ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ - ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ – Page 2 of 3 – Πυγολαμπίδες
Skip to content

…και η εφηβεία είναι ωραία

 

Γράφει η Στεφανία Βελδεμίρη | stheta.com

Από τότε που γέννησα την κόρη μου, δεν ήταν λίγες οι φορές που άκουσα την έκφραση «περίμενε να μπει στην εφηβεία…», σαν απειλή σχεδόν μιας τραγικής χρονικής περιόδου. Μπήκε λοιπόν στην εφηβεία και όλα μου φαίνονται μια χαρά, εντελώς φυσιολογικά θα έλεγα. Και λέγοντας φυσιολογικά εννοώ πως με αμφισβητεί όπως θα έπρεπε, με κοροϊδεύει για την ασχετοσύνη μου στα τεχνολογικά ζητήματα, ψοφάει στο γέλιο με τα μουσικά μου ακούσματα, γενικά με θεωρεί άνθρωπο του προηγούμενου αιώνα, με ειρωνεύεται, νευριάζει μαζί μου με ή χωρίς λόγο. Είναι πολύ γλυκιά και δεν με νευριάζει ποτέ. Νομίζω πως αυτό της σπάει τα νεύρα, αλλά είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Παραείναι χαριτωμένη στα εφηβικά της ξεσπάσματα για να της θυμώσω. Κρατιέμαι μόνο σοβαρή, γιατί άμα μου ξεφύγει και το χαμόγελο που μεταφράζεται σε «πεθαίνω από θαυμασμό για την γλύκα σου», γίνεται έξαλλη.

Είμαι κατά της «φιλίας» μεταξύ μάνας και κόρης, θεωρώ πως είναι κουτό και δήθεν μοντέρνο σχέδιο που δεν έχει καλά αποτελέσματα. Δεν θέλω να ξέρω τα «μυστικά» της κόρης μου και σίγουρα θα έφριττε το παιδί να ξέρει τις σκέψεις που μοιράζομαι με τις φίλες μου. Μου αρέσει να είμαι η μαμά της, που της δίνει τα εφόδια για την ζωή ώστε να μην με χρειάζεται για να ζει χαρούμενη μακριά μου, ξέροντας ΠΑΝΤΑ πως θα είμαι κοντά της όποτε με θελήσει.

Νιώθοντας πως πλησιάζουν οι μέρες που θα ανοίξει τα φτερά της στους κόσμους που θα διαλέξει να πετάξει, ήθελα να περάσω χρόνο ποιότητας μαζί της φέτος. Ήθελα να κάνουμε κάτι εντελώς μόνες μας, κοριτσίστικο και γυναικείο μαζί.

Είμαι πολύ τυχερή γιατί ο διευθυντής της ανασκαφικής ομάδας Iklaina Archaeological Project, Δρ. Μιχάλης Κοσμόπουλος όπου εργάζομαι εδώ και αρκετά χρόνια, κατά τις ανασκαφικές περιόδους, στηρίζει τις οικογενειακές σχέσεις των εργαζομένων του με αγάπη και υπευθυνότητα και έτσι μου έδωσε την άδειά του να δουλέψει η Κατερίνα, εθελοντικά και υπό την επίβλεψή μου, μαζί μου. 

Από την άνοιξη ακόμη ήμασταν και οι δυο μας πολύ χαρούμενες για το επερχόμενο χαρούμενο γεγονός. Οργανώσαμε το περίφημο road trip Θεσσαλονίκη-Πύλος με δύο διανυκτερεύσεις στις κουμπάρες που είναι και οι καλύτερές μου φίλες. Στο αμάξι ακούγαμε εναλλάξ τις μουσικές μας, με γέλια. Σταματήσαμε για φαγητό σε ένα όμορφο μέρος, που μας άρεσε, ανοίξαμε τα τάπερ μας και μοιραστήκαμε τα πάντα. Η Κατερίνα πλήρωνε τα διόδια με συνέπεια σούπερ συνοδηγού. Δεν μιλούσαμε πολύ μα νιώθαμε πολύ κοντά η μια στην άλλη. Που και που έλεγα καμιά ιστορία που ερχόταν και η Κατερίνα σχολίαζε πράγματα που βλέπαμε. Όχι δεν είπαμε τα εσώψυχά μας. Αυτό το έκανε η κάθε μια μόνη της με τις φίλες της. Εγώ με τις φίλες μου, Ρούλα και Έλενα καθ’ οδόν σε Περαιά και Κόρινθο, όταν τα παιδιά κοιμόταν και η Κατερίνα στις δικές της μέσω viber από το κινητό της. Μοιραζόμασταν όμως το ταξίδι, το φαγητό μας, τις διαφορετικές ερμηνείες των τοπίων που διασχίζαμε. Μιλούσαμε με ενθουσιασμό για την καταιγίδα που βλέπαμε στο βάθος του ορίζοντα και το γλεντούσαμε όταν ορμούσαμε με το αμαξάκι μας βουρ μέσα της. Βλέπαμε τα ζώα που σχημάτιζαν τα σύννεφα. Σταματούσαμε για τσίσα στην εθνική και φύλαγε η μία τσίλιες στην άλλη. 

Όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε, με εξέπληξε, παρ’ όλο που το περίμενα, με την συνέπεια, την διάθεσή της για γνώση και την εργατικότητά της. Ακόμη την έβλεπα πως μένοντας πλάι μου σε όλη την διάρκεια της εργασίας μου, στον πάγκο συντήρησης κεραμικής, όχι πως δεν το ήξερε θεωρητικά, αλλά βίωνε τον ενθουσιασμό μου, την λατρεία μου για το αντικείμενο εργασίας μου. Το εκλάμβανε από την λάμψη των ματιών μου, από το γεγονός πως όσες ώρες και αν περνούσαν, ήμουν χαρούμενη σκυμμένη πάνω στα λατρεμένα προϊστορικά κεραμικά, καμία σκέψη δεν με αποσπούσε από την αφοσίωση μου στην εργασία μου. Αυτό όμως το έβλεπε και τριγύρω της, στους συναδέλφους μου, που είμαστε όλοι μας τρελαμένοι και λατρεύουμε την δουλειά μας. Ακόμη έβλεπε την δύναμη της ομάδας, τον σεβασμό και την αλληλεπίδραση του επιστημονικού έργου πολλών ειδικοτήτων, εργασία με έντονους ρυθμούς μα και χαμόγελα. Επειδή όλα αυτά δεν είναι καθόλου δεδομένα σε εργασιακά περιβάλλοντα της χώρας μας, στον χώρο της αρχαιολογίας, μάλλον φαντάζουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, το παιδί κατάλαβε ακριβώς πως νιώθω. Γιατί πολλές φορές με άκουγε να εξαγριώνομαι με συντηρητές που έχω δει να ξεφυσάνε από βαρεμάρα και να περιμένουν πως και πώς να τελειώσει η βάρδιά τους, ενώ στο ενδιάμεσο πίνουν καφέδες, πάνε βόλτες, κουτσομπολεύουν, έχουν μεταξύ τους κόντρες και μόνο στο αντικείμενο της δουλειάς τους δεν έχουν το μυαλό τους. Με έβρισκε παράλογη και αυστηρή. Βίωσε λοιπόν ένα περιβάλλον όπου άνθρωποι λατρεύουν την δουλειά τους, δεν λογαριάζουν κούραση και κόπο, συνεργάζονται αρμονικά και διάγουν το επιστημονικό τους έργο με αξιοπρέπεια. Ένιωσα πως κατάλαβε τον θυμό μου για ότι συμβαίνει στην χώρα μας στο επίπεδο αυτό. Με κοιτούσε συχνά με το βλέμμα που έλεγε: «πόσο δίκιο είχες ρε μαμά…» Θεωρώ μεγάλο δώρο αυτό που βίωσε. Κουβεντιάζοντας ένιωσα πως κατάλαβε πόσο σημαντικό είναι να σέβεσαι την εργασία σαν έννοια. Και νιώθω ευγνωμοσύνη για την ομάδα μας που την αγκάλιασε με αγάπη. 

Μετά την δουλειά κάναμε μπάνια μαζί, αποκτήσαμε αγαπημένα μέρη για βουτιές, φαγητό και βόλτες. Μοιραστήκαμε το ίδιο δωμάτιο, φόρεσε ωτοασπίδες για να μην με ακούει να ροχαλίζω και γελούσε με τα καλλυντικά μου και φυσικά τα ρούχα μου. Τα βράδια με τους φίλους μου από την δουλειά, με είδε να γελάω ανέμελη με χαζά αστεία, να βρίζω, να χαλαρώνω με ένα τσιπουράκι, να καπνίζω και την έβλεπα που με κοιτούσε παράξενα ευτυχισμένη. Ένιωθα πως με ένιωθε, ίσως για πρώτη φορά. Πως γνώρισε μια πτυχή της μαμάς της που δεν θα μπορούσε να γνωρίσει με άλλο τρόπο. 

Δεν είναι υπερβολή αν πω, αλήθεια σας λέω, πως είδα πρώτη φορά τη κόρη μου να γελάει από την ψυχή της. Πρώτη φορά την είδα να με κοιτάζει και να με καταλαβαίνει. Πολλές φορές κάθε μέρα. Την ένιωθα να νιώθει σαν να ξαλάφρωνε. Γιατί ας πούμε είδε πως η μαμά της, που δουλεύει πολύ, αυτή η κουρασμένη γυναίκα, που όλο έχει άγχος με τους λογαριασμούς, που κάνει σαν τρελή για να βρει χρόνο να ζωγραφίσει και να γράψει το τρελό της βιβλίο, που έγινε ξανά φοιτήτρια και τρέχει στην Σχολή Καλών Τεχνών μες την χαρά της τα πρωινά, που βρίζει όσο κάνει οικιακά που τα σιχαίνεται, που θέλει να μαγειρέψει καταπληκτικά φαγητά αλλά πολλές είναι οι φορές που δεν προλαβαίνει, που λατρεύει να γελάει τρανταχτά αλλά δεν έχει χρόνο να συναντήσει τις φίλες τις για τεράστια χρονικά διαστήματα, που βγαίνει από τα ρούχα της με τους όσους καταλαμβάνουν εργασιακές θέσεις που δεν τους αξίζουν, η γυναίκα αυτή, έχει σοβαρούς λόγους που είναι έτσι. Ή απλά είναι έτσι. Και δεν χρειάζεται να της πως τα εσώψυχά μου. Νιώθω πια πως τα ξέρει όλα. 

Νιώθω πολύ περήφανη για την κόρη μου, και βλέπω πως και αυτή, είναι περήφανη για μένα. Όχι γιατί ήμαστε καταπληκτικές, μα γιατί είμαστε ακριβώς αυτές που είμαστε. Οι αληθινοί μας εαυτοί. Και δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω, γιατί είναι αλήθεια. 

Τόλμησε κι εσύ ένα ταξίδι με το παιδί σου που είναι στην εφηβεία.

Διαμαντένιο δώρο είναι.

 

Photo by Andrew Robles on Unsplash 

 

 

 

ΠΑΙΧΝΙΔΙ: Το παιχνίδι των συναισθημάτων

syn1

Γράφει η Εύα Κούτρα

Συναισθήματα, πωπω!, κάτι γνώριμο σε όλους μας ή τελικά κάτι δύσκολο να το αντιμετωπίσεις, να το εξηγήσεις, να το έχεις ξεκάθαρο στο μυαλό σου; Άκουσα προχθές την κόρη μου να μιλάει για τα συναισθήματα κι όταν την ρώτησαν για ένα από αυτά, δεν κατάφερε να δώσει μία συγκεκριμένη απάντηση. Και κατάλαβα ότι πολλές φορές κι εμείς ακόμη, ως ενήλικες, δεν είμαστε σε θέση να περιγράψουμε απλά ένα συναίσθημα, ώστε να μπορέσουμε να αντιδράσουμε αναλόγως.

Μεγάλο θέμα. Σκέφτηκα λοιπόν ένα ωραίο παιχνίδι με τα συναισθήματα συνδυάζοντας αυτά που έχω διαβάσει, με διάφορες ιδέες από το Ίντερνετ. Θα σας παρουσιάσω μία κατασκευή – παιχνίδι που μπορείτε να φτιάξετε μαζί με τα παιδιά σας και στη συνέχεια να παίξετε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Υλικά: χαρτόνι, ψαλίδι, κόλλα κι ότι άλλο θέλετε να συνδυάσετε.

syna1

Η ιδέα είναι η εξής: Ετοιμάζουμε το πρόσωπο (μπορείτε να χρησιμοποιήσετε χαρτόνι σε χρώμα παλ, να έρχεται κοντά στο ανθρώπινο δέρμα, εγώ δεν είχα κι έβαλα άσπρο), 6 διαφορετικά ζεύγη ματιών, 6 διαφορετικά στόματα και 6 λαιμούς, όπου θα γραφούν τα συναισθήματα.

syn2

Μπορείτε, αν έχετε την δυνατότητα, να πλαστικοποιήσετε όλες τις κάρτες, για να μην χαλάνε. Αν βάλετε κι ένα ασπροπίνακα / που κάνει και για μαγνητάκια, έναν ειδικό μαρκαδόρο για τον πίνακα, ώστε να ζωγραφίζουν τα παιδιά και μαλλιά, αυτιά, μύτη, δάκρυα κι ότι άλλο φανταστούν.

syn1

Κι ένα σακουλάκι διατήρησης τροφίμων, για να τα έχετε όλα εκεί μέσα, σαν κασετίνα.

syn4

syn5

Ερωτήσεις που μπορείτε να κάνετε: Φτιάξε μου ένα θυμωμένο πρόσωπο. Γιατί θύμωσε; Τι τον/την έκανε να θυμώσει; Τι μπορεί να κάνει γι’ αυτό; Θα μπορούσαν να ταιριάξουν κι άλλα μάτια εδώ; Έχεις νιώσει ποτέ έτσι; Τι συνέβη; Και πώς μπορείς να καταλάβεις, πότε νιώθει έτσι ένα άλλο παιδάκι;

Χαρά: Τι σε κάνει να νιώθεις χαρούμενος/ χαρούμενη; Πώς είναι τα μάτια σου στην χαρά; Τι ήχο κάνουμε;

Ή μπορεί να γίνει κι αντίστροφα: βάζουμε τα μάτια και το παιδί πρέπει να ταιριάξει το στόμα.

Ή παίζουμε το παιχνίδι των αντίθετων συναισθημάτων και πρέπει να κάνουμε ζεύγη.

Ή έχουμε μαζί κι έναν καθρέφτη και κάνουμε μορφασμούς του εκάστοτε συναισθήματος.

Ή και με μουσική: βάζουμε στα παιδιά να ακούσουν για 5 λεπτά ένα τραγούδι (ποπ, ποπ, κλασσική, μέταλ κ.α.) κι συγχρόνως αυτά πρέπει να σχηματίσουν το πρόσωπο με το συναίσθημα  που ένιωσαν. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να διαπιστώσουμε ποιο είδος μουσικής στρεσάρει, ποιο ηρεμεί, ποιο αρέσει σε κάθε παιδί.

Γενικά μπορείτε να κάνετε ότι συνδυασμό θέλετε.

Τα συναισθήματα που συγκέντρωσα είναι τα εξής: γκρίνια, λύπη, κούραση, ντροπή, απογοήτευση, θυμός, ζάλη, αδιαφορία, τρόμος/φόβος, βαρεμάρα, άγχος, μοναξιά, ζήλεια, χαρά, αγάπη, ηρεμία, έκπληξη, συμπόνοια, περηφάνια. Το παιχνίδι παίζεται από την νηπιακή ηλικία έως και την πρώτη με δευτέρα δημοτικού. Εγώ το εφάρμοσα και σε μεγαλύτερες ηλικίες εξασκώντας συγχρόνων το αντίστοιχο λεξιλόγιο στην εκμάθηση της Γερμανικής Γλώσσας.

Η κόρη μου το αγάπησε και θέλει να το παίρνουμε μαζί μας στις βόλτες μας, για να έχει μία δραστηριότητα να κάνει και μου λέει συγχρόνως τι αισθάνεται, κάτι που πιο πριν δεν ήταν τόσο εύκολο γι’ αυτήν.

Λίγα Λόγια για την Εύα Κούτρα

Η Εύα Κούτρα είναι εκπαιδευτικός, συγκεκριμένα καθηγήτρια της Γερμανικής Γλώσσας, και μαμά της πεντάχρονης Ηλέκτρας. Αγαπάει πολύ τα παιδιά και παρατηρεί συνεχώς την ανάπτυξή τους, νοητική και συναισθηματική.

Το φαγητό μπορεί να είναι και παιχνίδι;

HEHEFAGITO

Γράφει η Φιλιώ Κατσαρού, Οργανώτρια και συντονίστρια ομάδων messy play του Hehe Art, Play & Therapy ΚοινΣΕπ

Το αισθητηριακό παιχνίδι, αποδεδειγμένα πλέον από πολλές έρευνες,  δεν είναι απλώς ωφέλιμο για την ανάπτυξη των παιδιών, είναι απαραίτητο!  Εάν τα παιδιά αφεθούν ελεύθερα σε ένα περιβάλλον αποδοχής και ασφάλειας, με τα κατάλληλα ερεθίσματα γύρω τους, θα επιδιώξουν να παίξουν με όλες τις αισθήσεις τους, θα θελήσουν να μυρίσουν, να αγγίξουν με τα χέρια, με τα πόδια, με τη μύτη και συχνά με όλο τους το σώμα, να γευτούν και να πειραματιστούν πετώντας, ζουλώντας, ανακατεύοντας,  και όχι μόνο!

Ένα ερώτημα που συχνά προκύπτει γύρω από το messy play είναι κατά πόσο είναι αποδεκτό να επιτρέπουμε στα παιδιά να παίζουν με το φαγητό τους  ή και με άλλα βρώσιμα υλικά όπως αλεύρια, όσπρια και δημητριακά!

Ένα συχνό  επιχείρημα των ατόμων που πιστεύουν ότι το φαγητό δε θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως παιχνίδι, είναι πως τα παιδιά χρειάζεται να διδαχθούν από εμάς  τη σωστή του χρήση, καθώς  και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να τρώνε.

Ξέρουμε πια πως τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως με δυο τρόπους, με τη μίμηση και με το παιχνίδι. Το παιδί που παρατηρεί εμάς να τρώμε με το κουτάλι τις φακές ή να πιάνουμε με το πιρούνι τη σαλάτα θα θελήσει από νωρίς να μας μιμηθεί. Αυτή η προσπάθεια όμως, εάν δεν επέμβουμε, θα περάσει μέσα από τη διαδικασία του παιχνιδιού!  Όταν η τροφή δημιουργεί εμπειρία που αφορά όλες τις αισθήσεις, την όσφρηση, την όραση, τη γεύση, την αφή, αλλά ακόμα και την ακοή, μέσα από το θρυμμάτισμα  για παράδειγμα των δημητριακών, τότε το παιδί αποκτά μια ολοκληρωμένη εικόνα γι’ αυτό που έχει μπροστά του. Οι διαφορετικές υφές που συχνά δυσκολεύουν κάποια παιδιά, γίνονται πολύ πιο προσιτές  μέσα από το παιχνίδι. Έχει παρατηρηθεί πολλές φορές παιδιά που αρνούνται να τραφούν με κάτι συγκεκριμένο, να επιλέγουν τελικά να το φάνε αφού τους έχει δοθεί πρώτα η ευκαιρία να πειραματιστούν ελεύθερα με αυτό. Το παιδί που του προσφέρουμε το παντζάρι εμείς και αρνείται να το φάει, αν μπορέσει να το ακουμπήσει με τα χέρια του, να δει το χρώμα που αφήνει, να το κάνει κομματάκια, ακόμα και να το πετάξει κάτω, νιώθει πολύ πιο άνετα να το φέρει στο στόμα του και να το δοκιμάσει, γιατί του είναι πια οικείο  με ένα τρόπο ευχάριστο, όπως συμβαίνει πάντα με το παιχνίδι!

Είναι σημαντικό η εμπειρία της θρέψης να είναι θετική και ευχάριστη, ώστε  το παιδί να αγαπήσει το φαγητό,  όπως είναι εξίσου σημαντικό το να μπορέσει να έρθει σε επαφή με την πραγματική ανάγκη του σώματος του για τροφή. Να γνωρίζει το ίδιο και να ορίζει το πότε πεινάει, το πόσο χρειάζεται να φάει, ακόμα και τι είδους τροφές έχει περισσότερη ανάγκη ο οργανισμός του τη δεδομένη στιγμή ή περίοδο. Για να το πετύχουμε αυτό, είναι σημαντικό να βγούμε από το ρόλο του δασκάλου που γνωρίζει καλύτερα από το ίδιο το παιδί τι χρειάζεται και τι όχι, και να εμπιστευτούμε τόσο το ένστικτο του, όσο και τον τρόπο που του έχει δώσει η φύση να αλληλεπιδρά με κάθε υλικό ή κατάσταση.

