Skip to content

Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης 2017: Μια έκθεση για όλη την οικογένεια

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου | www.pigolampides.gr

Τι θα σκεφτόσουν αν σου έλεγα πως υπάρχει ένα Μουσείο, στο οποίο μπορείς να ακουμπήσεις τα εκθέματα; Ή αν σου έδειχνα φωτογραφίες, όπου μικροί και μεγάλοι ξαπλώνουν ανάμεσά τους ή κάνουν κούνια; Θα με πίστευες αν σου έλεγα πως σε αυτό το Μουσείο τα παιδιά θέλουν να μείνουν για ώρες;

Η αλήθεια είναι πως όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε συνηθίσει τα Μουσεία λίγο διαφορετικά. Από το σχολείο ακόμα, στα δικά μας χρόνια, η επίσκεψη στο Μουσείο ήταν λίγο βαρετή και διδακτική, αλλά σου λέω με σιγουριά πως τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα των περισσότερων Μουσείων είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα απ’ ότι παλιά και τα παιδιά αρχίζουν και περνούν δημιουργικές ώρες εκεί μέσα, όταν τα επισκέπτονται με το σχολείo τους.

Άλλωστε αυτό μας το επιβεβαιώνει και η Εύη Παπαβέργου, Υπεύθυνη Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Πως όμως θα γίνει να τα αγαπήσουμε .. οικογενειακώς λίγο περισσότερο; Απλό: τολμώντας να τα επισκεφτούμε μαζί με τα παιδιά μας. Σχεδιάζοντας την επίσκεψή μας, μαθαίνοντας λίγα πράγματα για το Μουσείο και την τρέχουσα έκθεση, χρησιμοποιώντας τη φαντασία μας για να ξεκινήσουμε ένα ταξίδι μαγικό, μαζί και μέσα από τις Τέχνες.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την εμπειρία που είχα μερικά χρόνια πριν, όταν ξεκινήσαμε, παρέα με τη φίλη μου και Μουσειολόγο Δέσποινα Τσιπτσέ, τη δράση Η οικογένεια στο Μουσείο. Οι οικογένειες περνούσαν υπέροχα μέσα στο Μουσείο. Ανακάλυπταν νέους κόσμους, συζητούσαν και δημιουργούσαν μαζί με τα παιδιά, έπαιζαν, γελούσαν.

Αυτή είναι η εικόνα που θέλω να βλέπω μέσα στα Μουσεία. Και αυτή είναι και η εικόνα που θα ζήσετε, αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στα πλαίσια της φετινής Biennale, που διοργανώνεται από το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. 

Στα πλαίσια ενός εκπαιδευτικού προγράμματος, που πραγματοποιήθηκε τις Κυριακές του Νοεμβρίου, μάθαμε τη βιβλιοδεσία!
Στα πλαίσια του ίδιου προγράμματος, γράψαμε ποιήματα στο τετράδιο που λίγο πριν φτιάξαμε μόνοι μας και στη συνέχεια μεταμφιεστήκαμε!

Λίγα Λόγια για τη φετινή θεματική | Φαντασιακές Εστίες

Η εστία, ως φαντασιακή σύλληψη και κατασκευή, αποτελεί τον θεματικό πυρήνα της 6ης Μπιενάλε Θεσσαλονίκης. Με τους όρους «εστία» ή «σπίτι» αναφερόμαστε όχι μόνο στην κατοικία αλλά και στην κοινότητα/πατρίδα, τον τόπο όπου νιώθει κανείς ασφαλής και αποδεκτός, έχει τις ρίζες του και αναπτύσσει τον πυρήνα των κοινωνικών και οικογενειακών του σχέσεων. Στη σημερινή εποχή, ωστόσο, τα παραπάνω έπαψαν να είναι βεβαιότητες και αποτελούν ζητούμενα για μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες που υποχρεώνονται να εκτοπιστούν, να εγκαταλείψουν τη μόνιμη κατοικία τους και να αναζητήσουν έναν νέο, περισσότερο ασφαλή τόπο διαμονής. Οι τόποι αυτοί υφίστανται στο φαντασιακό ως κατασκευή, ως προβολή και προσδοκία.

Εκκινώντας από την παρούσα συγκυρία της έξαρσης του μεταναστευτικού προβλήματος, η 6η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης επικεντρώνεται στη ρευστότητα και τον συνεχή επαναπροσδιορισμό του σπιτιού. Σύγχρονες διασπορικές ταυτότητες, αναδυόμενες αισθήσεις οικειότητας, νέες πρακτικές συμπερίληψης, αποδοχής και συμβίωσης που ανάγονται σε εναλλακτικές θεωρήσεις του φύλου, της θρησκείας, της οικογένειας και της κοινότητας με την ευρύτερη έννοια, είναι τα ζητήματα στα οποία επικεντρώνεται τόσο η έρευνα όσο και η συγκρότηση του καλλιτεχνικού, εκπαιδευτικού και εκθεσιακού προγράμματος.

Biennale 2017, από την Έκθεση στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Biennale 2017, από την Έκθεση στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Διαβάστε περισσότερα για τη Μπιενάλε στην επίσημη ιστοσελίδα της, δείτε όλους τους χώρους των εκδηλώσεων και δράσεών της και, τέλος, επισκεφτείτε με την οικογένειά σας το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για την πιο family friendly έκθεση!

Η Κεντρική Έκθεση της Μπιενάλε πραγματοποιείται στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στην Αγιορείτικη Εστία. 

Α! και κάτι ακόμα: μοιραστείτε την εμπειρία σας μαζί μας, αφήστε το σχόλιό σας.

 

ΠΡΟΣΩΠΑ: Η Μαριάννα Τόλη

Μαριάννα Τόλη

Μία συνέντευξη της Μαριάννας Τόλη στην Ιωάννα Σεραφειμίδου, με αφορμή την παράταση «Η παπλωματού«

Κυρία Τόλη, σκηνοθετείτε φέτος στη Θεσσαλονίκη, την Παπλωματού, μια παράσταση βασισμένη στο βραβευμένο βιβλίο του Τζεφ Μπραμπόκαι του Γκέιλ ντε Μάρκεν, και θα ήθελα να σας ρωτήσω τι κέντρισε το ενδιαφέρον σας στο συγκεκριμένο έργo;

Τα δύο βιβλία της Παπλωματούς, «Η Ζωή της Παπλωματούς» και το «Δώρο της Παπλωματούς» τα οποία ένωσα για να κάνω την παράσταση είναι ένας ύμνος στην καλοσύνη, στην αλληλεγγύη, στην έλλειψη απληστίας, και στη δυνατότητα του ανθρώπου να αλλάζει μέσα του όταν βρίσκεται μπροστά σε ότι είναι αληθινό και ανιδιοτελές.  Πιστεύω ότι στην Ελλάδα σαν λαός δεν έχουμε ακόμα αναπτύξει το έμφυτο χάρισμα που έχουμε για προσφορά προς τον συνάνθρωπο, για ευαισθησία  και φροντίδα για κείνους που δεν είναι προνομιούχοι, για όσους μας έχουν ανάγκη.  Το έργο, χωρίς να είναι διδακτικό, διδάσκει αυτά τα βαθιά νοήματα και μας εισάγει σε ένα κόσμο βαθιάς καλοσύνης. Τίποτα δεν με ελκύει όσο η καλοσύνη.

 

Περιγράψτε μας με λίγα λόγια την παράσταση καθώς και το πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η μεταφορά του βιβλίου επάνω στη σκηνή;

Η παράσταση είναι πρωτοποριακή θα έλεγα γιατί ό τρόπος που προσέγγισα το έργο ήταν μέσα από τις ευαισθησίες που περιέγραψα ποιο πάνω. Δεν είχα παρά να μπω σε αυτή την κατάσταση που θυμίζει λίγο τους απλούς γέροντες του Αγίου Όρους που γνωρίζουν βαθιά την φιλοσοφία της Αγάπης και να οραματιστώ τις εικόνες, τους χαρακτήρες και τη μουσική που θα συνέθεταν αυτό το παράξενο και φωτεινό έργο που κατάφερε να αγγίξει τις καρδιές των μικρών και των μεγάλων.  Στην ουσία δεν υπάρχει εύκολο ή δύσκολο για έναν δημιουργό όταν έχει μια ξεκάθαρη εικόνα του τι προσπαθεί να κάνει.  Μετά έρχεται ο από μηχανής Θεός της καρδιάς και κάπως μαγικά η έμπνευση αποτυπώνεται στο χαρτί και στη σκηνή.  Η Παπλωματού ήταν ευλογία. Και όλες οι ευλογίες ρέουν από την ανάγκη του ανθρώπου για το καλό.

 

Ποιο μήνυμα φιλοδοξεί να μεταφέρει η παράσταση στα παιδιά και στους γονείς τους; Από ποια ηλικία μπορεί  κάποιο παιδί να την απολαύσει;

Δεν ισχύουν ηλικίες όταν ένα έργο είναι τόσο αληθινό όπως η Παπλωματού.  Δεν είναι ένα παραμύθι που ενδιαφέρει μόνο μικρά παιδιά.  Είναι μια κοινωνική ανάγκη και ο τρόπος που παρουσιάζεται κρατάει το ενδιαφέρον όλου του κόσμου.  Μωρά ησυχάζουν μπροστά στα χρώματα και στις μελωδίες, η μεγάλοι δακρύζουν με τα νοήματα και τα παιδιά διασκεδάζουν.  Όλοι στο τέλος έχουν μπει σε μια ατμόσφαιρα ευφορίας και όταν φεύγουν από το θέατρο λέγεται ότι έχουν ανακαλύψει μια καινούργια πλευρά του εαυτού τους. 

