σκέψεις – Πυγολαμπίδες
Skip to content

Μεγαλώνοντας τα παιδιά μας σαν να είναι πάλι 90’s

Γράφει ο Κωστής ΔημολιόςMedia Owl

Πριν Γίνουν Όλα Ψηφιακά

Στα 90s εμείς οι ενήλικες που πλέον πιθανότατα να είμαστε γονείς, φροντιστές και εκπαιδευτικοί των σημερινών παιδιών, ζήσαμε στο μεταίχμιο ενός κόσμου που ήταν κυρίως αναλογικός και πολύ λιγότερο ψηφιακός: μια ογκώδης τηλεόραση με ελάχιστα κανάλια υπήρχε στο σαλόνι του σπιτιού, ένα VHS player που έπαιρνε βιντεοκασέτες πιθανότατα να ήταν συνδεδεμένο με καλώδιο στην TV, ο πρώτος προσωπικός οικογενειακός υπολογιστής στον οποίο στην καλύτερη να ζωγραφίζαμε, να παίζαμε ναρκαλιευτή ή να βλέπαμε υπνωτικά screensavers βρισκόταν κάπου παραδίπλα σε ένα κοινόχρηστο για όλη την οικογένεια σημείο. 

 

Αυτή ήταν η ηλεκτρονική ψυχαγωγία μας. Στην καλύτερη να είχαμε στην τσέπη μας ένα φορητό GameBoy ή ένα Walkman στην τσάντα στο οποίο ακούγαμε τις αγαπημένες μας μπάντες σε κασέτες. Αυτή η ξεκάθαρα οριοθετημένη τεχνολογία, που δεν πάσχιζε να τραβήξει μανιωδώς την προσοχή μας, δε μας “έκλεβε” βεβαίως κι όσα μας έκαναν παιδιά: το ελεύθερο παιχνίδι στις αλάνες μέχρι να πέσει ο ήλιος, τη φυσική βαρεμάρα που μας βοηθούσε να ακονίσουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητά μας, την ελευθερία, τον χρόνο και τον χώρο να εξερευνήσουμε, να κάνουμε λάθη, να μάθουμε και να αποκτήσουμε γνώσεις, εμπειρίες ακόμη και δυνατές φιλίες που κράτησαν στο πέρασμα των χρόνων.

 

Κρατώντας τα Καλύτερα των 90s – Αναζητώντας την Ισορροπία

Η νοσταλγία αυτή των 90’s, ειδικά από έναν ενήλικα που μεγάλωσε σε αυτή τη δεκαετία, ακούγεται καμιά φορά αρκετά εξιδανικευμένη. Κι έτσι είναι, καθώς σε καμία περίπτωση δε μπορούμε να πούμε πως η δεκαετία του ‘90 ήταν μια εποχή κατά την οποία όλα έγιναν τέλεια ή ότι κατά τη διάρκεια της οι γονείς μας μας ανέθρεψαν με τον πιο ιδανικό και κατάλληλο τρόπο. Κάθε άλλο! Υπήρχαν πάρα πολλά σημεία κατά τα οποία μπορούμε να πούμε πως η γονεϊκότητα, η ανατροφή των παιδιών πήγε πάρα μα πάρα πολύ στραβά…

 

Το ζήτημα όμως στο άρθρο αυτό είναι να αναζητήσουμε την ισορροπία, να βρούμε, να αναγνωρίσουμε και να προσπαθήσουμε να επαναφέρουμε στο σήμερα εκείνες τις αρχές και τις αξίες που έκαναν τα 90s μια τόσο γεμάτη και μοναδική εμπειρία. Κάτι τέτοιο ενδεχομένως να ακούγεται κάπως παλιομοδίτικο στα αυτιά κάποιων σύγχρονων γονέων. Κι όμως δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για πισωγύρισμα, αλλά για τη διατήρηση όλων αυτών που τείνουν να ξεχαστούν λόγω της ακραίας ψηφιοποίησης και της απομάκρυνσής μας από τον αναλογικό κόσμο, τη φύση, τη γειτονιά, τους άλλους… Όλα αυτά που έκαναν τα 90s να παραμείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας.