Από τη στιγμή που το παιδί έχει γνωρίσει, έχει εξοικειωθεί  και έχει αγαπήσει  την τροφή του, μπορούμε να νιώθουμε σίγουροι πως μεγαλώνοντας θα τη σεβαστεί με τον τρόπο που το εννοούμε εμείς οι ενήλικοι, λαμβάνοντας υπόψη του τότε πολλές  επιπρόσθετες  παραμέτρους πέρα από τη δική του περιέργεια ή ευχαρίστηση. Είναι σημαντικό να έχουμε προσδοκίες από τα παιδιά σύμφωνα με τα αναπτυξιακά  τους στάδια και τις ανάγκες της κάθε ηλικίας. Στις μικρές ηλικίες το παιδί έχει ανάγκη να γνωρίσει τον εαυτό του και το περιβάλλον του. Τα πιο σύνθετα θέματα θα έρθουν αργότερα, όταν θα είναι η ώρα τους και θα μπορεί να τα επεξεργαστεί. Έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν εμείς επιλέξουμε να τα καθοδηγήσουμε από την αρχή της ζωής τους με έναν πιο «ενήλικο» τρόπο γύρω από τέτοια ζητήματα, το παιδί δε θα μπορέσει να καταλάβει τίποτα παρά μόνο ότι αυτό που το ένστικτό του το σπρώχνει να κάνει δεν είναι αποδεκτό από τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του και ίσως να επιλέξει να παραιτηθεί του πρώτου προκειμένου να διατηρήσει την αποδοχή και την ασφάλεια που έχει περισσότερο ανάγκη.

Ίσως μας είναι πιο εύκολο να αποδεχτούμε τα παραπάνω αν κάνουμε τον παραλληλισμό του φυσικού περιβάλλοντος με την τροφή.  Όπως το παιδί που έχει έρθει σε επαφή με τη φύση, τα δέντρα, τα λουλούδια, το χώμα, την άμμο, το νερό και έχει παίξει ανέμελα με όλα αυτά και μέσα σε όλα αυτά, είναι ο μελλοντικός ενήλικας ο οποίος θα φροντίσει να προστατέψει το περιβάλλον, έτσι και το παιδί που έχει παίξει με το φαγητό του και άλλα βρώσιμα υλικά, θα το σέβεται και θα το εκτιμά.

Ένα άλλο επιχείρημα, το οποίο έχει απασχολήσει και εμάς,  αφορά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή στον πλανήτη υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι υποσιτίζονται ή και πεθαίνουν δυστυχώς από την πείνα, ενώ κάποιοι άλλοι προσφέρουν ή επιτρέπουν στα παιδιά να «σπαταλούν» την τροφή παίζοντας!  Η αλήθεια είναι πως το θέμα αυτό  χρειάζεται  να μας αφορά όλους, αλλά είναι αλήθεια επίσης πως η λύση δε θα δοθεί σταματώντας  τα παιδιά από το παιχνίδι τους.  Το πρόβλημα έχει να κάνει με πολιτική βούληση και οικονομικά μεγέθη και όχι με την τροφή αυτή καθ’ αυτή! Οι άνθρωποι που δεν έχουν πρόσβαση στην τροφή δεν είναι επειδή δεν υπάρχει αρκετή για όλους, αλλά επειδή δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να την αγοράσουν.

Σκεπτόμενοι  με οικονομικούς όρους, είναι εύκολο να συμπεράνουμε πως είναι πολύ πιο φτηνό για μια οικογένεια ή για ένα σχολείο, να προσφέρει  μια μικρή ποσότητα ρυζιού για παιχνίδι, το οποίο θα διαρκέσει πολύ ώρα, μπορεί να επαναληφθεί αποθηκεύοντας τα υλικά, και έχει αποδεδειγμένα αναπτυξιακά οφέλη  από το να αγοράσει εξειδικευμένα παιχνίδια με αμφιλεγόμενες συχνά επιπτώσεις στην ανάπτυξη του παιδιού και με μεγάλη πιθανότητα το παιδί να το βαρεθεί σύντομα. Ένα κουπάκι ρύζι το οποίο έχει αναποδογυριστεί και έχει χυθεί στο πάτωμα έχει δώσει πάρα πολλές πληροφορίες στο παιδί ως προς την ικανότητά του να κρατάει και να αφήνει κάτι, την βιωματική προσέγγιση του φαινομένου της βαρύτητας, τη διασπορά προς διάφορες κατευθύνσεις της αρχικά μαζεμένης και σχεδόν ενοποιημένης ύλης, του ήχου που παράγεται και πόσα ακόμα. Όταν το ίδιο παιδί στη συνέχεια πιάσει τον κόκκο ρυζιού και τον τοποθετήσει πάλι στο κουπάκι ή κάπου αλλού, έχει εξασκήσει τη λεπτή του κινητικότητα, την εστίαση της όρασης και το συντονισμό της κίνησης. Αναλογιζόμενοι όλα αυτά, δεν είναι άδικο να πούμε ότι απλά «σπαταλάμε την τροφή»; Η τροφή χρησιμοποιείται με διαφορετικό τρόπο, που όπως φαίνεται από το παραπάνω παράδειγμα, έχει πολύ παραγωγικά αποτελέσματα.

Πέρα από το οικονομικό βέβαια εγείρεται και το ηθικό ζήτημα. Έστω κι αν είναι θέμα χρημάτων όπως είπαμε, από τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πρόσβαση σε τροφή, τι μήνυμα παίρνει  για όλο αυτό το παιδί  που παίζει με το ρύζι ή το αλεύρι.  Σε αυτό έχουμε ήδη απαντήσει παραπάνω, ότι σε καμιά περίπτωση το παιδί δεν είναι σε θέση να καταλάβει και να επεξεργαστεί ένα τόσο σύνθετο θέμα που συχνά κι εμείς οι ενήλικοι δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Εάν επιμένουμε στο συλλογισμό αυτό πάντως, θα πρέπει να επανεξετάσουμε πολλές επιλογές μας. Το πρόβλημα της πρόσβασης σε καθαρό νερό είναι εξίσου μεγάλο αν όχι μεγαλύτερο από αυτό της πρόσβασης στην τροφή! Θα έπρεπε να μην επιτρέπουμε ούτε το παιχνίδι με το νερό που όλα τα παιδιά λατρεύουν ή ακόμα παραπέρα μήπως θα έπρεπε να σταματήσουμε να το χρησιμοποιούμε για να πλύνουμε το αυτοκίνητο μας, το μπαλκόνι μας και όλους τους υπόλοιπους ενήλικους σκοπούς;  Τα κοινωνικά ζητήματα είναι πολλά, η ένδεια, η έλλειψη στέγης, η έλλειψη χρόνου για παιχνίδι πολλών παιδιών που ζουν κάτω από τραγικές συνθήκες. Η αντιμετώπιση απέναντι σε αυτά δεν μπορεί να είναι ενοχική, γιατί δεν είναι καν αποτελεσματική. Μια μακροπρόθεσμη λύση θα ήταν να μπορέσουμε εμείς να αφουγκραστούμε τις ανάγκες των παιδιών μας, να σταθούμε δίπλα τους με ενσυναίσθηση και να τους δώσουμε τα εφόδια τόσο γνωστικά όσο και συναισθηματικά ώστε να τοποθετηθούν και τα ίδια όταν θα είναι ώριμα απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα της εποχής τους, δείχνοντας με τη σειρά τους ενσυναίσθηση σε άλλους ανθρώπους και στις καταστάσεις που αυτοί βιώνουν .

Τα μηνύματα που λαμβάνουν τα παιδιά από μας είναι κατά κύριο λόγο μη λεκτικά. Ο τρόπος ζωής μας και η στάση μας απέναντι σε καταστάσεις είναι αυτή που αποτυπώνεται μέσα τους. Οπότε μπορούμε να πούμε πως ένα μήνυμα που λαμβάνουν είναι ότι προτιμάμε να χρησιμοποιούμε φυσικά ή φιλικά υλικά, που είναι κοντά μας και που έχουν μικρό οικολογικό αποτύπωμα. Πέρα από το χαμηλότερο κόστος των βρώσιμων υλικών, αξίζει να αναλογιστούμε ότι αντίστοιχης λογικής παιχνίδια του εμπορίου περιέχουν συχνά τοξικές ουσίες, επικίνδυνες για την υγεία των παιδιών μας. Από την άλλη η επαφή με το πλαστικό που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο στη βιομηχανία παιχνιδιών, πέρα από φτωχό αισθητηριακά υλικό, ξέρουμε ότι λειτουργεί επιβαρυντικά στο περιβάλλον, από το κόστος παραγωγής και μεταφοράς του  έως το κόστος ρύπανσης όταν κάποια στιγμή βρεθεί στον κάδο απορριμμάτων.

Επιπλέον, αξίζει να κάνουμε και μια μικρή ιστορική διαδρομή. Η τροφή δεν είναι σίγουρα μόνο για να την τρώμε και δεν ήταν ποτέ! Από τα αρχαία χρόνια ξέρουμε ότι χρησιμοποιούνταν τροφές για τη δημιουργία χρωμάτων ώστε αυτά να χρησιμοποιηθούν για καλλιτεχνικούς και όχι μόνο σκοπούς.  Πολλές φορές επιστήμονες έχουν στηριχθεί σε ιδιότητες τροφίμων ή και στα ίδια τα τρόφιμα για να παράγουν άλλα προϊόντα πολύ χρήσιμα στην κοινωνία μας. Αν θα μας φαινόταν τρελό να απαγορέψουμε σε έναν επιστήμονα να ερευνήσει την τροφή, θα πρέπει να μας φαίνεται το ίδιο τρελό να το κάνουμε σε ένα παιδί, γιατί τα παιδιά κάνουν την ίδια δουλειά με τον επιστήμονα, ερευνούν! Όπως κάνουν και την ίδια δουλειά με τον καλλιτέχνη, εκφράζουν και εκφράζονται!

Τελειώνοντας, είναι χρήσιμο να διευκρινιστεί πως δεν προτείνουμε κάποια αλόγιστη χρήση της τροφής και σίγουρα κάθε οικογένεια γνωρίζει τα δικά της όρια. Αυτό που πιστεύουμε είναι ότι εμείς ως ενήλικες έχουμε τη δυνατότητα να αφουγκραστούμε τις αναπτυξιακές ανάγκες των παιδιών και να προσφέρουμε σε αυτά ερεθίσματα που έχουμε αποφασίσει ότι είναι κατάλληλα ή με τον κατάλληλο τρόπο.

Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να αποθηκεύουμε σε κάποιο σκεύος τα όσπρια ή το ρύζι με το οποίο παίζουμε και έτσι να το χρησιμοποιούμε πολλές φορές. Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε πλαστελίνες  με αλεύρι και αλάτι και να της διατηρήσουμε για αρκετό διάστημα στο ψυγείο, όντως σίγουροι για την ποιότητά τους. Την ώρα του φαγητού ειδικά στα πολύ μικρά παιδιά μπορούμε να προσφέρουμε μικρές ποσότητες, ώστε να μπορούν να παίζουν ελεύθερα ενώ τρώνε παράλληλα χωρίς να αισθανόμαστε ότι καταπατούμε δικά μας όρια. Τρόποι υπάρχουν πολλοί ώστε να είμαστε όλοι άνετα μέσα σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσουμε τόσο την ανάγκη των παιδιών, όσο και να μπορέσουμε να δούμε μέσα από τα μάτια τους, ώστε να μπούμε στο κόπο να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο για όλους μας.

Όσο για πιο μεγάλες δομές όπως σχολεία, εκτός από όσα αναφέραμε, υπάρχουν επιπλέον δυνατότητες. Ξέρουμε όλοι ότι  μεγάλες ποσότητες τροφίμων πετιούνται καθημερινά επειδή έχουν χαλάσει,  λήξει ή επειδή απλά περίσσεψαν. Δε θα ήταν δύσκολο να δημιουργηθεί μια συνεργασία ώστε τέτοιου είδους τροφές όχι τόσο κατάλληλες για τη διατροφή μας, να παραχωρούνται για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Άλλωστε υπάρχει κάτι συγκρίσιμο στην αίσθηση του να βουτάς το χέρι σου σε μια λεκάνη γεμάτη αλεύρι ή να αφήνεις κόκκους ρυζιού να τρέχουν ανάμεσα από τα δάχτυλα σου; Αν δεν μπορείτε να απαντήσετε αμέσως ίσως μια δοκιμή να σας πείσει!

Hehe Art, Play & Therapy ΚοινΣΕπ

Κώστα Βάρναλη 54, Πυλαία

2310 911941 – 6946333489

Σχολές Γονέων: η επιστροφή των μεγάλων στα θρανία!

sholes goneon1

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι γονείς περισσότερο από ποτέ αναζητούν την ιδανική πρώτη σχολική φωλιά για τα παιδιά τους. Τους κατακλύζει η αγωνία και τα ερωτηματικά. Επιθυμούν να τους προσφέρουν ότι καλύτερο μπορούν και αποζητούν ένα ασφαλές περιβάλλον για αυτά αλλά και για τους ίδιους.

Η εκπαίδευση όμως δε σταματάει στο σχολείο και είναι μια διαρκής διαδικασία που οφείλουμε να παρέχουμε και εμείς στον εαυτό μας ως ενήλικες. Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά να διοργανώνονται Σχολές Γονέων από Εκπαιδευτικούς Οργανισμούς ή Κρατικούς Φορείς. Αλήθεια, ξέρετε τι είναι οι Σχολές Γονέων και πως μπορούν να μας βοηθήσουν να μπούμε πιο ομαλά στο νέο μας ρόλο ως γονείς; Είναι αλήθεια πως μπορούμε να συμμετέχουμε σε αυτές και να αποκτήσουμε νέα εφόδια ή μήπως τα ξέρουμε όλα;

Οι Διευθυντές – Υπεύθυνοι Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων πέντε σχολείων της Θεσσαλονίκης μας δίνουν τις δικές τους απαντήσεις.

Reggio Thessaloniki

reggiothessaloniki2 sxoles goneon

Κατερίνα Νενέρογλου- Πεταλωτή, Διευθύντρια του Reggio Thessaloniki

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους; Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Όταν το σχολείο και οι γονείς συνεργάζονται αρμονικά, τότε τα παιδιά νιώθουν ασφαλή, καθώς οι δυο κόσμοι τους ενώνονται.  Στο Reggio  Θεσσαλονίκη η “Σχολή Γονέων” διατυπώνεται ως  “Ομιλία-συζήτηση”.  Ο χαρακτήρας αυτής της συνάντησης των γονέων με ειδικούς αλλά και τους παιδαγωγούς του σχολείου αφορά το πως προσεγγίζουμε εμείς τον ψυχικό και μαθησιακό κόσμο των παιδιών τους. Η μορφή που διεξάγονται οι ομιλίες-συζητήσεις είναι διαδραστική και όχι υπο την μορφή “θρανίων”, δηλαδή μιας παθητικής συμμετοχής. Οι γονείς του σχολείου μας με την παρουσία τους στις ομιλίες-συζητήσεις, πλαισιόνουν την επιθυμία τους  να βρεθούν κι εκείνοι στον χώρο του σχολείου με σαφή διάθεση συνεργασίας . Ο διάλογος στην εκπαίδευση αποτελεί μια μορφή συνεργασίας που περιλαμβάνει πλήρη ανταλλαγή των γνώσεων, των εμπειριών αλλά και των δεξιοτήτων του παιδιού μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών με σκοπό την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Στο σχολείο μας- σύμφωνα με την προσέγγιση του Reggio Emilia- ο διάλογος αυτός μετουσιώνεται και μέσα από το  Documentation είτε τα Documentation panel. Μέσα δηλαδή από την καθημερινή καταγραφή δεδομένων από τους παιδαγωγούς (των ιδεών, της ανακάλυψης μιας νέας γνώσης, των διαλόγων, εικόνων,  κ.α.) τα οποία προκύπτουν από τα παιδιά κι έπειτα τα λαμβάνουν οι γονείς σε μια δομημένη μορφή. Η επικοινωνία αυτή αποτελεί το υπόβαθρο και το έρεισμα των κοινών στόχων και της αμφίδρομης σχέσης ανάμεσα στο σχολείο και την οικογένεια προς όφελος του παιδιού. Η συνεργασία αυτή δεν είναι μια ανάγκη που προέκυψε, μα αναγκαιότητα του παιδαγωγικού μας έργου.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Οι συναντήσεις γονέων και εκπαιδευτικών δημιουργούν το σκηνικό για συνεχή διάλογο και δράση. Για τη συνεργασία αυτή, βασικός παράγοντας είναι η προσπάθεια με κάθε τρόπο και από τις δυο πλευρές. Πρόκειται για αμφίδρομες σχέσεις εμπιστοσύνης και σεβασμού. Στις “Ομιλίες- Συζητήσεις” που πραγματοποιούνται στο χώρο του σχολείου μας είναι απαραίτητο να κατανοήσουν οι γονείς την παιδαγωγική προσέγγιση που ακολουθείται, αλλά κατά βάση τι μπορούν να κάνουν οι ίδιοι στο σπίτι και πως να το πετύχουν. Ο βασικός γνώμονας της επιτυχίας αυτής είναι οι γονείς να είναι ενήμεροι για τους γενικούς και ειδικούς στόχους της φιλοσοφίας μας. Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς επιδιώκουμε να καλύψουμε θέματα τα οποία ενδιαφέρουν και προκύπτουν κάθε φορά από τις συζητήσεις με τους γονείς.

Η επαφή των γονέων με το σχολείο και τη μαθησιακή διαδικασία, δεν περιορίζεται μόνο στις συναντήσεις μας σε δευτερεύον χρόνο από την βασική λειτουργία του σχολείου. Κάθε Πέμπτη στο σχολείο μας πραγματοποιείται η  “ανοιχτή μέρα γονέων”, όπου η οικογένεια του κάθε παιδιού (ενός παιδιού κάθε βδομάδα) επισκέπτεται το σχολείο μας και εμπλέκεται στη μαθησιακή διαδικασία.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Όμοια με το θεωρητικό πλαίσιο της προσέγγισης της ιταλικής πόλης του Reggio Emilia, αναγνωρίζουμε το παιδί ως φορέα δικαιωμάτων και θεμελιωτή των εμπειριών και της ταυτότητάς του.Πιστεύουμε στο ικανό παιδί, το οποίο πρωταγωνιστεί στην ίδια του την μάθηση. Δομεί τη γνώση επικοινωνώντας με τους δικούς του μοναδικούς τρόπους αναπτύσσοντας όλες τις πιθανές του “γλώσσες”, εκφραστικές, επικοινωνιακές, συμβολικές, γνωστικές, ηθικές, λογικές και μεταφορικές. Η μάθηση επιτυγχάνεται μέσα από το συγκερασμό διαφόρων παιδαγωγικών προσεγγίσεων. Η συνεργασία μεταξύ παιδαγωγών από διαφορετικές εκπαιδευτικές αφετηρίες, προσεγγίζει αντικειμενικά και ολοκληρωμένα το φαινόμενο της μάθησης. Το εκπαιδευτικό σύστημα του Reggio Emilia, αντιπροσωπεύει μια καινοτόμα παιδαγωγική προσέγγιση προσχολικής ηλικίας. Ιδρυτής αυτής της φιλοσοφίας είναι ο Loris Malaguzzi, ο οποίος κατόρθωσε να οργανώσει ένα “δημοκρατικό” σχολείο υποστηρίζοντας την ελευθερία και αυτονομία του παιδιού, αλλά και θέτοντας τον δάσκαλο σε ρόλο συνεργάτη. Η προσέγγιση αυτή προσφέρει εναλλακτικούς τρόπους παιδαγωγικής, φιλοσοφίας και μεθοδολογίας που στοχεύουν σε ένα “παιδοκεντρικό” σύστημα εκπαίδευσης.