 

Βλέποντας μια καλή θεατρική παράσταση νιώθεις συχνά έντονα συναισθήματα. Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, διαφοροποιεί, το θέατρο από τις άλλες τέχνες;

Στο θέατρο έχεις την δυνατότητα να ταυτίζεσαι, χωρίς να το συνειδητοποιείς απόλυτα, με τα δρώμενα και τους ήρωες.  Καθώς παρακολουθείς σαν θεατής και εμπλέκεσαι στη δράση, πέφτουν οι άμυνες και οι αντιστάσεις που αναπτύσσουμε δήθεν εμείς οι άνθρωποι για να μη πονάμε. Καθώς η τέχνη ξετυλίγεται μπροστά στα αθώα πια μάτια μας, αφηνόμαστε στην μαγεία της και έτσι μεταλλάσσονται μέσα μας κρυμμένοι θησαυροί που είχαμε ξεχάσει πως είχαμε.  Συντελείται κάποια αλχημεία πολύ ευεργετική, κάτι σαν κάθαρση που είναι απαραίτητη στον άνθρωπο.  Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. 

 

Με ποιους τρόπους πιστεύετε ότι μπορούμε να εκφράσουμε στις μέρες μας τη γενναιοδωρία;

Πρέπει σαν άνθρωποι να έχουμε ξεπεράσει πολλούς εσωτερικούς δαίμονες όπως η φιλαυτία, οι εγωισμοί, η απληστία για να μπορέσουμε να είμαστε γενναιόδωροι. Αυτοί οι «δαίμονες» φέρνουν μόνο δυστυχία στο άνθρωπο.  Μόνο μέσω της προσφοράς προς τους άλλους γνωρίζει ο άνθρωπος την ολοκλήρωση του γιατί έτσι, προσφέροντας ευτυχία, γίνεται και ο ίδιος ευτυχισμένος.  «Παράξενο πράγμα αυτή η καρδιά» λέει ο Ρώσος συγγραφέας Τολστόι, «όσο ποιο πολύ την ξοδεύεις τόσο πιο πολύ έχεις». 

 

Υπάρχουν…  παπλωματούδες στις μέρες μας;

Σίγουρα υπάρχουν και βρίσκονται μέσα στο απλό πλήθος, στην Ορθοδοξία μας και οπωσδήποτε ανάμεσα στους γέροντες του Αγίου Όρους. Σίγουρα όμως βρίσκονται μέσα μας φτάνει να θελήσουμε να θυσιάσουμε κάτι από τα κεκτημένα μας και να κοιτάξουμε βαθύτερα για το αληθινό νόημα αυτής της ζωής που ζούμε.

 

Τι είναι για εσάς ευτυχία;

Η ευτυχία είναι το υπέρτατο αγαθό του ανθρώπου.  Δεν βρίσκεται στην πρόσκαιρη ευχαρίστηση , στις λιχουδιές και στις διασκεδάσεις. Δεν κατακτάται χωρίς το γνώθι σαυτόν.  Χρειάζεται μόχθος και χρόνος για να καταλαγιάσουν οι ανάγκες που νομίζει πως έχει ο άνθρωπος για να φτάσει στο φως και να ανακαλύψει τη δύναμη που κρύβει μέσα του. Αυτή η κρυμμένη δύναμη του δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει τη ζωή με θάρρος και ηρεμία και όπως λέει και η Παπλωματού να την αποδέχεται με τις δυσκολίες της, με γενναιοδωρία ψυχής και σοφία.  Ευτυχία είναι να έχεις κατακτήσει μία μόνιμη εσωτερική χαρά που δεν εξαρτάται καθόλου από τους άλλους ανθρώπους αλλά όμως να τους ευγνωμονείς που υπάρχουν γιατί σε συντροφεύουν σε αυτό το πολύτιμο ταξίδι που λέγεται ζωή.

Σας ευχαριστώ!

 

Σας ευχαριστούμε πολύ! Καλή Επιτυχία!

ΠΡΟΣΩΠΑ: Ο Juanjo Corales μας ταξιδεύει στο χώρο της κούκλας και της φαντασίας

Συνέντευξη στην Ιωάννα Σεραφειμίδου

 

Από το όνομά σου καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είσαι Έλληνας.  Πού γεννήθηκες και τι σε έφερε στην Ελλάδα; Πόσα χρόνια ζεις εδώ;

Γεννήθηκα στο Μπιλμπάο, μια πόλη στην Χώρα των Βάσκων αλλά πλέον έχω περάσει πάνω από την μισή ζωή μου στην Ελλάδα.

Είμαι Βάσκος αλλά θεωρώ τον εαυτό μου φιλέλληνα. Στα 29 χρόνια που μένω μόνιμα στην Θεσσαλονίκη, έμαθα να αγαπώ αυτή την Χώρα και τους ανθρώπους της. Με όλες τις ιδιαιτερότητες τους που πολλές φορές με οδήγησαν στο σεβασμό προς τις απίθανες αντιδράσεις τους χωρίς να παίζω στην παγίδα της διάκρισης.

 

Πότε ασχολήθηκες για πρώτη φορά με το κουκλοθέατρο και την τέχνη της παντομίμας;

Με το κουκλοθέατρο ασχολήθηκα για πρώτη φορά το 1980 όταν  έγινα μέλος του θιάσου «Cobaya» στο Μπιλμπάο. Ήταν μία από τις πρώτες ομάδες του τότε ανεξάρτητου Βασκικού Θεάτρου και λειτουργούσαμε σχεδόν ως κολεκτίβα θεάτρου. Εκεί δούλεψα για πρώτη φορά ως ηθοποιός επαγγελματίας, κλόουν και κουκλοπαίκτης. Τότε ήμουνα 17 χρονών.

 

Από πού ξεκίνησε η τέχνη του κουκλοθεάτρου; Πότε εμψυχώθηκαν οι πρώτες κούκλες;

Για αυτό το ζήτημα πρέπει να πάμε πολύ πίσω. Στην εποχή που οι πρόγονοι μας άρχισαν να ζούνε ομαδικά και στις νύχτες και γύρω από μια φωτιά διασκέδαζαν να παίζουν με τις σκιές στους τοίχους. Ή στο παιχνίδι των παιδιών με οτιδήποτε αντικείμενο, στο οποίο έδωσαν ψυχή με την φαντασία για να συνοδεύουν το παιχνίδι τους. Ή όταν ο άνθρωπος δε μπόρεσε να δώσει εξήγηση στα μυστήρια της φύσης και τότε δημιούργησαν κούκλες και μηχανικά αντικείμενα που μπόρεσαν να εκφράσουν  το ανεξήγητο. Ή όταν, απλά, μπόρεσαν να βάλουν απαγορευμένα λόγια και δεσμευμένες απόψεις σε μια κούκλα και τα εξέφρασαν μέσα από εκείνη. Το κουκλοθέατρο συμβαίνει από την εποχή των σπηλαίων μέχρι τις ήμερες μας περνώντας από την εποχή του Αριστοφάνη η του κωμικό – επαναστατικό λόγο του Καραγκιόζη.

 

Και πως έφτασε στην Ελλάδα αυτή η μορφή τέχνης;

Στην Ελλάδα πιθανόν ξεκίνησε η θεατρική μορφή του κουκλοθέατρου στην κλασική εποχή (σαν το θέατρο των μη ελευθέρων ανθρώπων), που χάθηκε μέχρι που εμφανίστηκε ο ήρωας που εξελίχθηκε από το τουρκικό καραγκιόζη, που εξελίχθηκε από της πιο παλιές μορφές του κινέζικου θεάτρου σκιών.

Οι περισσότεροι ταυτίζουμε τις κούκλες και το κουκλοθέατρο με τα μικρά παιδιά. Είναι το κουκλοθέατρο μόνο για παιδιά; Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται;

Αυτό είναι μια λάθος άποψη που καλλιεργήθηκε στη σύγχρονη ιστορία αυτής της τέχνης.

Οι θρησκευτικές τελετουργίες με κούκλες σε όλες τις εποχές και θρησκείες ήταν για ενήλικους στην λαχτάρα τους να δώσουν απτές απαντήσεις και αποδεικτικά στοιχεία για τις «μεγάλες ερωτήσεις». Επίσης οι παλιές παραστάσεις της όπερας ήταν με κούκλες και το καραγκιόζη, πριν να κατεβεί στις πλατείες, βρισκόταν μόνο στα καφενεία για άνδρες και με ιστορίες και λεξιλόγια όχι ακριβώς κατάλληλα για μικρούς θεατές…

Τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, υπάρχει ένα καλλιτεχνικό ρεύμα σχετικό με το θέατρο με κούκλες και αντικείμενα που προτείνει και δημιουργεί παραστάσεις για ενήλικο κοινό καταφέροντας απίθανα επίπεδα δραματουργίας, χάρη στις τεράστιες δυνατότητες που δίνουν οι τεχνικές της τέχνης αυτής.

Μπορούμε να πούμε ότι το θέατρο με κούκλες και αντικείμενα, είναι για όλες τις ηλικίες χωρίς όρια.

Πες μας λίγα λόγια για το Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας Θεσσαλονίκης , που διεξάγεται φέτος από τις 3-13 Νοεμβρίου.