 

90s Hacks για Σύγχρονες Οικογένειες

Πώς μπορούμε να φέρουμε τη μαγεία και την ανθεκτικότητα των 90s στο σημερινό, υπερσυνδεδεμένο σπίτι; Εδώ είναι συγκεντρωμένα τα hacks-αντίδοτα που σκαρφιστήκαμε στο Media Owl για να έρθει σταδιακά η ισορροπία στην καθημερινότητα της οικογένειας, ειδικά τώρα που έρχεται και το καλοκαίρι:

 

  1. Η Δύναμη της “Βαρεμάρας” 
  • Τότε: Όταν λέγαμε «μαμά, βαριέμαι», η απάντηση ήταν «βρες κάτι να κάνεις». Η βαρεμάρα ήταν απλώς η αφετηρία για να δουλέψει η φαντασία μας. Κι έτσι πρέπει να είναι και σήμερα τα πράγματα…
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Σταμάτα να χρησιμοποιείς το tablet και τις οθόνες ως «ψηφιακή πιπίλα» απασχόλησης. Άφησε το παιδί να νιώσει την αμηχανία της αδράνειας. Από εκεί γεννιέται η δημιουργικότητα και το ελεύθερο, αυθόρμητο παιχνίδι, η ανθεκτικότητα και η δημιουργικότητά του. Όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο γρήγορα και εύκολα θα εγκαθιδρυθούν αυτές οι συνήθειες.
  1. Το Τέλος της Κουλτούρας “On-Demand” 
  • Τότε: Περιμέναμε το Σαββατοκύριακο το πρωί για να δούμε τα αγαπημένα μας παιδικά. Μαθαίναμε τι σημαίνει υπομονή και καθυστέρηση της ανταμοιβής.
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Όρισε συγκεκριμένες “ώρες προβολής” μέσα στην εβδομάδα. Το να μπορούν να δουν ό,τι θέλουν, όποτε το θέλουν, υπερφορτώνει τον εγκέφαλό τους και τα κάνει να έχουν εν τέλει ξεσπάσματα, να αποδιοργανώνονται. Η ρουτίνα από την άλλη τα μαθαίνει να περιμένουν, να έχουν υπομονή και τελικά να λαμβάνουν την ανταμοιβή τους (π.χ. αγαπημένο καρτούν ή ηλεκτρονικό παιχνίδι) σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Και πάλι, όσο νωρίτερα καθιερώσετε αυτή τη συνήθεια τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η εφαρμογή της στην πράξη.
  1. Το Σαλόνι ως Κέντρο (Μία Οθόνη, Όλοι Μαζί) 
  • Τότε: Υπήρχε συνήθως μία τηλεόραση στο σαλόνι. Η θέαση ήταν οικογενειακή υπόθεση, γεμάτη σχόλια, γέλια και αλληλεπίδραση.
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Κατάργησε τις ατομικές οθόνες (κινητά, tablets) μέσα στα παιδικά υπνοδωμάτια. Κάνε την κατανάλωση περιεχομένου μια κοινή δραστηριότητα στον ανοιχτό χώρο του σπιτιού. Οι οθόνες σε δωμάτια, στην ώρα του φαγητού ή πριν τον ύπνο φέρνουν αποδιοργάνωση, ανησυχία και ξεσπάσματα.
  1. Η Επιστροφή στο “Offline Mode” 
  • Τότε: Το σύνθημα ήταν «βγες έξω να παίξεις και γύρνα όταν ανάψουν τα φώτα του δρόμου».
  • Τώρα (Τι να κάνεις): Ενθάρρυνε το φυσικό παιχνίδι εκτός σπιτιού, χωρίς τεχνολογική συνοδεία. Μια μπάλα, ένα ποδήλατο ή μια βόλτα στο πάρκο ή στην παιδική χαρά της γειτονιάς, βοηθούν τα παιδιά να επανασυνδεθούν με το σώμα, τους άλλους και τον πραγματικό κόσμο. Βρείτε ευκαιρίες ώστε να αφήνετε τα παιδιά σας να παίζουν ελεύθερα χωρίς την παρέμβαση συσκευών αλλά και χωρίς τον συνεχή έλεγχο και την μανιακή επιτήρηση των ενηλίκων. Τα παιδιά μαθαίνουν από τα λάθη και τις δυσκολίες που θα κληθούν να λύσουν κατά το ελεύθερο παιχνίδι τους.