Τα βασικά χαρακτηριστικά είναι:

  1. η δημοκρατική εκπαίδευση
  2. οι εκατό τρόποι έκφρασης των παιδιών
  3. τα παιδιά αποτελούν το επίκεντρο ενδιαφέροντος και ρυθμίζουν τη μαθησιακή διαδικασία
  4. το ενδιαφέρον και η συμμετοχή των γονέων στις δραστηριότητες
  5. ο ενθαρρυντικός ρόλος του δασκάλου
  6. το περιβάλλον ως “τρίτος δάσκαλος”
  7. ο δάσκαλος εικαστικών και τα “atelier”

Το σχολείο και η οικογένεια αποτελούν δυο θεσμούς οι οποίοι ασκούν μεγάλη επίδραση στην ψυχοπαιδαγωγική ανάπτυξη του παιδιού. Η μάθηση του παιδιού δεν βάζει τα όρια της στο χώρο του σχολείου αλλά συνεχίζεται και στο σπίτι.  Η ενεργή συμμετοχή των γονέων στη μαθησιακή διαδικασία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δικής μας φιλοσοφίας.

Περισσότερα για τις Σχολές Γονέων στο Reggio Thessaloniki

Λίγα Λόγια για την Κατερίνα Νενέρογλου – Πεταλωτή

Η Νενέρογλου-Πεταλωτή Κατερίνα σπούδασε στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Α.Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της φοίτησε στο Κatholieke Hogeschool Zuid-West-Vlaaderen, του Βελγίου, καθώς επίσης έκανε την πρακτική της άσκηση στο “Il Pratone ex I.P.P.A.I.” Genova, της Ιταλίας. Είναι Μοντεσσοριανή παιδαγωγός του NAMC, καθώς επίσης ασχολήθηκε με τις εκπαιδευτικές προσεγγίσεις των ευρωπαϊκών χωρών, συμμετέχοντας στα πλαίσια της εκπαίδευσης της σε Μοντεσσοριανά σχολεία (Ιταλία) και σχολεία Φρενέ (Βέλγιο). Παράλληλα συμμετείχε στο study group “Dialogues on Education” του Reggio Emilia, ενώ έχει παρουσιάσει σε Διεθνές Συνέδριο εμπειρίες από το Ιταλικό εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι απόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος, Μ.Α. Ιnterior Design / Childcare Design στο University of Central Lancashire, ενώ πραγματοποιεί τις σπουδές της στον Ελληνικό Πολιτισμό του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Επιπροσθέτως, έχει εξειδικευτεί στην Ειδική Αγωγή και στις Μαθησιακές Δυσκολίες – Δυσλεξία ΕΚΠΑ, καθώς εργάστηκε με παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην προσχολική ηλικία μέσω της παιχνιδοθεραπείας και της εικαστικής ψυχοθεραπείας.

 Ο Μικρός Μαέστρος

mikros maestros sxoles goneon

Χρύσα Γκαβανίδου, Νηπιαγωγός και Προϊσταμένη – Διευθύντρια στον Μικρό Μαέστρο

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους;Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Το προσωπικό βίωμα είναι η μόνη εκπαίδευση που έχουν οι νέοι άνθρωποι, όταν γίνονται γονείς. Είναι αυτή, που τους έχουν χαρίσει μέσα από τον τρόπο που τους μεγάλωσαν οι δικοί τους γονείς. Όμως, για την προαγωγή της ψυχικής και της σωματικής υγείας του παιδιού και τη διαμόρφωση σωστής προσωπικότητας, χρειάζονται περισσότερα εφόδια από εκείνα που προσφέρει η αγάπη και το ένστικτό τους. Ειδικότερα, χρειάζονται γνώσεις, δεξιότητες, συνεχή ενημέρωση, διαρκή προβληματισμό και αναζήτηση. Για τους παραπάνω λόγους οι γονείς είναι περισσότερο από πρόθυμοι να συμμετέχουν στις Σχολές Γονέων.

Για τον λόγο αυτό ωθηθήκαμε στη δημιουργία της «Σχολής Γονέων στο Μικρό Μαέστρο», η οποία αποτελείται από ομοιογενείς ομάδες με συγκεκριμένο αριθμό ατόμων και με ερέθισμα τη σχετική θεματολογία έχει στόχο να οδηγήσει τους γονείς στην αυτοσυνειδησία, στη γνωριμία με τον εαυτό τους, στην αυτό-αποδοχή, στην αποδοχή των άλλων, των παιδιών τους και στη διαμόρφωση μιας σαφούς γονικής ταυτότητας.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Οι Σχολές Γονέων φιλοδοξούν να καθοδηγήσουν τους γονείς, με βοήθεια από τους εξέχοντες επιστήμονές μας με τους οποίους συνεργαζόμαστε, σε θέματα που σχετίζονται με τον θεσμό της οικογένειας και την προστασία της ψυχικής υγείας των ανήλικων, καθώς και των ενήλικων ατόμων που την απαρτίζουν.  Όπως ειπώθηκε και παραπάνω προσπαθούμε να κάνουμε μερικά βήματα παραπάνω από το προσωπικό βίωμα του καθενός, μέσα από την επιστημονική προσέγγιση – όπως μας την παρουσιάζουν οι συνεργάτες μας – αλλά πάντα από καθημερινά παραδείγματα ή και προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην  καθημερινότητά μας.

Κάθε χρόνο φροντίζουμε να διοργανώνουμε τις Σχολές Γονέων, οι οποίες είναι ανοιχτές ομάδες, δηλαδή απευθύνονται σε όποιον επιθυμεί να τις παρακολουθήσει. Η θεματολογία έχει συνεχόμενη ροή, αλλά είναι έτσι δομημένη ώστε να μπορεί να παρακολουθηθεί από τον ενδιαφερόμενο μία και μόνο θεματική μίας ημερήσιας παρουσίασης. Αυτό διευκολύνει πολύ τους γονείς που πιθανόν αντιμετωπίζουν τη σκληρή καθημερινότητα και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου και δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ολόκληρο κύκλο παρουσιάσεων αλλά μπορούν να συμμετέχουν σε μία και μόνο συνάντηση – παρουσίαση.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Η φιλοσοφία του σχολείου μας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι να παρέχουμε στα παιδιά μας πολλές και ποιοτικές εμπειρίες ώστε να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους με αποτέλεσμα να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ορίζεται με βάση την ηλικία των παιδιών και διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να καλύψει τις ανάγκες τους και να ενισχύσει ισόπλευρα όλους τους τομείς ανάπτυξης. Με το πλούσιο εκπαιδευτικό υλικό, τους έμπειρους και καταρτισμένους παιδαγωγούς και τον τεχνολογικό εξοπλισμό που διαθέτει το σχολείο μας, προσεγγίζουμε διαθεματικά τη γνώση, πετυχαίνοντας έτσι αποτελεσματικότητα στη μάθηση, η οποία βασίζεται παράλληλα και στην ομαδική αλλά και στην εξατομικευμένη προσέγγιση.

Τέλος, γίνεται συνεχής παρακολούθηση, καταγραφή και ενημέρωση των γονέων για τη μαθησιακή εξέλιξη των παιδιών τους, οι οποίοι έχουν ενεργό ρόλο στην εκπαιδευτική διαδικασία και απαιτείται διαρκή επαγρύπνηση και ετοιμότητα από μεριά τους για να γίνονται διορθωτικές και υποστηρικτικές παρεμβάσεις. Η οικογένεια και το σχολείο έχουν κοινές αξίες στην κοινωνία και μόνο μέσω της στενής συνεργασίας αυτών θα επιτευχθεί ουσιαστική αποτελεσματικότητα.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι ο ρόλος του γονέα είναι απολύτως αναγκαία, να είναι ενεργός στην εκπαιδευτική εξέλιξη και ανάπτυξη του παιδιού. Η συστηματική ενημέρωση από την πλευρά του σχολείου μας για τα εκπαιδευτικά δρώμενα και δραστηριότητες των παιδιών προς τους γονείς, τους καθιστά συμμέτοχους και βοηθούς στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Περισσότερα για τη Σχολή Γονέων στον Μικρό Μαέστρο

Λίγα Λόγια για τη Χρύσα Γκαβανίδου

Η Χρύσα Γκαβανίδου, είναι Νηπιαγωγός και προϊσταμένη – Διευθύντρια των ιδιωτικών σχολείων προσχολικής ηλικίας «Ο Μικρός Μαέστρος» από το 2004 έως και σήμερα. Είναι υπεύθυνη του νηπιαγωγείου και έχει την γενική εποπτεία για τον σχεδιασμό, την τήρηση και αξιολόγηση όλων των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του σχολείου για όλες τις ηλικιακές βαθμίδες (βρεφική – μεταβρεφική – προνηπιακή – νηπιακή). Από τον Σεπτέμβρη του 2015 με την αδειοδότηση του σχολείου ως Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης (Κ.Δ.Απ) έχει και την ευθύνη για την οργάνωση και λειτουργία των πολλών εργαστηρίων που λειτουργούν στα 2 κτίρια του Μικρού Μαέστρου. Η προσχολική εκπαίδευση θεωρείται από την ίδια ως την πιο σημαντική διότι είναι η χρονική περίοδος που μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών.

Η Κοκκινοσκουφίτσα

kokkinoskoufitsa sxoles goneon

Ξανθούλα Καραβασίλη, Παιδαγωγός και Υπεύθυνη των Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων της Κοκκινοσκουφίτσας

 Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους; Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Σχολές γονέων είναι οι συναντήσεις που απευθύνονται σε γονείς, έχοντας ως στόχο την ενημέρωσή τους για θέματα που αφορούν τους ίδιους και τα παιδιά τους. Δημιουργήθηκαν από την ανάγκη που έχουν οι γονείς για επικοινωνία, μοίρασμα απόψεων και συζήτηση. Οι γονείς δείχνουν τον ενθουσιασμό τους όταν συμμετέχουν σε μία σχολή γονέων, ενώ κάποιοι γονείς εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους και διστάζουν να συμμετέχουν φοβούμενοι την έκθεση. Το σχολείο μας μπορεί να βοηθήσει δίνοντας τη δυνατότητα στους γονείς να συμμετέχουν ως παρατηρητές και στη συνέχεια να μοιραστούν και να επικοινωνήσουν όταν και όσο θέλουν.
Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;
Οι σχολές γονέων έχουν δώσει λύση πολλές φορές σε προβληματισμένους γονείς, καθώς μοιράζονται τις απόψεις τους και εκφράζουν τις απορίες τους έτσι ώστε δημιουργικά και αποτελεσματικά να βοηθηθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Η Κοκκινοσκουφίτσα οργανώνει κάθε μήνα ομάδες γονέων με θέματα που απασχολούν συνήθως τους γονείς.
Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;
Το σχολείο θα πρέπει να γεφυρώνει την ¨διαδρομή¨ του παιδιού από το σπίτι. Πρώτο σημείο της διαδρομής είναι η ομαλή ένταξη του παιδιού στο καινούριο περιβάλλον, σεβόμενοι τις προσωπικές ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες κάθε παιδιού. Από κει και πέρα χρειάζεται διαρκής επικοινωνία με την οικογένεια και ενημέρωση έτσι ώστε οι γονείς να αισθάνονται ενεργό κομμάτι της σχολικής κοινότητας. Όταν οι γονείς αισθάνονται ότι είναι ευπρόσδεκτοι και το σχολείο επιζητά την ενεργό παρουσία τους,  βλέπουμε το μέλλον των παιδιών μας με ελπίδα και οι γονείς αντιμετωπίζουν τις όποιες δυσκολίες δημιουργικά και αποτελεσματικά.

Λίγα Λόγια για την Ξανθούλα Καραβασίλη

H Καραβασίλη Ξανθούλα είναι παιδαγωγός και υπεύθυνη στον Παιδικό σταθμό – Νηπιαγωγείο ¨Κοκκινοσκουφίτσα¨. Εργάζεται ως παιδαγωγός είκοσι πέντε χρόνια και είναι μητέρα ενός επτάχρονου αγοριού. Όνειρό της ήταν πάντα να εργάζεται με παιδιά, γι’ αυτό συνεχίζει να προσφέρει με πολλή αγάπη στους μικρούς μαθητές αλλά και στους γονείς τους.
Παράλληλα είναι Σύμβουλος Θηλασμού της La Leche League International.

Πρότυπα Εκπαιδευτήρια

protypa sxoles goneon

Νικόλαος Πανουργιάς, Διευθυντής των Πρότυπων Εκπαιδευτηρίων

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους;Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Οι σημερινοί γονείς προβληματίζονται και αναζητούν τρόπους   για να μάθουν πώς θα ανταποκριθούν  καλύτερα στον δύσκολο και σύνθετο ρόλο τους, ο οποίος δεν μπορεί  να στηρίζεται  μόνο στηνέμφυτη γνώση, στο ένστικτο και την αγάπη.

Επιτακτική ανάγκη είναι η ενδυνάμωση του θεσμού της οικογένειας και γενικότερα  η συνεργασία με το σχολείο το οποίο στηρίζει την οικογένεια με τον θεσμό της «Σχολής Γονέων ». Η στήριξη αυτή των γονέων αποσκοπεί  στην ικανοποίηση της επιθυμίας τους  να διαπαιδαγωγήσουν αποτελεσματικά τα παιδιά τους. Η ανάγκη τους αυτή τους καθιστά πρόθυμους να καθίσουν και πάλι ..στα θρανία.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Οι «Σχολές Γονέων» ή οι «Απογευματινές συναντήσεις γονέων για τις ανάγκες και τους προβληματισμούς της σύγχρονης οικογένειας»- όπως είναι για τα Εκπαιδευτήριά μας-  προσπαθούν να βοηθήσουν τους γονείς  να βρουν λύσεις και να  αναπτύξουν μια σύγχρονη  οπτική σε θέματα καθημερινά που μας απασχολούν και μας προβληματίζουν σε σχέση με τον γνωστό – άγνωστο κόσμο των παιδιών μας.Τα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης βρίσκονται πάντα και με κάθε δυνατό τρόπο κοντά στην οικογένεια και στα παιδιά. Έτσι στο πλαίσιο της διαρκούς συνεργασίας σχολείου – οικογένειας, διοργανώνουμε για το σχολικό έτος 20015-16 για ενδέκατη  συνεχή χρονιά τις συναντήσεις αυτέςόχι μόνο για να ακούσουμε καταξιωμένους ειδικούς επιστήμονες και επαγγελματίες, αλλά και για να αφουγκραστούμε, να συζητήσουμε και να εκφράσουμε τις απορίες και τους ιδιαίτερους προβληματισμούς  μας.

Ο τίτλος των σεμιναρίων «Μεγαλώνοντας μαζί με τα παιδιά μας» δίνει το περίγραμμα και τη βάση της θεματολογίας τους.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ουσιαστική φροντίδα και μεγάλη αγάπη για το παιδί δημιουργήσαμε εδώ και 45 χρόνια, σε μια από τις ομορφότερες περιοχές της πόλης μας, τους Ελαιώνες Πυλαίας, τα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης, ένα σύγχρονο, οικογενειακό, «πράσινο» σχολείο που εξειδικεύεται στην προσχολική και την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Σε μια τοποθεσία 11 κατάφυτων στρεμμάτων παρέχουμε στα παιδιά ένα ασφαλές και πλούσιο σε ερεθίσματα περιβάλλον μέσα στο οποίο οι μικροί μαθητές μπορούν να παίζουν, να δημιουργούν, να εξερευνούν και να δομούν τη γνώση.

Από τη στιγμή της ίδρυσής του μέχρι σήμερα, το Σχολείο μας με απόλυτα παιδοκεντρική φιλοσοφία και σεβασμό στις ατομικές ικανότητες του μαθητή, οικοδομεί πολύπλευρη, ισόρροπη εκπαίδευση.Τα τμήματά μας είναι ολιγομελή, ώστε να προσφέρουμε εξατομικευμένη φροντίδα και εκπαίδευση σε κάθε μαθητή μας. Η εκπαιδευτική μας διαδικασία παρέχει στο παιδί όλα τα απαραίτητα εφόδια, ώστε, αφού πρώτα νιώσει την αγάπη και τον σεβασμό, να κοινωνικοποιηθεί και να διαμορφώσει κριτική άποψη μέσα από το ήθος, την ασφάλεια, την ομαδικότητα, την ευγενή άμιλλα και την επιβράβευση.

Η διδακτέα ύλη διαμορφώνεται για να μπορούν τα παιδιά να αφομοιώσουν τις γνώσεις και να τις κάνουν πραγματικά κτήμα τους. Το εκπαιδευτικό προσωπικό, που αποτελεί  τη μεγαλύτερη « περιουσία» του Σχολείου μας, απαρτίζεται από μόνιμους και έμπειρους παιδαγωγούς, οι οποίοι με τα κατάλληλα για τις ηλικίες αυτές διδακτικά προγράμματα, τις ποικίλες σύγχρονες παιδαγωγικές πρακτικές, τη διαρκή επιμόρφωση, το εξελιγμένο παιδαγωγικό υλικό, τις εκπαιδευτικές επισκέψεις, τη διοργάνωση εκδηλώσεων χτίζουν με βιωματικό τρόπο την πνευματική συγκρότηση, τη συναισθηματική σταθερότητα και την ομαλή κοινωνικοποίηση των μαθητών μας, συμβάλλοντας στην ολόπλευρη ανάπτυξή τους και παράλληλα, με μεράκι και αγάπη, αγκαλιάζουν ως δεύτεροι γονείς τα παιδιά της τάξης τους.

 Περισσότερα για τη Σχολή Γονέων στα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια

Λίγα Λόγια για τον Νικόλαο Πανουργιά

Ο Νικόλαος Πανουργιάς είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης. Διορίστηκε στα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια το σχολικό έτος 1986-87 και από το σχολικό έτος 1997-98 μέχρι και σήμερα έχει τη διεύθυνση του σχολείου. Όλο αυτό το διάστημα συμμετέχει συστηματικά σε διάφορα επιμορφωτικά προγράμματα που έχουν σχέση με την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, την υλοποίηση καινοτόμων πρακτικών στο δημοτικό σχολείο και τη διαχείριση εκπαιδευτικών προβλημάτων στο πλαίσιο της σχολικής μονάδας.

Το Σχολειό της φύσης

sxoleiofysis sxoles goneon

Βέτα Γεωργιάδου, Διευθύντρια Στο Σχολειό της Φύσης

Τι είναι οι Σχολές Γονέων και από ποια ανάγκη γεννήθηκε η δημιουργία τους;Πόσο πρόθυμοι είναι οι γονείς να καθίσουν πάλι στα θρανία;

Eίναι η διαδικασία του να βρεις τον εαυτό σου μέσα στο ρόλο του γονιού, η αναζήτηση μιας πιο αποτελεσματικής και πιο λειτουργικής κατάστασης σε σχέση με το παιδί και το μοίρασμα ανησυχιών με ειδικούς επιστήμονες ή άλλους γονείς. Πολλές φορές και μόνο  η ανταλλαγή πληροφοριών και εμπειριών βοηθάει πολύ.

Δημιουργήθηκαν μέσα από την ανάγκη να ανταποκριθούν οι γονείς στο ρόλο τους, που είναι ο ρόλος του δασκάλου προς τον καινούριο άνθρωπο που ήρθε στη ζωή για να μάθει, να πορευτεί με ασφάλεια και εμπιστοσύνη προς τον εαυτό του και το περιβάλλον του και να βιώνει αξίες, που θα τον βοηθήσουν να ζήσει ηθικά και πνευματικά.

Αν βρεις τον τρόπο που ταιριάζει στον καθένα, είναι πολύ πρόθυμοι να μάθουν και να πειραματιστούν. Και κυρίως αν  θυμηθούν  το παιδί που υπήρξαν.

Τι φιλοδοξούν να προσφέρουν οι Σχολές Γονέων στους συμμετέχοντες γονείς; Το Σχολείο σας διοργανώνει ανοιχτές ομάδες κατά τη διάρκεια του έτους;

Μια άλλη ματιά στη ζωή μέσα από το προσωπικό τους ψάξιμο για το ποιοι είναι και τι θέλουν οι ίδιοι. Να βρουν το νόημα στη δική τους ζωή, για να διασφαλίσουν ότι θα επιτρέψουν και στο παιδί τους να καταλάβει το δικό του, έτσι ώστε να μην το «καπελώσουν» με τα δικά τους «θέλω» και όνειρα.

Στο σχολειό μας υπάρχει τμήμα σχολής γονέων με ψυχολόγο, δραματοθεραπεία, arttherapy, αναπνοές, ομάδα παιχνιδιού, θεάτρου, Παιδείας του Βάθους, Νευρογλωσσικού προγραμματισμού.