Το «Thesspuppet Festival», γίνεται σε συνδιοργάνωση μεταξύ του Δήμου Θεσσαλονίκη, του Οργανισμού για την Τουριστική Προβολή της Θεσσαλονίκης, της Κοιν.Σ.Επ. «Συν-κοινΏ», το Πολιτιστικό και το Μορφωτικό Σύλλογο, «Ισπανο-ελληνική Ένωση Γλώσσας και Πολιτισμού», και εμένα ως γενικό συντονιστή του σχεδίου και ως καλλιτεχνικό διευθυντή.

Φέτος θα λάβει μέρος στην Θεσσαλονίκη, στο Δημοτικό Θέατρο «Άνετον» και στην Αίθουσα πολλαπλών Χρήσεων του Δήμου «Μ. Αναγνωστάκης», από 3 έως 13 Νοεμβρίου 2017.

Το «ThesspuppetFestival» είναι μια θεατρική και κοινωνική πρόταση που στοχεύει στην προώθηση του θεάτρου με κούκλες και αντικείμενα ως μια παραδοσιακή μορφή τέχνης με βαθιές ρίζες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Χωρίς να χάσει την λαϊκή καταγωγή του, έχει προσαρμοστεί στους σύγχρονους καιρούς και καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στο σύγχρονο θέατρο.

Προτείνει, επίσης, με επιστημονικό και πρακτικό τρόπο την τέχνη του θεάτρου με κούκλες και αντικείμενα ως παιδαγωγικό εργαλείο για όφελος της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Είναι ένα διεθνές καλλιτεχνικό γεγονός, αναγνωρισμένο παγκοσμίως στον διεθνή χάρτη του θεάτρου με κούκλες και αντικείμενα. Στοχεύει να συμβάλει στο τουριστικό προϊόν της Θεσσαλονίκης με σκοπό την καθιέρωση της πόλης ως προορισμό και σημείο αναφοράς στην Ελλάδα για τους λάτρεις αυτής της τέχνης. Το “ThesspuppetFestival”, είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνιας εμπειρίας στον καλλιτεχνικό και οργανωτικό τομέα της τέχνης του θεάτρου με κούκλες & αντικείμενα, όπως και του σωματικού θεάτρου.

 

Τι ιδιαίτερο θα δούμε φέτος στο φεστιβάλ με τις κούκλες;  Τι φιλοδοξείς να προσφέρεις μέσα από τις παραστάσεις που επιλέγεις;

Θα δούμε πολλές και διαφορετικές προτάσεις σχετικά με τις τεχνικές και αισθητικές των θιάσων που θα συμμετάσχουν. Θα δούμε παραστάσεις πολυβραβευμένες στο διεθνές χώρο του κουκλοθέατρο που προτείνουν μικτές τεχνικές. Θα είναι δείγματα από την εξέλιξη του θεάτρου με κούκλες στο σύγχρονο θέατρο. Όλες οι παραστάσεις, εκτός από μια του Σαββάτου, θα είναι κατάλληλες για όλες τις ηλικίες.

Θα δείτε από στιγμιαίο σχέδιο με άμμο, όπου ο καλλιτέχνης και μπροστά στα μάτια του θεατή μας αφηγείται μια ιστορία με συνοδεία ζωντανής μουσικής και ποίηση χωρίς λόγια, σύγχρονο χορό με κούκλες, παραστάσεις με σωματικό κουκλοθέατρο, καραγκιόζη που ερμηνεύει Αριστοφάνη,  κουκλοθέατρο από της φαβέλες του Σαο Πάολο της Βραζιλίας, πως μεταμορφώνει αντικείμενα ο κουκλοπαίκτης που θα έρθει από το Ιεροσόλυμα και πολλά άλλα…

Δεν υπάρχει άλλη φιλοδοξία πέρα από να σας παρουσιάζω αυτόν τον απέραντο κόσμο του θεάτρου με κούκλες και αντικείμενα. Με αυτό θα είμαι ευτυχισμένος…

 

Υπάρχει σε άλλες χώρες κάποιο αντίστοιχο φεστιβάλ; Ποιο θα μας πρότεινες να επισκεφτούμε;

Υπάρχουν πολλά φεστιβάλ όπως το “Thesspuppet”. Μπορώ να πω ότι το δικό μας είναι μικρό και ασήμαντο σε σχέση με εκείνα. Μόνο στην διπλανή Βουλγαρία υπάρχουν 10 με 12 φεστιβάλ εδώ και 40 χρόνια. Εγώ διευθύνω το «Διεθνές φεστιβάλ κουκλοθέατρου του Μπιλμπάο» που φέτος κλείνει 36 χρόνια ύπαρξης και είναι ένα από τα 40 φεστιβάλ που γίνονται στην Ισπανία.

Ελάτε στο Μπιλμπάο από 25/11 με 1/12 για να χαρείτε δυο Φεστιβάλ, του Μπιλμπάο και της Τολόσας, που γίνονται ταυτόχρονα και σε συνεργασία. Είναι πολύ σημαντική η συνεργασία στο πολιτισμό για να καταφέρουμε καλά και θετικά αποτελέσματα για το σύνολο της κοινωνίας.

 

Ποιο είναι το όραμά σου για το φεστιβάλ κουκλοθεάτρου και παντομίμας;

Να βρεθεί μια λύση συνεργατική, ένα ενδιαφέρον και αποδοχή από τους φορείς που ευθύνονται για το δημόσιο πολιτισμό, για να μη χαθεί και να έχει μια συνέχεια. Το εύχομαι.

 

Αν ήσουν μια κούκλα, ποια θα ήθελες να είσαι;

Θα επέλεγα να είμαι ο Πινόκιο. Η κούκλα που έγινε άνθρωπος και κατάλαβε το νόημα της Ζωής μετά από δοκιμασίες, πόνο και αποδοχή απλών πραγμάτων και συναισθημάτων που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους, όπως είναι η επιπολαιότητα, η αλαζονεία, αλλά και η φιλία, η συνεργασία, ο σεβασμός και η Αγάπη.

 

Ευχαριστώ πολύ!

 

Δείτε το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας στις Πυγολαμπίδες

Το επίσημο site του Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας για περισσότερες πληροφορίες

ThessPuppet στο Facebook

ΒΙΒΛΙΟ: Νέα «Φυλλαράκια» από το ELNIPLEX και τις Εκδόσεις Μεταίχμιο

fyllarakia

Με φόρα και όρεξη για νέες καλοκαιρινές αποστολές έφτασαν στο Μεταίχμιο τα νέα «Φυλλαράκια». Είναι καταπληκτικά και η Ολυμπία (και φυσικά εγώ) τα έχουμε λατρέψει! Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου που έλαβα σήμερα από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, δεν έχω πιάσει στα χέρια μου τα φετινά «Φυλλαράκια» αλλά κρίνοντας από τα περσινά είμαι σίγουρη ότι θα είναι καταπληκτικά!

Τα Φυλλαράκια είναι ξανά εδώ! Η αγαπημένη σειρά βιβλίων για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας που καλλιεργεί τη σκέψη, τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους με τον πιο απολαυστικό και παιχνιδιάρικο τρόπο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ έρχεται και πάλι κοντά σας με δύο ολοκαίνουρια βιβλία. Μετά Τα Φυλλαράκια των ΜαθηματικώνΤα Φυλλαράκια της Γλώσσας και Τα Φυλλαράκια της Τέχνης, τα αγαπημένα φιλαράκια των παιδιών, που γεννήθηκαν από τη φαντασία της συντακτικής ομάδας του βραβευμένου εκπαιδευτικού portal ELNIPLEX και πήραν μορφή από τα πινέλα της εικονογράφου Ρένιας Μεταλληνού, ετοιμάζονται για μια εξαιρετική αποστολή προστασίας του περιβάλλοντος με Τα Φυλλαράκια της Φύσης, αλλά και για τις καλοκαιρινές τους διακοπές με Τα Φυλλαράκια των διακοπών.

Σε κάθε βιβλίο υπάρχει μια ιστορία σε εξέλιξη. Τα φιλαράκια προσπαθούν κάθε φορά να λύσουν ένα μυστήριο και με τη βοήθεια του παιδιού-αναγνώστη να ολοκληρώσουν με επιτυχία μια αποστολή.

fyllarakiadiakopin

Γιατί να πάμε… διακοπές με τα Φυλλαράκια;
Η Πίξελ, ο Άνω Κάτω, η Φαρσί, ο Σαρδάμ, η Πόζα Λίζα, η Τζόγια, ο Τάτσι Μίτσι Κότσι, οΑμανέους και ο σκύλος τους, ο Φιρφιρής, θα χαρίσουν στα παιδιά πολλές ώρες ευχάριστης απασχόλησης και ψυχαγωγίας. Το βιβλίο είναι γεμάτο χιούμορ, περιπέτεια, φαντασία, ενώ παράλληλα με στοχευμένες, διασκεδαστικές ασκήσεις βοηθά το παιδί, που θα γίνει μέλος της πιο απίθανης παρέας και όλοι μαζί θα ταξιδέψουν σε ένα μοναδικό δρομολόγιο γνώσεων και δημιουργικότητας, να αναπτύξει δεξιότητες μαθηματικές, γλωσσικές, περιβαλλοντικές.

