Να στείλω το παιδί μου κατασκήνωση; – Πυγολαμπίδες
Skip to content

Να στείλω το παιδί μου κατασκήνωση;

αν δεν το στείλεις, θα σε στείλει αυτό!

 

Του Τιμολέοντα Τιραμόλα, επαγγελματία ανιματέρ/κλόουν & στέλεχος κατασκήνωσης

Έχοντας μεγαλώσει σε παιδική κατασκήνωση κι έχοντας φάει με το κουτάλι όλο το ψωμί κι αλάτι που είχε εκεί, ένα έχω να πω με το χέρι στην καρδιά και μετά λόγου γνώσεως: ΔΕΝ υπάρχει μεγαλύτερο σχολείο για παιδιά και για ενήλικες.

 

Δεν θα ξεχάσω έναν τομεάρχη μας που μπήκε για πρώτη φορά στην κατασκήνωση να δουλέψει στα 43 του και ξέχασε να βγει! Λογικά εκεί θα είναι ακόμη και θα περιμένει να του δώσουν σύνταξη. Η κατασκήνωση είναι Σχολείο Ζωής. Και για να μη νομίζετε ότι υπερβάλλω θα εξηγηθώ. Και στη συνέχεια θα σας δώσω και ένα μίνι οδηγό προετοιμασίας και επιλογής κατασκήνωσης.

Σε μια κοινωνία και σε μια οικογένεια όπως η αγία ελληνική όπου ακόμα εν έτει 2022 η μαμά κυνηγάει το εξάχρονο με το πιάτο και το τοστ ακόμα και στο παιδικό πάρτι, ενώ αντίθετα ο δημόσιος θηλασμός θεωρείται ακόμα ταμπού και ντροπή, ο θεσμός της κατασκήνωσης κατέχει βάρος και σημασία εκπαιδευτικού ιδρύματος.

Κι αυτό για έναν επιπλέον λόγο: αυτό που η πολύπαθη ελληνική εκπαίδευση από το δημοτικό μέχρι και το πανεπιστήμιο, ασθμαίνοντας, προσπαθεί ακόμα να κατακτήσει, η κατασκήνωση το πέτυχε: τη βιωματική μάθηση. Κι όχι απλά βιωματική, αλλά μέσα από την απόλυτη παιδική απόλαυση: το παιχνίδι.

Μέσα από το παιχνίδι λοιπόν μαθαίνει το παιδί να συμβιώνει σε μια μικροκοινωνία, με κανόνες και όρια απόλυτα κατανοητά, λογικά και αφομοιώσιμα για τα παιδικά ματάκια και αυτάκια. Μαθαίνει να συμμετέχει στην ομάδα, κύτταρο μιας μεγαλύτερης ομάδας, της κοινότητας, να σέβεται τα μέλη της ομάδας, να οργανώνει τον ατομικό χρόνο και χώρο του αναλαμβάνοντας την ευθύνη του εαυτού του. Να επιβραβεύεται για τα κατορθώματά του, για παράδειγμα στα αθλήματα, ή έστω και μόνο για τη συμμετοχή και την προσπάθειά του. Και από την άλλη να δέχεται με παιδαγωγικό τρόπο τις επιπτώσεις από τα λάθη του ή τις ζαβολιές του και άρα να ωριμάζει.

Αυτό για ένα παιδί που δεν έχει στρώσει στη ζωή του το κρεβάτι του ή δεν έχει πάει καν το πιάτο από το τραπέζι στο νεροχύτη και δεν έχει κάνει βήμα χωρίς την εμβληματική ζακέτα της μάνας λέγεται χειραφέτηση.