Λίγα λόγια για το Σχολείο σας: Ποια είναι η φιλοσοφία σας σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία και ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή;

Το Σχολειό της Φύσης εκπαιδεύει τα παιδιά στη φύση, στην ανακάλυψη του εαυτού, στο μπορώ έχω επιλογές, στο μαθαίνω πώς να μαθαίνω και σε αξίες ζωής. Τα παιδιά ερευνούν και ανακαλύπτουν τη γνώση.

Ο γονιός είναι απαραίτητος στην εκπαιδευτική διαδικασία, γιατί αν ορίσουμε την Παιδεία σαν την αντίληψη για τη ζωή, που περιλαμβάνει στάσεις και συμπεριφορές, αυτός την προσφέρει Παιδεία στο παιδί του, καθώς είναι ο σημαντικός  του άνθρωπος. Ο ρόλος του μέσα στο σχολειό είναι αυτός του δασκάλου και ταυτόχρονα του μαθητή.

Περισσότερα για τις Σχολές Γονέων στο Σχολειό της Φύσης σε συνεργασία με την Ιωάννα Μπλέκα και την Κατερίνα Χλωροκώστα

Λίγα Λόγια για τη Βέτα Γεωργιάδου

Η Βέτα Γεωργιάδου  νηπιαγωγός με μετεκπαίδευση στο Διδασκαλείο του Παιδαγωγικού Νηπιαγωγών του ΑΠΘ, αφού εργάστηκε για 22 χρόνια σε νηπιαγωγεία της Κοζάνης και της Θες/νίκης, δημιούργησε το Σχολειό της Φύσης, βρεφονηπιακό σταθμό και νηπιαγωγείο στον Τρίλοφο Θεσσαλονίκης.

Προωθεί σαν φιλοσοφία του σχολείου την Παιδεία του Βάθους, και στην εκπ/ση σε αξίες ζωής (πρόγραμμα ΑΡΕΤΗ, Κύπρος), που στοχεύει στην πνευματική και ηθική ανάπτυξη του παιδιού,εκτός από την ψυχοδιανοητική και σωματική. Η εκπαίδευση που υιοθετεί στο σχολειό της Φύσης, στηρίζει τη γνώση μέσα από το βίωμα και την εμπειρία, το παιχνίδι, την εκπαίδευση στη φύση και μέσα από τη φύση. Υποστηρίζει την εκπαίδευση γονέων και δασκάλων, η οποία γίνεται μέσα από εβδομαδιαία συστηματικά σεμινάρια δραματοθεραπείας, art-therapy, παιχνιδιού, θεατρικής παιδείας, μουσικής, αναπνοών κτλ.

Συνδέει το σχολειό με την κοινωνία μέσα από τη δημιουργία ομάδων γονέων,«Δέντρο Ζωής» κοινωνικός σύλλογος, «Κύκλος Ζωής», θεατρική ομάδα, «Ritmonaturezza», ομάδα με τύμπανα, « Πλανόδιοι παραμυθάδες», ομάδα μαμάδων που αφηγείται παραμύθια σε παιδιά!!

Άλλοι Χρήσιμοι Σύνδεσμοι

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Σχολών Γονέων

Σχολές Γονέων στο Δήμο Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Ίδρυμα Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης

 Ίδρυμα Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ.)

Σε παρακαλώ πες μου ένα παραμύθι

PARAMYTHI

Γράφει η Αφροδίτη Φουτρή | www.dramatherapist.gr

Έχετε αναρωτηθεί γιατί τόσα πολλά παιδιά θέλουν να ακούσουν ένα παραμύθι πριν από τον ύπνο τους και γιατί τόσοι πολλοί ενήλικες διαβάζουν ένα βιβλίο πριν από το δικό τους? Εκτός από την επιθυμία να παρατείνουν το χρόνο της ημέρας και να καθυστερήσουν το πέρασμα στο άγνωστο του ασυνείδητου, η αφήγηση μιας ιστορίας εκτελεί την καθησυχαστική λειτουργία κατά την οποία το άγνωστο γίνεται γνωστό και ο δρόμος μεταξύ γνωστού και αγνώστου γίνεται πιο απτός πιο προσβάσιμος. Οι ιστορίες πολύ συχνά λέγονται σε στιγμές, σε περιόδους μετάβασης. Μια τέτοια στιγμή είναι εκείνη μεταξύ ξύπνιου προς ύπνου. Μια άλλη είναι στην αρχή ή στο τέλος της σχολικής μέρας, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού ή μιας θεραπείας.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου πριν κοιμηθούμε βρισκόμαστε στη μετάβαση από το φως στο σκοτάδι και στη φάση από την παρέα στη μοναξιά. Βρισκόμαστε στο μεταβατικό σημείο να ταξιδέψουμε από έναν γνωστό κόσμο και σε έναν άγνωστο. Αυτό μπορεί να μην μας αρέσει. Κρυμμένοι μέσα στα σεντόνια μας, ασφαλείς μέσα στα κρεβάτια μας, μπορεί να ενθαρρύνουμε σκηνές έντονης δραματικής δύναμης. Αφήνουμε τα γεγονότα της μέρας και ταξιδεύουμε ξυπόλητοι στον άγνωστο κόσμο του ύπνου, των ονείρων και των εφιαλτών.

Πόσοι από εμάς αισθανόμαστε άνετα στο να βιώσουμε εμπειρίες αγνώστου? Η ιστορία πριν από τον ύπνο μπορεί να αποτελέσει θεραπεία και φροντίδα. Γι’ αυτές τις περιπτώσεις, οι ιστορίες οι οποίες εμπεριέχουν το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο, που προσφέρουν συμβουλές και βοήθεια στον ακροατή να αποκτήσει οικειότητα με παράξενα γεγονότα, να αναγνωρίσει το καλό και το κακό και να αλληλεπιδράσει με τους μελλοντικούς, ονειρικούς επισκέπτες είναι κατά κανόνα πολύ σημαντικές. Σε συμβολικό επίπεδο, οι ιστορίες αυτές δεν μας προετοιμάζουν μόνο για τον ονειρόκοσμο αλλά και για τον πραγματικό κόσμο, το καλό και το κακό έξω από την ασφάλεια του κρεβατιού. Οι ιστορίες αυτές μπορούν να μας ενισχύσουν την πεποίθηση ότι οι ήρωες μας μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, ότι οι βοηθοί μας είναι εκεί όποτε τους χρειαστούμε και ότι η νίκη ενάντια στο κακό είναι δυνατή.

Τα παραμύθια προσφέρουν κάτι παραπάνω από παρηγοριά, προβάλλουν ενθάρρυνση για να συνεχιστεί η διατύπωση των ερωτήσεων μάλλον παρά για να εγκαταλειφτεί η έρευνα. Μέσα από την ταυτοποίηση με έναν ήρωα ή μια ηρωίδα, που φανερώνει το βαθμό της επιμονής, το πνεύμα και το κουράγιο είναι απαραίτητα για να υπερνικήσουμε τα εμπόδια, να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τους φόβους και τη μοναξιά μας.

Λίγα Λόγια για την Αφροδίτη Φουτρή

Η Αφροδίτη Φουτρή σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Δραματοθεραπεία στο Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας Αιών. Έχει κάνει σπουδές θεάτρου δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το παιδικό θέατρο και το παραμύθι. Έχει παρακολουθήσει πλήθος σεμιναρίων σχετικά με την ψυχική υγεία, τη θεραπεία μέσω τέχνης και το θέατρο. Έχει συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια και ημερίδες μέσω ανακοινώσεων και βιωματικών εργαστηρίων.

Από το Δεκέμβριο του 2007 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, ως Κοινωνιολόγος. ‘Εχει συνεργαστεί με διάφορες Κοινωνικές Οργανώσεις προσφέροντας τις υπηρεσίες της σε άτομα και ομάδες που κινδυνεύουν με κοινωνικό αποκλεισμό. Στα πλαίσια της κλινικής της εμπειρίας έχει εργαστεί σε δομές ψυχικής υγείας, οικοτροφεία, ψυχιατρικές κλινικές, κέντρα ημέρας και σε δομές με κακοποιημένα παιδιά και εφήβους. Επίσης ως σύμβουλος απασχόλησης από το 2005 έως και το 2010 εργάστηκε με  μετανάστες και άνεργες γυναίκες και  προσέφερε τις υπηρεσίες της εθελοντικά  σε πολλούς κοινωνικούς φορείς όπως κέντρα απεξάρτησης, ορφανοτροφεία και συλλόγους που προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει εργαστεί ως εκπαιδεύτρια καθηγητών στα πλαίσια της ανάπτυξης της δημιουργικής διδαασκαλίας και ως σύμβουλος απασχόλησης σε ειδικές ομάδες γυναικών και μεταναστών. Ως Δραματοθεραπεύτρια συνεργάζεται με το κέντρο Αυτογνωσίας-Δραματοθεραπείας και Επαγγελματικής Ανάπτυξης ΡΟΕΣ διοργανώνοντας βιωματικά και εκπαιδευτικά σεμινάρια Δραματοθεραπείας και ατομικές συνεδρίες σε ενήλικες, εφήβους και παιδιά. Είναι πιστοποιημένη σύμβουλος του ΕΚΕΠΙΣ και μέλος της ένωσης Δραματοθεραπευτών.

photo via

Χτίζοντας τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών

nutrition4

Γράφει η Ιωάννα Μπλέκα / www.mpleka.gr

Όπως για όλα τα θέματα, έτσι και για την διατροφή, τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερα πράγματα μέσω της μίμησης των γονιών τους, παρά ακολουθώντας τις συμβουλές τους. Η διατροφή των παιδιών είναι ένα θέμα που απασχολεί τους περισσότερους γονείς ήδη από την στιγμή της γέννησης. Ιδιαίτερα η μητέρα – τροφός χτίζει την σχέση της με το παιδί μέσω του ταΐσματος. Άρα το τι, το πόσο και το πότε έφαγε ένα παιδί αποτελούν βασικές αγωνίες των γονέων ανεξάρτητα από την ηλικία του παιδιού τους. Γι’ αυτό και είναι σύνηθες, η μητέρα να ρωτάει πιο συχνά το παιδί της τι έφαγε, παρά το πώς νιώθει ή πως πέρασε τη μέρα του.

Πέρα από το ποιες τροφές είναι κατάλληλο να καταναλώνει ένα παιδί ώστε να παίρνει τα απαραίτητα συστατικά για την ανάπτυξή του, το φαγητό και η διαδικασία του είναι κουλτούρα, είναι επικοινωνία, είναι συνήθεια και διαφοροποιείται στο πλαίσιο της κάθε οικογένειας. Για να μάθει ένα παιδί να τρώει “σωστά” θα πρέπει καταρχήν να βλέπει τους γονείς του να υιοθετούν υγιεινές διατροφικές συνήθειες. Ο γονιός δεν αρκεί να δίνει μόνο συμβουλές στο παιδί. Είναι ανώφελο να προσπαθούμε να πείσουμε ένα παιδί να φάει ένα συγκεκριμένο λαχανικό, αναλύοντας την θρεπτική του αξία, αν δεν το έχουμε καταναλώσει ποτέ οι ίδιοι μπροστά του ή αν δεν το έχουμε συχνά πάνω στο οικογενειακό τραπέζι. Είναι ανώφελο να απαγορεύουμε στο παιδί να τρώει γλυκά ή να πίνει αναψυκτικά, ενώ εμείς οι ίδιοι τα καταναλώνουμε με την πρώτη ευκαιρία. Τα παιδιά διδάσκονται από το παράδειγμα που τους δίνουμε και για να συμβεί αυτό είναι απαραίτητο η οικογένεια να συγκεντρώνεται γύρω από το τραπέζι και όλα της τα μέλη να γευματίζουν μαζί, όσο το δυνατόν συχνότερα.

Επιπλέον, τα παιδιά στην προσχολική αλλά και την σχολική ηλικία συχνά δυσκολεύονται να δοκιμάσουν νέες γεύσεις και να εντάξουν κάποια τρόφιμα στην καθημερινή τους διατροφή. Σε τέτοιες περιπτώσεις η έκθεση του παιδιού στη νέα γεύση δεν συνιστάται να γίνεται με το ζόρι. Η τιμωρία σχετικά με το φαγητό, καθώς και η πίεση για την κατανάλωσή του, δεν ενδείκνυνται για την υγιή σχέση του παιδιού με το φαγητό. Είναι σημαντικό να μιλήσουμε για το συγκεκριμένο τρόφιμο και την εποχικότητά του, να πάμε να το ψωνίσουμε από το μανάβη ή από την λαϊκή αγορά μαζί με το παιδί, να το μαγειρέψουμε παρέα, ώστε το παιδί να δει όλη την διαδικασία μέχρι το τρόφιμο να φτάσει στο τραπέζι. Βλέποντάς μας να το καταναλώνουμε ίσως να θελήσει να το φάει και το ίδιο, ίσως όμως και όχι, και εκεί δεν πρέπει να απογοητευόμαστε, αλλά να συνεχίζουμε να το εντάσσουμε στο διαιτολόγιο της οικογένειας και να ενθαρρύνουμε απλά το παιδί να το δοκιμάσει.

Για να αποκτήσουν τα παιδιά σωστές διατροφικές συνήθειες, επίσης είναι καλό οι γονείς να ορίσουν συγκεκριμένους κανόνες που αφορούν στη συμπεριφορά των παιδιών την ώρα του φαγητού. Για παράδειγμα, τρώμε πάντα στο τραπέζι κι όχι όρθιοι ή τρέχοντας ή παίζοντας. Δεν τρώμε μπροστά στην τηλεόραση, καθώς εκεί καταναλώνουμε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες και δεν αντιλαμβανόμαστε το αίσθημα του κορεσμού μας. Οι ώρες των γευμάτων μας είναι σταθερές. Παράλληλα και καθώς το παιδί μεγαλώνει θα πρέπει να το ενθαρρύνουμε να τρώει μόνο του – ανεξάρτητα από την ακαταστασία που μπορεί να προκαλέσει, να καθορίζει μόνο του το πόσο θα φάει, να σερβίρεται μόνο του, να αντιλαμβάνεται το πότε πεινάει ακόμη και το πότε έχει χορτάσει, να εκδηλώνει την προτίμηση ή την αποστροφή του σε μία τροφή, και να εκφέρει γνώμη για το φαγητό που τρώει.

Να θυμάστε ότι η στάση των γονιών απέναντι στο φαγητό, ο τρόπος που τρέφεται η οικογένεια, το είδος και η συχνότητα των γευμάτων, η ποιότητα και η ποσότητα της τροφής που προσφέρεται στο παιδί, είναι όσα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και τις αντιλήψεις που θα ακολουθήσει το παιδί για το φαγητό σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

*Μάθετε περισσότερο για το σεμινάριο «Διατροφή & Παιδί: αντιδράσεις» που θα πραγματοποιηθεί στις 27/02, με εισηγήτριες την Ιωάννα Μπλέκα και την Ευγενία Καραγιαννίδου

Φέτος τα Χριστούγεννα… ας επιλέξουμε!

xmas tree

Κείμενο: Ελένη Γιαννούση

Επιστημονική συμβολή: Μαριλένα Αγγελή, ψυχολόγος

Αγαπητέ γονιέ, αγαπητέ παιδαγωγέ.

Στέκομαι στον καθρέφτη και αναλογίζομαι… για μας λέω, που φέτος δεχθήκαμε ποσότητες στρες αγωνιώντας, αν τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν χωρίς τίποτα…

Πώς θα ήταν, αν φέτος τα Χριστούγεννα αποφεύγαμε όλοι μας το πολύ, το έτοιμο, το ταχύ, το κατακλυσμιαίο; Και έτσι, παίρνω το θάρρος να σου προτείνω: γύρνα στο απλό, με διάρκεια και βάθος. Όχι για λόγους ηθικής, δε θα μιλήσουμε για τέτοια πράγματα, αλλά για λόγους παιδαγωγικής. Δώσε σημασία στο να στολίσεις ως οικογένεια αργά και με μουσική το δέντρο, να διαλέξεις μια μια τις μπάλες, να χειροκροτήσεις, όταν ανάψουν τα λαμπάκια, να γίνει μεγάλη στιγμή, όταν θα σηκώσεις το παιδί σου ψηλά να τοποθετήσει το αστέρι, θα είναι η δική σας στιγμή. Κάνε αυτή τη μέρα γιορτή, φυλαχτό στο κουτί των αναμνήσεων που θα κουβαλά ισόβια μέσα του. Μη βιαστείς να τρέξεις στο πολυκατάστημα, στο ζαχαροπλαστείο. Ας πάρουμε όλοι μια ανάσα. Βοήθησε το παιδί να καταλάβει πως η εμπειρία, η μια, αυτή η σημερινή, είναι σπουδαία, είναι παρακαταθήκη για τα βραδινά όνειρα, άξια ευγνωμοσύνης. Αλλιώς οι ανάγκες του για το περισσότερο διογκώνονται και το παιδί μαθαίνει πως η παράσταση συνοδεύεται πάντα με ποπ κορν, και μετά ακολουθεί ο κλόουν, και μετά ο ξυλοπόδαρος και μετά τα γλυκά και μετά το πάρτυ και μετά η συναυλία, και μετά η πριγκίπισσα, και μετά η ταινία και μετά και μετά… Και μετά; Και μετά το παιδί βγαίνει στη ζωή με οδηγό το «μετά», δεν έμαθε για το τώρα ή το πριν, και ο ασκός των επιθυμιών που ξεχείλισε, το κυνηγάει ως ενήλικα, βουτηγμένο στη θλίψη του ανικανοποίητου.

Φαίνεται πως ευφυείς είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν, στοχάζονται και ανατροφοδοτούν τα βιώματα και κάτι τέτοιο το παιδί δε θα το κάνει μόνο του. Θα το κάνει με εμάς μαζί του, πράγμα που απαιτεί κόπο, φροντίδα και αντίσταση στο φανταχτερό των εποχών. Τα παιδιά που τελείωσαν από μια ολοήμερη γιορτή σχολείου με δέκα διαφορετικές και συχνά ταυτόχρονες απολαύσεις, που ικανοποίησαν κάθε τους ξαφνική επιθυμία («φεύγω από τον κλόουν, πάω στον ζαχαροπλάστη τώρα»), που έτρεξαν από το ένα μινι θέαμα στο άλλο, τα παιδιά αυτά δε σκέφτηκαν, δεν ένιωσαν, μόνο εκτονώθηκαν και διασπάστηκαν, κατακερματισμένα σε χίλια δυο κομμάτια… Αναρωτιέμαι τι έμεινε να απολαύσουν στο βάθος; Γύρισαν πίσω, κοιμήθηκαν και αύριο ξανά από την αρχή, βόλτες με φώτα, γυαλιστερές φόδρες, πλαστικά παιχνίδια που αύριο ξεχνιούνται και αχρηστεύονται… αυτό δηλαδή που θα συμβεί και με τα βιώματα της παιδικής τους ηλικίας.

Φέτος, προτείνω να δώσεις έμφαση σε ένα παιχνίδι – δε χρειάζεται να το γεμίσουμε το καλάθι – αυτό το παιχνίδι που ένα πλάσμα απόκοσμο και μοναδικό θα μας φέρει. Και αυτό το ένα, αν το περιποιηθείς, θα γίνει και μοναδικό. Μόλις τελειώσει μια μέρα γιορτινή, μπορείς να παροτρύνεις το παιδί να μιλήσει για την εμπειρία του, τα συναισθήματα και τις ιδέες του, να αναστοχαστεί πάνω στα συμβαίνοντα, να παίξει μαζί σου.

Είναι γνωστό πως η δημιουργικότητα είναι ευφυΐα. Δώσε λοιπόν την ευκαιρία στο παιδί σου να δημιουργήσει. Πριν δει τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια με τη σειρά σε dvd, μπορείς να το κινητοποιήσεις να φανταστεί πώς φέρεται ο Σκρούτζ, πώς μοιάζει η Βασίλισσα του χιονιού και αν το κοριτσάκι με τα σπίρτα έζησε ή όχι. Ξέρουν τα παιδιά ποιο τέλος να διαλέξουν, φρόντισε βλέπεις το παραμύθι να είναι για τον άνθρωπο βάλσαμο, να εξυπηρετεί τις ψυχολογικές ανάγκες του. Κλείστε για λίγο την τηλεόραση, κυλιστείτε στα ζεστά χαλιά, συνδυάστε τα παλιά σας ρούχα να φτιάξετε στολές, μαγειρέψτε τα χριστουγεννιάτικα γλυκά, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα.