fyllarakia fysis

Γιατί να προστατεύσουμε τη φύση παρέα με τα Φυλλαράκια;
Μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι στον χωροχρόνο τα παιδιά αναπτύσσουν θετικές στάσεις απέναντι στο περιβάλλον. Έρχονται σε επαφή με σύγχρονα περιβαλλοντικά προβλήματα και αναζητούν λύσεις επιστρατεύοντας την κρίση, τη φαντασία και το συνεργατικό πνεύμα. Επίσης, το πολύχρωμο επιτραπέζιο που συνοδεύει το βιβλίο και είναι κατάλληλο για την οικογένεια και τη σχολική τάξη θα χαρίσει ακόμα περισσότερες στιγμές γνώσης, ψυχαγωγίας και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Ακολουθώντας μια πρωτότυπη εκπαιδευτική προσέγγιση, τα βιβλία της σειράς αποτελούν ένα χρήσιμο διαδραστικό εργαλείο μάθησης και ψυχαγωγίας: η ένταξη του παιδιού-αναγνώστη στην πρωταγωνιστική παρέα ως ισότιμου μέλους, οι διαρκείς προκλήσεις, το χιούμορ, η ύπαρξη πολλών διαφορετικών επιλογών και η αποφυγή στιγματισμού ορισμένων απαντήσεων ως λανθασμένων είναι ορισμένες μόνο από τις καινοτομίες των βιβλίων.  Ακόμα, το γεγονός ότι κάθε βιβλίο αφηγείται μια ενιαία ιστορία, όπου η κάθε δραστηριότητα συνδέεται με την προηγούμενη και οδηγεί στη σταδιακή επίλυση ενός μυστηρίου με τη συμμετοχή του ίδιου του παιδιού, έχει ως αποτέλεσμα τη βιωματική εμπλοκή του μικρού αναγνώστη στην εξέλιξη και, συνακόλουθα, τη βίωση της απόλυτης ικανοποίησης στο τέλος της ιστορίας.
Μέσα από πολλά «ανοιχτά» φύλλα εργασίας, που επιδέχονται περισσότερες από μία σωστές απαντήσεις, καλλιεργούνται η σκέψη, η κρίση, η φαντασία και η δημιουργικότητα των παιδιών. Το παιδί-αναγνώστης γίνεται μέλος μιας παρέας φίλων και, μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια, αναπτύσσει μαθηματικές και γλωσσικές δεξιότητες, ενώ παράλληλα του δίνεται η δυνατότητα να εκφράζεται και να δημιουργεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Επιπλέον, το μυστήριο, η αγωνία, οι γρίφοι και τα προβλήματα δε σταματούν μόνο στα βιβλία της σειράς, αλλά συνεχίζονται και στο διαδίκτυο: Το ELNIPLEX και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ τροφοδοτούν διαρκώς, μέσω των ιστότοπων και των κοινωνικών τους δικτύων, τους μικρούς αναγνώστες, με καινούριες περιπέτειες, στοιχεία και νέες διαδραστικές προκλήσεις, δημιουργώντας μια πραγματική θάλασσα δημιουργικότητας. Αναρτώνται ιδέες, δραστηριότητες, κατασκευές και καθετί που μπορεί να συνοδεύσει την ενασχόληση του παιδιού με τα Φυλλαράκια του. Επισκεφτείτε ΕΔΩ την ειδική υποενότητα της επίσημης σελίδας του ELNIPLEX.

Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές;
Η Πίξελ, ο Άνω Κάτω, η Φαρσί, ο Σαρδάμ, η Πόζα Λίζα, η Τζόγια, ο Τάτσι Μίτσι Κότσι, ο Αμανέους και ο σκύλος τους, ο Φιρφιρής, βάζουν το παιδί-αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα στην παρέα τους και η περιπέτεια ξεκινά! Γνωρίστε αναλυτικά τα μέλη της πιο κεφάτης, δημιουργικής και τολμηρής παρέας ΕΔΩ.
Δείτε τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς ΕΔΩ.

Μπες στην παρέα, βρες τα κλειδιά, λύσε το μυστήριο και ζήσε απίθανες περιπέτειες!

Γνωρίστε το ELNIPLEX
Το ELNIPLEX είναι ένα εκπαιδευτικό portal που λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2012 και οι πάνω από 3.000 αναρτήσεις του μέχρι στιγμής είναι προϊόν της πνευματικής εργασίας και έρευνας των συντακτών του. Σήμερα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπαιδευτικούς διαδικτυακούς προορισμούς, με χιλιάδες καθημερινούς επισκέπτες.
Στο ELNIPLEX, όσοι ζουν ή ασχολούνται με παιδιά θα βρουν πραγματικά τα πάντα: παιδικό και παιδαγωγικό βιβλίο, μουσικές και τραγούδια, πλήρη ατζέντα, δημιουργικές δραστηριότητες, παιχνίδια, κατασκευές, συνεντεύξεις διακεκριμένων δημιουργών, σχολικές γιορτές, καθημερινές κληρώσεις. Το βραβείο προώθησης της φιλαναγνωσίας από το Ελληνικό Τμήμα (Greek Ibby) της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (International Board on Books for Young People – IBBY) στο ELNIPLEX το 2014 ήταν απλώς η αρχή.

Γνωρίστε τη συντακτική ομάδα
Τα «Φυλλαράκια» δημιουργήθηκαν από την ομάδα του ELNIPLEX: Φωτεινή Βαρδάκα, Χρυσάνθη Δενδρή, Μαίρη Μπιρμπίλη, Απόστολο Πάππο, Καίτη Παρασκευά και Δώρα Πουρή, νηπιαγωγούς, παιδαγωγούς ειδικής αγωγής, δασκάλους, εμψυχωτές και μουσικούς με πολυετή εμπειρία στην εκπαίδευση.

ΒΙΒΛΙΟ: Η Έρση, η Χάος και η Κατερίνα

xaos

Γράφει η Μαρίνα Πολυμερίδου | Παραμυθούπολη

Η Έρση:

Το παιδί πρότυπο για την Ελληνίδα μάνα! Νοικοκυρά, συμμαζώχτρα, τακτική… Σε βαθμό, ξέρω εγώ; Ανησυχητικό! Έχουμε δει κι έχουμε δει παιδικούς ψυχαναγκασμούς, αλλά το να τακτοποιεί ένα παιδί τους καλούς τρόπους στη βιβλιοθήκη ή να βάζει στα άπλυτα τα κακά λόγια, ε, αυτό δεν είναι κάτι που βρίσκει κανείς εύκολα ούτε καν στη λογοτεχνία ούτε καν στην παιδική. Εκτός αν μιλάμε για βιβλίο της Κατερίνας Κρις!

Η Έρση σε κάνει να σκεφτείς όλες τις ανασφάλειες και τους φόβους και τους δισταγμούς και τα πρέπει που (μπορεί να) κουβαλάει ένα παιδί, δηλαδή όλα εκείνα που κανένα παιδί δεν έχει από μόνο του, αλλά που πηγάζουν από εμάς, τους υπέροχους ενήλικες και το υπέροχο παράδειγμα που γινόμαστε εμείς γι’ αυτά… Ε, και κάπως έτσι η Έρση γίνεται κομματάκι στομαχοπονετική ως ηρωίδα! Για εμάς, τους μεγάλους, γιατί τα παιδιά μια χαρά φίλη τους την έχουν κάνει.

Η καθαρίστρια Χάος:

Σαρωτική, ανακατώστρα και ανατρεπτική με όλη τη σημασία της λέξης, που όμως είναι – με έναν παράξενο τρόπο – απόλυτα αρμονική και εναρμονισμένη με το σύμπαν και με τη ζωή, τόσο, που ο ερχομός της σου προκαλεί τελικά μια ανακούφιση!

‘Κυρία Έρση, δεν μπορείτε να βάλετε τάξη σε κάτι που είναι ήδη σε τάξη, επειδή είναι χάος’.

Μη μου πείτε ότι δε σας πείθει!

Λατρεμένη επίσης και η επιλογή της ιδιότητας μια κυρίας που ασχολείται επαγγελματικά με την καθαριότητα και την τάξη, για να μιλήσει στα παιδιά για την ακαταστασία, το χάος και τη χαρά της ζωής. Αλλά αυτά, είπαμε, μόνο στα βιβλία της Κατερίνας Κρις μπορούν να συμβούν!

Το βιβλίο:

Η άφιξή, λοιπόν, της ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑΣ ΧΑΟΣ (εκδόσεις Πατάκη) στην Παραμυθούπολη ήταν μια έκπληξη για μένα. Δεν είχα αντιληφθεί ότι η συγγραφέας είχε στα σκαριά κάτι καινούριο, μιας και το ΑΣΤΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ δεν είχε πολύ καιρό που είχε κυκλοφορήσει. Με τρέλανε ήδη από την όψη του: ο τίτλος (χαμογέλασα, θυμάμαι, και σκέφτηκα: ‘ε, ναι, αν μη τι άλλο, ένα οξύμωρο’), το μέγεθός του, τα χρώματα και η υφή του, όλα του! Και να πω ότι ήμουν και πρωτάρα με την Κατερίνα Κρις! Κάθε άλλο: ήμουν τρελαμένη με τα ΧΜ και με το μυαλό που τα δημιούργησε από την πρώτη στιγμή. Παρόλ’ αυτά, και πάλι αιφνιδιάστηκα. Με αιφνιδίασε το αχαλίνωτο της έμπνευσης και της φαντασίας, η τόλμη στη θεματολογία, η επιλογή του τρόπου να μιλήσει και τελικά τελικά η επίδρασή της επάνω μου. Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό, όταν την πρωτοκράτησα στα χέρια μου, ότι για μένα αυτό θα ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοκριτικής έτσι ξαφνικά, έτσι απλά και απροετοίμαστα!