 

 

Αντί επιλόγου

Τι λες για όλα αυτά; Θα μπορούσαν να φέρουν στο σήμερα μικρές συνήθειες και αξίες που κάνανε το παρελθόν και την παιδική μας ηλικία τόσο μοναδικά; Να θυμάσαι πάντα πως δε μπορούμε να διαγράψουμε την τεχνολογία από τη ζωή των παιδιών και των οικογενειών, μπορούμε όμως να διαλέξουμε τον τρόπο που θα την εντάξουμε. Πολλές ακόμη τέτοιες σκέψεις θα βρεις στις σελίδες του Media Owl στα Social και στο κανάλι του στο Youtube.

 

 

 

 

Λίγα λόγια για τον Κωστή Δημολιό

Ο Κωστής Δημολιός είναι νηπιαγωγός, με ανησυχίες που αφορούν στις σχέσεις των οικογενειών με τα ψηφιακά μέσα. Είναι συνιδρυτής του Βρεφονηπιακού σταθμού «Σπιτόδενδρο» και δημιουργός του project Παιδείας στα Ψηφιακά Μέσα «Media Owl». Μπορείς να τον ακούσεις να συζητά με ειδικούς για θέματα που αφορούν στις σχέσεις μας με τα Μέσα στο Podcast «Καλειδοσκόπιο».
Μάθε περισσότερα για τον Κωστή και την “Παιδεία στα Ψηφιακά Μέσα” στον Ιστότοπο του Media Owl.

 

Η Ψυχική Ανθεκτικότητα της Μαμάς Ξεκινά από το Εγώ της

Γραφει η Εύχαρις Παναγοπούλου | Σύζευξη

Σε έναν κόσμο όπου η μητρότητα παρουσιάζεται συχνά ως μια ατέλειωτη λίστα υποχρεώσεων, θυσίας και απόλυτης αφοσίωσης, η λέξη «Εγώ» μοιάζει σχεδόν απαγορευμένη. Οι περισσότερες ομάδες, σελίδες και συζητήσεις γύρω από τη μητρότητα επικεντρώνονται στο πώς να είσαι καλύτερη μαμά· όχι στο πώς να παραμείνεις ολόκληρη γυναίκα. Κι όμως, αυτό το παραμελημένο κομμάτι –το προσωπικό «Εγώ»– είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται η υγιής, ισορροπημένη και ευτυχισμένη μητρότητα.

 

Γιατί οι μαμάδες “χάνουν” το Εγώ τους;

Η κοινωνία διδάσκει στις γυναίκες ότι η καλή μαμά:

  • βάζει πάντα τους άλλους πάνω από τον εαυτό της
  • δεν παραπονιέται
  • αντέχει τα πάντα
  • έχει λύση για όλα
  • «πρέπει» να είναι συνεχώς διαθέσιμη

Και κάπως έτσι, σιγά σιγά, το Εγώ μικραίνει. Οι προσωπικές ανάγκες, οι επιθυμίες, η ξεκούραση, η αυτοπραγμάτωση… όλα παίρνουν σειρά αναμονής χωρίς ημερομηνία. Όμως η αλήθεια είναι απλή: μια μαμά με ισχυρό, υγιές “Εγώ” είναι καλύτερη μαμά από μια μαμά “αφανισμένη”. Δεν πρόκειται για εγωισμό. Πρόκειται για αυτοσυνείδηση, σεβασμό στον εαυτό, προσωπικά όρια και δικαίωμα στην αυτονομία. Κι αυτά δεν απειλούν τη σχέση με τα παιδιά, αντίθετα την ενδυναμώνουν.

Όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα, η ταυτότητά της αλλάζει. Αυτό είναι φυσικό. Αλλά δεν πρέπει να εξαφανίζεται. Όταν η μαμά δεν έχει χώρο για τον εαυτό της, τότε:

  • εμφανίζει υψηλότερα επίπεδα άγχους
  • εξουθενώνεται πιο εύκολα
  • μειώνεται η αντοχή της σε καθημερινές δυσκολίες
  • αυξάνει ο κίνδυνος burnout
  • νιώθει πως «δεν την βλέπει κανείς», ούτε η ίδια

 

Η σωματική υγεία: το σώμα μιλά όταν το “Εγώ” σωπαίνει

Το σώμα δεν ξεγελιέται. Όταν οι μαμάδες αγνοούν το Εγώ τους, συχνά εμφανίζουν:

  • χρόνια κούραση
  • πονοκεφάλους, ημικρανίες
  • πόνους στον αυχένα/μέση
  • ορμονική απορρύθμιση
  • χαμηλή ενέργεια ή ανορεξία για δραστηριότητες

Η αυτοφροντίδα δεν είναι χόμπι. Είναι σωματική επιβίωση.
Όταν μια μαμά επιτρέπει στον εαυτό της να έχει προσωπικό χρόνο, να ασκείται, να κοιμάται και να κάνει πράγματα που της δίνουν χαρά, το σώμα της ανταποκρίνεται. Το Εγώ δίνει στο σώμα χώρο να αναπνέει.

