλές φίλες και ex-dorothean μαμάδες, η Στέλλα Κάσδαγλη και η Πηνελόπη Θεοδωρακάκου, συνιδρύτριες του Women On Top, θα μας μιλήσουν για το παιχνίδι που προωθεί την έμφυλη ισότητα από πολύ νωρίς, και καταρρίπτει τα φυλετικά στερεότυπα. Θα έχουμε, επίσης, κοντά μας τον καθηγητή neuroscience του πανεπιστημίου της Στοκχόλμης John Axelsson, σύζυγο της Suzanne, ο οποίος θα μιλήσει για το πολύ σημαντικό ζήτημα του ύπνου στην πολύ μικρή ηλικία, και πώς αυτό επηρεάζει την εξέλιξη του εγκεφάλου. Και, φυσικά, ο φίλος μου Άγγελος Πατσιάς, ο περίφημος «δάσκαλος του Φουρφουρά», θα έρθει από τη Θεσσαλονίκη, για να μας εξηγήσει πώς ένα σχολείο μπορεί να γίνει κυψέλη έρευνας και αναζήτησης!

Κοντά σε αυτούς τους keynote speakers θα έχουμε άλλους 25 περίπου presenters & workshop conductors, από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συνολικά από το εξωτερικό θα έρθουν φέτος γύρω στα 50 άτομα, νούμερο που θα ήταν πολύ μεγαλύτερο, αν δεν υπήρχε ακόμη η δυσκολία πραγματοποίησης διεθνών ταξιδιών, λόγω των πρωτοκόλλων covid. Θα έχουμε, όμως, και εκατοντάδες ανθρώπους συνδεδεμένους online.

 

 

  • Τα παιδιά, τα τελευταία δύο χρόνια έζησαν πρωτόγνωρες καταστάσεις λόγω Covid (αποστασιοποίηση, τηλεκπαίδευση, μάσκες…) Ποια πιστεύετε ότι θα είναι τα αποτελέσματα μιας τέτοιας κατάστασης στην μετά-covid εποχή για εκείνα; Τι θα πρέπει να προσέξουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί;

Όπως είπα, τα παιδιά πλέον είναι «νέα μοντέλα»! Τα παιδιά π.χ που έχουν γεννηθεί από το 2019 και μετά δεν έχουν μνήμες του pre-covid world, και όλα αυτά που αναφέρετε είναι η κανονικότητά τους. Η γέννησή τους μέσα σε σπίτια, όπου οι ενήλικες εργάζονταν από τον υπολογιστή όλη την ημέρα, σίγουρα έδωσε στον εγκέφαλό τους τα ερεθίσματα, για να κάνει ακόμη περισσότερες συνάψεις γρηγορότερα. Την ίδια στιγμή, όμως, τα παιδιά αυτά έμειναν, ίσως, πίσω στη συναισθηματική τους ενδυνάμωση, την κοινωνικότητα και την κινητική τους εξέλιξη. Όλα αυτά και άλλα πολλά οφείλουμε να τα λαμβάνουμε υπ’ όψιν στη δουλειά μας, και να προσαρμόζουμε τα εκπαιδευτικά μοντέλα των επόμενων ετών στις ιδιαιτερότητες της εποχής. Σκεφτείτε μόνο πως τα παιδιά που έχουμε σήμερα στο σχολείο μας, θα είναι στην ακμή της παραγωγικής τους ηλικίας, κάπου μετά το 2050! Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα είναι ο κόσμος το 2050?

 

  • 27 – 30 Απριλίου, λοιπόν, στο Σεράφειο Κέντρο Αθλητισμού, Πολιτισμού & Καινοτομίας Αθηνών. Με μία φράση, γιατί να μη λείψει κανείς από το «Play on Early Education»;

Διότι, πόσο συχνά  μπορεί κάποιος να συναναστραφεί μια τόσο σπουδαία ομάδα ανθρώπων από ολόκληρο τον κόσμο, σε ένα χιλιόμετρο απόσταση από την Ομόνοια;  Και διότι, όπως είναι και το motto του φετινού συνεδρίου, Future is better with play!

 

* Το συνέδριο μπορείτε να παρακολουθήσετε και διαδικτυακά!

 

www.playonathens.com

www.dorothy-snot.gr

Ιnstagram: @playonearlyathens

@dorothysnot

Μίνα Γκρέκα: Όταν τα παιδιά γράφουν τις δικές τους ιστορίες…

Οι Φίλοι των Πυγολαμπίδων

Η έκφραση ιδεών και συναισθημάτων, σίγουρα δεν είναι προνόμιο των ενηλίκων. Τα παιδιά έχουν την ίδια και, ίσως, ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη να επικοινωνήσουν αυτά που νιώθουν, πόσο μάλλον τώρα, βιώνοντας πρωτόγνωρες καταστάσεις λόγω του εγκλεισμού. Η δημιουργική γραφή τούς δίνει την ευκαιρία να αποτυπώσουν στο χαρτί με απόλυτη ελευθερία, όσα σκέφτονται, νιώθουν και φαντάζονται. Η Μίνα Γκρέκα, ως δασκάλα δημιουργικής γραφής, γνωρίζει καλά πώς να ενθαρρύνει ένα παιδί προς αυτή την κατεύθυνση. Μέσα από ενδιαφέροντα εργαστήρια, “αγκαλιάζει” τη δημιουργική σκέψη και έκφραση των παιδιών, τα οποία καλούνται να ανακαλύψουν τον μαγικό κόσμο της γραφής. Η ίδια, μας μιλά για τα δικά της συγγραφικά “ταξίδια”, τις ουσιαστικές αλλαγές που μπορεί να επιφέρει η δημιουργική γραφή σε ένα παιδί, τις συναισθηματικές αλληλεπιδράσεις, τα βιβλία και για όλα αυτά, που συνθέτουν ένα πολύχρωμο σύμπαν, φτιαγμένο από λέξεις…

 

Συνέντευξη στη Μαρία Μυλωνά

 

Πότε και πώς ξεκίνησε το δικό σου “ταξίδι” στη δημιουργική γραφή, και τελικά στη διδασκαλία της;

Σαν ενήλικας έχω παρακολουθήσει πολλά αξιόλογα εργαστήρια δημιουργικής γραφής, αλλά η δημιουργία του εργαστηρίου για παιδιά προέκυψε από μια πολύ βαθιά μου ανάγκη. Ήξερα ότι ήθελα να κάνω κάτι που να συνδυάζει τις δύο μεγάλες αγάπες μου: τα παιδιά και τη γραφή. Ως καθηγήτρια ξένων γλωσσών ήμουν κοντά και στα δύο, αλλά είχα πάντα την ανάγκη να κάνω κάτι που να αγκαλιάσει σε μεγαλύτερο βαθμό τα συναισθήματα και τη δημιουργική τους σκέψη. Έτσι, γεννήθηκε το εργαστήρι δημιουργικής γραφής για παιδιά, το οποίο βρίσκεται ήδη στον πέμπτο χρόνο του.

 

Σε ποιους χώρους έχει φιλοξενηθεί το εργαστήρι;

Στις βιβλιοθήκες της Καλαμαριάς και της Άνω Τούμπας, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ., στο δημιουργικό βιβλιοπωλείο ‘’ Κάτι Γίνεται’’, σε φεστιβάλ της πόλης, σε δημόσιο σχολείο στις απογευματινές δραστηριότητες που διοργανώνουν οι Σύλλογοι Γονέων, αλλά και σε ιδιωτικό σχολείο στο νηπιαγωγείο. Τέλος, έχω συνεργαστεί με την ομάδα KIDOT και μέσω αυτής, το εργαστήρι έχει φιλοξενηθεί σε διάφορους χώρους με αυτοτελή εργαστήρια όπως για παράδειγμα στο Goethe Institut, Toms κ.α.