‘Θα έφτιαχνε τα όνειρα και τις ιδέες της, θα γέλαγε με τα λάθη της και θα ένιωθε ευτυχισμένη με τις νέες ανασφάλειες που θα συναντούσε μπροστά της. Η ζωή της θα ήταν γεμάτη εκπλήξεις…’

Η Κατερίνα Κρις:

Και η εμπειρία μου ήρθε και ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το περασμένο μόλις Σάββατο, όταν γνώρισα από κοντά και την Κατερίνα!

Γιατί σε μας που ψαχουλεύουμε διαρκώς βιβλία και έχουμε και αγαπημένα και περιμένουμε και τα επόμενα και γενικώς ζούμε με τέτοιους νταλκάδες, όταν έρχεται η ώρα να γνωρίσουμε και τον άνθρωπο πίσω από αυτά τα βιβλία, είναι μια ώρα δύσκολη… Είναι κάτι σαν ραντεβού στα τυφλά, αλλά και όχι ακριβώς τυφλά! Είναι μια προσδοκία και μια αγωνία που κορυφώνονται και που αποζητούν μια κατάληξη, μια εκτόνωση, μια κάποια επιβεβαίωση.

Όμως… δε χρειάστηκε ούτε καν να μιλήσει η Κατερίνα. Βγαίνοντας μόλις από το αυτοκίνητο και κάνοντας τα πρώτα της βήματα προς την Παραμυθούπολη ακτινοβόλησε την ευγένεια και τη θετική της αύρα με το πρώτο της χαμόγελο και το ζεστό της ‘καλώς σας βρήκα’. Τα μάτια της κινήθηκαν γρήγορα στον χώρο, όχι με την σβελτάδα και τη σπιρτάδα του φανερά έξυπνου και διεισδυτικού ανθρώπου (και το σχολιάζω αυτό κυρίως γιατί κάτι τέτοιο θα μου ταίριαζε πολύ στη συγγραφέα των Χμ), αλλά με τη φόρα του αερικού που φυσάει γαλήνη και ηρεμία απ’ όπου περνάει (καμία σχέση δηλαδή με αυτό που προκαλεί η καθαρίστρια Χάος). Κι αφού γέμισε τα μάτια της με το φως και τα χρώματα του χώρου, σιγά σιγά μάζεψε την περιέργεια του εξερευνητή που έχει μέσα της και συγκεντρώθηκε στη γωνιά της, για να ετοιμαστεί σιγά σιγά για τη συνάντησή της με τα παιδιά. Η αγωνία της ήταν ολοφάνερη. Με συγκινεί πάντα η αληθινή αγωνία των μεγάλων λίγο πριν συναντήσουν μικρούς και γι’ αυτό της έδωσα λίγο χρόνο και χώρο, για να το ζήσει αυτή και να το χαζέψω εγώ!

Μίλησε στα παιδιά και στους μεγάλους, έπαιξε μαζί τους, σχολίασε, γέλασε, ρώτησε και περίμενε στ’ αλήθεια τις απαντήσεις των παιδιών… με χιούμορ, με ευγένεια, με διάθεση και με μια ματιά παιχνιδιάρικη, αλλά και καρτερική, χωρίς καμία διάθεση διδακτισμού, χωρίς κανένα μεγαλεπήβολο σχέδιο και καμία προδιαγεγραμμένη προσδοκία. Έτσι απλά. Σαν ένας κανονικός άνθρωπος. Σαν ένας άνθρωπος απλός και σημαντικός.

Και δεν είναι διόλου αυτονόητο αυτό που ίσως έτσι να δείχνει γραμμένο εδώ. Είναι πολλοί πια οι άνθρωποι που γράφουν για παιδιά, κι ακόμη περισσότερα τα κείμενά τους. Δε μου φαίνονται όμως καθόλου πολλοί εμένα αυτοί στους οποίους μπορώ να διακρίνω αυτά που είδα στην Κατερίνα Κρις: ένα φωτεινό μυαλό που δε διστάζει να ανακινήσει τα νερά της παιδικής λογοτεχνίας, γιατί της βγαίνει από φυσικού της. Ένας άνθρωπος με μια καθαρότητα στη διάθεση και στην ψυχή, που μπορεί πολλά να πει με το παράστημά του και μόνο.

Κι όσο για μένα αυτό είναι η καλύτερη εκδοχή. Ησύχασαν οι αγωνίες μου και βρήκαν αντίκρισμα οι προσδοκίες μου. Κι αυτό ήταν αρκετό για να σχηματιστεί ένα φαρδύ πλατύ χαμόγελο όλο το σαββατοκύριακο (χμ… κι ακόμα δηλαδή), αφού όσο την αγαπούσα μέσα από τα βιβλία της άλλο τόσο ένιωσα να την αγαπώ και τώρα που τη γνώρισα!

Μα, να ΄μαι τόσο τυχερή…;!

ΒΙΒΛΙΟ: «Φτου ξελύπη» φωνάζει το κορίτσι με τα φτερά στην πλάτη

ftou

Της Μαριέττας Κόντου | Εικόνες:  Στάθης Πετρόπουλος | Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου

Τη Μαριέττα Κόντου τη γνώρισα μέσα από τα Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου και όταν τη γνώρισα και από κοντά, σε ένα ταξίδι της στη Θεσσαλονίκη, ήξερα πως είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο θα χαίρομαι να συναναστρέφομαι και θα βρίσκω τροφή και έμπνευση μέσα από τις λέξεις της. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο, το «Φτου ξελύπη», που μου έδωσε μεγάλη χαρά να το κρατώ στα χέρια μου.

>> Το γενναίο ταξίδι της Νουρ από τη Συρία, που αγαπά το νερό τόσο ώστε πιστεύει πως υπάρχει μια χώρα με κατοίκους νερένιους, που λέγεται Κολυμβησία. Η διαδρομή, γεμάτη νοσταλγία για τα παλιά και δύναμη για το άγνωστο μέλλον, με μοναδικά εφόδια τη γάτα της Κιταμπάν, την αδελφή της και ένα σακούλι στον λαιμό με τα πιο «πολύτιμα». Τι θα γίνει όμως όταν  Κιταμπάν χαθεί στη Λέσβο; Πως θα ανταμώσει ξανά με τους αγαπημένους της και πώς θα γίνει το κολύμπι οδηγός επιβίωσης και απροσδόκητο εισιτήριο για το μεγάλο της όνειρο; >>

Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία του βιβλίου που κρατώ στα χέρια μου. Διαβάζοντάς το, ανακαλύπτεις τόσες θαμμένες ιστορίες, που έχεις ακούσει από δω και από κει, και το μυαλό σου, κολλημένο στην πραγματικότητα που ζει, αδυνατεί να κατανοήσει.

Η Μαριέττα Κόντου μας χαρίζει μία υπέροχη ιστορία για ένα μικρό κορίτσι που ξεριζώνεται βίαια από τη χώρα του και βοηθάει τους συμπολίτες του να φτάσουν σώοι σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Παλεύει για μέρες μέσα στο νερό και αυτό που της δίνει δύναμη είναι τα όνειρα και η υπόσχεσή που δίνει μέσα της και την κάνει να μη μπορεί να αντισταθεί και να παρατήσει.

Μεγαλωμένη σε ένα περιβάλλον βίαιο και άστατο, μαθαίνει να αγαπάει την κολύμβηση και να αντλεί θάρρος και κουράγιο μέσα από αυτή, μέσα από το νερό, και την αγάπη της για αυτό. Μια αγάπη και ένα πάθος σχεδόν ανεξήγητο, λες και ήξερε πως θα σταθεί αφορμή για να ξεδιπλωθεί, εξαιτίας της αγάπης της αυτής, όλη η ζωή της και το πέρασμά της σε έναν νέο κόσμο. Η Νουρ είναι μια ονειροπόλος, όπως είναι και όλα τα παιδιά, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Η πίστη σε έναν καλύτερο κόσμο είναι ίσως το μοναδικό μας όπλο ενάντια σε οποιαδήποτε αδικία και κακό συμβαίνει στον κόσμο.

ftoykselipi2

Μια τρυφερή ιστορία που δε σε οδηγεί σε μελοδραμτισμούς, αλλά μεταφέρει το βίωμα του κοριτσιού αυτού, που κατάφερε να στηριχθεί στα πόδια του, τόσο από τις δικές της δυνάμεις όσο και από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο διάβα της και τη βοήθησαν. Άνθρωποι που την υποδέχτηκαν με μια μεγάλη αγκαλιά και έδωσαν φτερά στα όνειρά της. Μιας ιστορίας που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Γράφει για τη φίλη της, τη Γιασμίν: «Στην πραγματικότητα όμως ήξερα, πως ο κόσμος των μεγάλων είχε «κλέψει» το χαμόγελό της, αυτός ο κόσμος που βλέπει την υδρόγειο σφαίρα σαν παιχνίδι, που δεν πιστεύει στην Κολυμβησία, που δεν ξέρει να ζωγραφίζει με ωραία, ζωντανά χρώματα και κυρίως που έχει ξεχάσει πώς είναι να μαλώνεις με την κολλητή σου αλλά το βράδυ που πέφτεις για ύπνο να την έχεις συγχωρήσει και να σου λείπει που δε μοιραστήκατε στο διάλειμμα το κολατσιό και δε ζωγραφίσατε στο θρανίο του καθηγητή των μαθηματικών, που η μία του έβαζε μουστάκια και η άλλη συμπλήρωνε τη ζωγραφιά με ένα ζευγάρι κέρατα και δυο κρεατοελιές…»