Θα ακούσετε και θα διαβάσετε πολλά (τα περισσότερα εκ των οποίων, κακό copy paste) για το πώς να προετοιμάσετε τα παιδιά σας, ειδικά για την πρώτη φορά κατασκήνωση. Εγώ θα σας πω τα εξής:

Προετοιμασία για την κατασκήνωση, από τον Τιμολέων Τιραμόλα

1.Η προετοιμασία για να πάει πρώτη φορά κατασκήνωση ξεκινάει το προηγούμενο καλοκαίρι -ίσως και το προ-προηγούμενο. Αυτό, τα τελευταία δύο χρόνια λόγω covid είναι ανέφικτο, καθώς απαγορεύονται τα επισκεπτήρια. Όλες όμως οι κατασκηνώσεις πλέον, έχουν ικανοποιητικά site και συνήθως ενημερωμένα social media. Επομένως, μία virtual ξενάγηση, είναι εξίσου διαφωτιστική.

2.Αν πετύχει η πρώτη φορά μετά θ’ αφήσει την κατασκήνωση στα 20 του στην καλύτερη περίπτωση. Αν δεν πετύχει η πρώτη φορά το πιο πιθανό είναι να μη ξαναπάει και κλάφτε κι εσείς και το παιδί δυο εβδομάδες ξεγνοιασιά κάθε καλοκαίρι, για πολλά καλοκαίρια.

3.Ο απόλυτος τρόπος πειθούς αλλά και προετοιμασίας λέγεται «δόλωμα». Δεν έχει κανένα νόημα – κατά την άποψή μου – να ξεκινήσετε το promotion με κατά μέτωπο επίθεση σε στυλ «υπέροχα είναι θα δεις, θα σ’ αρέσει, κ ο Γιωργάκης της κυρά Λένας πάει» γιατί θα φάτε τα μούτρα σας. Του μιλάτε για κάτι άγνωστο στο ίδιο με έναν τρόπο που κρύβει ένα μυστήριο: το δικό σας άγχος. Το οποίο άγχος όμως, το παιδί, υποσυνείδητα, το καταλαβαίνει! Σου λέει, «τώρα αυτή γιατί κόφτεται και μου μιλάει με τέτοια γλυκά λόγια γι’ αυτό το πράγμα; Κάποιο λάκκο έχει η φάβα.. Ρε μπας και θέλει να με ξεφορτωθεί;» Άσε που υπάρχει περίπτωση να μη συμπαθεί καθόλου τον Γιωργάκη της κυρά Λένας. Μπορείτε «τυχαία» να ανοίξετε το site ή το youtube μιας κατασκήνωσης και να πέσετε σε υπέροχες σκηνές. Δεν χρειάζεται, ξαναλέω, να πείτε κουβέντα, ούτε να μοιραστείτε την όποια αγωνία σας: «Σου άρεσε; Θα ήθελες να πας του χρόνου;». Όχι. Αρκεί ένα φαινομενικά αθώο «ωπ; Τι έχουμε εδώ;;» Κι αφήστε το να χαζέψει. 

4. Πολύ καλή ιδέα επίσης είναι να προσκαλέστε στο σπίτι τεχνηέντως μία οικογένεια φίλων που τα παιδιά τους πηγαίνουν κατασκήνωση και πιάστε κουβέντα για το πώς πέρασαν τα παιδιά. Μπορείτε μάλιστα να τους ζητήσετε να σας δείξουν φωτογραφίες! Και πάλι όμως χωρίς άμεση αναφορά ή προτροπή προς τα δικά σας παιδιά. Αν είστε μεγάλοι μαέστροι σε τέτοια κόλπα μπορείτε να βάλετε και το κερασάκι στην τούρτα, λέγοντας πχ στο μικρότερο παιδί σας όταν σας δώσει την κατάλληλη αφορμή: «Εσύ αγόρι μου δε γίνεται να πας φέτος, είσαι μικρός ακόμα» (δεδομένου φυσικά ότι στα σίγουρα δεν θα πάει φέτος). Αυτό θα είναι χτύπημα κάτω απ’ τη μέση! Θα το πάρει προσωπικά! «Ποιον είπες μικρό ρε», «Του χρόνου όμως θα δείτε εσείς!» κλπ. Και τότε θα είναι έτοιμος!