 

Η γραφή ήταν πάντα ο δικός σου προσωπικός τρόπος για να εκφράζεσαι;

Ναι, σχεδόν από τότε που άρχισα να γράφω, εμπιστευόμουν ό,τι σκεφτόμουν και ένιωθα στο ημερολόγιο μου, και σε γράμματα που αντάλλαζα με φίλες. Αλλά και μέσα στο σπίτι υπήρχε κρυμμένο ένα τετράδιο, στο οποίο γράφαμε με τη μαμά μου η μια στην άλλη σημειώματα, όποτε νιώθαμε ότι θέλαμε “να τα πούμε”.

 

 

Εκτός από τη διδασκαλία της δημιουργικής γραφής, έχεις ασχοληθεί ενεργά και με τη συγγραφή; Αγαπάς περισσότερο την πεζογραφία ή την ποίηση, και γιατί;

Ενώ αγαπάω πολύ την πεζογραφία, και θαυμάζω τους συγγραφείς που κατορθώνουν να κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε πολυσέλιδα μυθιστορήματα ή ακόμη και σε μυθιστορήματα σε τόμους. Όποτε εγώ η ίδια εκφράζομαι γραπτώς, το κάνω μέσω της μικρής φόρμας και της ποίησης. Στην ποίηση με γοητεύει ιδιαίτερα ο συμπυκνωμένος λόγος και τα παιχνίδια νοήματος και γλώσσας, όπου οι συσχετισμοί, οι συμβολισμοί και οι εικόνες  έχουν τον κυρίαρχο λόγο. Στα άμεσα σχέδιά μου, είναι να συγκεντρώσω ποιήματά μου των τελευταίων χρόνων, σε μια συλλογή.

 

 

Το “ακροατήριό” σου απαρτίζεται από μικρά παιδιά. Πόσο εύκολο είναι για ένα παιδί να εκφραστεί μέσα από τον γραπτό λόγο, με βάση την εμπειρία σου; Η αχαλίνωτη φαντασία τους είναι κάτι που αποτυπώνεται επαρκώς στα γραπτά τους;

Σε κάποια παιδιά είναι πιο εύκολο και σε άλλα λιγότερο. Σε κάθε περίπτωση είναι κάτι που δουλεύεται και σ’ αυτό βοηθάει πάρα πολύ η επαφή του παιδιού με τα βιβλία. Υπάρχουν παιδιά που δείχνουν μια δυσκολία στη γραπτή έκφραση στην αρχή, και μετά, μόλις νιώσουν ότι κανείς δε θα κρίνει αν αυτό που γράφουν είναι σωστό ή λάθος, αφήνονται στην μαγεία του να αφηγηθούν μια ιστορία και ‘’λύνονται’’. Πολλά εμπνέονται από τις ιστορίες που διαβάζουμε στο εργαστήρι, κι άλλα φτάνουν να γράφουν μέχρι και δικές τους ιστορίες πολλών σελίδων σε συνέχειες!

Κάτι που θέλω να επισημάνω, αφορά την τάση των ενηλίκων να διορθώνουν τις ιστορίες,  κι έτσι να επεμβαίνουν σε κάτι, που είναι πολύ προσωπικό. Θέλει μεγάλη προσοχή αυτό, γιατί τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα στην κριτική. Ακόμη κι αν υπάρχουν κάποια λάθη στη γραπτή τους έκφραση, είναι πολύ καλύτερο να τα συζητήσουμε μαζί τους κάποια άλλη στιγμή, κι όχι όταν έρχονται ενθουσιασμένα να μας διαβάσουν αυτό που έγραψαν.

 

 

 

 

Τι θα θελες να πεις στους γονείς που δεν πιστεύουν ότι το παιδί τους θα καθίσει να γράψει και θα το κάνει με χαρά;

Πολλοί γονείς εκφράζουν πριν την έναρξη των συναντήσεων μια δυσπιστία, ως προς το αν το παιδί τους θα συγκεντρωθεί και θα γράψει  ή αν θα του αρέσει μια δραστηριότητα, που έχει ως βάση της τα βιβλία και τη γραφή. Θα ήθελα να τους πω ότι, όταν η γραφή προσεγγίζεται με παιγνιώδη τρόπο, με στόχο να γράψουμε μια ιστορία που μας εκφράζει και να τη μοιραστούμε με τους άλλους, τότε μπορεί να γίνει πηγή ευχαρίστησης. Τα παιδιά δεν εξαναγκάζονται να γράψουν, αλλά εμπνέονται μέσα από μια ποικιλία ερεθισμάτων, και βιωματικά αντιλαμβάνονται ότι η γραφή είναι ένας τρόπος έκφρασης και μοιράσματος, όσων σκέφτονται και αισθάνονται. Πιστέψτε με, πως ακόμη και αν δεν γίνει από το πρώτο μάθημα, μετά από λίγα μαθήματα, γράφουν με πολλή χαρά και προσήλωση.

 

Από την εμπειρία σου έως τώρα σε ποιους τομείς βοηθιούνται τα παιδιά που παρακολουθούν το εργαστήρι; Ποιό είναι το μυστικό, ώστε ένα παιδί να “ανοιχτεί” και τελικά να μοιραστεί όσα σκέφτεται στο χαρτί;

Στο τέλος κάθε εργαστηρίου, ζητώ από τους γονείς να μου γράψουν λίγα λόγια, για το αν είδαν αλλαγές στα παιδιά και σε ποιους τομείς. Οι περισσότεροι μου ανέφεραν ότι τα παιδιά τους έπαψαν να φοβούνται τη γραφή ή να τη βλέπουν σαν κάτι καταναγκαστικό και βαρετό. Είδαν, επίσης, αλλαγές στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου και βελτίωση στη χρήση της γλώσσας. Πολλοί μου αναφέρουν, ότι τα παιδιά απέκτησαν μια εξοικείωση με τη γραπτή έκφραση, σε σημείο που αναλαμβάνουν πλέον να κάνουν μόνα τους, χωρίς καμία βοήθεια της γλωσσικές ασκήσεις του σχολείου, αλλά και ότι άρχισαν να γράφουν από μόνα τους ιστορίες σε συνέχειες. Τέλος, υπήρχαν και κάποιοι, που μου ανέφεραν ότι μέσα από την ομάδα τα παιδιά απώθησαν μια κάποια εσωστρέφεια, και εκφράζονταν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μπροστά σε άλλους.

Το μυστικό είναι κάτι να μη γίνεται ως εξαναγκασμός, αλλά  μέσα από μια χαλαρή, παιγνιώδη προσέγγιση. Οι ιστορίες και τα παραμύθια  είναι κάτι πολύ δυνατό, και τα παιδιά το νιώθουν αμέσως. Αντιμετωπίζουν τις δικές τους ιστορίες και των άλλων με σεβασμό.

 

 

Πώς είναι να εμψυχώνεις μια ομάδα παιδιών, με κύριο χαρακτηριστικό τη γραφή;

Όπως σε κάθε ομάδα που θέλει να λειτουργεί σωστά, είναι σημαντικό να γίνει από την αρχή αντιληπτό ότι τη διέπουν αρχές, όπως ο σεβασμός και ότι κανένας δε θα κριθεί. Η υποστηρικτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται, ευνοεί την ελεύθερη έκφραση των παιδιών και την απελευθέρωση της φαντασίας τους, κάτι που συμβάλλει στην εξέλιξη της σκέψης τους.

 

Όταν κάποιος δουλεύει με παιδιά, λένε ότι με έναν τρόπο δε χάνει ποτέ την παιδικότητά του. Εσύ τι αποκομίζεις συναισθηματικά από αυτή την αμοιβαία αλληλεπίδραση;

Είναι αλήθεια αυτό! Με κάποιον τρόπο νιώθω ότι θεραπεύω ή προσεγγίζω το παιδί μέσα μου, και κάθε φορά που συντονίζομαι μαζί τους κάνουμε πολύ καλή παρέα. Νομίζω πως και αυτά βλέπουν σε μένα πιο πολύ μια φίλη, “μια παραμυθού”.

 

 

Σαν παιδί, ποια ήταν τα αγαπημένα σου βιβλία; Υπάρχουν κάποια από αυτά, που μέχρι και σήμερα προτείνεις στους μαθητές σου;

Αγαπούσα πολλούς και διάφορους συγγραφείς, είχα ξεχωρίσει όμως την Christine Nöstlinger.