Προκειμένου να ξεφύγει από την αιματηρή Συρία, πέρασε από τη Λέσβο, τη Σερβία, την Ουγγαρία, την Αυστρία, για να καταλήξει στη  Γερμανία. «Από μικρή ονειρευόμουν να ταξιδέψω και να γυρίσω όλο τον κόσμο, όχι με πολυτέλειες, με ένα σακίδιο στην πλάτη, ήθελα να ανέβω σε τρένα, αεροπλάνα, λεωφορεία, ήθελα να δοκιμάσω νέες γεύσεις, καινούριες για μένα, να μάθω να μιλώ ξένες γλώσσες, να θαυμάσω έργα τέχνης σπουδαίων καλλιτεχνών, να κάνω βόλτες σε ξένες πλατείες, να ξεχαστώ σε ξένα παγκάκια και να νιώσω πιο μεγάλη και σημαντική, μέτρος ενός πιο μεγάλου κόσμου, πέρα από τη δική μου γειτονιά. Ήθελα να γλεντήσω με ξένα έθιμα, να κουβεντιάσω με άλλους νέους για αθητισμό, για θρησκείες και ιστορία, να ανταλλάξουμε όνειρα, και να γίνουμε καλύτεροι. Όπως φανταζόμουν την Κολυμβησία, έτσι ονειρευόμουν και έναν κόσμο από νέους, πολύχρωμο, χαρούμενο κα ιγεμάτο υποσχέχεις. Όλα αυτά ονειρευόμουν να κάνω, αλλά να φύγω με χαρά και όχι με λύπη, όπως είχα φύγει.»

Το βιβλίο αξίζει να είναι σε κάθε σπίτι και να το διαβάσει κάθε μικρός και μεγάλος άνθρωπος αυτού του κόσμου. Οι εικόνες και οι σκέψεις που μας μεταφέρει η Μαριέττα Κόντου μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα τον ψυχισμό των ανθρώπων και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών, που βίωσαν όλες αυτές τις τραγικές καταστάσεις, ενώ στο τέλος μας δίνει και έναν τρόπο να βοηθήσουμε, αν μπορούμε.

Επίσης, συμβαίνει και κάτι άλλο. Μέσα από τη ζωή και τον ψυχισμό της Νουρ αγαπάμε τον αθλητισμό και κατανοούμε πως είναι να δίνεσαι με πάθος σε ένα άθλημα, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για ένα μικρό παιδί, τι συνδέσεις μπορεί να δημιουργήσει στην ολότητά του. Ας παρακινήσουμε τα παιδιά μας να γνωρίσουν καλύτερα τον αθλητισμό, γιατί ίσως τους κάνει καλύτερους ανθρώπους ή πιο καθαρές και γενναίες ψυχές ή ακόμα και να τους σώσει τη ζωή.

Υπάρχουν οργανώσεις που υποστηρίζουν τα ασυνόδευτα παιδιά. Μία από αυτές είναι η ΜΕΤΑδραση και η Filoxenia International. 

Διάβασε εδώ και την αληθινή ιστορία της Yursa mardini, για να καταλάβεις πως καμιά φορά μέσα στα μυθιστορήματα είναι θρονιασμένη η αληθινή ζωή.

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

KONTOU_MARIETA2

Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του ’72 στην Αθήνα και είναι ακόμη πολύ κοντά στο «τότε»… Ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα, να ένα μήλο», του φυτολόγιου, των λευκωμάτων με τις αφιερώσεις, των εικόνων της Sarah Kay και των βιβλίων της Πηνελόπης Δέλτα, της Άλκης Ζέη και της Ζωρζ Σαρή. Θυμάται ακόμη την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις ελληνικές ταινίες του Σαββατοκύριακου και το Θέατρο της Δευτέρας. Έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας και το διδακτορικό της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Για το βιβλίο της Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου (εκδ. Μεταίχμιο) τιμήθηκε από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Κυκλοφορεί επίσης το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; ενώ το παραδοσιακό παραμύθι της Τα λευκά φτερά της Κορακίνας τιμήθηκε με εύφημη μνεία το 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

ΒΙΒΛΙΟ: Παιδικά βιβλία από τις Εκδόσεις Γράφημα

grafima

Η επιχείρηση «Γράφημα» ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1993 σαν κατάστημα φωτοαντιγράφων, δακτυλογραφήσεων και εκδόσεων πανεπιστημιακών βιβλίων. Από το 1999 και μετά λειτουργεί υπό την παρούσα διεύθυνση του Ιωάννη Τσαχουρίδη, ο οποίος είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ως κύρια αντικείμενα της επιχείρησης παραμένουν οι εκδόσεις βιβλίων – οι οποίες εμπλουτίζονται με πανεπιστημιακά και άλλα επιστημονικά βιβλία, πρακτικά εθνικών και διεθνών συνεδρίων και λογοτεχνικά βιβλία (μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, αυτοβιογραφίες) – οι αυτοεκδόσεις, καθώς και η παραγωγή έντυπου υλικού.

grafima280s

Από το 2016 οι Εκδόσεις Γράφημα στηρίζουν το παιδικό βιβλίο και τους Έλληνες συγγραφείς.

 

ΚΟΙΤΑ

koita

Το «Κοίτα» είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους. Αφενός, αποτελεί προετοιμασία του αναγνώστη και της αναγνώστριας για τη θέαση του πίνακα «Ένα πουλί τραγουδάει σε ένα δέντρο στην πόλη» του Hundertwasser. Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι εμπνευσμένη από τα βασικά δομικά στοιχεία του πίνακα, ώστε μετά από αυτήν, η επαφή με τον πίνακα να είναι περισσότερο οικεία και κατανοητή. Αφετέρου, κάθε σελίδα του βιβλίου αποτελεί μια εικόνα προς ανάγνωση, καθώς οι γραμμές, τα σχήματα και τα χρώματα είναι προσεκτικά επιλεγμένα ώστε να προκαλούν τον αναστοχασμό μέσα από καθημερινά αντικείμενα, όπως είναι ένα τραπεζομάντηλο ή ένα χαλί. Την ίδια στιγμή, από μια τρίτη οπτική, η ιστορία που ξετυλίγεται περνά μέσα από την καθημερινή ρουτίνα ενός παιδιού που ξυπνά και μέχρι να πάει στο σχολείο. Η ιστορία αυτή σκόπιμα αποκρύπτει το φύλο του παιδιού, καθώς οι στιγμές αυτές αφορούν όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως φύλου.

Σκοπός του βιβλίου είναι η αισθητηριακή αφύπνιση μέσω της επαναπροσέγγισης καθημερινών αντικειμένων, ενεργειών και εικόνων, προκειμένου να προκύψει η αναστοχαστική λειτουργία του νου και η πρωτότυπη καλλιτεχνική δημιουργία κάθε είδους.

Συγγραφική ομάδα: Το Ατελιέ της Φανταστικής

(Ιωαννίδου Αικατερίνη, Γεωργάκη – Κόλλια Ειρήνη, Ποζίδου Ρόζα)

Η ομάδα παιδαγωγών «Το ατελιέ της Φανταστικής» αποτελείται από δασκάλες Δημοτικής εκπαίδευσης με κοινό στόχο την καλλιέργεια του λόγου, της αισθητικής και της φαντασίας. Εκκινώντας από τις αρχές παιδαγωγών και δημιουργών όπως ο Paulo Freire, ο Lorris Malaguzzi και ο Gianni Rodari, οι ιδέες προεκτείνονται για να συναντηθούν με τα ενδιαφέροντα και τις εμπειρίες και να παράξουν αυθεντικά και πρωτότυπα έργα. 

Εικονογράφηση: Παπαστεφάνου Φώτης

 ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ

koympi

Ένα παιδικό βιβλίο διαφορετικό από τα υπόλοιπα, που ανατρέπει τα στερεότυπα ανάγνωσης. Η καινοτομία του έγκειται στο γεγονός, πως αποτελείται μόνο από εικόνες, δεν έχει ούτε μία λέξη! Η πρώτη ελληνική συγγραφική ομάδα που ασχολήθηκε με αυτού του είδους το βιβλίο, έχει σα στόχο να οξύνει την παρατηρητικότητα των παιδιών και να πυροδοτήσει τη φαντασία τους, ώστε να δώσουν τη δική τους ερμηνεία για την κατάληξη του ΄΄κουμπιού’’.

Κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ένα κουμπί, το οποίο ξηλώνεται από μια ζακέτα, ταξιδεύει σε όλες τις εποχές και μοιράζεται με τους μικρούς αναγνώστες τις περιπέτειές του.

Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εργαλείο και για τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μέσα από τον τρόπο που περιγράφει και εκφράζει τις εντυπώσεις του ένα παιδί, είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τις εμπειρίες και τις όποιες ιδιαιτερότητές του στην επικοινωνία. Αυτό συμβαίνει γιατί το ‘ΚΟΥΜΠΙ’ προτρέπει το παιδί να:

Δει – πει – περιγράψει… Στο στάδιο αυτό το παιδί-θεατής παρατηρεί και περιγράφει την εικόνα, εκφράζει τις πρώτες ιδέες και εντυπώσεις του.