 

 

Πώς το υγιές “Εγώ” βελτιώνει τη σχέση με τα παιδιά

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μια μαμά που δίνει τα πάντα. Χρειάζονται μια μαμά που έχει κάτι να δώσει. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από το παράδειγμα, όχι τις λέξεις. Όταν βλέπουν μια μητέρα που σέβεται τον εαυτό της, παίρνει χρόνο για εκείνη, έχει ενδιαφέροντα, βάζει όρια, εξελίσσεται ως άτομο, τότε μεγαλώνουν:

  • με υγιή αυτοεκτίμηση
  • με σεβασμό στα δικά τους όρια
  • με κατανόηση της έννοιας της προσωπικής αξίας
  • με πρότυπο μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα

 

Οι μαμάδες που κρατούν το “Εγώ” τους, μεγαλώνουν παιδιά που ξέρουν να κρατούν το δικό τους. Η κοινωνία συχνά τα μπερδεύει. Ο εγωισμός λέει: «Μόνο εγώ» Το υγιές Εγώ λέει: «Κι εγώ» Αυτή η μικρή διαφορά αλλάζει τα πάντα. Αν είσαι μαμά και νιώθεις ότι έχεις χαθεί, δεν φταις εσύ. Έτσι είναι δομημένη η αφήγηση γύρω από τη μητρότητα. Όμως μπορείς να την ξαναγράψεις.

Το Εγώ σου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αυτό που σε κρατά ολοκληρωμένη, δυνατή και παρούσα – όχι μόνο ως μαμά, αλλά ως γυναίκα, ως άνθρωπο. Η μητρότητα δεν ζητά να χαθείς μέσα της. Ζητά να βάλεις τον εαυτό σου μαζί με όλα τα υπόλοιπα – όχι απέναντί τους. Κρατώντας και αναπτύσσοντας το “Εγώ” σου, δεν κάνεις κάτι εγωιστικό. Κάνεις κάτι βαθιά υγιές, βιώσιμο και απελευθερωτικό.

Για εσένα.
Για το σώμα σου.
Για την ψυχή σου.
Και τελικά… για τα παιδιά σου!

 

Λίγα λόγια για την Εύχαρις Παναγοπούλου

Η Εύχαρις Παναγοπούλου, Ψυχολόγος Υγείας, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, είναι ειδικός σε θέματα στρες, συναισθηματικής διαχείρισης και ψυχοσωματικής υγείας. Αφού ολοκλήρωσε τις διδακτορικές της σπουδές στην Ολλανδία, ήρθε στην Ελλάδα ως υπότροφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να μελετήσει τις επιπτώσεις του στρες στην υγεία. Ήταν υπότροφος Fullbright στο Πανεπιστήμιου της Νέας Υόρκης για να μελετήσει τη σχέση της τέχνης με την υγεία. Σήμερα, παράλληλα με τη θέση της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Manchester. Είναι Διευθύντρια του ΠΜΣ «Εφαρμογές της Ψυχολογίας στην Υγεία» του Τμήματος Ιατρικής ΑΠΘ και Πρόεδρος του Κέντρου Προαγωγής Πολιτισμού και Υγείας του ΑΠΘ. Διετέλεσε πρόεδρος του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου για την Πολιτιστική Συνταγογράφηση. Στο ερευνητικό της έργο μελετάει την επίδραση διάφορων μορφών τέχνης στην υγεία. Πιστεύει ότι η ψυχοθεραπεία μπορεί να γίνει και εκτός γραφείου και έχει εισάγει στην Ελλάδα την Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία, ένα καινοτόμο πολιτιστικό προϊόν με πρωτοφανή απήχηση στο ευρύ κοινό. Είναι Πρόεδρος της ΣύΖευξης, του μοναδικού κέντρου διασύνδεσης επιστήμης και τέχνης για την ενδυνάμωση κάθε οικογένειας στην Ελλάδα σήμερα.