Κατά τ’ άλλα και αφού τσιμπήσουν θετικά και μπείτε κάποια στιγμή στο ψητό, θέλει επίσης αρκετή προετοιμασία και αρκετή κουβέντα (βλ. σχετικά links παρακάτω). Η κουβέντα οφείλει να είναι ειλικρινής (όπως όλες οι σοβαρές κουβέντες με τα παιδιά) και με σεβασμό στη γνώμη του παιδιού, τους ενδοιασμούς και τις ανησυχίες του. Στην κουβέντα αυτή θα ήταν χρήσιμο να αφήσετε τις δικές σας ανησυχίες (αγωνίες για πολλούς) απ’ έξω και ει δυνατόν να βρείτε τρόπο να τις ξεπεράσετε.

Άλλωστε τις περισσότερες φορές δεν αντιστοιχούν σε αληθινά ερεθίσματα και σίγουρα δεν αφορούν τα παιδιά. Χρήσιμο είναι, αν εμείς δεν γνωρίζουμε από κατασκηνώσεις, να γίνει κουβέντα με κάποιον οικογενειακό φίλο που γνωρίζει, για να μη λέμε αοριστολογίες ή αναλήθειες όπως πχ ότι θα μιλάμε όλη μέρα και κάθε μέρα στο τηλέφωνο ή ότι θα είναι οκ να πάρεις και το πλέιστέισο μαζί σου.

 

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για κατασκήνωση;

Σχετικό. Οι κατασκηνώσεις δέχονται από τα έξι. Αν έχει μεγαλύτερα αδέρφια μαζί του στην κατασκήνωση και γενικά σαν παιδί και σαν οικογένεια έχει τις αυτόνομες στιγμές του, πχ να έχει πάει Α’ Δημοτικού, να πηγαίνει άνετα στο ΚΔΑΠ, να κοιμάται μετά χαράς σε άλλα σπίτια (πχ της γιαγιάς, οικογενειακών φίλων κ.α.) τότε θα μπορούσε. Αρκεί να ξέρει και το ίδιο που πάει, ε; Να είναι συνειδητή και δική του απόφαση.

Αν είναι μοναχοπαίδι και γενικά όχι ιδιαίτερα κοινωνικό ή/και κοινωνικοποιημένο, περιμένετε λίγο. Εγώ ιδανικά θα έλεγα στα 8 και μετά. Είπαμε, καλύτερα υπομονή δύο χρόνια παρά να μη ξαναπάει ποτέ. Ιδιαίτερα βοηθητικό είναι να πάει με κάποιο κοντινό του πρόσωπο. Ιδανικά, αδέρφια ή αλλιώς συμμαθητές, φίλες, ξαδέρφια, έστω έναν γνωστό ομαδάρχη, ώστε ειδικά τις πρώτες μέρες να μην έχει την αίσθηση ότι μπήκε κάπου που δεν ξέρει κανένα.

 

Πώς επιλέγουμε κατασκήνωση;

Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες κατασκηνώσεων, από αθλητικές μέχρι εκκλησιαστικές. Κάντε μια καλή έρευνα αγοράς και μελετήστε το πρόγραμμά τους.

Άλλες δίνουν μεγάλη έμφαση στα αθλήματα, άλλες στα λεγόμενα outdoor activities τύπου flying fox, αναρρίχηση κλπ, άλλες στα εικαστικά, άλλες στην ψυχαγωγία.

Σημαντικό είναι να προσδιορίσετε, ασχέτως τι είδους κατασκήνωση είναι, αν έχει αυστηρά καθορισμένο ημερήσιο πρόγραμμα ή πιο χαλαρό. Η «Μια Φορά Κι Έναν Καιρό» πχ που συνεργάζομαι έχει ένα πολύ καλά οργανωμένο ημερήσιο πρόγραμμα δραστηριοτήτων με τη λογική να μη βαριέται το παιδί και επίσης να μη μένει ανεξέλεγκτο. Ο Καλύβας από την άλλη έχει ένα πιο χαλαρό ημερήσιο πρόγραμμα ακόμα και στη βραδινή ψυχαγωγία δίνοντας 4-5 επιλογές στο παιδί ή την ομάδα του και την ελευθερία να πάει όπου θέλει.