Ψάξει – βρει – αναλύσει… το ρόλο των εκφραστικών μέσων της εικονογράφου, τα σύμβολα και το περιεχόμενό τους, τις αναγνωρίσιμες έννοιες, αλλά και τις υπονοούμενες, τη ροή της ιστορίας.

Σκεφτεί – συνδέσει – ερμηνεύσει… Στο στάδιο αυτό το παιδί μετατρέπεται σε κριτικό/ή αναγνώστη/στρια της εικόνας που κρίνει, συγκρίνει και ερμηνεύει.

Κρίνει – φανταστεί – ζήσει – δημιουργήσει… Το παιδί – δημιουργός παίρνει αποφάσεις, φαντάζεται προεκτάσεις της ιστορίας, εναλλακτικές τροπές της, διαφορετικούς/κές ήρωες/ίδες.

Συγγραφική ομάδα: Το Ατελιέ της Φανταστικής(Ιωαννίδου Αικατερίνη, Γεωργάκη – Κόλλια Ειρήνη, Ποζίδου Ρόζα)

Η ομάδα παιδαγωγών «Το ατελιέ της Φανταστικής» αποτελείται από δασκάλες Δημοτικής εκπαίδευσης με κοινό στόχο την καλλιέργεια του λόγου, της αισθητικής και της φαντασίας. Εκκινώντας από τις αρχές παιδαγωγών και δημιουργών όπως ο Paulo Freire, ο Lorris Malaguzzi και ο Gianni Rodari, οι ιδέες προεκτείνονται για να συναντηθούν με τα ενδιαφέροντα και τις εμπειρίες και να παράξουν αυθεντικά και πρωτότυπα έργα. 

ΕικονογράφησηΛούκρη Δωροθέα

Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΓΥΡΙΣΑ ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΑ

magissamageirisa

Η Μάγισσα Γύρισα Μαγείρισσα, κόρη της οικογένειας μάγων Ντι Κουόκα και κληρονόμος του κάστρου Μπαρμπαμπιέτολα, είναι η πιο γλυκιά, η πιο συμπαθητική μα και η πιο απρόσεχτη μάγισσα μέσα στο δάσος Φρουτυβέντολο. Όταν λοιπόν  αποφασίζει να βοηθήσει τους γείτονές της με τα μαγικά της φίλτρα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι πολύχρωμα, εντυπωσιακά, διασκεδαστικά, αλλά σίγουρα όχι τα αναμενόμενα….

Μια τρυφερή και χιουμοριστική ιστορία, που στόχο έχει να βοηθήσει τους μικρούς αναγνώστες να δραπετεύσουν για λίγο από τη δύσκολη καθημερινότητα και τα ΄πρέπει΄που προστάζει η κοινωνική θέσμιση και να μπουν σε ένα νέο φανταστικό κόσμο γεμάτο φίλτρα από τον ΄τσελεμεντέ μαγικών φίλτρων και συνταγών’.

Ιδιαίτερη είναι και η εικονογράφηση του βιβλίου, που βασίζεται στη Ρώσικη τεχνοτροπία, γεμάτη έντονα χρώματα, από μια ζωγράφο – αρχιτέκτονα, με πολλές διακρίσεις στο χώρο.

Συγγραφέας: Χρυσάνθη Πρωτοψάλτου, βρεφονηπιοκόμος, άρχισε να γράφει παραμύθια προς τέρψιν των γιών της. Από αυτά έχουν εκδοθεί τα τέσσερα, με την ¨Μάγισσα Γύρισα Μαγείρισσα¨, να κυκλοφορεί ήδη από το 2015 σε ψηφιακή μορφή και μεταφρασμένο στην αγγλική γλώσσα από το KindleDirectPublishingτης amazon. Ζει και εργάζεται στη Βέροια.

Εικονογράφηση: Ελίνα Χεριανίδου

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ

stayraetos

Ο τίτλος του προδίδει ένα πασχαλιάτικο παραμύθι, που ξεκινάει από την Καθαρά Δευτέρα, ταξιδεύει σαράντα μέρες μέσα στην Σαρακοστή και ολοκληρώνεται με την Ανάσταση. Ο Σταυραετός όμως δεν είναι μόνο αυτό! Είναι ένας ύμνος στη διαφορετικότητα, μια αντίθεση σε μια κοινωνία που βασιλεύει ο κομφορμισμός και η ομοιογένεια και φυσικά, μια τρυφερή προσέγγιση στην ηθική αριστεία και στις αρετές όπως η αγάπη, η πίστη, η ψυχική αντοχή…

Κεντρικός ήρωας ο μικρός σταυραετός, ένας χαρταετός που έχει μόνο ένα χρώμα και τέσσερις γωνίες, αλλά καταφέρνει να κερδίσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη όλων με το γλυκό χαμόγελό του.

Συγγραφέας: Δόξα Κωτσαλίδου, Ακαδημαϊκός στο τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, ηθοποιός και σκηνοθέτης. Έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα 8 παραμύθια και διηγήματά της. Ζει και εργάζεται στη Φλώρινα.

Εικονογράφηση: Ελένη Μολύβα

Την ομάδα των Εκδόσεων Γράφημα μπορείτε να γνωρίσετε από κοντά, στο Περίπτερό τους, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

ΒΙΒΛΙΑ για τη μέρα, τη νύχτα, τ’ αστέρια και το φεγγάρι

feggari

Γράφει η Μαρίνα Πολυμερίδου, από την Παραμυθούπολη

Ο χειμώνας πάντα φέρνει μαζί του αυτές τις σκέψεις γύρω από το φως, τον χρόνο, τις μέρες και τις νύχτες. Και μπορεί να στερείται των υπέροχων και παρεΐστικων θερινών βραδιών, αλλά έχει το δικό του χρώμα και τη δική του χάρη. Έχει αυτές τις μεγάααααλες, λίγο πιο εσωστρεφείς νύχτες, που μας ξεκουράζουν και μας ταξιδεύουν. Και φυσικά χειμωνιάτικη νύχτα χωρίς βιβλίο, γίνεται;

Να, ας πούμε ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αγαπημένου Μάνου Κοντολέων είναι ένα τέτοιο βιβλίο, μια ιστορία για μέρες σκοτεινές και νύχτες λαμπερές, ένα βιβλίο – ταξίδι σ’ αυτό που είναι λευκό, αλλά και γκρι, και σ’ αυτό που είναι σκοτεινό, αλλά και λάμπει, και που τελικά όλα μαζί είναι ένα.  Σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν λουλούδια, στον οποίο κανείς δεν ξέρει τα χρώματα και τα αρώματα των λουλουδιών, ζούνε δυο αδερφές, η μια φίλη της νύχτας και η άλλη φίλη της μέρας. Δυο αδερφές αντίθετες, που όμως αλληλοσυμπληρώνονται και ολοκληρώνουν η μία την αγάπη της άλλης, όπως ακριβώς η νύχτα με τη μέρα, το φως με το σκοτάδι.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και είναι από αυτά τα βιβλία στη σειρά Σπουργιτάκια, που απευθύνεται κυρίως σε παιδιά από 6 ετών με λίγες εικόνες, αλλά θαυματουργές! Σχεδιάζει και συμπληρώνει μαγικά την υπέροχη αφήγηση η Ίρις Σαμαρτζή.

Ένα άλλο βιβλίο, τώρα, γι’ αυτά που λάμπουν τις ίδιες σκοτεινές νύχτες είναι και το αγαπημένο ΠΩΣ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ. Είναι η ιστορία ενός αγοριού που αγαπούσε τ’ αστέρια πάρα πολύ. Ενός αγοριού που κάθε βράδυ κοιτούσε τ’ αστέρια από το παράθυρό του κι ευχόταν να είχε ένα δικό του… το ονειρευόταν για φίλο του αυτό το αστέρι και τελικά κρίνοντας ότι πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό γι’ αυτόν, αποφάσισε να το κυνηγήσει. Και αυτό έκανε. Κι αυτό πρέπει να θέλουν να κάνουν όλα τα παιδιά. Έτσι πρέπει να ονειρεύονται και έτσι να αποφασίζουν. Έτσι να επιμένουν και έτσι να καταφέρνουν. Έτσι να χαίρονται, όταν στα χέρια τους δουν τελικά το δικό τους αστέρι!

Το βιβλίο είναι του μοναδικού Oliver Jeffers και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος (για παιδιά από 3 ετών).

Και φυσικά το άλλο υπέροχο, λαμπερό, στρόγγυλο, μεγάλο πράγμα που δεσπόζει στον σκοτεινό χειμωνιάτικο ουρανό έχει εμπνεύσει – ανά τους αιώνες η αλήθεια να λέγεται – τόσες και τόσες ιστορίες κι άλλες τόσες φυσικά για παιδιά. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι στις περισσότερες από αυτές το φεγγάρι είναι το απόλυτο αντικείμενο του πόθου: ή που θα καίγεται ο έρμος ο ήρωας να το φτάσει ή που θα στύβει το κεφάλι του πώς να το κατεβάσει ή που θα παρακαλάει κάποιον να του το φέρει… Γιατί, αλήθεια ποιος από τους μεγάλους δε θα ‘θελε να φτάσει το φεγγάρι; Μην κοιτάτε που δεν το παραδεχόμαστε φωναχτά!