Στα βιβλία της με γοήτευε το χιούμορ και ότι προσέγγιζε τα προβλήματα των ηρώων της, μέσα από μια ανάλαφρη και κωμική πλευρά. Ένιωθα σαν να είχα μια σύμμαχο απέναντι στις ανασφάλειες και τα θέματα, που προέκυπταν σ’ εκείνη την ηλικία.

Δε συνηθίζω να προτείνω βιβλία που μου άρεσαν ως παιδί. Μοιράζομαι, όμως, μαζί τους, όσα βιβλία γοητεύουν το παιδί μέσα μου τώρα, αφού σχεδόν σε κάθε συνάντηση τους διαβάζω είτε ολόκληρο βιβλίο είτε απόσπασμα. Mια από τις μεγαλύτερες χαρές μου ήταν και είναι ακόμη, να “βουτήξω” στον κόσμο των βιβλίων και να διαλέξω αυτά που με εκφράζουν. Αυτό προτείνω και στα παιδιά να κάνουν.

 

Με το τέλος της καραντίνας, έχεις προγραμματίσει κάποια σεμινάρια και πού; Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας κάποια από τα σχέδιά σου;

Δεν έχω προγραμματίσει ακόμη κάτι, αλλά η μεγάλη μου επιθυμία είναι η χαρά της γραφής και της ανάγνωσης να φτάσει παντού, σε όλα τα παιδιά με τρόπο συστηματικό, όπου κι αν ζουν, ανεξαρτήτως από το βιοτικό τους επίπεδο. Προς αυτή την κατεύθυνση έχω σκοπό να κινηθώ. Όταν πάρουν οι σκέψεις μέσα μου πιο ξεκάθαρη μορφή, θα επικοινωνήσω τις νέες δράσεις μέσω του προφίλ μου στο facebook.

 

 

Υπάρχει κάποιο γραπτό παιδιού που σε εντυπωσίασε και έχει χαραχτεί στη μνήμη σου; 

Oι εικόνες μιλούν…

 

 

 

 

Αν η ζωή σου ήταν βιβλίο, τι είδους βιβλίο θα ήταν;

Δύσκολο να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση, καθώς δε νομίζω  ότι εμπίπτει σε μια και μόνο κατηγορία. Γενικεύοντας, θα έλεγα ότι θα ήθελα να είναι ένα βιβλίο, που όταν ανοίγει, γεμίζει τους άλλους με αισιοδοξία και δύναμη.

 

 

 

Αν είχες μία και μόνο ευχή για το μέλλον;

Η ευχή μου είναι να δοθεί σε όλους τους ανθρώπους, η ευκαιρία να παλέψουν για τα όνειρα τους και να τα πραγματοποιήσουν. Θα ήθελα με την ευκαιρία να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ αυτούς που με εμπιστεύτηκαν από τα πρώτα μου βήματα, συνεργάτες αλλά και γονείς, που στην πορεία γίναμε φίλοι. Όταν βρίσκεις ανθρώπους με τους οποίους σε συνδέουν οι ίδιες αξίες, βαδίζεις με μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας πως μοιράζεστε ένα κοινό όραμα, κι αυτό είναι αναμφίβολα πολύ σημαντικό! Ευχαριστώ πολύ τις Πυγολαμπίδες και την Ιωάννα Σεραφειμίδου για όλη την ενθάρρυνση και τη στήριξη!

 

 

Πού μπορεί να σε βρει κάποιος που ενδιαφέρεται για τα μαθήματα δημιουργικής γραφής;

Μέσω του προφίλ μου στο Facebook μπορεί όποιος ενδιαφέρεται, να ενημερωθεί για μελλοντικές δράσεις, αλλά και να επικοινωνήσει μαζί μου.

 

 

 

Φωτογραφίες: Mυλωνά Μαρία & Shutterstock

Γιώργος Χατζόπουλος: Η φιλία, ο έρωτας και ο θάνατος στο δρόμο της Ανδώς προς την Ανατολή

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Συνέντευξη: Ιωάννα Σεραφειμίδου

Θέλουμε να μάθουμε τα πάντα για την Ανδώ, θα μας πεις ποια είναι; 

Η Ανδώ είναι η δωδεκάχρονη «φανταστική» κόρη του Διγενή Ακρίτα (σύμφωνα με το έπος ο Διγενής δεν είχε παιδιά), η οποία αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι μέχρι τον Τίγρη ποταμό προκειμένου να βρει το υπόλοιπο μισό του σπασμένου Ιερού Σπαθιού του πατέρα της, αλλά και να μάθει την αλήθεια για την εξαφάνισή του.

 

Γιατί πρέπει η Ανδώ να μαζέψει το θάρρος της;

Γιατί στο ταξίδι της αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίσει άγριους λύκους, αμαζόνες, απελάτες (ληστές), δράκους, ιπτάμενα άλογα, Άραβες αλλά και τον ίδιο τον Χάροντα. Ταυτόχρονα πρέπει να αντιμετωπίσει και τον ίδιο της τον εαυτό σ’ ένα παράλληλο ταξίδι αυτογνωσίας.

 

Από την αναφορά σας στον Χάρο φαντάζομαι πως έχετε εντάξει στο μυθιστόρημά σας αρκετά στοιχεία και πρόσωπα από το έπος του Διγενή Ακρίτα;

Ναι, έχω εντάξει αρκετά πρόσωπα από το έπος στην ιστορία της Ανδώς, έχω επίσης χρησιμοποιήσει πολλά γεωγραφικά, πραγματολογικά και γλωσσικά στοιχεία για να αποδώσω το πνεύμα και ύφος της εποχής. όπως επίσης και ένα πλήθος προσώπων, στίχων και λέξεων.

 

Σε ποια ιστορική εποχή τοποθετείται το έπος του Διγενή Ακρίτα και σε ποια η ιστορία της Ανδώς;

Το έπος του Διγενή Ακρίτα τοποθετείται στην εποχή της ελληνο-αραβικής ειρηνεύσεως του Ι’ αιώνα, όταν οι βυζαντινοί έφτασαν ξανά τα σύνορα της αυτοκρατορίας στον Ευφράτη ποταμό. Στην ίδια εποχή τοποθέτησα κι εγώ την ιστορία της Ανδώς, και πιο συγκεκριμένα το 987.

 

Δηλαδή αν και έχουμε να κάνουμε με ένα μυθιστόρημα φαντασίας με δράκους, ιπτάμενα άλογα, ωστόσο πρόκειται και για ένα ιστορικό μυθιστόρημα;

Ακριβώς. Το πρώτο μισό του βιβλίου, όσο η Ανδώ βρίσκεται στα βυζαντινά εδάφη, η αφήγηση είναι τελείως ρεαλιστική και τα γεγονότα του βιβλίου αντιστοιχούν στη βυζαντινή ιστορία. Στο υπόλοιπο μισό του βιβλίου, και από τη στιγμή που η Ανδώ περνάει τον Ευφράτη ποταμό, η αφήγηση αποκτάει φανταστικό χαρακτήρα. 

 

Από ότι έχω καταλάβει όμως είτε το βιβλίο το θεωρήσουμε ιστορικό μυθιστόρημα είτε φανταστικό, παράλληλα με την περιπέτεια, έχουμε και μία ψυχολογική ιστορία. Μια ιστορία που σχολιάζει τη σχέση κόρης-πατέρα, την ιστορία της Ανδώς και του πατέρα της. Σωστά;

Θα έλεγα πως ο αρχικός πυρήνας της ιστορίας ήταν αυτός. Ήθελα από την αρχή να πω μία ιστορία που να μιλάει για τη σχέση κόρης-πατέρα. Και πιο συγκεκριμένα για τη σχέση μία έφηβης κόρης που ο πατέρας της την έχει εγκαταλείψει. Όπως η ιστορία εξελίσσεται η Ανδώ ανακαλύπτει διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητας του πατέρα της και ταυτόχρονα δίνει και διαφορετικές ερμηνείες της εξαφάνισής του. Αν και όλα αυτά διαδραματίζονται χίλια και πλέον χρόνια πριν, εντούτοις νομίζω πως θα μπορούσαν να συμβαίνουν κατά κάποιο τρόπο και σήμερα.