Και εσύ δάσκαλε, που ξέρω πόσο πολύ φροντίζεις, καταλαβαίνω τις απαιτήσεις των καιρών, μα αν συμφωνείς, στάσου, χαμογέλασε και εξήγησε πως φέτος δε χρειαζόμαστε πολλά, φτάνει να επιλέξουμε.

Ας φροντίσουμε, ας φροντιστούμε, με όποια σειρά.

Λίγα λόγια για την Ελένη Γιαννούση

elenigiannousiΗ Ελένη Γιαννούση είναι νηπιαγωγός, ηθοποιός και παιδαγωγός θεάτρου. Όλο παίζει, παίζει, παίζει! Διαβάζει παραμύθια και ιστορίες στα παιδιά, έπειτα τις κάνει παιχνίδι και ταξίδι, παίζει στο θέατρο, παίζει στο κουκλοθέατρο. Κάνει βόλτες στην πόλη, γελάει δυνατά, πέφτει και ξαναπέφτει, μα καθόλου δε τη νοιάζει, σκαλίζει θέματα κοινωνικά, ψυχολογικά και παιδαγωγικά και όταν μπερδεύεται, τα σκαλίζει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Θα την βρεις εύκολα στην «Παραμυθούπολη«, ανάμεσα σε βιβλία και παιδιά.

υ.γ. κάθε βράδυ γράφει στο «μεγάλο της ατάκας βιβλίο», ό,τι ενδιαφέρον ξεστόμισε κάποιο παιδί, μετά το διαβάζει και γελάει πολύ, πάρα πολύ.

Δώρα: Τι να πάρω σε ένα παιδί που τα έχει όλα;

dora2

Γράφει η Ιωάννα Μπλέκα, Ψυχολόγος και Οικογενειακή Θεραπεύτρια | www.mpleka.gr

Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μια αφορμή για δώρα στους αγαπημένους μας και ιδιαίτερα στα παιδιά. Μικροί και μεγάλοι ανταλλάζουμε δώρα αυτές τις μέρες πολλές φορές από υποχρέωση, χωρίς να καταβάλλουμε ιδιαίτερη σκέψη στο τι θα χρειαζόταν ο παραλήπτης ή τι θα του ταίριαζε περισσότερο, αφού οι μέρες είναι φορτωμένες με πολλές υποχρεώσεις και συνήθως τα δώρα αγοράζονται βιαστικά.

Το να πάρουμε δώρο σε ένα παιδί συνήθως φαντάζει πολύ εύκολο, αφού ένα παιχνίδι θεωρούμε πως θα το κάνει να χαρεί. Τα περισσότερα παιδιά είναι τυχερά και μεγαλώνουν σε δωμάτια με πολλά πολλά παιχνίδια. Κάποιες φορές μάλιστα τα παιχνίδια είναι τόσα πολλά που το παιδί δεν τους δίνει πια καμία σημασία. Βλέπει τη σακούλα, βγάζει το κουτί, σκίζει με λαχτάρα το περιτύλιγμα, ικανοποιείται στιγμιαία από το δώρο μας, το ανοίγει και παίζει με αυτό μια-δυο φορές και μετά το στοιβάζει μαζί με τα υπόλοιπα παιχνίδια του, ξεχνώντας κιόλας πως το έχει.

Συμφωνώ ότι η επιλογή του παιχνιδιού έχει σημασία κι ότι ανάλογα με την ηλικία και τα ενδιαφέροντα του παιδιού κάποια παιχνίδια θα τα παίξει περισσότερο. Αυτό όμως που χρειάζεται ένα παιδί δεν είναι τόσο το παιχνίδι, αλλά κάποιον να παίξει μαζί του. Την επόμενη φορά που θα πάρετε δώρο σε κάποιο παιδί, είτε είναι παιδί σας, είτε ανιψάκι, βαφτιστήρι, ή παιδί φίλου σας, αφιερώστε λίγα λεπτά και παίξτε μαζί του το παιχνίδι που του πήρατε. Το καλύτερο δώρο για ένα παιδί είναι η εμπειρία που θα αποκομίσει, οι σκέψεις και τα συναισθήματα που θα αναπτυχθούν όσο παίζετε. Αυτές οι στιγμές είναι πιθανότερο να παραμείνουν στην μνήμη του για καιρό.

Ακόμα καλύτερα, αν ξέρετε ότι ένα παιδί έχει αφθονία από παιχνίδια, φέτος τις γιορτές χαρίστε του εμπειρίες. Αφιερώστε του χρόνο και πηγαίνετε μαζί του σε μια θεατρική παράσταση, παρακολουθήστε μια ταινία στον κινηματογράφο, βγείτε μια βόλτα στα μαγαζιά όπου θα αγοράσετε σίγουρα και κάποιο μικρό δωράκι, οργανώστε μια έξοδο για φαγητό ή μια μικρή εκδρομή στην εξοχή ή γιατί όχι μια μικρή περιπέτεια! Το ξέρω όλα τα παραπάνω θέλουν κόπο, χρόνο, σχεδιασμό και οργάνωση, αλλά σίγουρα αξίζουν παραπάνω από το καλύτερο και ακριβότερο παιχνίδι. Η αναμονή, το στοιχείο της έκπληξης και κυρίως η αίσθηση ότι κάποιος μας αφιερώνει χρόνο, μπορεί να βιωθεί από το παιδιά ως το μεγαλύτερο δώρο, αφού η όλη διαδικασία θα τα κάνει να αισθανθούν σημαντικά και ξεχωριστά. Καλά Χριστούγεννα!

Messy Play: ο φυσικός τρόπος παιχνιδιού, ένα εργαλείο ανάπτυξης.

hehe art messy play

Γράφει η Ελένη Οικονομίδου, Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, θα τη βρείτε στη δημιουργική ομάδα Hehe Art

Τί είναι το Messy Play?

Το Messy (ή Sensory) Play, δηλαδή το αισθητηριακό παιχνίδι που λερώνει, είναι το παιχνίδι κατά τη διάρκεια του οποίου, παιδιά όλων των ικανοτήτων και ηλικιών, χρησιμοποιούν υλικά που απευθύνονται σε όλες τις αισθήσεις. Με τη φυσική περιέργεια και ορμή που τα διακρίνει, εξερευνούν ελεύθερα και πειραματίζονται σε ασφαλές περιβάλλον, με τον δικό τους τρόπο και στο δικό τους χρόνο, και καθοδηγούμενα από τον εαυτό τους και μόνο. Αυτό το είδος παιχνιδιού βέβαια δεν είναι κάτι νέο, δεν το ανακαλύψαμε εμείς οι ενήλικοι, είναι ο φυσικός τρόπος παιχνιδιού των παιδιών, τα οποία πάντα ήθελαν και επιδίωκαν να παίζουν με όλες τους τις αισθήσεις, με τα χώματα, τις λάσπες, τον πηλό, και τόσα άλλα υλικά της φύσης που υπήρχαν απλόχερα γύρω τους.

Ακριβώς επειδή χρησιμοποιούνται όλες οι αισθήσεις, ο παιδικός εγκέφαλός δέχεται αισθητηριακά ερεθίσματα που είναι απαραίτητα για την ολοκληρωμένη του ανάπτυξη. Καθώς, πχ το παιδί βουτάει το χέρι του μέσα στην φρουτόκρεμά του, βάφει με χρώματα όλο του το σώμα ή τσαλαβούταει σε όποια νερολακούβα βρει στον δρόμο του, οι αισθητηριακοί υποδοχείς του δέρματός, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αισθήσεις, συνθέτουν μια πλήρη εικόνα, που επιτρέπει στον εγκέφαλο να δημιουργήσει σταδιακά μια πιο ολοκληρωμένη αίσθηση του εαυτού και του κόσμου γύρω του. Αυτό το παιχνίδι βέβαια, συχνά οδηγεί σε αυτό που εμείς βλέπουμε ως «χάος», αυτό το χάος όμως είναι αποτέλεσμα των αναζητήσεων των παιδιών και αν γνωρίζαμε τί ευκαιρίες τους στερούμε, θα καταλαβαίναμε πόσο άδικο είναι να μην το επιτρέπουμε, να μην το ενθαρρύνουμε, να μην το προκαλούμε…!

messy play1

Τα υλικά του Messy Play

Η λίστα των υλικών είναι πραγματικά ατελείωτη, ας αναφέρουμε κάποια από τα υλικά που χρησιμοποιούνται πολύ συχνά.

  • Τα πιο υγρά… Αφρός, δακτυλομπογιές, κόλλα, σαπουνόφουσκες, βρεφικό λάδι, νερό, ζελέ, γιαούρτι
  • Τα μαλακά… Πηλός, λάσπη, ζυμάρι, πλαστελίνες, αφρός, μπάλες, μπαλόνια, μαγειρεμένα ζυμαρικά
  • Και τα πιο στεγνά… Άμμος, κραγιόνια, χαρτιά, υφάσματα, πέτρες, κοχύλια, φύλλα, αλεύρι, δημητριακά, ζυμαρικά, όσπρια, ρύζι

Γιατί είναι απαραίτητο στη ζωή των παιδιών?

Γιατί οι έρευνες δείχνουν πως:

  • Τα μικρά παιδιά βασίζονται στα ερεθίσματα που μιλάνε στις αισθήσεις τους για να μάθουν για το περιβάλλον τους.
  • Το αισθητηριακό παιχνίδι είναι αυτό που βοηθά στην οικοδόμηση των νευρικών συνδέσεων που υποστηρίζουν τη σκέψη, τη μάθηση και τη δημιουργικότητα.
  • Η έκθεση των παιδιών, ειδικά των παιδιών της πόλης, σε αισθητηριακές εμπειρίες μειώνεται, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παρατηρούνται πολλά αισθητηριακά προβλήματα, τα οποία με τη σειρά τους μπορεί να οδηγήσουν σε δυσκολίες στην ανάπτυξη.

Ο εγκέφαλος των παιδιών μαθαίνει από τις εμπειρίες που του παρέχει το σώμα, γι’ αυτό και τα παιδιά, και ειδικά τα μικρότερα, έχουν την ανάγκη να εξερευνούν το περιβάλλον με όλες τις αισθήσεις τους. Καθώς αναρωτιούνται και δοκιμάζουν, αρχίζουν να παρατηρούν, να αξιολογούν τις πληροφορίες, να προβλέπουν, με λίγα λόγια δηλαδή, κάνουν τα πρώτα βήματα προς την κατανόηση της επιστημονικής μεθόδου! Διότι, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού τα μικρά παιδιά ενεργούν πραγματικά σαν επιστήμονες – θέτουν ερωτήσεις, συλλέγουν δεδομένα, δίνουν τις δικές τους απαντήσεις… Δεν λερώνουν απλά και μόνο για να λερώσουν, δεν το κάνουν για να μας δυσκολέψουν. Πριν το παιδί αναποδογυρίσει το μπολ με το φαγητό του πάνω στο τραπεζάκι του για 8η φορά, πριν ρίξει όλες τις κατσαρόλες στο πάτωμα, είναι πολύ πιθανόν στο μυαλό του να έχουν προηγηθεί ερωτήσεις όπως  «Τί θα συμβεί αν το κάνω αυτό, θα συμβαίνει κάθε φορά το ίδιο;  αν τώρα το κάνω κάπως διαφορετικά;» Εκεί που  εμείς μπορεί απλά να βλέπουμε κηλίδες μπογιάς σε έναν καμβά (ή σε ένα χαλί ή ένα τοίχο!) το παιδί διερευνά και μαθαίνει. Την ώρα πχ που ανακατεύει μπογιές πάνω στο τραπέζι  το παιδί διερωτάται σχετικά με την υφή, την κίνηση, τα μοτίβα, τα χρώματα, την ανάμειξή τους. Αυτές οι εμπειρίες, που τόσο αυθόρμητα τα παιδιά προσφέρουν στον εαυτό τους, αυτές οι καταστάσεις που εμάς μπορεί να μας κουράζουν ή να μας δυσαρεστούν, είναι αυτές που κάνουν τα παιδιά να γεμίζουν με χαρά και αυτοπεποίθηση, αυτές που τα βοηθούν να αναπτυχθούν σε όλους τους τομείς της ανάπτυξης, να καλλιεργήσουν έναν δημιουργικό τρόπο έκφρασης και κριτικό τρόπο σκέψης, ενώ είναι ακόμα μικρά και όλα γίνονται τόσο φυσικά και αβίαστα.

 

Πώς ανταποκρινόμαστε στο Messy Play των παιδιών?

Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι τo Messy Play σχεδιάζεται έχοντας κατά νου  τη φυσική περιέργεια των παιδιών. Δεν υπάρχει «σωστός» και «λάθος» τρόπος να παίξει κάποιος με τα μη-δομημένα υλικά του, δεν χρειάζεται να υπάρχει κανένα άλλο τελικό αποτέλεσμα εκτός από το να διασκεδάζει το παιδί, και πρέπει πάντα να νιώθει ελευθερία ώστε να εξερευνήσει ανενόχλητο και απορροφημένο. Αυτό σημαίνει ότι οι ενήλικοι πρέπει να καταφέρουμε να απενοχοποιήσουμε το «λέρωμα», ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε πιθανές προσδοκίες μας για «μάθηση» και συγκεκριμένα αποτελέσματα, να εστιάσουμε στη χαρά που βιώνουν τα παιδιά όταν παίζουν και να τα αφήσουμε να μας παρασύρουν στους δικούς τους δρόμους παιχνιδιού.

Αν και συνήθως τα παιδιά δεν χρειάζονται κάποια βοήθεια για να εμπλακούν στο παιχνίδι, υπάρχει πάντα η περίπτωση κάποιο αρχικά να διστάζει ή και να έχει κάποια αισθητηριακή ευαισθησία που το δυσκολεύει. Εμείς, οι ενήλικοι, είμαστε εκεί για να του δώσουμε όσο χρόνο χρειάζεται, να το εμπλέξουμε έμμεσα στο παιχνίδι.  Ποτέ δεν πιέζουμε, δεν βάζουμε εμείς τα χέρια του πάνω στα υλικά,  ποτέ δεν συγκρίνουμε με τα άλλα παιδιά γύρω του που πιθανόν παίζουνε. Προσαρμόζουμε το παιχνίδι στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, το υποστηρίζουμε και το ενθαρρύνουμε με ουσιαστικές παρατηρήσεις (πχ  «τί πολύχρωμη που έγινε τώρα η ζωγραφιά σου»), ασχολούμαστε εμείς με τα υλικά και το πιθανότερο είναι ότι και το παιδί σύντομα θα ακολουθήσει.

messy play 2

Τί προσφέρει το Messy Play στην ανάπτυξη των παιδιών :

Προσωπική, συναισθηματική & κοινωνική ανάπτυξη

  • Τα παιδιά χτίζουν αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, ανεξαρτησία, καθώς μπορούν μόνα τους να επιλέγουν και να δοκιμάζουν, να επιδίδονται σε κάτι που τόσο τους αρέσει χωρίς περιορισμούς και παρεμβάσεις, χωρίς τελικό αποτέλεσμα και ανταγωνισμό.
  • Αναπτύσσουν συγκέντρωση, δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και σχεδιασμού.
  • Μέσω του παράλληλου παιχνιδιού με ενήλικες και με άλλα παιδιά, εξασκούνται οι δεξιότητες παρατήρησης, αλληλεπίδρασης και συνεργασίας.
  • Προωθείται ο αυτοσεβασμός και ο σεβασμός για τους άλλους.
  • Αποτελεί μια διέξοδο για τα συναισθήματα, τις εμπειρίες και τις σκέψεις.

Κινητική & γνωστική ανάπτυξη

  • Ασκείται ο συντονισμός ματιού-χεριού, η λεπτή και η αδρή κινητικότητα, η δεξιότητα του κοψίματος, της γραφής, της χρήσης εργαλείων, καθώς ανακατεύουν, σκαλίζουν, χαράζουν, πετάνε κλπ.
  • Αποκτούν μια εικόνα του τί σημαίνει προσωπικός χώρος.
  • Αποκτούν έλεγχο του σώματός τους, ευστάθεια και ισορροπία, καθώς μεταφέρουν, αδειάζουν ή γεμίζουν.
  • Ασκούν τη συγκέντρωσή τους, καθώς απορροφώνται για ώρα από το παιχνίδι τους.

Επικοινωνία & ανάπτυξη της γλώσσας

  • Καθώς παίζουν χρησιμοποιούν λέξεις και χειρονομίες, κάνουν ερωτήσεις για πράγματα που θέλουν να μάθουν, εξηγούν τις ενέργειές τους.
  • Καθώς αποκτάνε όλο και μεγαλύτερες λεκτικές δεξιότητες, αρχίζουν να περιγράφουν τις ιδιότητες, τις διαφορές και τις ομοιότητες αυτών που βλέπουν, που ακούν, που ακουμπάν, που μυρίζουν και γεύονται.
  • Ενθαρρύνονται οι δεξιότητες της σκέψης και της αφήγησης, ακόμα και του γραπτού λόγου.

Μαθηματική ανάπτυξη

  • Μαθαίνουν να καταμετρούν, να υπολογίζουν, να κατατάσσουν, να ομαδοποιούν, να τοποθετούν, να ταξινομούν, να δημιουργούν μοτίβα
  • Έρχονται κοντά σε έννοιες, όπως του σχήματος και του μεγέθους.
  • Αρχίζουν να κατανοούν τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος.

Δημιουργική ανάπτυξη

  • Έρχονται σε επαφή και εξοικείωνονται με υλικά της φύσης και καλλιτεχνικά υλικά.
  • Εξερευνούν τα χρώματα, τα σχήματα και τον χώρο.
  • Ενθαρρύνεται η φαντασία τους, το αισθητηριακό παιχνίδι σύντομα αρχίζει και γίνεται και παραστατικό.
  • Εκφράζουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους μέσα από το χρώμα, τις υφές και τα σχήματα, με τρισδιάστατο ή δισδιάστατο τρόπο.

Το Messy Play, πάνω απ όλα, ενθαρρύνει τα παιδιά να υιοθετήσουν μια θετική προσέγγιση απέναντι στις νέες εμπειρίες. Παρέχει στα παιδιά, αλλά και στους ενήλικες, έναν άριστο τρόπο έκφρασης και εκτόνωσης, καθώς και απελευθέρωσης από τις καθημερινές προσδοκίες για καθαριότητα, τάξη και γενικά κομφορμισμό.  Και ακριβώς επειδή αυτό συμβαίνει μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον, αποτελεί για τα παιδιά την ιδανική ευκαιρία να αναπτύξουν τις δεξιότητες τους, την αυτοπεποίθηση και την ανεξαρτησία τους!

messy play 3

Εμείς, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε ότι τα παιδιά κάθε ηλικίας, είναι άνθρωποι ισότιμοι και ικανοί, με έμφυτη την επιθυμία και την ικανότητα για μάθηση, και με το δικαίωμα να κινηθούνε προς αυτήν με όποιον τρόπο επιλέγουν οι ίδιοι, με τον τρόπο που ορίζει η φύση τους, χωρίς να επηρεάζονται από τις δικές μας προσδοκίες, τα δικά μας φορτία. Ας εμπιστευτούμε λοιπόν τα παιδιά, το «χάος» που δημιουργούν τριγύρω μας ας το δούμε ως μια διαδικασία μάθησης, συναισθηματικής έκφρασης και δημιουργικής ανάπτυξης, ως πηγή χαράς και ευχαρίστησης. Και όσοι δεν είχαν την ευκαιρία να γευτούν αυτή την ελευθερία στην παιδική τους ηλικία, εύχομαι να έχουν την τύχη να την γνωρίσουν δίπλα στα παιδιά τους. Η βοήθεια τους είναι πολύτιμη και παρέχεται απλόχερα, αρκεί να την δούμε και να την δεχτούμε!

