Γράφει η Ελευθερία Λαφτσίδη | Συναισθηματίζειν

Η φύση είναι ο πιο αληθινός και υπομονετικός δάσκαλος. Μέσα σε ένα δάσος, δίπλα στη θάλασσα ή απλά σε ένα πάρκο, τα παιδιά δεν ανακαλύπτουν μόνο τον κόσμο γύρω τους· ανακαλύπτουν και τον εαυτό τους.

Η επαφή με τη φύση δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να ζήσουν με όλες τους τις αισθήσεις: να ακούσουν τον ήχο του νερού, να παρατηρήσουν τα χρώματα των φύλλων, να αγγίξουν το χώμα, να νιώσουν τον αέρα στο πρόσωπό τους. Αυτές οι εμπειρίες τα φέρνουν σε επαφή με το «εδώ και τώρα», με μια εσωτερική ηρεμία που δύσκολα βρίσκουν στην καθημερινότητα της πόλης.

Όμως, η φύση δεν είναι μόνο ηρεμία, είναι και μάθημα ζωής. Ένα παιδί που φυτεύει ένα σπόρο και τον βλέπει να μεγαλώνει, μαθαίνει την αξία της υπομονής. Ένα παιδί που παρατηρεί πώς αλλάζουν οι εποχές, αντιλαμβάνεται ότι όλα τα πράγματα έχουν τον δικό τους χρόνο. Ένα παιδί που σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο ή παίζει στη λάσπη, κατανοεί τα όρια του σώματός του και χτίζει εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Η φύση είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος στην πορεία των παιδιών προς την αυτογνωσία και την ενσυναίσθηση. Μαθαίνουν να διαχειρίζονται την απογοήτευση όταν κάτι δεν πετυχαίνει, να νιώθουν χαρά με τις μικρές ανακαλύψεις, να σέβονται τον κόσμο γύρω τους και να αναγνωρίζουν ότι είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου.

Η φύση γίνεται έτσι ένας φυσικός χώρος συναισθηματικής αγωγής. Για τον λόγο αυτό οι γονείς ενθαρρύνονται να εντάξουν μικρές «στιγμές φύσης» στην καθημερινότητα, γιατί εκεί κρύβονται οι πιο μεγάλες ευκαιρίες σύνδεσης με τα παιδιά τους.

5 πρακτικές ιδέες για γονείς

1. Περίπατος με τις αισθήσεις – Ζητήστε από το παιδί να ακούσει τι ήχους ακούει, να αγγίξει φύλλα ή πέτρες, να μυρίσει τα λουλούδια. Αυτό ενισχύει την παρατήρηση και τη σύνδεση με το παρόν.

2. Φύτεμα στον κήπο ή σε γλάστρες – Μαθαίνουν υπευθυνότητα, φροντίδα και χαρά όταν βλέπουν το φυτό να μεγαλώνει.

3. Συλλογή φυσικών θησαυρών – Κοχύλια, πέτρες, φύλλα. Κάθε αντικείμενο μπορεί να γίνει αφορμή για ιστορίες και συζήτηση γύρω από συναισθήματα (π.χ. «Αυτό το φύλλο είναι μαραμένο· πώς νιώθεις όταν κάτι τελειώνει;»).

4. Ελεύθερο παιχνίδι στη φύση – Σκαρφάλωμα, τρέξιμο, λάσπη! Δίνει αίσθηση ελευθερίας και βοηθά στη διαχείριση φόβου και ρίσκου.

5. Παρατήρηση του ουρανού – Τα παιδιά ηρεμούν όταν κοιτάζουν τα σύννεφα ή τα αστέρια και ανοίγουν συζητήσεις για τα όνειρα και τις σκέψεις τους.

Λίγα Λόγια για την Ελευθερία Λαφτσίδη

Η Ελευθερία Λαφτσίδη γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε τις Επιστήμες της Αγωγής και της Εκπαίδευσης στην Προσχολική Ηλικία, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και εξειδικεύτηκε στην Ποιοτική Αξιολόγηση της Διδασκαλίας, αποφοιτώντας από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Έχει εκπαίδευση στη συμβουλευτική και πρόσφατα εντάχθηκε σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών με τίτλο Εφαρμογές της ψυχολογίας στην υγεία. Έχει βραβευτεί για τη δημιουργία και την υλοποίηση καινοτόμων εκπαιδευτικών προγραμμάτων και κατέχει τον τίτλο του Διακεκριμένου Μέλους Εκπαιδευτικής Καινοτομίας. Έμπνευσή της στην 15ετή της πορεία κοντά στα παιδιά, αποτελούν τα ίδια τα παιδιά και η προσφορά καινοτόμων, ποιοτικών υπηρεσιών σε αυτά. Αγάπη της μεγάλη αποτελεί η συγγραφή παιδικών εικονογραφημένων παραμυθιών, αλλά και η δημοσίευση επιστημονικών και μη, άρθρων. Η Ελευθερία εκτός από μανούλα ενός αγοριού, είναι ιδρύτρια του «Συναισθηματίζειν», του πρώτου κέντρου Συναισθηματικής Ανάπτυξης για παιδιά, από 3 μηνών έως 12 ετών.