 

Εκτός από αυτή τη σχέση ποιες άλλες σχέσεις είναι κυρίαρχες στο βιβλίο; Και σε ποιο βαθμό αυτές αφορούν έναν σύγχρονο έφηβο;

Θα έλεγα πως στο βιβλίο κυριαρχούν άλλες τρεις σχέσεις, Η σχέση της Ανδώς με τον Κοσμά, τον Σαλαντίν και τον Χάροντα. Μέσα από αυτές τις σχέσεις μας αποκαλύπτονται και τα άλλα τρία (3) θέματα του βιβλίου: η φιλία, ο έρωτας και ο Θάνατος. Η φιλία της Ανδώς με τον Κοσμά διατρέχει όλο το βιβλίο και περνάει από πολλά και διάφορα στάδια και τελειώνει με μία σκηνή που αναδεικνύει την υπέρτατη πράξη φιλίας που δεν είναι άλλη από τη Θυσία!

Τον έρωτα τον συναντάμε κι αυτόν στην πιο ακραία του μορφή, όταν η Ανδώ ερωτεύεται έναν Άραβα, έναν Σαρακηνό όπως λέει στο βιβλίο, που εκτός από αλλόφυλος είναι και αλλόθρησκος.

Η τρίτη και τελευταία σχέση, η σχέση της Ανδώς με τον Χάροντα, είναι μία σχέση που διατρέχει κι αυτή όλο το βιβλίο, ο Χάρος παρακολουθεί όλα της τα βήματα της και στο τέλος, το μικρό δωδεκάχρονο καλείται να τον αντιμετωπίσει.

Νομίζω πως οι τέσσερεις αυτές σχέσεις-αξίες (γονεϊκά πρότυπα, φιλία, έρωτας, θάνατος) είναι που μας απασχολούσαν (όταν εμείς ήμασταν έφηβοι), και απασχολούν τώρα τους έφηβους.

 

Να σταθούμε λίγο στη σχέση της Ανδώς με τον Σαλαντίν. Μία Ελληνίδα χριστιανή ερωτεύεται έναν Άραβα, μουσουλμάνο…

Σκεφτείτε πως όταν ξεκινάει το ταξίδι της Ανδώς μία από τις κινητήριες δυνάμεις που το τροφοδοτούν είναι το μίσος της για τους Άραβες (γιατί τους θεωρεί υπεύθυνους για το θάνατο του πατέρα της), το οποίο στην πορεία όχι μόνο θα εξανεμισθεί αλλά θα μετατραπεί και σε αγάπη. Βέβαια για αυτήν την αλλαγή σημαντικό ρόλο θα παίξει το γεγονός ότι η Ανδώ θα ζήσει για ένα διάστημα στη Βαγδάτη μαζί τους. Τα στερεότυπα που είχε στο μυαλό της ένα ένα θα αποδομηθούν για να ανακαλύψει στο τέλος πόσο μοιάζουν οι δύο λαοί.

 

Ωστόσο ποιο θα λέγατε ότι ήταν η μεγαλύτερη διαφορά, το δυσκολότερο εμπόδιο που έπρεπε να υπερπηδηθεί σε αυτόν τον έρωτα;

Η πίστη της Ανδώς ότι οι άνθρωποι καθορίζουν το μέλλον τους και τις τύχες τους και η άποψη του Σαλαντίν ότι όλα είναι γραμμένα από τον Προφήτη. Νομίζω ότι, στο βαθμό που κατάφερα να γνωρίσω και να καταλάβω τους Άραβες, η πιο μεγάλη μας διαφορά είναι η άποψη για τη μοίρα, το κισμέτ. Ακόμη και σήμερα νομίζω πως οι Άραβες πιστεύουν πως η μοίρα των ανθρώπων είναι προδιαγεγραμμένη και αυτή η άποψη ποτίζει όλες τις εκφάνσεις τις ζωής τους.

 

Είπατε πριν ότι «στο βαθμό που κατάφερα να γνωρίσω και να καταλάβω αυτόν τον λαό»… Με ποιον τρόπο τον γνωρίσατε;

Βιβλιογραφικά αρχικά και μετά με ταξίδια. Βέβαια από μικρό παιδί ζω σε μία γειτονιά της Θεσσαλονίκης, τις 40 Εκκλησιές, που έμεναν και μένουν πολλοί Άραβες φοιτητές. Θα ήθελα εδώ να πω πως το πρώτο ενδιαφέρον για τον αραβικό πολιτισμό μου τον εμφύσησε ο Κωστής Μοσκώφ που τον θαύμαζα ως νέος πάρα πολύ.

 

Θα σας κάνω μία ερώτηση που τριγυρνάει στο μυαλό μου από το πρώτο σας βιβλίο για έφηβους-νέους. Και ο «Νι Πι» και η «Ανδώ» είναι δύο βιβλία που θα μπορούσαν να διαβαστούν άνετα και από μεγάλους. Αυτό είναι μία επιλογή ή συμβαίνει κατά λάθος;

Θα έλεγα ότι δε συμβαίνει σκόπιμα, αλλά ούτε κατά λάθος!

Όταν γράφω έχω στο νου μου πως τα βιβλία αυτά απευθύνονται σε έφηβους, αλλά ταυτόχρονα θέλω να αρέσουν και σ’ εμένα.

Τα δύο αυτά βιβλία προέκυψαν από την επιθυμία μου να μιλήσω στα παιδιά μου, (έχω 4 παιδιά, με ηλικίες από έντεκα έως είκοσι εννιά), αλλά και στα παιδιά όλου του κόσμου για δύο, τρία πράγματα που με απασχολούν στη σχέση μου μαζί τους.

Όσο κι αν εκ πρώτης όψεως φαίνονται να είναι δύο απλές περιπέτειες (εμπνευσμένες μάλιστα από δύο κορυφαίες περιπέτειες τους είδους: Τους Πειρατές της Καραϊβικής & Τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών), κατά βάθος είναι δυο βαθιές εξομολογήσεις για τη ζωή μου, για τα πιστεύω μου που καθοδήγησαν τις πράξεις μου στο παρελθόν και τις καθοδηγούν και τώρα.

 

Το επόμενο βιβλίο σας θα είναι για έφηβους-νέους ή για ενήλικες;

Και το επόμενο βιβλίο μου, που ήδη βρίσκεται στο στάδιο της επιμέλειας από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, απευθύνεται κι αυτό στους έφηβους. Μάλλον δεν έχω πει ακόμη όλα όσα θέλω να πω!

 

Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι στην Ανδώ να ταξιδέψει σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας, και γιατί όχι «από τη Βασιλεύουσα μέχρι τη Βαγδάτη κι από την Αλεξάνδρεια μέχρι την Τραπεζούντα», όπως γράφετε και στο βιβλίο σας!

Κι εγώ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη! Καλή συνέχεια στο καταπληκτικό έργο που κάνετε με τις ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ!

 

Το βιβλίο “Μάζεψε το θάρρος σου Ανδώ” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη

 

 

Λίγα λόγια για τον Γιώργο Χατζόπουλο

Ο Γιώργος Χατζόπουλος γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Συγκριτική Λογοτεχνία σε μεταπτυχιακό επίπεδο στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ. Έχει γράψει τα θεατρικά έργα Μοργκεντάου (2003), που ανέβηκε στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης – Θέατρο Αμαλία το 2007, Πόσο καλό είναι το φως (2009) και τη νουβέλα Βγερού Γλυκά Φανού (εκδ. Αιώρα, 2016), η οποία ανέβηκε στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη. Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης το συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα Νι Πι, ο τελευταίος πειρατής του Αιγαίου και το νερό της ζωής (2018) και Μάζεψε το θάρρος σου, Ανδώ (2020).