Ο Μηνάς ο Τυφλοπόντικας για παράδειγμα στο ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΣΩ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ σαστίζει ξαφνικά μια νύχτα στη θέα μιας υπέροχης πανσέληνου, γοητεύεται από «το πιο όμορφο πράγμα που έχει δει ποτέ» και φυσικά αρχίζει την προσπάθειά του να το κατεβάσει κάτω. Πρόκειται για άλλο ένα βιβλίο της εξαιρετικής παρέας του δάσους του Jonathan Emmett με τον σκίουρο, τον λαγό και τον σκαντζόχοιρο, που στην Ελλάδα έφεραν οι εκδόσεις Αίσωπος. Τα βιβλία αυτά τα λατρεύω, γιατί με έναν τρόπο με αγαλλιάζουν και λειτουργούν σαν βάλσαμο με τις μικρές δόσεις αλήθειας που έτσι απλά, πάναπλα μου υπενθυμίζουν. Έχουν υπέροχες ζωγραφιές με απαλά ‘κανονικά’ χρώματα και λόγια λίγα και ‘κανονικά’, με λέξεις, με απορίες, με σκέψεις και πράγματα που τα αληθινά παιδιά κάνουν.

Και η Άννα στο ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΠΑΜΠΑ ΦΕΡΕ ΜΟΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, ένα ακόμη ‘κανονικό’ παιδί θέλει κι αυτή κάτι επίσης πολύ ‘κανονικό’: θέλει να παίξει με το φεγγάρι. Και φυσικά κάνει κάτι τόσο απλό και αυτονόητο, ζητάει από τον καλό της μπαμπά να της το φέρει! Έτσι, απλά κι αυτός ο έρμος, τι να κάνει, παίρνει μια σκάλα (η σκάλα μοιάζει να είναι απαραίτητο στοιχείο στα  φεγγαροβιβλία) και ξεκινάει… Πρόκειται για μια τόσο απλή, αλλά και τρυφερή ιστορία, από εκείνες που μοναδικά ξέρει να πλάθει ο μοναδικός Eric Carle. Και είναι αυτό που δεν ξέρεις τι να πρωτοκάνεις με τα βιβλία αυτού του ανθρώπου: το διαβάζεις μια φορά και μένεις με το ‘δεν το πιστεύω’… το διαβάζεις πάλι για να βεβαιωθείς και χαμογελάς με την τρυφερότητα και την αμεσότητα των λίγων λέξεων. Το διαβάζεις τρίτη και θέλεις να ανασκουμπωθείς να βάλεις χρώματα στην παλέτα. Ε, άμα είσαι και μερακλής (ή δάσκαλος!), βρίσκεις κι άλλα κι άλλα να κάνεις και τελειωμό δεν έχεις με τα βιβλία αυτού του ανθρώπου… με φεγγάρια ή άνευ! Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.

Και φυσικά από τα ‘φεγγαρο-βιβλία’ δε θα μπορούσε να λείπει και ο ΦΕΓΓΑΡΟΣΚΕΠΑΣΤΗΣ. Καμιά φορά θες να προτείνεις και βιβλία ‘κλασικά’, γνωστά. Είτε γιατί θες να σιγουρευτείς ότι δεν υπάρχει κανείς, μα κανείς που δεν το έχει διαβάσει είτε για να ξαναθυμηθείς κι εσύ την ομορφιά του. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Φεγγαροσκεπαστή, αυτόν δηλαδή που δουλειά του είναι να κρύβει και να φανερώνει το φεγγάρι. Την ιστορία, δηλαδή, του Τιμολέοντα, ενός αγοριού που ανέλαβε να γίνει ο καινούριος φεγγαροσκεπαστής και έκτοτε προσπαθεί να ανέβει στο φεγγάρι για να ξεκινήσει τη νέα του δουλειά. Υπέροχες φιγούρες, υπέροχες λέξεις σε ένα πανέμορφο ποιητικό παραμύθι για τη δύναμη της θέλησης, για τη συναίσθηση και τη συνέπεια, για τους φίλους, για την αλληλεγγύη, αλλά και το μοίρασμα της χαράς. Το παραμύθι που έγραψε και ζωγράφισε με τα δικά του χρώματα ο Ερίκ Πουιμπαρέ και κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα ελληνικά (ευτυχώς από τη Μαρία Αγγελίδου) από τις Εκδόσεις Αίσωπος. Γνώμη μου είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο για όλες, μα όλες τις ηλικίες… για όλες τις περιόδους της ζωής και για όλες τις εποχές με μικρή προτίμηση στον χειμώνα!

Σημείωση (μικρή αδιάφορη και εξομολογητική): αυτή η σκάλα έχει στοιχειώσει ή μάλλον έχει ριζώσει χρόνια τώρα στα όνειρά μου…

ΒΙΒΛΙΟ: Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου

magika

Της Μαριέττας Κόντου | Εικόνες:  Γιώργος Δημητρίου | Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου

Ένας τσαγκαράκος, ζούσε μια φορά και έναν καιρό, σε μια μικρή πολιτεία, και έφτιαχνε απίθανα παπούτσια αλλά επιδιόρθωνε με μεγάλη μαεστρία και όλα τα παλιά που του έφερναν οι κάτοικοι του μικρού αυτού χωριού. Αν κάποιος τον ρωτούσε για τη δουλειά του, πρόθυμα τον έβαζε να κάτσει δίπλα του και να τον δει να δουλεύει με τα μαγικά του χέρια. Δεν κρατούσε μυστικά, παρά μονάχα ένα. Κανείς δεν ήξερε το λόγο που ζητούσε από όλους να του φέρουν μαζί με τα παλιά παπούτσια και «κάτι δικό τους, χρήσιμο και αγαπημένο».

Η φήμη του εξαπλώθηκε. Άνθρωποι τον επισκεπτόντουσαν από πολύ μακριά, με κάθε  λογής παπούτσια. Ώσπου μια μέρα ήρθε και άνοιξε ένα μεγάλο, πελώριο κατάστημα απέναντι από το παραμυθένιο μαγαζί του τσαγκαράκου. Απέξω έγραφε ΓΡΗΓΟΡΟ παπούτσι.

Όλοι ενθουσιάστηκαν. Ο τσαγκαράκος έμεινε μόνος. Όμως δεν έδειχνε καθόλου λυπημένος. Έκλεισε την πόρτα του και συνέχισε να δουλεύει. Και κανείς δεν ήξερε τι έκανε εκεί μέσα.

Και η ιστορία συνεχίζεται.

Όταν διάβασα το βιβλίο της Μαριέττας Κόντου  «Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου» ήρθα αντιμέτωπη με τις βαθιές μου σκέψεις για τη ζωή.

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να επιλέγει να γίνει γιατρός και κάποιον άλλο συγγραφέα;  Τι κάνει τη ζωή μας μοναδική; Πως μοιάζουν οι άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν; Τι σημασία έχει στη ζωή μας ο χρόνος; Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας; Είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τον γείτονά μας μέσα στις μεγαλουπόλεις που ζούμε; Ποιες είναι οι αξίες μας;

Μέσα από αυτό το βιβλίο μπορεί ένα παιδί να γνωρίσει και να κατανοήσει αξίες όπως η αγάπη, η μοναδικότητα, η φιλία, αλλά και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση.

Σκέφτηκα και μια μικρή «άσκηση»: Κάνε μια λίστα με ανθρώπους που κάνουν μια δουλειά που αγαπούν και για αρχή διάλεξε έναν από αυτούς.

Ζήτησε να μάθεις από αυτούς:

  • Πως επέλεξαν το επάγγελμά τους;
  • Συνάντησαν εμπόδια; Τι ήταν αυτό που τους κράτησε στο δρόμο τους;
  • Πως ήξεραν ότι ήταν το επάγγελμα της ζωής τους;
  • Πως νιώθουν όταν ξυπνούν το πρωί για να πάνε στη δουλειά τους;

Τέλος, ζήτησέ τους μια συμβουλή.

Μπορείς να κάνεις το ίδιο «παιχνίδι» και με ανθρώπους που δεν ξέρεις πολύ καλά, όπως τον μανάβη της γειτονιάς σου, ή τον ψαρά. Το να εξασκηθούμε σε παρατήρηση και απορίες που έχουν τα μικρά παιδιά, νομίζω πως είναι μια από τις ομορφότερες αρετές που μπορούμε να θυμηθούμε. Με αυτόν τον τρόπο θα γνωρίσουμε και θα κατανοήσουμε καλύτερα τους ανθρώπους γύρω μας αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

KONTOU_MARIETA2

Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του ’72 στην Αθήνα και είναι ακόμη πολύ κοντά στο «τότε»… Ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα, να ένα μήλο», του φυτολόγιου, των λευκωμάτων με τις αφιερώσεις, των εικόνων της Sarah Kay και των βιβλίων της Πηνελόπης Δέλτα, της Άλκης Ζέη και της Ζωρζ Σαρή. Θυμάται ακόμη την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις ελληνικές ταινίες του Σαββατοκύριακου και το Θέατρο της Δευτέρας. Έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας και το διδακτορικό της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Για το βιβλίο της Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου (εκδ. Μεταίχμιο) τιμήθηκε από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Κυκλοφορεί επίσης το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; ενώ το παραδοσιακό παραμύθι της Τα λευκά φτερά της Κορακίνας τιμήθηκε με εύφημη μνεία το 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Γνωρίστε τη συγγραφέα μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων, που θα πραγματοποιηθούν στη Θεσσαλονίκη, από 19-21 Ιανουαρίου 2017. Πληροφορίες εδώ