Ελένη Οικονομίδου (Hehe Art)

MSc Αναπτυξιακής Ψυχολογίας

Μικράς Ασίας 41

Τ: 2310911941

E: eleni@hehe-art.com

fb: https://www.facebook.com/messyplay.hehe.art/

Λίγα Λόγια για την Ελένη Οικονομίδου

H Ελένη Οικονομίδου με την δημιουργική ομάδα Hehe Art οργανώνει

  • τις ομάδες «Messy Play» για μικρά παιδιά (από 9 μηνών) και γονείς, με σκοπό την ανάπτυξη της δημιουργικότητας μέσω του παιχνιδιού με φυσικά και βρώσιμα υλικά, φυσικό πηλό, χρώματα και άλλα αισθητηριακά υλικά.
  • τις ομάδες «Παίζουμε με Πηλό και Χρώματα», κεραμική για παιδιά και ενήλικους. Σεμινάρια τεχνικής Ρακού.
  • θεραπευτικό παιχνίδι με πηλό και άλλα αισθητηριακά υλικά για παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες (συναισθηματικές-μαθησιακές-αναπτυξιακές-κινητικές),  σε συνεργασία με τους γονείς, με θεραπευτικά κέντρα και φορείς ατόμων με ειδικές ανάγκες.
  • Ενημερωτικές και συμβουλευτικές συναντήσεις γονέων, εκπαιδευτικών και ειδικών σχετικά με το ελεύθερο παιχνίδι με πολυαισθητηριακά υλικά, ως μέσο έκφρασης και θεραπείας.
  • Εκπαιδευτικές δράσεις σε παιδικούς σταθμούς και σχολεία, σε σχολικές γιορτές, ψυχαγωγικές και κοινωνικές εκδηλώσεις.

Μουσική στη βρεφική ηλικία

xaramoysikiblog

Γράφει η Έρρικα Θωμαΐδου,  Βρεφονηπιοκόμος Προσχολικής αγωγή, εμψυχώτρια  και πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια Βρεφικού Μασάζ της IAIM |  www.xarakaimousiki,gr

πρώτοι μήνες ζωής είναι σημαντικοί και συχνά σημαδιακοί, όπως είναι κάθε πρώτη εμπειρία. Τα μικρά βρέφη κοιμούνται πολλές ώρες, αλλά ακόμα κι έτσι έχουν αρκετές ώρες που μένουν ξύπνια, κατά τις οποίες απολαμβάνουν την παρέα των γονιών τους και επιθυμούν να τα απασχολούν με ενδιαφέρουσες δραστηριότητες. Άλλωστε αυτό που στους ενήλικες φαίνεται προφανές και απλοϊκό, για εκείνα είναι περίπλοκο και αξιοπερίεργο.

Ένα περιβάλλον πλούσιο σε μουσικά ακούσματα, επιδρά στην ανάπτυξη της μουσικής ικανότητας του παιδιού. Όλα τα παιδιά μπορούν να απολαμβάνουν και να παράγουν μουσική.  Όσο περισσότερες ευκαιρίες δίνονται στα παιδιά για να εξερευνήσουν και να αποκτήσουν συγκεκριμένες δεξιότητες, τόσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση θα έχουν στο να τις χρησιμοποιούν σε διάφορες καταστάσεις.

Τα οφέλη της μουσικής είναι εξαιρετικά θετικά καθώς η μουσική συντελεί στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, προάγει την χαρά και την δημιουργικότητα, ενισχύει το συναισθηματικό δεσμό γονέα και παιδιού και επιδρά θετικά στην κοινωνική ωρίμανσή του.

Τα βρέφη έχουν καλά ανεπτυγμένη αίσθηση του ήχου από την γέννηση τους.  Ως έμβρυα ακόμα έχουν ακούσει πολλούς ήχους στην μήτρα, συμπεριλαμβανομένου του χτύπου της καρδιάς της μητέρας και του γουργουρίσματος του στομαχιού της. Απο την αρχή της ζωής τους αντιλαμβάνονται και ξεχωρίζουν την φωνή της μαμάς τους. Τα νανουρίσματα,- τα πρώτα τραγούδια αγάπης- και τα ταχταρίσματα, -τα πρώτα παιχνίδια του βρέφους- είναι καταπληκτικοί τρόποι επικοινωνίας μεταξύ του γονιού και του μωρού.

Από τον τέταρτο μήνα  της ζωής τους τα βρέφη αρχίζουν να πειραματίζονται με νέους ήχους που τα ευχαριστούν. Καθώς αναπτύσσεται η ικανότητά τους στον χειρισμό αντικειμένων, αρχίζουν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για μερικά από αυτά με τα οποία τους δίνεται η δυνατότητα να δημιουργούν ήχους. Δίνοντας στα βρέφη μουσικά όργανα κατάλληλα για την ηλικία τους αλλά και διάφορα άλλα υλικά που παράγουν ήχους, προσφέρονται ευκαιρίες για άσκηση της ακουστικής ικανότητας. Οι ενήλικες μπορούν να ενισχύσουν αυτή τη δραστηριότητα ενθαρρύνοντάς τα να συμμετέχουν όταν εκείνοι τραγουδούν.  Η διαφοροποίηση στον ήχο της φωνής τους κινητοποιεί το ενδιαφέρον, ενώ αντίθετα η μονοτονία τα κάνει να βαριούνται. Ο πειραματισμός με παύσεις στο τραγούδι, η φαντασία στους στίχους ή τις χειρονομίες, η χρήση γαντόκουκλων καθώς και αισθητηριακού υλικού προσδίδουν επιπλέον ενδιαφέρον στο παιχνίδι και προκαλούν την συμμετοχή και των υπόλοιπων αισθήσεων.  Οι γονείς ανταποκρινόμενοι στα βαβίσματα του μωρού, την πρώτη του ομιλία, δημιουργούν ένα κανάλι επικοινωνίας, έναν μοναδικό διάλογο. Επίσης αξίζει να σημειωθεί πως στα βρέφη αρέσει ένα ευρύ φάσμα μουσικής και τραγουδιών, όχι μόνο αυτά που έχουν γραφτεί απαραίτητα για παιδιά. Τα βρέφη, όπως και τα μικρά παιδιά αγαπούν την αίσθηση της ρουτίνας. Χαίρονται όταν η καινοτομία η οικειότητα συνδυάζονται αρμονικά. Απολαμβάνουν νέες εμπειρίες αλλά μαθαίνουν και όταν αναγνωρίζουν μια παλαιότερη δραστηριότητα. Τους αρέσει να παίζουν παιχνίδια σε επανάληψη. Ο ενθουσιασμός για τις δραστηριότητες και το γνήσιο ενδιαφέρον γι αυτές δίνουν στο βρέφος έναυσμα για την συνέχεια τους.

Η μουσική συμβάλλει θετικά στην ποιότητα ζωής παιδιών και ενηλίκων. Όταν η μύηση του βρέφους στη μουσική γίνει ακολουθώντας τους δικούς του ρυθμούς, με σεβασμό στην προσωπικότητά του και συντονισμό στα ενδιαφέροντά του, ανοίγεται μπροστά του ένας πανέμορφος, μελωδικός κόσμος.

Λίγα Λόγια για την Έρρικα Θωμαΐδου

Η Θωμαίδου Έρρικα είναι απόφοιτη του Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης, της σχολής Υγείας και Πρόνοιας, του τμήματος Βρεφονηπιοκομίας (Προσχολικής αγωγής) και Πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια Βρεφικού Μασαζ της IAIM (International Association of Infant Massage). Έχει παρακολουθήσει επιμορφωτικά σεμινάρια και ημερίδες σχετικά με την  μοντεσσοριανή αγωγή και εκπαίδευση, τα προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο και την αξιοποίηση του παιχνιδιού για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού καθώς και μαθήματα πιάνο και μεταλλόφωνου. Έχει εργαστεί ως βρεφονηπιοκόμος  και ως εμψυχώτρια σε ομάδες δημιουργικής απασχόλησης και παιδότοπους. Εργάζεται ως παιδαγωγός στο εργαστήρι μουσικής δημιουργικής απασχόλησης Χαρά και Μουσική, στο βρεφικό τμήμα Ανακαλύπτω τον κόσμο με μουσική , στις ομάδες παιχνιδιού με γονείς και παιδιά Ας παίξουμε μαζί και στο πρόγραμμα συναισθηματικής αγωγής Η ορχήστρα των συναισθημάτων.

Ελίζα: στηρίζει και εκπαιδεύει νέους γονείς

eliza

Γράφει η Ιωάννα Μπλέκα, Ψυχολόγος και Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Το ΕΛΙΖΑ  είναι το Σωματείο Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού που ιδρύθηκε το 2008 στην Αθήνα, στην μνήμη της 6χρονης Eliza, που βρήκε τραγικό θάνατο έπειτα από κακοποίηση. Οι ιδρυτές του Σωματείου θέλοντας να προστατεύσουν κάθε παιδί από την παραμέληση και την κακοποίηση που μπορεί να βιώσει στα πλαίσια της οικογένειάς του, σχεδιάζουν και υλοποιούν δράσεις που βασίζονται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Στόχοι του σωματείου είναι η πρόληψη της παραμέλησης και της κακοποίησης παιδιών, η στήριξη των γονιών που συχνά γίνονται βίαιοι χωρίς να το θέλουν, καθώς και η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση του κοινού για το φαινόμενο της κακοποίησης και παραμέλησης των παιδιών στην Ελλάδα.

Το 2009 σε συνεργασία με τα Παιδικά Χωριά SOS αρχίζει τη λειτουργία του ο Ξενώνας SOS-ΕΛΙΖΑ στο Μαρούσι, που φιλοξενεί βρέφη και νήπια έως 5 ετών, που έχουν υποστεί παραμέληση ή κακοποίηση στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Μέσα από την βραχύχρονη παραμονή τους στον Ξενώνα προσφέρεται στα παιδιά άμεση προστασία από περαιτέρω κακοποίηση ή/και παραμέληση μέσω της διασφάλισης σταθερού πλαισίου διαμονής κατά την περίοδο της κρίσης. Η φιλοξενία στον Ξενώνα είναι σχεδιασμένη ώστε να καλύπτει τις ψυχοσυναισθηματικές, μαθησιακές και κοινωνικές ανάγκες των βρεφών και των νηπίων. Τα παιδιά αναπτύσσουν επανορθωτικές σχέσεις με μία ομάδα επαγγελματιών που επιτελούν γονεϊκές λειτουργίες σε ένα σταθερό θεραπευτικό πλαίσιο και επιπλέον δέχονται εξατομικευμένη θεραπευτική παρέμβαση. Παράλληλα, προσφέρονται εξειδικευμένες ψυχοκοινωνικές και ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες προς την οικογένεια των παιδιών, με προτεραιότητα την ασφαλή επιστροφή των παιδιών στο φυσικό οικογενειακό τους περιβάλλον. Αν από την ενδελεχή εκτίμηση και αξιολόγηση της οικογένειας αυτό δεν κριθεί συμφέρον για το παιδί, γίνεται αναζήτηση εναλλακτικών σταθερών πλαισίων διαμονής και φροντίδας για τα παιδιά.

Ένας βασικός στόχος του ΕΛΙΖΑ είναι η στήριξη και η εκπαίδευση των νέων γονιών, ώστε να αποφευχθούν συμπεριφορές που μπορεί να θέσουν τα παιδιά σε κίνδυνο. Στα πλαίσια της ενημέρωσης και της πρόληψης το Σωματείο έχει εκδώσει το έντυπο «Γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι»  που βοηθάει τους γονείς να ξεπεράσουν με ψυχραιμία και σύνεση κάποιες δύσκολες και αμήχανες στιγμές που ζει κάθε γονιός και να προλάβουν, όσο γίνεται, καταστάσεις έντασης που μπορεί να οδηγήσουν σε απόγνωση ή σε λεκτική ή σωματική βία προς το παιδί. Μια πολύ συχνή και επικίνδυνη για την ακεραιότητα του παιδιού αντίδραση μπορεί να είναι το Σύνδρομο Ταρακουνήματος του παιδιού , για αυτό κι παρέχουν ενημέρωση και για τις  σοβαρές συνέπειες του απότομου «δυνατού τραντάγματος».

Κατεβάστε δωρεάν αυτά τα πολύτιμα συμβουλευτικά εργαλεία και διαδώστε τη δουλειά που γίνεται στο ΕΛΙΖΑ ώστε να βοηθήσουμε να αλλάξει η ζωή πολλών παιδιών που είναι θύματα βίας, και να συμβάλλουμε στην πρόληψη του φαινομένου της κακοποίησης παιδιών στην Ελλάδα.

Κλικ εδώ «Γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι»

Κλικ εδώ > Σύνδρομο Ταρακουνήματος του παιδιού

Η νέα σχολική χρονιά: Γονείς και εκπαιδευτικοί “μαζί”

Γράφει η Ιωάννα Μπλέκα

Η σχολική χρονιά ξεκινάει και όπως κάθε Σεπτέμβριο σε όλες τις οικογένειες υπάρχει ένα μικρό άγχος για το πώς θα κυλήσει, πόσο γρήγορα τα παιδιά θα προσαρμοστούν στην νέα καθημερινότητα και πως θα ανταποκριθούν όλοι στους απαιτητικούς τους ρόλους. Ένα από τα βασικότερα ερωτήματα, κυρίως των γονέων, είναι το ποια δασκάλα/ ποιον δάσκαλο θα έχει το παιδί φέτος! Πάντα υπάρχει μια αδικαιολόγητα μεγάλη αγωνία για αυτό και οι ερωτήσεις και τα σχόλια για το πόσο καλός, αυστηρός, απαιτητικός, ανεκτικός είναι ο κάθε εκπαιδευτικός δίνουν και παίρνουν στις μαμαδοκουβέντες.

Οι εκπαιδευτικοί, όπως όλοι μας, είναι άνθρωποι με την δικιά τους προσωπικότητα και το δικό τους στυλ μάθησης ο καθένας. Κι όπως με όλους τους ανθρώπους που θα τύχει να γνωρίσουμε και να συνεργαστούμε, άλλοτε έχουμε πιο κοινούς τρόπους κι άλλοτε οι απόψεις και οι αξίες μας απέχουν περισσότερο. Μην είστε προκατειλημμένοι από όσα ακούτε από τους άλλους γονείς αλλά πάρετε την ευκαιρία να γνωρίσετε το δάσκαλο του παιδιού σας και προσπαθήστε να συνεργαστείτε όσο το δυνατόν καλύτερα μαζί του.

Τι θα κερδίσετε από αυτό;

Το να δείξετε, παρά τις όποιες αντιρρήσεις σας με το εκπαιδευτικό στυλ το εκάστοτε δασκάλου, διάθεση συνεργασίας, εμπιστοσύνη και σεβασμό στο δάσκαλο, θα διευκολύνει την επικοινωνία μαζί του. Ως γονείς γνωρίζετε το παιδί σας καλύτερα από οποιονδήποτε, άρα ξέρετε τα δυνατά του σημεία αλλά και τις αδυναμίες του, καθώς και τον τρόπο που κινητοποιείται το παιδί σας πιο εύκολα. Αυτές είναι πολύ χρήσιμες πληροφορίες που ένας δάσκαλος θα μπορούσε να αξιοποιήσει στην τάξη καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Η ανταλλαγή των πληροφοριών μεταξύ γονέα και εκπαιδευτικού πρέπει να είναι άνετη, ώστε και οι γονείς να διατυπώνουν ερωτήσεις και να αναφέρονται στους προβληματισμούς τους, αλλά και οι εκπαιδευτικοί να μπορούν να ζητούν την βοήθεια των γονέων όπου την χρειάζονται. Επιπλέον, όταν ένας γονιός γνωρίζει και σέβεται το πρόγραμμα του σχολείου, τους κανόνες της τάξης αλλά και τους μαθησιακούς στόχους, μπορεί να συμπλεύσει με τον εκπαιδευτικό και να βοηθήσει το παιδί να προσαρμοστεί καλύτερα σε αυτούς.

Η καλή συνεργασία παρέχει στον εκπαιδευτικό μεγαλύτερη κατανόηση των αναγκών του παιδιού, συλλογή πληροφοριών που βοηθούν στην καλύτερη προσαρμογή του προγράμματος στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε μαθητή, αύξηση των ευκαιριών για ενίσχυση κατάλληλων συμπεριφορών του παιδιού μέσα και έξω από το σχολείο, καλύτερη κατανόηση των συναισθημάτων παιδιών και γονέων και τελικά μεγαλύτερη αποδοχή του μαθητή.

Κι επειδή το επίκεντρο της μάθησης είναι το παιδί, γονείς και εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι η δική τους καλή συνεργασία προσφέρει στο μαθητή κλίμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας, μεγαλύτερη συνέπεια και σταθερότητα στους δυο πιο σημαντικούς χώρους όπου ζει και κινείται, θετικά πρότυπα επικοινωνίας προς μίμηση, κι έτσι αυξημένες ευκαιρίες για μάθηση και εξέλιξη.

photo via

Το φετινό καλοκαίρι, οι τόνοι του μπλε και η πιο σημαντική επικαιρότητα

mple

Γράφει η Στεφανία Βελδεμίρη

Σίγουρα ένα καλοκαίρι διαφορετικό από τα άλλα. Άλλοι ήμασταν προετοιμασμένοι και άλλοι ανυποψίαστοι. Όλοι όμως τώρα, είμαστε στο ίδιο αλλιώτικο καλοκαίρι.

Μα το μπλε είναι εκεί έξω ακόμη. Ανεπηρέαστο από την επικαιρότητα των δελτίων ειδήσεων, σαν όλους τους αθώους. Το μπλε σε όλους τους απίστευτους τόνους του βρίσκεται παντού. Στην θάλασσα, στον ουρανό, σε μερικά ανθισμένα καλοκαιρινά λουλούδια, στο μπλε μου γιασεμί. Τα παιδιά το ξέρουν αυτό καλύτερα από τους μεγάλους, όπως και ΟΛΑ άλλωστε.

Διανύω την δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, χωρίς να έχω δει τηλεόραση. Επιλέγω να ενημερώνομαι από  ανθρώπους με τους οποίους συνομιλώ και κοιτώ στα μάτια και η ενημέρωσή μου είναι απίστευτα πλούσια και ανησυχητικά υπέροχη, με νέα μονίμως εκτός της επικαιρότητας της τηλεόρασης. Όχι δεν ζω στον κόσμο μου, δεν είμαι αδιάφορη για ότι συμβαίνει. Απλώς προτιμώ την ενεργή δράση και να είμαι μέρος των ειδήσεων που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα δουν ποτέ στην τηλεόραση.

Και γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί ανάμεσα στην παράνοια της εποχής, βλέπω τους ανθρώπους να είναι ζαλισμένοι από τις εξελίξεις και την ακτινοβολία της τηλεόρασης, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Έτσι ξεχνούν την καθημερινή πιο σπουδαία «Έκτατη επικαιρότητα», το παιδικό βλέμμα. Το βλέμμα των παιδιών τους, το βλέμμα όλων των παιδιών μας. Κοιτάζω παιδιά χαρούμενα και αθώα, όσο και το μπλε της θάλασσας, να ψάχνουν το βλέμμα των γονιών τους.

Το βλέμμα των παιδιών μας, είναι πολύτιμο και η εποχή, ζητάει παιχνίδι με τα μπλε. Ο περιορισμός, σαν άσκηση στην τέχνη, καμιά φορά οδηγεί σε απίστευτα πλούσια εικαστικά αποτελέσματα. Έτσι αν κάτσουμε να ζωγραφίσουμε με τα παιδιά μας με ένα μόνο χρώμα, το μπλε στην προκειμένη περίπτωση, θα δούμε απίστευτα υπέροχους μπλε κόσμους να γεννιούνται.

Παιδιά, να πόσο εύκολα γίνεται!

Σε μια παλέτα, τοποθετούμε μπλε χρώμα,  λευκό χρώμα και λίγο μαύρο χρώμα. Αφήνουμε λίγο καθαρό μπλε ως έχει και μετά προσθέτοντας λίγο ή πολύ λευκό χρώμα σε ίση πάντα ποσότητα μπλε χρώματος, φτιάχνουμε πολλούς πολλούς τόνους του μπλε. Με λίγο μαύρο χρώμα μπορούμε να φτιάξουμε πιο σκούρο μπλε. Γεμίζουμε την παλέτα μας με μπλε, γαλάζια και σκούρα μπλε, όσο πιο πολλά και διαφορετικά, τόσο καλύτερα! Κατόπιν σχεδιάζουμε στο μπλοκ μας, μια ζωγραφιά που μας αρέσει με το μολύβι μας. Μπορεί  να είναι μια θάλασσα, αυτό είναι σίγουρο, μα μπορεί να είναι και οτιδήποτε άλλο φανταστούμε, ακόμη καλύτερα! Μια φρουτιέρα με μπλε φρούτα, μια μπλε πολιτεία, μπλε σιτοχώραφα, μπλε δέντρα και ότι άλλο βάλει ο νους μας!