 

 

Η Άρτεμις Καρμπά μας μιλά για τη μοναξιά των εκπαιδευτικών και το project share-call

Οι Φίλοι των Πυγολαμπίδων

Συνέντευξη στην Ιωάννα Σεραφειμίδου

 

Η Άρτεμις Καρμπά είναι παιδαγωγός και έχει εκπαιδευτεί στην εμψύχωση ομάδων με τη μέθοδο της Παρεμβαίνουσας μη Κατευθυντικότητας (ΝDI).

Σπούδασε στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής κι Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής σχολής ΑΠΘ και στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακή ειδίκευση στην Περιβαλλοντική εκπαίδευση. Της αρέσουν τα παραμύθια, οι λύκοι και οι κόκκινες μύτες.

Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές ομάδες και εργαστήρια για την τέχνη του κλόουν, αναζητώντας νέους τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας. Εμπνεύστηκε, σχεδίασε και διαχειρίζεται το project share-call, το οποίο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας και ειδικότητας.

Μίλησε μας λίγο για το project σου.

Είναι ένα εγχείρημα που έχει ως σκοπό να παρέχει υποστήριξη και έμπνευση στους εκπαιδευτικούς με όραμα την ποιοτική εκπαίδευση. Η καθημερινή πραγματικότητα στα σχολεία είναι πολύ δύσκολη και οι εκπαιδευτικοί έχουν να αντιμετωπίσουν σύνθετα προβλήματα χωρίς ουσιαστική στήριξη. Μιλώντας με συναδέλφους/ισσες τόσα χρόνια, καταλαβαίνω πως νιώθουν μοναξιά και βλέπω πως ενώ έχουν πολύ μεράκι και υπέροχες ιδέες, κουράζονται, απογοητεύονται, χάνουν τη δύναμή τους.

 

Αυτό είναι αλήθεια, μου το αναφέρουν και εμένα, συχνά, αυτό οι εκπαιδευτικοί.

Τα άτομα έχουν ανάγκη να μιλήσουν, να ακουστούν! Συχνά μιλούν και μοιράζονται τις αγωνίες και τις σκέψεις τους με μέλη της οικογένειάς τους και με φίλους. Με μερικές φίλες μου να φανταστείς, τις περισσότερες φορές που βρισκόμαστε μιλάμε κυρίως για τους μαθητές/τριές μας και πώς μπορούμε να τους/τις υποστηρίξουμε καλύτερα. Κάποιες φορές δεν μένει καν χρόνος για να συζητήσουμε άλλα θέματα. Αυτή η διαπίστωση με οδήγησε να σκεφτώ πως υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ένας «χώρος» στον οποίο οι εκπαιδευτικοί μπορούν να «χουχουλιάσουν», να ακούσουν ο ένας τον άλλο, να μοιραστούν όσα τους απασχολούν αλλά και να μάθουν, να πειραματιστούν, να εξελίξουν τα εκφραστικά τους μέσα.

 

 

Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε το share-call΄;

Ακριβώς! Έχω εμπειρία από ομάδες προσωπικής ανάπτυξης και έχω παρατηρήσει πόσο ευεργετική είναι για τα άτομα η συμμετοχή σε αυτές.

Παρόμοιο αντικείμενο είχε και η μεταπτυχιακή μου έρευνα και τα αποτελέσματά της ήταν πολύ ελπιδοφόρα. Αυτό με ώθησε στο να προσπαθήσω να δημιουργήσω το share-call με ομάδες προσωπικής και επαγγελματικής ανάπτυξης που να απευθύνονται όμως σε εκπαιδευτικούς.

Έτσι, κατέθεσα την ιδέα μου στο πρόγραμμα υποτροφιών START-Create Cultural Change! Το share-call είναι ένα από τα 15 έργα που διακρίθηκαν!

 

Μίλησέ μας για την εμπειρία σου ως υπότροφος του START.

Το START υποστηρίζει καινοτόμες πρωτοβουλίες κοινωνικού πολιτισμού, εγχειρημάτων δηλαδή που αξιοποιούν την τέχνη ως εργαλείο και όχημα για τη δημιουργία λύσεων σε κοινωνικά προβλήματα. Άτομα με καινοτόμες ιδέες κατέθεσαν τις προτάσεις τους και όσοι/ες επιλεχθήκαμε ταξιδέψαμε για 2 μήνες στην Γερμανία, όπου συμμετείχαμε σε ένα εντατικό πρόγραμμα κατάρτισης στον κοινωνικό πολιτισμό και το “cultural management”, αποκτήσαμε δηλαδή γνώσεις και εμπειρία στο σχεδιασμό και τη διαχείριση πολιτισμικών πρωτοβουλιών/projects. Αυτές οι γνώσεις αλλά και η μετέπειτα υποστήριξη του START ήταν πολύτιμες για να έχει το share-call μια δυναμική αρχή!

 

 

Αλήθεια, τι σημαίνει share-call?

Χαίρομαι που το ρωτάς αυτό! Είναι ένα λογοπαίγνιο με την λέξη circle, δηλαδή κύκλος.

Το share-call είναι ένα κάλεσμα (call) για μοίρασμα (share) στον κύκλο! Στις ομάδες μας δεν υπάρχει ιεραρχία, δεν υπάρχει δηλαδή κάποιος που ηγείται. Τα μέλη αλλά και οι εμψυχώτριες έχουν ίση «απόσταση» σαν να είναι σημεία σε έναν κύκλο. Οι εμψυχώτριες ακολουθούν την μέθοδο της Παρεμβαίνουσας μη Κατευθυντικότητας (ΝDI).

 

Πες μου περισσότερα για την Παρεμβαίνουσα μη Κατεθυντικότητα, περίεργο όνομα.

Οι εμψυχωτές/τριες της Παρεμβαίνουσας μη Κατευθυντικότητας (NDI) κάνουν  προτάσεις στα μέλη και διευκολύνουν την διαδικασία της έκφρασης και της επικοινωνίας, δεν επιβάλουν όμως κάποια κατεύθυνση. «Ακούν» προσεκτικά και ακολουθούν τις ανάγκες και τις επιθυμίες της ομάδας.

Πρόκειται για μία κατεξοχήν δημοκρατική διαδικασία που μπορεί να επηρεάσει και τον τρόπο που διαχειρίζεται ο/η εκπαιδευτικός την ομάδα της τάξης του. Στόχος μας είναι τα μέλη της ομάδας που το επιθυμούν, να γνωρίσουν βιωματικά, μέσω δηλαδή της εμπειρίας της συμμετοχής τους, τις αρχές της μεθόδου ΝDI που συγκροτήθηκε από τον Γάλλο καθηγητή Michel Lobrot. (Περισσότερα μπορεί να διαβάσει κανείς εδώ.)

 

Τι άλλο συμβαίνει σε μία σταθερή ομάδα share-call;

Μου φαίνεται πάντα πολύ δύσκολο να περιγράψω τι πραγματικά συμβαίνει σε μία ομάδα, το κλίμα που δημιουργείται, τα συναισθήματα.

Δεν είμαι μόνο εγώ, συχνά ακούω μέλη ομάδων NDI να παραδέχονται πως δυσκολεύονται να μεταδώσουν σε άτομα του περιβάλλοντός τους τι «γίνεται εκεί». Μπορώ να πω πως η διαδικασία περιλαμβάνει βιωματικές ασκήσεις και παιχνίδια που κινητοποιούν το σώμα, το συναίσθημα και το νου, που διευκολύνουν την αλληλεπίδραση και το να γνωρίσουν τα άτομα καλύτερα τον εαυτό τους και τους άλλους.

 

Και οι «Δευτέρες των δασκάλων» τι είναι;

Οι «Δευτέρες των δασκάλων» είναι αυτοτελείς συναντήσεις για εκπαιδευτικούς με ποικίλο περιεχόμενο που στόχο έχουν να διευρύνουν οι συμμετέχοντες/ουσες τα εκφραστικά τους μέσα, να εμπνευστούν, να έρθουν σε επαφή με «κάτι» που παρουσιάζει εκπαιδευτικό ενδιαφέρον.