Δεν υπάρχει καλό και κακό εδώ, είναι τι ταιριάζει στον καθένα και στην καθεμία (στο παιδί, όχι σε σας). Μεγάλο ρόλο επίσης παίζει και η βραδινή ψυχαγωγία ως επιστέγασμα όλης της ημέρας και ως τελευταίο καρέ πριν τα όνειρα γλυκά, εκείνη την ώρα δηλαδή που αν δεν υπάρχει κέφι, μας λείπει η μανούλα… Τόσο η «Μια Φορά Κι Έναν Καιρό» όσο και οι Yuppi Camp, Happy Days, Τσαφ Τσουφ δίνουν πολύ μεγάλη βαρύτητα στην οργάνωση της βραδινής ψυχαγωγίας με την προσδοκία ότι και όλη η μέρα χάλια να πάει (όπου «χάλια» στην κατασκήνωση σημαίνει να χάσει η ομάδα μας στο μπάσκετ και να μη μας κάνει τα γλυκά ματάκια το κορίτσι της δίπλα σκηνής), η βραδινή ψυχαγωγία να είναι ικανή να στείλει το παιδί για ύπνο με χαμόγελο.

Αφού καταλήξετε σε 2-3 επιλογές το πολύ, αφιερώστε λίγο χρόνο παραπάνω και κάντε μία συνάντηση με έναν εκπρόσωπο της κατασκήνωσης, κατά προτίμηση τον αρχηγό, ώστε να μάθετε κάποια πράγματα αφενός για το πρόγραμμα, αφετέρου όμως και για το έμψυχο δυναμικό.

Οι ομαδάρχες και οι ομαδάρχισσες που στην ουσία είναι η μητέρα και ο πατέρας του παιδιού στην κατασκήνωση, αλλά και ενδεχομένως οι πιο σκληρά εργαζόμενοι/-ες της κατασκήνωσης, είναι κάπως υποτιμημένοι ως τελευταίοι στην ιεραρχία και δυστυχώς οι πιο χαμηλά αμειβόμενοι. Εξασφαλίστε τουλάχιστον ότι έχουν κάποια στοιχειώδη κατασκηνωτική εμπειρία και έχουν περάσει από εκπαίδευση και συνέντευξη.

Τέλος, χρήσιμο θα ήταν να τσεκάρετε και πιο στάνταρ προδιαγραφές (στάνταρ με την έννοια ότι πλέον υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις ιδιωτικές κατασκηνώσεις), όπως πχ την ύπαρξη ιατρείου, πιστοποιητικά ασφάλειας, επάρκεια ναυαγοσωστών, καθαριότητα κλπ.

Άντε και καλό καλοκαίρι να χουμε!

 

 

Άνθρωποι της πόλης, γράφουν για αυτά που ξέρουν να κάνουν καλά, μοιράζονται το πάθος τους, ενημερώνουν γονείς και εκπαιδευτικούς για τα σημαντικά και ασήμαντα αυτής της ζωής. Αν είσαι και εσύ ένας από αυτούς και σε ενδιαφέρει να μοιραστείς κάτι που έχει σχέση με την ελεύθερο χρόνο και την δημιουργική απασχόληση ή την μάθηση τότε επικοινώνησε μαζί μου στο ioanna@pigolampides.gr

Γράψτε το σχόλιό σας

Αν θέλετε να λαμβάνετε το εβδομαδιαίο newsletter των Πυγολαμπίδων παρακαλώ κάντε εγγραφή εδώ.

Δείτε τους όρους χρήσης της ιστοσελίδας μας.