Τα αποτελέσματα θα μας εκπλήξουν!

mple2

mple3

Αν τα παιδιά σας είναι μικρά, μπορείτε να φτιάξετε μια μπλε βροχή από μικρές διαφορετικού τόνου μπλε γραμμούλες, ή έναν μπερδεμένο μπλε ουρανό με όλα τα μπλε να χορεύουν μεταξύ τους στον αέρα.

Αν τα παιδιά σας είναι μεγαλύτερα, αφού ή πριν ζωγραφίσετε, ψάξτε στα βιβλία σας ή στο διαδίκτυο και μιλήστε μαζί τους για την γαλάζια περίοδο του Πικάσο ή για το Κίνημα της ζωγραφικής με το υπέροχο όνομα «Γαλάζιος καβαλάρης».

galazios

le gourmet picasso

«Le Gourmet» _ Πικάσο

Αν είστε στην πόλη κολυμπήστε στο μπλε των ζωγραφιών των παιδιών σας. Αν είστε σε διακοπές, κολυμπήστε και ζωγραφίστε με θαλασσινό νερό και νερομπογιές, κροκάλες και βότσαλα από την παραλία.Σε κάθε περίπτωση τα μπλε σε όλες τους τις αποχρώσεις μας κάνουν καλό!

Το πιο σημαντικό: τα παιδιά μας, αξίζουν το καθαρό μας βλέμμα που μιλάει μαζί τους. Πάντα, μα ειδικά τώρα, πρέπει να ξέρουν πως είμαστε δυνατοί και πως θα νικήσουμε. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Θα νικήσουμε.

Εγώ ζωγραφίζοντας και φροντίζοντας θησαυρούς της προϊστορίας, διαβάζοντας ποιήματα και βιβλία, εσύ γράφοντας βιβλία, εσύ γράφοντας ποιήματα, εσύ γράφοντας μουσική, εσύ διδάσκοντας στο σχολείο, εσύ, δουλεύοντας στο λογιστήριο, εσύ δουλεύοντας σε ένα κατάστημα, εσύ ράβοντας ρούχα, εσύ μελετώντας φλάουτο, εσύ φυτεύοντας λουλούδια, εσύ κάνοντας ξεναγήσεις σε μουσεία γελώντας, εσύ επιμένοντας να ομορφαίνεις παιδικά και μεγαλίστικα πάρτι, εσύ παίζοντας θέατρο, εσύ πουλώντας βιβλία, εσύ φτιάχνοντας κατασκευές στην κουζίνα σου, εσύ κάνοντας γυμναστική, εσύ πουλώντας καφέδες, εσύ σερβίροντας τσάι ή τζατζίκι, εσύ τραγουδώντας, εσύ φτιάχνοντας ζυμωτό ψωμί, εσύ τρώγοντας λίγη ακόμη πάστα φλώρα, εσύ ότι κι αν κάνεις αν είσαι με το μέρος των χρωμάτων, των λέξεων, των μουσικών…

Θα νικήσουμε την τηλεόραση.

Ας ξεκινήσουμε με μπλε! Εγώ κλασσικά, θα ευνοήσω το πρωσικό μπλε και θα το χαρίσω στην απέραντη μου αγάπη  να γελάει.

Υ.Γ.1 Οι ζωγραφιές είναι από παιδιά που παρακολούθησαν μαθήματα ζωγραφικής στην Παραμυθούπολη και στο Μαγικό Αερόστατο πέρσι.

Υ.Γ. 2 Αν βρεθείτε στην παραλία, φέρτε δώρα κροκάλες στους αγαπημένους σας. Ζωγραφιστές ή σκέτες ώστε να τις ζωγραφίσουν μόνοι τους.

Υ.Γ. 3 Ο χειμώνας είναι πιο μικρός αν έχεις γύρω σου, κροκάλες, κοχύλια και ζωγραφιές.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του παρόντος κειμένου χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια των Πυγολαμπίδων στο κλουβί.

Τα λουλούδια σε γνωστά έργα τέχνης και… στα δικά μας

vangogh

Γράφει η Στεφανία Βελδεμίρη | stheta.com

Τα λουλούδια αδιαφορούν για το τι συμβαίνει στον κόσμο των ανθρώπων. Χαρίζουν την αστείρευτη, την απέραντη ομορφιά τους, σε καιρούς ειρήνης ή σε καιρούς πολέμου, σε εύκολους ή δύσκολους καιρούς. Χαρίζουν δύναμη μέσω της ομορφιά τους, σε ανθρώπους που τα περνούν δύσκολα, ακόμη και μέσα σε εύκολους καιρούς.

Τα λουλούδια, τα αγαπούν οι ζωγράφοι και τα παιδιά, πολύ και πιο πολύ περισσότερο από το κάθε πολύ, τα ψάχνουν με ανυπομονησία στα μέρη όπου ανθίζουν για να τα κοιτάξουν, να τα μυρίσουν, να τα ζωγραφίσουν και να τα χαρίσουν σε αυτούς που αγαπούν. Τα ζωγραφιστά λουλούδια, συμβαίνει καμιά φορά, να μας μαγεύουν και να μας ομορφαίνουν τη μέρα, το ίδιο ή και περισσότερο από τα αληθινά. Να γιατί οι ζωγραφιές είναι καμιά φορά τόσο πολύτιμες και αναγκαίες.

Μια ιδέα για  παιχνίδι και μάθηση είναι να κοιτάξετε μαζί με τα παιδιά σας, πίνακες ζωγραφιστούς που έκαναν σπουδαίοι ζωγράφοι, να ψάξετε μαζί και να διαβάσετε πως έζησαν αυτοί οι ζωγράφοι και γιατί ζωγράφιζαν και να κουβεντιάσετε αυτά τα όμορφα ζητήματα. Βρείτε σε ποιο κίνημα άνηκαν οι ζωγράφοι και ψάξτε να βρείτε πότε και γιατί δημιουργήθηκε. Αναζητήστε ζωγράφους του κινήματος που ήταν φίλοι μεταξύ τους ή … άσπονδοι εχθροί. Κοιτάξτε πόσο μοιάζουν ή διαφέρουν οι ζωγραφιές τους. Το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ!

Ο Βικέντιος Βαν Γκονγκ είναι ο αγαπημένος μου ιμπρεσιονιστής ζωγράφος (από αγόρια), Λατρεύω τα χρώματά του, τις γρήγορες πινελιές του και μου αρέσει να παίζω «κυνήγι θησαυρού» ψάχνοντας μέσα στις ζωγραφιές του μερικές αργές, πολύ προσεχτικά μελετημένες πινελιές. Αυτές τις πινελιές τις έχουν για μονάκριβες οι ζωγράφοι και κάνουν τους πίνακές τους ζωντανούς. Μια μέρα κοιτούσαμε μαζί η Ελισάβετ που πάει στο νηπιαγωγείο αυτή τη ζωγραφιά

stefania louloudi

(ζωγραφιά 1 _βαν γκόνγκ )

και στα πρώτα 2 δευτερόλεπτα μου είπε: «αυτή τη ζωγραφιά θέλω να κάνω σήμερα» τόσο που ήθελε και τόσο που ήξερα πως θα την κάνει υπέροχα δική της, ξεκινήσαμε αμέσως.

Μιλήσαμε για τα ηλιοτρόπια, που αγαπούν πολύ και πιο πολύ από το κάθε πολύ τον ήλιο και τον κοιτάνε όλη μέρα στρίβοντας το ανθισμένο κεφάλι τους προς αυτόν. Μιλήσαμε για το σκυμμένο και λυγισμένο ανθισμένο κεφάλι τους όταν τον αποχωρίζονται το σούρουπο. Μιλήσαμε για τα τόσα πολλά κίτρινα που υπάρχουν στα ηλιοτρόπια  και κοροϊδέψαμε το κουτί με τους μαρκαδόρους που έχει μόνο ένα κίτρινο, γελώντας. Μιλήσαμε για την αγάπη του Βικέντιου για τα σιτοχώραφα, τα κατακίτρινα και τον φίλο του που τον έλεγαν Γκογκέν και ζωγράφιζαν μαζί καμιά φορά.  Μετά μιλήσαμε για τα σπόρια και το τσικ τσικ που ακούγεται όταν τα τρώμε και μέχρι να τα πούμε όλα αυτά, να την έτοιμη και η ζωγραφιά.

stefania louloudi2

(ζωγραφιά 2 _Ελισάβετ)

Αν κοιτάζεις συχνά υπέροχες ζωγραφιές, τόσο διαφορετικά υπέροχες μεταξύ τους, γρήγορα θα καταλάβεις πως οι δικές σου υπέροχα τόσο διαφορετικές από όλες αυτές ζωγραφιές είναι… υπέροχες.

Μαμά φοβάμαι!

fovos

Γράφει η Ιωάννα Μπλέκα

Ο φόβος είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό συναίσθημα που έχουν όλα τα παιδιά από την βρεφική ηλικία, καθώς τα προστατεύει από τα απειλητικά σήματα του περιβάλλοντός. Τα παιδιά μπροστά σε έναν εντελώς άγνωστο κόσμο έρχονται αντιμέτωπα συνεχώς με νέες και διαφορετικές καταστάσεις για τις οποίες συχνά εκφράζουν φόβους.

Οι φόβοι αυτοί αλλάζουν ανάλογα με την ψυχο-συναισθηματική και γνωστική ανάπτυξή τους. Για παράδειγμα τα βρέφη, με βάση την θεωρία προσκόλλησης του Bowlby, ήδη στην ηλικία των 7 μηνών εμφανίζουν άγχος για τα ξένα πρόσωπα και μέχρι το τέλος του πρώτου χρόνου άγχος αποχωρισμού από τα πρόσωπα φροντίδας τους. Μετά τα 2 τους χρόνια τα παιδιά εκτίθενται συνεχώς σε νέες εμπειρίες που πιθανόν να τους προκαλούν φόβο, για παράδειγμα η πρώτη φορά σε παιδικό πάρτι, η επίσκεψη στο γιατρό, το σχολείο, τα καρναβάλια, το μπάνιο στη θάλασσα και πολλά άλλα.

Μέχρι τα 5 τους χρόνια, οι συχνότεροι φόβοι τους σχετίζονται με το σκοτάδι, τα ζώα, τα καιρικά φαινόμενα. Στην προσχολική ηλικία, όπου η φαντασία τους είναι μεγάλη και συχνά συγχέεται με την πραγματικότητα, τα παιδιά εκφράζουν φόβους για τέρατα, φαντάσματα, άγρια ζώα κ.ά. Οι φόβοι αυτοί προκύπτουν από τις καθημερινές τους δραστηριότητες, από τον τρόπο που αντιλαμβάνονται όσα βλέπουν στην τηλεόραση, αλλά και από το γεγονός ότι στα πλαίσια της ανάπτυξής τους καλούνται να αποχωριστούν όσα μέχρι τώρα τους πρόσφεραν ασφάλεια, όπως η πιπίλα, η πάνα και οι βρεφικές τους συνήθειες, γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές οι φόβοι εκδηλώνονται πριν ή κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Καθώς μεγαλώνει ένα παιδί και αναπτύσσεται γνωστικά, οι φόβοι αρχίζουν να είναι πιο ρεαλιστικοί, φόβοι για το σχολείο, τις φυσικές καταστροφές, φόβοι για πολέμους, ασθένειες, σωματικό τραυματισμό ή και θάνατο των ίδιων και των αγαπημένων τους. Ακόμη συναντούμε συχνά κοινωνικούς φόβους σε σχέση με την αποδοχή από τους συνομηλίκους αλλά και την σχολική επίδοση.

Οι παιδικοί φόβοι μπορούν να εμφανιστούν ξαφνικά, από το “τίποτα”, και συχνά εξαφανίζονται πάλι με τον ίδιο τρόπο μετά από λίγο καιρό και χωρίς μεγάλη προσπάθεια, εφόσον το παιδί ωριμάζει και τους αντιμετωπίζει πιο λογικά. Άλλες φορές πάλι προκύπτουν από μια αγχωτική κατάσταση, από κάποιο τρομακτικό βίωμα, που δεν αντιμετωπίστηκε εκείνη τη στιγμή. Αν δεν βοηθήσουμε τα παιδιά να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους, δικαιολογώντας κάποιες φορές λογικά όσα τους συμβαίνουν και αποκαθιστώντας την αντίληψή τους, υπάρχει περίπτωση οι φόβοι να παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα και να παγιωθούν ως φοβίες.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να ακούμε τις ανησυχίες του παιδιού με κατανόηση και να μην υποτιμούμε τους φόβους του. Ακόμα κι αν αυτό που φοβάται δεν υπάρχει στην πραγματικότητα (πχ. φάντασμα πίσω από την κουρτίνα), να θυμάστε ότι το συναίσθημα του φόβου του είναι υπαρκτό και αληθινό. Καλό είναι οι γονείς να μην προβάλουν τις δικές τους ανασφάλειες και να μην είναι υπερπροστατευτικοί, γιατί με τον τρόπο αυτό μεταδίδουν στο παιδί ένα αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποφεύγουμε με πανικό αυτό που φοβίζει το παιδί, καθώς η φυγή ενισχύει και εδραιώνει το φόβο. Η έκθεση όμως σε ότι φοβάται το παιδί θα πρέπει να γίνεται σταδιακά, χωρίς πίεση και με απόσταση ασφαλείας. Το πιο εύκολο για να ξεπεράσει το παιδί ένα φόβο είναι να βλέπει το γονιό να τον αντιμετωπίζει πρώτος, κι έτσι η συμπεριφορά του γονιού να γίνεται πρότυπο μίμησης για το παιδί.

Τα παιδιά όλων των ηλικιών για να ξεπεράσουν ένα φόβο, θα πρέπει καταρχήν να μάθουν να τον εκφράζουν, και αυτό θα γίνει μόνο μέσα σε μια υποστηρικτική σχέση με το γονιό. Ειδικά για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας η αντιμετώπιση δεν μπορεί να βασιστεί μόνο σε λογικά επιχειρήματα. Καλό είναι ο γονιός να συζητάει με το παιδί τους φόβους του και να του προτείνει δημιουργικούς ή και φανταστικούς τρόπους για την αντιμετώπισή τους. Σχετικά παραμύθια, θεατρικά σκετσάκια, ζωγραφιές όπου θα δώσουν μορφή στο φόβο τους και στη συνέχεια φανταστικοί τρόποι εξουδετέρωσης (πχ. σκίσιμο ζωγραφιάς, ψέκασμα με “ειδικό σπρέι” που διώχνει τα φαντάσματα), πολλές φορές αποδεικνύονται εξαιρετικά αποδοτικοί.

Τα Φοβολιχούδια μπορεί να είναι άλλος ένας αποδοτικός τρόπος που θα εξαφανίσει τους φόβους και τις έννοιες των παιδιών.

photo via

απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς την προηγούμενη έγγραφη έγκριση των πυγολαμπίδων στο κλουβί

Βόλτα: το οξυγόνο των παιδιών

volta paidia poiotikoz xronos _ pigolampides

Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέλιου Παπαβέντση (Παιδίατρος _ Σύμβουλος Γαλουχίας) «Προικισμένα μωρά εμπνευσμένοι γονείς: για μια άλλη προσχολική ηλικία» (Εκδόσεις Πατάκη)

Η βόλτα, η αλλαγή παραστάσεων, είναι ζωτικής σημασίας ήδη από τους πρώτους μήνες της ζωής. Τα βρέφη που εκτίθενται με ασφάλεια και αγάπη σε νέα ερεθίσματα γίνονται πιο ενεργητικά, πιο ζωντανά. Αποκτούν αυτοπεποίθηση, παίρνουν από μόνα τους πρωτοβουλία να εξερευνήσουν τον κόσμο, να υπερκεράσουν το φόβο του αγνώστου. Αποκρυπτογραφούν πτυχές του κόσμου, διεκδικούν από το εκάστοτε εξωτερικό τους περιβάλλον τη χαρά και την ικανοποίηση, και τελικά γίνονται έξυπνα, εύστροφα και κοινωνικά νήπια και παιδιά καθώς μεγαλώνουν. Τα «περπατημένα» μωρά γίνονται πιο εύκολα «περπατημένοι» ενήλικες. Μια προγραμματισμένη, ασφαλής έκθεση στον καθαρό αέρα υπηρετεί την υγεία, σωματική και ψυχική.

Έκθεση σε μεγάλες και προχωρημένες εμπειρίες

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τα βιβλιοπωλεία. Συνήθιζα να πηγαίνω συχνά με το δεκαοχτώ μηνών γιο μου σε μεγάλα βιβλιοπωλεία: Η γυναίκα μου κάθεται με τη μικρή μας στο καφέ του βιβλιοπωλείου κι εμείς ξεκινάμε την περιήγηση. Τον αφήνω να περπατήσει ανάμεσα στα ράφια στα διάφορα τμήματα. Σταματά, παίρνει ένα βιβλίο από ένα ράφι, το περιεργάζεται. Ξεφυλλίζει τις σελίδες του, επικεντρώνεται σε εικόνες, με εμένα παράλληλα να του μιλάω για ότι του προκαλεί ενδιαφέρον. Μαθαίνει να βάζει το βιβλίο πίσω στο ράφι, να μου δείχνει κάτι που του αρέσει, να κοιτάζει τους ανθρώπους γύρω του, που κάνουν παρόμοια πράγματα με αυτόν. φτάνει στο τμήμα με τα παιδικά βιβλία, τα ψαχουλεύει με χαρά. Παίζουμε πηγαίνοντας κάτω με τις σκάλες και ανεβαίνοντας πίσω με το ασανσέρ. Ακούει την ανάλαφρη μουσική του βιβλιοπωλείου και χορεύει που και που. Χαμογελάει στους περαστικούς και επιστρέφει με περιέργεια στο καφέ για να δει τη μαμά, μόλις τον παροτρύνω να πάει πίσω. Έχει περάσει υπέροχα, κι εγώ μαζί του. Σε αυτή τη μία ώρα έχει μάθει ένα σωρό πράγματα: πως να μοιράζεται την προσοχή του μαζί μου, πώς να ανακαλύπτει άφοβα τον κόσμος, πώς να πειραματίζεται αλλά και πως να υπακούει σε κανόνες. Πώς να συνδυάζει εμπειρίες όπως εξερεύνηση, βιβλίο, μουσική. Μαθαίνει να αγαπάει όλα αυτά που ένας βιβλιόφιλος ενήλικας λαίμαργα λαχταρά μπροστά σε μία βιβλιοθήκη: τη μυρωδιά του βιβλίου, το χαρτί, την περιπλάνηση από τον ένα τόμο στον άλλο, τη συμμετοχή του διπλανού αναγνώστη στην κοινή εμπειρία και τη δημιουργική ηρεμία του χώρου. Με αυτόν τον τρόπο, το βιβλίο γίνεται χαρά που ριζώνει και εντυπώνεται στα κύτταρα του μικρού παιδιού.

Αυτή είναι μια απλή αλλά μεγάλη εμπειρία για ένα νήπιο. Πολλοί γονείς θα την έβρισκαν αδύνατη, άκαιρη ή άσκοπη. Στην πραγματικότητα, τα μωρά έχουν εντυπωσιακές ικανότητες να απορροφούν πράγματα που τα θεωρούμε προχωρημένα. Προσαρμόζονται σε αυτά που τους δείχνουμε και γίνονται μεγάλα αν φτιάξουμε μεγάλο καλούπι. Αντίστροφα, μπορούν εύκολα να παλινδρομήσουν σε βρεφική συμπεριφορά. και να «μικρύνουν» αν τα κλείσουμε στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού και τα κυνηγάμε από πίσω για να φάνε και να κοιμηθούν στην ώρα τους. Είναι κανονικοί άνθρωποι, όχι έγκλειστοι σε φυλακή με συσσίτιο. Δικαιούνται να γευτούν εμπειρίες διαφορετικές, ανυψωτικές, υπερβατικές, με τον ίδιο τρόπο που τις δικαιούμαστε και εμείς: μια συναυλία ένα γλυκό καλοκαιρινό βραδάκι στη θάλασσα· μια περιήγηση στους πολύχρωμους πίνακες μιας αίθουσας τέχνης με το καρότσι· μια επίσκεψη με τον ίδιο τρόπο ή με μάρσιπο σε ένα μουσείο φυσικής ιστορία ή αυτοκινήτων· μια περιπλάνηση σε φάρμα με ζώα ή ένα λούνα πάρκ· ένα υπαίθριο θέατρο με καραγκιόζη ή μαριονέτες · μια εκδρομή με πικ νικ στη φύση, στου βουνό ή την παραλία · μια έξοδο σε ένα εστιατόριο με διαφορετικό φαγητό από το σπιτικό (και με διαθέσιμη καρέκλα για νήπια!) · ένα ταξίδι με το τρένο ή το αεροπλάνο · μια περιήγηση σε λαϊκή αγορά ή σε εμπορικό κέντρο · και πολλές άλλες επιλογές για δυνητικά τεράστιες εμπειρίες, που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη διψασμένη, αγνή ψυχή βρεφών και νηπίων.