Συνήθως καλούμε καλλιτέχνες και παιδαγωγούς που αγαπάμε και έχουμε συμμετέχει στο παρελθόν σε εργαστήριά τους. Πριν την καραντίνα υλοποιήσαμε ένα εργαστήριο για το κουκλοθέατρο στην εκπαίδευση, ένα εργαστήριο για κλόουν-εκπαιδευτικούς και το χιούμορ στη σχολική τάξη καθώς και ένα εργαστήριο για την καταπολέμηση των έμφυλων στερεοτύπων στο σχολείο.

 

 

Και τώρα με την καραντίνα πώς συνεχίζετε;

Χρειάστηκε να τροποποιήσουμε τις δραστηριότητές μας. Με τα μέλη της σταθερής μας ομάδας συναντιόμαστε τακτικά μέσω βιντεοκλήσης. Κάνουμε ασκήσεις αυτόματης γραφής και παίζουμε παιχνίδια, μεταμορφωνόμαστε, ανταλλάζουμε ιδέες και γελάμε, γελάμε πολύ!

Τώρα θα ξεκινήσουμε και μελέτη άρθρων που αφορούν τη δυναμική των ομάδων και την βιωματική εκπαίδευση.

 

 

Και με τις ανοιχτές συναντήσεις τι γίνεται;

Προσαρμοζόμαστε! Με την ευκαιρία να σε καλέσουμε το Σάββατο 16/5 στη διαδικτυακή ομιλία-συζήτηση με τίτλο «Μη κατευθυντικότητα και δημοκρατική παιδεία» που διοργανώνει η ομάδας της Σύμπραξης, της EUDEC Greece και στην οποία είμαι καλεσμένη ως ομιλήτρια.

Επίσης, με τις κουκλοπαίχτριες Gypsy Moth έχουμε οργανώσει online σεμινάρια για την εμψύχωση αντικειμένων και θεατρικής κούκλας στην εκπαίδευση. Έχουν πραγματοποιηθεί ήδη δύο και μέσα στον Μάιο θα πραγματοποιηθούν άλλα τέσσερα (Δείτε εδώ). Επίσης, βρισκόμαστε τώρα σε διαδικασία σχεδιασμού online σεμιναρίων για την επόμενη σχολική χρονιά, καθώς η δια ζώσης πραγματοποίηση εργαστηρίων θα είναι δύσκολη.

 

Πες μας περισσότερα για την επόμενη σχολική χρονιά, τι ετοιμάζετε;

Θα συνεχίσουμε τις ανοιχτές συναντήσεις με ποικίλη θεματολογία (εργαστήρια για την τέχνη στην εκπαίδευση, για την περιβαλλοντική εκπαίδευση, τη βιωματική μάθηση κλπ).

Και φυσικά θα δημιουργηθούν κι άλλες σταθερές ομάδες share-call. Θα δημιουργηθεί και μία πρωινή ομάδα που θα απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς που δουλεύουν απογευματινές ώρες (πχ. σε φροντιστήρια). Θέλουμε να δημιουργηθεί μία ομάδα υποστήριξης για τους «απογευματινούς» εκπαιδευτικούς που λόγω ωραρίου αδικούνται και σπάνια μπορούν να συμμετέχουν σε εκπαιδευτικά σεμινάρια.

Σκεφτόμαστε επίσης τη σύσταση μίας μεικτής ομάδας με γονείς και εκπαιδευτικούς επειδή πιστεύουμε ότι θα είναι πολύ εμπλουτιστική η συνύπαρξή τους. Ακόμη, αν κάποιο σχολείο ή εκπαιδευτικός χώρος το επιθυμεί, μπορούμε να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε αντίστοιχες δράσεις με βάση τις δικές τους ανάγκες, στο χώρο μας ή στο δικό τους.

 

 

Φέτος πού υλοποιούνται οι δράσεις σας;

Συνεργαζόμαστε σε επιστημονικό και πρακτικό επίπεδο με  το Ινστιτούτο Βιωματική Παρέμβαση ΝDI και οι δράσεις μας (πριν την καραντίνα) πραγματοποιούνταν στο χώρο τους. Το ινστιτούτο είναι ένας φορέας που παρέχει, μεταξύ άλλων, υπηρεσίες εκπαίδευσης στην εμψύχωση των ομάδων, στη συμβουλευτική και στη ψυχοθεραπεία, με τη μέθοδο της ΝDI. O χώρος τους είναι κατάλληλα διαμορφωμένος για να φιλοξενεί ομάδες και εκπαιδευτικές δράσεις/εκδηλώσεις.

 

Ποιο είναι το κόστος συμμετοχής στις δράσεις σας;

Τη φετινή σχολική χρονιά το project υποστηρίζεται από το πρόγραμμα START-Create Cultural Change επομένως η συμμετοχή των εκπαιδευτικών είναι δωρεάν. Σημαντική σε αυτή τη προσπάθεια είναι και η βοήθεια της χορηγού εταιρίας χαρτικών και σχολικών ειδών SALKO. Την επόμενη σχολική χρονιά θα υπάρχει ένα χαμηλό αντίτιμο συμμετοχής ώστε να μπορούν όλες και όλοι να συμμετέχουν χωρίς να μείνει κανείς εκτός «κύκλου».

 

 

 

Ακολουθήστε το share-call στα social media για να μαθαίνετε νέα:

www.facebook.com/mysharecall

https://www.instagram.com/share_call

 

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του share-call για να μάθετε περισσότερα:

www.share-call.gr

 

Περισσότερες πληροφορίες για την Καρμπά Άρτεμις εδώ:

https://share-call.gr/sxetika-me-emas/

https://www.linkedin.com/in/artemiskarmpa/

ΙΩΑΝΝΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜΙΔΟΥ: γιατί φωτίζουν οι Πυγολαμπίδες

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου

 

Την άνοιξη έκανα μια επαγγελματική φωτογράφηση και έτσι αναρωτήθηκα πού και πώς θα ήθελα να φωτογραφηθώ για να με εκφράζει όσο το δυνατόν περισσότερο. Ήθελα με λίγα λόγια αυτή η εικόνα να λέει κάτι για εμένα, να μοιράζεται μια ιστορία και να περιγράφει κάτι που αγαπάω. Ήθελα να γνωρίσεις τη φιλοσοφία μου και εμένα λίγο καλύτερα.

Σήμερα, που ξαναδιαβάζω τις παρακάτω 💛, που έγραψα τότε, κατανοώ πως εδώ και περισσότερο από 10 χρόνια αγαπώ να υπηρετώ τους ανθρώπους να γίνονται όλα αυτά που ονειρεύεται η ψυχή τους να ΕΙΝΑΙ.

Ο δικός μου τρόπος να το κάνω αυτό, ξεκινώντας πριν από 11 χρόνια, ήταν να τους φέρω σε επαφή με το παιδί που κρύβεται μέσα τους. Έτσι, χωρίς να το καταλάβω, δημιούργησα τις www.pigolampides.gr.

Πίστευα πως αν καταφέρουμε να θυμηθούμε πως νιώθαμε όταν ήμασταν παιδιά, θα νιώθαμε ολοκληρωμένοι, θα είμασταν πιο αληθινοί και τίμιοι γονείς, θα μεγαλώναμε υγιείς ανθρώπους και θα αλλάζαμε με κάποιον τρόπο τον κόσμο, αφού όλοι θα παραμέναμε τέλειοι, ακριβώς όπως όταν γεννηθήκαμε.

Κανένας “μεγάλος” δε θα στερούσε από τα παιδιά τη σοφία που κουβαλάνε μέσα τους, θα σεβόταν τη γνώμη τους και θα τα στήριζε να είναι ο εαυτός τους, μοναδικός και ιδιαίτερος, όπως κάθε άνθρωπος που έρχεται στη γη. Έτσι, δε θα χρειαζόταν τα παιδιά μας να πετάξουν τόσα φορτία και στρεβλωμένες πεποιθήσεις, όπως κουβαλάμε εμείς και κάνουν τη ζωή μας αφόρητη κάποιες φορές.