 

 

Μέσα στον Ιανουάριο διοργανώνεται ένας νέος κύκλος εργαστηρίων με τίτλο: «Εγώ… η Μαμά». Αφορά στη φροντίδα του πολύτιμου “Εγώ” της κάθε μαμάς, το οποίο πρέπει να κρατηθεί ζωντανό, να καλλιεργηθεί και να γεμίσει ενέργεια, χαρά και αγάπη, για χάρη των ίδιων των μαμάδων αλλά και των παιδιών τους.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τον κύκλο 6 συναντήσεων, που θα ξεκινήσει την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026  ΕΔΩ.

 

 

Κάθε φθινόπωρο

Γράφει η Λίλα Γκρανοπούλου

Τα παιδιά του Γυμνασίου

Κάθε φθινόπωρο, γονείς και εκπαιδευτικοί μοιραζόμαστε τις αγωνίες μας για τη σχολική προσαρμογή και τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών. Οι συζητήσεις γίνονται διαρκείς και επίμονες, όταν πρόκειται για μαθητές Γυμνασίου. Τροφοδοτούνται, άλλωστε, και από τη διαπίστωση ότι το Γυμνάσιο λειτουργεί πλέον ως προθάλαμος του Λυκείου και έχει αποκτήσει χρησιμοθηρικό χαρακτήρα. Με τον καιρό, αναπόφευκτα, το μάθημα περιορίζεται σε μια ασφυκτική εξεταστέα ύλη ενώ μαθητές και καθηγητές χάνουν το ενδιαφέρον τους. 

Κι όμως, το Γυμνάσιο δεν αποτελεί μόνο τη γέφυρα που οδηγεί στην επόμενη βαθμίδα. Οι μαθητές του Γυμνασίου βρίσκονται στην αρχή της πορείας που οδηγεί στην πνευματική ωρίμανση.

Ας μην εντείνουμε, λοιπόν, τις αγωνίες τους, ας μην καταπιέζουμε τον αυθορμητισμό τους. Ας υιοθετήσουμε δημιουργικούς τρόπους μάθησης και ας διασφαλίσουμε χώρο για αυτοέκφραση και ουσιαστική κοινωνικοποίηση. Ας τους δώσουμε λέξεις για να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, πληροφορίες που θα τους φανούν χρήσιμες στις αναζητήσεις τους, γνώσεις που θα τους επιτρέπουν να  ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον.

Ας τους ενθαρρύνουμε να γράψουν, να ζωγραφίσουν, να τραγουδήσουν, να βρουν διεξόδους μέσω της Τέχνης, να μάθουν να συγκινούνται και  να βιώνουν το «ωραίο». Ας τους δώσουμε τα εφόδια, ώστε να μπορούν να κάνουν συνθέσεις και αφαιρέσεις, να κρίνουν και να συγκρίνουν, να βρίσκουν κίνητρα για να γίνονται η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Ας τους «συστήσουμε» ανθρώπους της επιστήμης, του πολιτισμού και του αθλητισμού που θα τους εμπνεύσουν και θα γίνουν φάροι στα δικά τους μονοπάτια.

Κι εμείς, γονείς και εκπαιδευτικοί, ας παραμείνουμε γι ‘ αυτούς μια σταθερή φωνή,  ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη και θαυμασμό μπροστά στο «μεγάλωμα».

Αναμφίβολα, θα ήταν λάθος αν απαξιώναμε την προσφορά του σημερινού σχολείου. Είναι γόνιμο να προβληματιζόμαστε και να οραματιζόμαστε ένα σχολείο του μέλλοντος, ένα Γυμνάσιο που αγκαλιάζει την ολόπλευρη ανάπτυξη και προετοιμάζει για την πραγματική ζωή.

 

 

Λίγα λόγια για τη Λίλα Γκρανοπούλου

Η Λίλα Γκρανοπούλου γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων και συνέχισε τις σπουδές της στον κλάδο της Ψυχοπαιδαγωγικής. Εργάζεται σε Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης και σε δομές Παιδικής Προστασίας. Ακόμη, διδάσκει την ελληνική γλώσσα ως δεύτερη γλώσσα σε παιδιά με προσφυγικό/ μεταναστευτικό προφίλ.  Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει σε δράσεις που θέτουν ως στόχο την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας και την προώθηση του παιδικού βιβλίου.