Η αναδημοσίευση γίνεται με την άδεια του συγγραφέα και παιδιάτρου – συμβούλου γαλουχίας Στέλιου Παπαβέντση. Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του pediatros-thes.gr για περισσότερη αρθρογραφία.

Πως να βοηθήσω μια οικογένεια που έχει ανάγκη από οικονομική βοήθεια;

help

Γράφει η Ιωάννα Μπλέκα

Τα τελευταία χρόνια συνεπεία της οικονομικής κρίσης που έχει κυριαρχήσει στη χώρα μας, κατακλυζόμαστε καθημερινά από αιτήματα για φιλανθρωπία. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και τα κοινωνικά δίκτυα παρουσιάζουν συχνά άτομα, οικογένειες ή φορείς που έχουν την ανάγκη μας. Στο δρόμο βλέπουμε κόσμο που ζητάει χρήματα, γάλα ή φαγητό. Όχι όμως όπως το έκανε παλιά. Δεν βλέπουμε μόνο ζητιάνους ή παιδιά Ρομά στα φανάρια. Τώρα βλέπουμε έξω από τα σούπερ μάρκετ και τα πολυκαταστήματα γυναίκες και άντρες, Έλληνες και αλλοδαπούς, να παρακαλάνε να τους αγοράσουμε κάποιο φαγώσιμο για να ταΐσουν τα παιδιά τους ή καλοντυμένους ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό. Εικόνες που μας σοκάρουν και μας προβληματίζουν.

Τα περιστατικά αυτά είναι τόσα πολλά πλέον γύρω μας που οι περισσότεροι δεν ξέρουμε τι στάση να κρατήσουμε. Κάποιες φορές λοιπόν αδιαφορούμε, κλείνουμε τα μάτια και απαρνιόμαστε το πρόβλημα. Άλλοτε ανταποκρινόμαστε στην ανάγκη του συνανθρώπου μας για μία μόνο φορά και νομίζουμε ότι λύσαμε το πρόβλημα. Κάποιοι από εμάς, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε όλους όσους έχουν ανάγκη, επιλέγουμε έναν άνθρωπο, μία οικογένεια ή έναν φορέα, τον οποίο ενισχύουμε συστηματικά είτε με υλική είτε με άλλου είδους πρακτική υποστήριξη. Και πάλι όμως, ότι και να επιλέξουμε να κάνουμε, συχνά μπαίνουμε σε αναρωτήσεις για το αν είναι αρκετό, και για το αν η ανάγκη που προβάλλεται είναι αληθινή ή οι άλλοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το αίσθημα της αλληλεγγύης μας. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε 100% σίγουροι. Και δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις, δεν μπορούμε παρά να εμπιστευτούμε το ένστικτό μας όταν βοηθάμε κάποιον.

Αυτό που πρέπει να έχουμε πάντα όμως στο μυαλό μας, είναι ότι ο συνάνθρωπός μας, που φτάνει στο σημείο να ζητάει βοήθεια από ξένους άγνωστους ανθρώπους, σίγουρα προσπαθεί να καλύψει κάποια ανάγκη του, είτε υλική είτε και ψυχολογική. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα κρίνουμε ποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση του, να κατανοήσουμε πως μπορεί να νιώθει, τι μπορεί να σκέφτεται και τι μπορεί να περιμένει από εμάς. Ακόμα πιο σημαντικό θα ήταν να τον γνωρίζαμε προσωπικά, να μιλούσαμε μαζί του και να μπορούσαμε να καταλάβουμε τις εξατομικευμένες ανάγκες του. Γιατί βοήθεια δεν είναι να του δώσουμε 5 ευρώ ή ένα ψωμί, και το πρόβλημα δεν λύνεται με την συνεισφορά ενός μόνο ατόμου συνήθως. Βοήθεια είναι να βρούμε τον τρόπο να τον υποστηρίξουμε με επαναλαμβανόμενες και συνεπείς δράσεις μας πχ να του δίνουμε κάθε μέρα ψωμί. Βοήθεια είναι να μπορέσουμε να τον κατευθύνουμε σε δομές και υπηρεσίες από όπου μπορεί να δεχθεί ιατρική, ψυχολογική, μαθησιακή, εργασιακή και υλική υποστήριξη. Βοήθεια είναι να τον διασυνδέσουμε με ομάδες της πόλης μας για να μπορέσει να βγει από την παθητική στάση αυτού που ζητάει, να ξεπεράσει κάποια από τα προβλήματά του και να αρχίσει να δημιουργεί και πάλι ευκαιρίες για τον εαυτό και την οικογένειά του.

Μπορείτε να δείτε κάποιους χρήσιμους συνδέσμους εδώ

Γονείς και ελεύθερος χρόνος, γίνεται;

free time

Όταν τα ζευγάρια γίνονται γονείς, όλοι συνήθως τους προκαταβάλουν ότι ο ερχομός ενός παιδιού στην οικογένεια σημαίνει μια πλήρη απασχόληση και τον εκμηδενισμό του ελεύθερού τους χρόνου. «Κοιμηθείτε τώρα γιατί σας περιμένουν ξενύχτια», «διασκεδάστε τώρα που δεν έχετε υποχρεώσεις», «βγείτε και πηγαίνετε ταξίδια τώρα που έχετε την δυνατότητα». Δεν λέω πως η ζωή του κάθε ζευγαριού δεν αλλάζει με τον ερχομό των παιδιών στην οικογένεια, αλλά πρέπει η γονεϊκότητα να θεωρείτε σκλαβιά και οι γονείς αιχμάλωτοι των παιδιών τους; Ή είναι ανέφικτο για έναν γονιό να κοιμηθεί, να διασκεδάσει, να ταξιδέψει, να περάσει καλά, είτε έχει το παιδί μαζί του, είτε το έχει αφήσει σε κάποιον άλλο;

Με τον ερχομό ενός παιδιού στην οικογένεια οι ισορροπίες αλλάζουν και φυσικά τους πρώτους μήνες το ζευγάρι ψάχνει να βρει νέους τρόπους ώστε να συμπεριλάβει στην καθημερινότητά του και να ανταποκριθεί στις ανάγκες του βρέφους, που είναι έντονες καθώς εξαρτάται απόλυτα από αυτούς, και κυρίως από την μαμά – τροφό. Ακόμα όμως και σε αυτή τη φάση, και πόσο μάλλον αργότερα στη ζωή του παιδιού, είναι απαραίτητο οι γονείς να βρίσκουν χρόνο για τον εαυτό τους ο καθένας αλλά και για τη σχέση τους ως ζευγάρι.

Ένας γονιός όταν “σπαταλάει” τον ελεύθερό του χρόνο σε κάποια άλλη δραστηριότητα, πέρα από την ενασχόληση με το παιδί του, νιώθει συνήθως λίγες ή και πολλές ενοχές. Έχει αναλογιστεί όμως ποτέ πόσο ωφέλιμο πρότυπο γίνεται για το παιδί του; Ένας γονιός, είναι και άνθρωπος, με τις δικές του ανάγκες. Θέλει να διατηρεί τις κοινωνικές του σχέσεις, θέλει να μαθαίνει καινούργια πράγματα, θέλει να εξελίσσεται και να γίνεται καλύτερος άνθρωπος και γονιός, θέλει και χρειάζεται να παίρνει ανάσες για να επιστρέφει με περισσότερη όρεξη στο σπίτι. Αφιερώνοντας χρόνο στον εαυτό μας και συμμετέχοντας σε δράσεις που μας ευχαριστούν, προσφέρουμε και στα παιδιά μας τα οποία παρακολουθούν και παραδειγματίζονται από τον ενθουσιασμό μας, την ευχαρίστηση μας , τη δίψα μας για γνώση και εξέλιξη κ.ά.

Ο πιο ανώδυνος τρόπος για να ξεκινήσει μια μαμά ή ένας μπαμπάς να κάνει πράγματα για τον εαυτό του, είναι η συμμετοχή σε μια ομάδα γονέων, αφού εκεί υπάρχει το πρόσχημα ότι λείπει μεν, αλλά το κάνει για το παιδί του. Διοργανώνοντας χρόνια τώρα σχολές γονέων, αντιλαμβάνομαι πόσο απελευθερωτική είναι συνήθως η επαφή με άλλους γονείς … όλοι έχουμε τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες ενοχές, τους ίδιους προβληματισμούς και το μοίρασμα βοηθάει να απαλλαγούμε από αυτές. Κι έτσι γονείς που ξεκίνησαν δειλά από ομάδες συμβουλευτικής, αντιλήφθηκαν ότι συμμετέχοντας και σε άλλες ομάδες φαινομενικά άσχετες με τον γονεϊκό τους ρόλο, πχ. θεατρικό παιχνίδι, παιχνίδι με άλλους γονείς, ομάδες αυτογνωσίας, εθελοντικές ομάδες, ομάδες κατασκευών, χειροτεχνίας, φωτογραφίας, μουσικής κι ότι άλλο ταιριάζει στον καθένα, βοηθήθηκαν και άρχισαν να ανακαλύπτουν το παιδί που κρύβεται μέσα τους. Και έτσι γυρνούσαν στο σπίτι πιο χαρούμενοι και πιο γεμάτοι από την ζωή και την καθημερινότητά τους. Πιο έτοιμοι για τις απαιτήσεις του γονεϊκού τους ρόλου. Πιο συνδεδεμένοι με τις ανάγκες και τα συναισθήματα τα δικά τους, και κατ’ επέκταση των παιδιών τους. Γυρνούσαν και γυρνάνε σπίτι ως καλύτεροι γονείς.

Οι Πυγολαμπίδες στο Κλουβί σχεδιάζουν μια παρόμοια ομάδα, κλείνουν το μάτι στους γονείς και τους προτείνουν να γίνουν και πάλι παιδιά. Διοργανώνουν τη δράση «Στο κλουβί με τους γονείς» και σε καλούν στην παρέα τους! Διάβασε περισσότερα εδώ ή κάνε εγγραφή στο εβδομαδιαίο Newsletter για να μαθαίνεις πρώτους που θα γίνονται οι συναντήσεις!

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς της έγγραφη άδεια των «Πυγολαμπίδων στο κλουβί»

Ποιος περιμένει τα Χριστούγεννα;

dora

Γράφει η Αριστέα Σταυροπούλου, Διευθύντρια Σύνταξης στο περιοδικό Έτσι απλά

Κοιτάζω φωτογραφίες με στολισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα, ενώ έξω ένας ολοφώτεινος ήλιος έχει παραμερίσει τα λιγοστά σύννεφα που είχαν κάνει την εμφάνισή τους νωρίτερα! Φτάσαμε αισίως στον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, αλλά μόνο ένα πολύ απαλό δροσερό αεράκι θυμίζει τι εποχή έχουμε. Έτσι είναι η Ελλάδα!

Μέσα σε αυτήν τη λιακάδα, βρίσκομαι ήδη σε κλίμα Χριστουγέννων –λόγω δουλειάς φυσικά! Και κάπως έτσι θυμάμαι μία ιστορία που είχα παρακολουθήσει περίπου έναν χρόνο πριν. Κάποια αεροπορική εταιρεία είχε οργανώσει, σε περίοδο εορτών, μία μοναδική έκπληξη για όλους τους επιβάτες μίας από τις πτήσεις της. Στον χώρο όπου περίμεναν προτού μπουν στο αεροπλάνο, είχε στηθεί ένα μηχάνημα με οθόνη, εκεί εμφανιζόταν ο Άγιος Βασίλης και ρωτούσε το όνομα κάθε επιβάτη και τι θα ήθελε για δώρο εκείνα τα Χριστούγεννα. Ανυποψίαστοι, όλοι οι επιβάτες απάντησαν.

Αυτό που δεν ήξεραν ήταν ότι, όσο εκείνοι θα πετούσαν με το αεροπλάνο, εργαζόμενοι της αεροπορικής εταιρείας στην πόλη όπου πήγαινε η συγκεκριμένη πτήση θα έκαναν έναν «αγώνα δρόμου» έτσι, ώστε -μόλις οι επιβάτες έφταναν στον προορισμό τους- μαζί με τις βαλίτσες τους, θα έπαιρναν ακριβώς το δώρο που είχαν ζητήσει περίπου 2 ώρες νωρίτερα! Από ένα παιχνίδι ρομπότ για έναν 5χρονο πιτσιρικά έως ένα δωρεάν ταξίδι στο Παρίσι για ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, που πάντα ονειρεύονταν να βρεθούν στην πόλη του φωτός…

Η πηγαία χαρά και συγκίνηση των επιβατών, μικρών και μεγάλων, έκανε τους εργαζόμενους στην εταιρεία να χαμογελούν μέχρι τα αφτιά! Κι αυτή ήταν η ανταμοιβή: το λαμπερό πρόσωπο των ανθρώπων που δεν περίμεναν μία τόσο όμορφη κίνηση και μάλιστα από ξένους!

Χαμογελώ ξανά διηγούμενη την ιστορία και σκέφτομαι ότι όλοι μας περιμένουμε πάντα μία αφορμή ή την «κατάλληλη στιγμή». Περιμένουμε να γίνει κάτι σπουδαίο για να πούμε έναν καλό λόγο ή για να ευχαριστήσουμε κάποιον. Περιμένουμε μία γιορτή ή επέτειο για να πάρουμε ένα δώρο. Περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να έρθουμε κοντά στην οικογένειά μας, έναν γάμο για να συναντήσουμε ξανά τους συγγενείς και το καλοκαίρι για να νοιώσουμε λίγη χαλαρότητα. Κι όμως, η αξία όλων αυτών τελικά πολλαπλασιάζεται όταν ΔΕΝ γίνονται την «κατάλληλη» στιγμή.

Γιατί πρέπει να έρθουν οι γιορτές για να κάνουμε πραγματικότητα το όνειρο ενός δικού μας ανθρώπου; Κι όπου «όνειρο» μπορεί να είναι για μια πιτσιρίκα απλά ένας περίπατος στο πάρκο και με τους δύο γονείς ή ο φρεσκοβαμμένος τοίχος, που τόσο καιρό ζητούσε μία γιαγιά για το καθιστικό της. Είναι πραγματικά υπέροχο να ξαφνιάζουμε ευχάριστα τους ανθρώπους γύρω μας. Άλλωστε, τέτοιες απρόσμενες στιγμές είναι δώρο και για εκείνον που τις προσφέρει… Για αυτό, τα «Χριστούγεννα» είναι εδώ, είναι τώρα, είναι κάθε μέρα…

Δημιουργήστε απρόσμενες στιγμές χαράς, προσφέροντας μία καλή κουβέντα ή μία ευγενική κίνηση στους γύρω σας όταν πραγματικά δεν το περιμένουν!

Το περιοδικό έτσι απλά μπορείτε να το βρείτε στα περίπτερα. Το παραπάνω κείμενο είναι από το editorial του τεύχους Νοεμβρίου 2014.

Βρείτε το αγαπημένο αυτό περιοδικό και ηλεκτρονικά στους παρακάτω συνδέσμους:

site || facebook || η εκπομπή στον alphatv

etsi apla nov

Η σημασία της αποταμίευσης, μάθημα για τα μικρά παιδιά

save

σκέψεις με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης, 31 Οκτωβρίου 

Η εξοικονόμηση χρημάτων, αλλά και πόρων γενικότερα, είναι μια πολύ χρήσιμη δεξιότητα ζωής, ειδικά στην σύγχρονη κοινωνικοοικονομική συγκυρία όπου ζούμε. Ενώ σαν δεξιότητα είναι εύκολο να αποκτηθεί, δεν διδάσκεται στα παιδιά μας ούτε στο σχολείο, αλλά τις περισσότερες φορές ούτε και στο σπίτι, γεγονός που στην Ελλάδα μας οδηγεί ολοένα και σε χειρότερες πρακτικές. Στο εξωτερικό, σε πολλές και κυρίως υποανάπτυκτες χώρες, που τα παιδιά δεν έχουν καν χρήματα στα χέρια τους για να διαχειριστούν και να αποταμιεύσουν, μαθαίνουν τέτοιες έννοιες μέσα από προγράμματα κοινωνικής και οικονομικής εκπαίδευσης (πχ πρόγραμμα Aflatoun) που εντάσσονται στο σχολικό τους πρόγραμμα.

Τα παιδιά πρέπει από μικρή ηλικία να μάθουν να είναι υπεύθυνα για τον εαυτό τους και τα πράγματά τους. Κι αυτό όχι μόνο για την αύξηση της αυτονομίας τους, αλλά για να μάθουν ότι αυτό είναι μια μορφή αποταμίευσης, αφού έτσι δεν θα χρειαστεί να σπαταλήσουν άσκοπα πόρους. Μπορούμε πολύ εύκολα να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά ήδη από την προσχολική ηλικία βάζοντάς τα να παρατηρήσουν την φύση, η οποία μας δίνει απαντήσεις για όλα. Το καλύτερο παράδειγμα εξοικονόμησης, αποταμίευσης, σχεδιασμού και προϋπολογισμού που συναντάται στη φύση είναι οι μυρμηγκοφωλιές. Οι άνθρωποι έχουν να μάθουν πολλά από τα μυρμήγκια, τα οποία δουλεύουν και αποταμιεύουν, ώστε όταν βρεθούν σε ανάγκη – σε μια δύσκολη περίοδο όπως ο χειμώνας, να έχουν τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Το ίδιο παράδειγμα θα έπρεπε να ακολουθεί κι ο άνθρωπος, μιας και αυτό θα τον βοηθούσε να περάσει από περιόδους κρίσης, χωρίς να χρειάζεται να χρεωθεί, καθώς τα χρέη βυθίζουν τους ανθρώπους περισσότερο στη φτώχια και ότι αυτή συνεπάγεται.

Πως όμως θα μάθουμε στο ανυπόμονο 5χρονό – 15χρονό μας, να κρατάει κάτι και για μετά; Καταρχήν, πρέπει να του δείξουμε τον τρόπο να σκέφτεται όχι μόνο την απόλαυση του τώρα αλλά και την αυριανή ανάγκη. Ίσως λοιπόν την επόμενη φορά που κάποιος θα του φέρει 3 συσκευασίες αυτοκόλλητα ή 3 σακουλάκια καραμέλες, να μπούμε στην διαδικασία να του εξηγήσουμε πως θα ήταν σκόπιμο να κρατήσει κάτι και για την επόμενη μέρα. Δεύτερον, είναι σημαντικό τα παιδιά να κατανοήσουν την διάκριση μεταξύ αυτών που θέλουν και όσων χρειάζονται. Η γραμμή μεταξύ των αναγκών και των επιθυμιών στην σημερινή καταναλωτική κοινωνία, όπου η ευτυχία και η αυτοεκτίμηση αποτιμώνται με βάση τα υλικά αγαθά, είναι θολή. Είναι καθήκον όλων μας να βοηθήσουμε τα παιδιά να αποκτήσουν κριτική αντίληψη, ώστε να μπορέσουν να κάνουν ορθολογικές οικονομικές επιλογές και να θέτουν τις προτεραιότητες τους. Επιπλέον, είναι σημαντικό να τους διδάξουμε ότι υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι απόκτησης όσων επιθυμούμε. Για παράδειγμα, η ανταλλαγή, ο δανεισμός, η κατασκευή από παλιά – άχρηστα για άλλους υλικά, είναι εναλλακτικοί τρόποι απόκτησης υλικών πραγμάτων που στην ουσία προωθούν την έννοια της εξοικονόμησης. Τέλος, για να τα διδάξουμε όλα αυτά στα παιδιά θα πρέπει εμείς να γίνουμε το πρότυπο, διατηρώντας σε καλή κατάσταση τα πράγματά μας ώστε να επεκτείνουμε την διάρκεια ζωής τους, αποταμιεύοντας υλικά και μη υλικά αγαθά για στιγμές ανάγκης,  λαμβάνοντας προσεκτικές αποφάσεις και δίνοντας προτεραιότητα κάθε φορά στις πιο πιεστικές ανάγκες της οικογένειας.