Είναι αλήθεια πως φοβήθηκα λίγο να μοιραστώ με αυτόν τον τρόπο την αλήθεια μου, νόμιζα πως θα μου έλεγε ο κόσμος “και ποια νομίζεις πως είσαι; που ξέρεις εσύ τι θέλω εγώ και το παιδί μου;” Και έτσι “κρύφτηκα” πίσω από ένα site, φιλοδοξώντας ωστόσο να φέρω σε επαφή όλους τους γονείς και τα παιδιά τους με τις τέχνες, τα βιβλία, το παιχνίδι, τη φύση, την περιπέτεια και τη δημιουργικότητα.

Ως ένα βαθμό, το ξέρω, τα κατάφερα, και νιώθω ευγνώμων για αυτό, για την αγκαλιά όλου του κόσμου, που δε τη θεώρησα ποτέ δεδομένη.

Ωστόσο νιώθω πως τώρα ανοίγεται ένας νέος δρόμος μπροστά μου. Θέλω να υπηρετήσω πιο συνειδητά τους μεγάλους να αποδεχτούν και να αγκαλιάσουν αυτό που είναι. Η ζωή είναι στο εδώ και τώρα, σε όσα συμβαίνουν, και μπορούμε πάντα να επιλέξουμε με ποια γυαλιά θα δούμε.

Τα παιδιά μας βοηθούν πολύ σε αυτό γιατί είναι αγνά και σοφά, ζουν πάντα στο παρόν και είναι ο καθρέφτης μας. Έχουμε λοιπόν, μια τεράστια ευκαιρία, μέσω της παραμονής μας στο σπίτι, εξαιτίας του COCOVID – 19, να αγκαλιάσουμε την ευκαιρία αυτή, να μάθουμε, να ησυχάσουμε, να μοιραστούμε, να εμπιστευτούμε, να κλάψουμε, να γελάσουμε και να βγούμε πιο αληθινοί (και όχι δυνατοί – μου άρεσουν πολύ τα δώρα της ταπεινοσύνης). Να γίνουμε τρωτοί μπροστά στα παιδιά μας και την οικογένειά μας και να μεγαλώσουμε όλοι μαζί.

——————–

Παρακάτω σου ανοίγω ένα παράθυρο σε όσα αγαπώ και πιστεύω και θα χαρώ πολύ να μοιραστείς και εσύ μαζί μου, τη δική σου, ανθρώπινη πλευρά.

 

💛 Ζω στη Θεσσαλονίκη: Η φύση και η ηρεμία είναι κάτι με το οποίο θέλω να γεμίζω τη ζωή μου, έτσι τα πάρκα της παραλίας της Θεσσαλονίκης είναι κάτι που με εκφράζουν πολύ. Ο ορίζοντας της θάλασσας και το βουνό του Ολύμπου είναι κάτι που επίσης δένει με αυτή την ανάγκη. Μου αρέσει η αισθητική της νέας παραλίας και νιώθω πως συνδέεται πολύ με την urban αισθητική μια παραθαλάσσιας μοντέρνας πόλης, όπως η Θεσσαλονίκη. Μου αρέσουν πολύ και οι βόλτες!

💛 Προσπαθώ να ακούω και να αγαπώ το παιδί που κρύβεται μέσα μου: Η ανάγκη μου να χαίρομαι με τα απλά πράγματα και η υπενθύμιση πως κατά βάθος όλοι μέσα μας είμαστε μικρά παιδιά δε με εγκαταλείπει ποτέ. Οι www.pigolampides.gr έγινε από μια τέτοια εσωτερική ανάγκη, να παρακινήσω και άλλους “μεγάλους” να νιώσουν και πάλι (μέσα από το παιχνίδι) μικρά παιδιά.

💛 Αγαπώ τα βιβλία. Αλλά όχι μόνο: Τα βιβλία, η δια βίου μάθηση, η απόλαυση της ανάγνωσης και τα παιχνίδια με τις λέξεις με καθησυχάζουν πολύ.

💛 Αυτό που με αντιπροσωπεύει είναι η οικογένεια:
Η σκηνή συμβολίζει για εμένα το σπίτι και την οικογένεια, τη φωλιά στην οποία αγαπώ να κουρνιάζω.

💛 Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο: Αλλά μια φίλη μου στυλίστρια λέει πως το άσπρο και το μαύρο δεν είναι χρώματα γι’αυτό και επιλέγω το κίτρινο για χρώμα. Είναι το χρώμα που συμβολίζει για μένα το φως, τον ήλιο, τη χαρά, την ελπίδα. Είναι και το χρώμα των πυγολαμπίδων όταν φωτίζουν.

💛 Μου αρέσουν οι συνεργασίες: Οι συνέργειες με ανθρώπους που μοιραζόμαστε κοινά οράματα και φιλοσοφία είναι κάτι που με εμπνέει καθ’ όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής μου πορείας.

Αν θέλεις να έρθεις στο group που δημιούργησα στο viber για τακτική έμπνευση είσαι ευπρόσδεκτος -η.  http://bit.ly/viber_pigolampides

// ⛺️Ευχαριστώ την CozyKids για την παραχώρηση της υπέροχης teepee (αλλά και την εμπνευστική συνεργασία) που δε θα μπορούσε να ταιριάζει καλύτερα με το brand identity των πυγολαμπίδων. 📷 Arte Di Tre studio

Καλημέρα λαμπερή,

Ιωάννα

ΣΠΙΤΟΔΕΝΔΡΟ: ένα σχολείο για όλα τα παιδιά

Ιωάννα Σεραφειμίδου

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου

Τον Σεπτέμβριο του 2019 ένας νέος χώρος μάθησης έκανε την εμφάνισή του στη Θεσσαλονίκη. Με πρωτοβουλία τριών έμπειρων νηπιαγωγών, του Γλαντζή Τάσου, του Δημολιού Κωστή, της Τουφεξίδη Ελίζας και ενός ψυχολόγου, του Μπάσογλου Δημήτρη, ένα «Σπιτόδενδρο» εμφανίστηκε στην περιοχή του Διαβαλκανικού Ιατρικού Κέντρου για να φιλοξενήσει παιδιά προσχολικής ηλικίας. Την ομάδα ήρθε να συμπληρώσει η Αμαλία Βράντση, νηπιαγωγός με εμπειρία 30 χρόνων και ιδιοκτήτρια του παιδικού σταθμού Λιλιπούπολη.

Με μία ομάδα προσεκτικά επιλεγμένων εκπαιδευτικών και συνεργατών ο παιδικός σταθμός και νηπιαγωγείο «Σπιτόδενδρο» αποτελεί έναν χώρο που προσφέρει τις πιο σύγχρονες μεθόδους μάθησης, σε ένα ζεστό φιλόξενο περιβάλλον, θεμελιωμένο στην επαγγελματική, εκπαιδευτική και ανθρώπινη εμπειρία του προσωπικού που το απαρτίζει.

O παιδικός σταθμός και νηπιαγωγείο «Σπιτόδενδρο» απευθύνεται σε οικογένειες με παιδιά ηλικιών από 2 έως 6 ετών. Οι εκπαιδευτικοί και το προσωπικό του σχολείου μας με κατανόηση στις ανάγκες της κάθε οικογένειας αλλά και με σεβασμό στην ξεχωριστή προσωπικότητα και τα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, προσφέρουν ένα πρόγραμμα ομαλής μετάβασης του παιδιού από την αγκαλιά της οικογένειας στην αγκαλιά του σχολείου.

 

Παιδαγωγικό πρόγραμμα

Άνθρωπος, φύση, τέχνη και ψηφιακός εγγραμματισμός αποτελούν τους πυλώνες των σύγχρονων παιδαγωγικών προγραμμάτων που εφαρμόζονται. Βασισμένο στις πιο σύγχρονες παιδαγωγικές και ψυχολογικές προσεγγίσεις, το πρόγραμμα έχει ως στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών και τον εφοδιασμό τους με τις δεξιότητες εκείνες που θα τα προετοιμάσουν για τη μετάβαση στην κοινωνία και τις επόμενες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Η μάθηση για την ομάδα του «Σπιτόδενδρου» είναι μία διαδικασία που γίνεται εφικτή μόνο μέσα από το παιχνίδι και τη συνεργατικότητα. Η βιωμένη εμπειρία του παιδιού είναι αυτή που μπορεί να μετατρέψει σε γνώση όλες τις έννοιες που θα πραγματευτεί. Γι’ αυτό η μάθηση στο σχολείο μας επιτυγχάνεται μέσα από το βίωμα και τη συν-ύπαρξη με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, εκπαιδευτικών και μαθητών/ριών.

Το παιδαγωγικό πρόγραμμα του Σπιτόδεντρου επικεντρώνεται στην καλλιέργεια κοινωνικών δεξιοτήτων και αξιών, προ-γλωσσικών, προ-μαθηματικών, μουσικο-κινητικών, εικαστικών και δεξιοτήτων δραματοποίησης. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από μαθήματα εγγραμματισμού στα ψηφιακά μέσα, γνωριμίας με την αγγλική γλώσσα, θεατρικού παιχνιδιού, ρομποτικής και κρουστών μέσα από τα εργαστήρια-clubs που προσφέρονται.

 

 

 

 

 

 

 

Χώρος και τοποθεσία

Η ύπαρξη ενός περιβάλλοντος ηρεμίας, σταθερότητας και ασφάλειας, μακριά από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας αποτελεί προτεραιότητα στην καθημερινότητα του σχολείου. Γι’ αυτό το λόγο το «Σπιτόδενδρο» στεγάζεται σε μια κομβική αλλά παράλληλα μακριά από τους καταιγιστικούς ρυθμούς της πόλης τοποθεσία, δίπλα στο Διαβαλκανικό Ιατρικό Κέντρο (Ασκληπιού 8, Πυλαία, Θεσσαλονίκη). Το σχολείο διαθέτει σύγχρονα και ασφαλή σχολικά λεωφορεία για τη μεταφορά των παιδιών από και προς το σχολείο. Οι γονείς που επιλέγουν να φέρουν το παιδί τους με δικό τους μέσο μπορούν με άνεση και ασφάλεια να σταθμεύσουν έξω από το σχολείο.

 

spitodentro thessaloniki

 

Το «Σπιτόδενδρο» δίνει χώρο στη μάθηση και το παιχνίδι των παιδιών, φροντίζοντας παράλληλα για την ασφάλειά τους. H παιδαγωγική δράση του σχολείου υλοποιείται σε μεγάλες αίθουσες που προσφέρονται για τη διδασκαλία αλλά και το ελεύθερο παιχνίδι των παιδιών. Τα διαλείμματα του σχολείου πραγματοποιούνται στις δύο μεγάλες αυλές όπου τα παιδιά μπορούν ξέγνοιαστα να απολαύσουν αμέτρητες ώρες παιχνιδιού. Ένας κατάλληλα στεγασμένος χώρος μπροστά στην είσοδο του σχολείου ευνοεί τις δυνατότητες απασχόλησης των παιδιών στην αυλή ακόμη και κατά τις βροχερές ημέρες.

 

spitodentro thessaloniki

 

Η επαφή με το φυσικό περιβάλλον και η καλλιέργεια μιας σχέσης αγάπης και σεβασμού για τη φύση, αποτελεί πρωταρχικό στόχο του παιδαγωγικού προγράμματος του νηπιαγωγείου. Μέσα από εξορμήσεις στον οπωρώνα που φιλοξενείται στο πίσω μέρος της αυλής του σχολείου τα παιδιά έρχονται σε επαφή με διαδικασίες καλλιέργειας και φροντίδας καρπών και φυτών γνωρίζοντας έτσι τις αξίες και τις στάσεις που προαναφέραμε.

Τις δράσεις του σχολείου ακολουθούν ώρες ξεκούρασης στην ειδική αίθουσα ύπνου, όπου τα παιδιά, οι οικογένειες των οποίων το επιθυμούν, μπορούν να απολαύσουν έναν ήσυχο μεσημεριανό ύπνο.

 

spitodentro thessaloniki

 

Παροχές υγείας και φροντίδας- ασφάλεια

Στο πλαίσιο των παροχών φροντίδας που σχετίζονται με την εύρυθμη και ολόπλευρη σωματική και ψυχοκινητική ανάπτυξη των παιδιών το «Σπιτόδενδρο» συνεργάζεται με έμπειρους και καταξιωμένους επιστήμονες. Συγκεκριμένα η επιστημονική ομάδα απαρτίζεται από ψυχολόγο, παιδίατρο, λογοθεραπεύτρια και νοσηλεύτρια.

Η ψυχολογική και συμβουλευτική υπηρεσία είναι διαθέσιμη για ραντεβού και προσωπικές συναντήσεις με τις οικογένειες στους χώρους του σχολείου έπειτα από συνεννόηση με τη γραμματεία του σχολείου. Ο Παιδίατρος  επισκέπτεται το σχολείο μία φορά το μήνα για την πραγματοποίηση των απαραίτητων διαγνωστικών εξετάσεων.

Η επίσκεψη από τη λογοθεραπεύτρια, πραγματοποιείται στις τάξεις των νηπίων και των προνηπίων, 2 φορές το χρόνο, μία στην αρχή της χρονιάς και μία στη μέση της σχολικής χρονιάς. Έπειτα από την πραγματοποίηση συναντήσεων οι γονείς ενημερώνονται για τυχόν παρατηρήσεις. Τέλος, η νοσηλεύτρια βρίσκεται στο χώρο του σχολείου καθημερινά παρέχοντας τις υπηρεσίες της.

 

 

 

Εργαστήρια, σεμινάρια και εκδρομές

Στο «Σπιτόδενδρο» πραγματοποιούνται ποικίλες δράσεις γύρω από την εκπαίδευση, την ενημέρωση και την επιμόρφωση εκπαιδευτικών, γονέων και παιδιών αλλά και γύρω από την ψυχαγωγία των οικογενειών. Το σχολικό έτος 2019-20 φιλοξενήθηκαν στο σχολείο μία σειρά από σχετικά σεμινάρια και εκδηλώσεις (Σεμινάριο πρώτων βοηθειών, σεμινάριο διαχείρισης των καταστάσεων αποχωρισμού, σεμινάριο ανάπτυξης του λόγου) αλλά και κυριακάτικες θεατρικές παραστάσεις με γνωστές θεατρικές ομάδες της πόλης. Κάθε μήνα πραγματοποιούνται, επιπλέον, εξορμήσεις και δράσεις σε φορείς και πολιτιστικά δρώμενα που λαμβάνουν χώρο στη Θεσσαλονίκη. Ο χώρος προσφέρεται, τέλος, για τη διοργάνωση παιδικών θεματικών πάρτι και εκδηλώσεων, πλαισιωμένων και υποστηριζόμενων από το προσωπικό του σχολείου.

 

Λειτουργία και χρήσιμες πληροφορίες

Τα πρωινά τμήματα λειτουργούν από τις 7:00 έως τις 15:00 ενώ τα απογευματινά από τις 15:00 έως τις 21:00. Υπάρχει ευελιξία όσον αφορά τις ώρες παραμονής του παιδιού στον χώρο έπειτα από συνεννόηση με τη γραμματεία, ενώ τα απογευματινά τμήματα διαθέτουν ευέλικτα προγράμματα παρακολούθησης από 2 έως και 5 φορές την εβδομάδα.

 

Όλα τα παραπάνω συνοψίζονται, πολύ εύστοχα, στο μότο του σχολείου:

“Σπιτόδενδρο: Ζεστό σαν σπίτι, μαγικό σαν ένα δέντρο. Ένα σχολείο για όλα τα παιδιά”

 

 

Για Πληροφορίες και Εγγραφές μπορείτε να επικοινωνείτε με:

Σπιτόδενδρο

Νηπιαγωγείο – Παιδικός Σταθμός

Ασκληπιού 8, Πυλαία, Θεσσαλονίκη

Τηλ.: 2310 472266, 2310 471252

Email: spitodendroschool@gmail.com

Links: https://spitodendro.gr/, Facebook, Instagram, Youtube

 

spitodentro thessaloniki

 

#piglampidesadvertorial