Skip to content

ΒΙΒΛΙΟ: Νέα «Φυλλαράκια» από το ELNIPLEX και τις Εκδόσεις Μεταίχμιο

fyllarakia

Με φόρα και όρεξη για νέες καλοκαιρινές αποστολές έφτασαν στο Μεταίχμιο τα νέα «Φυλλαράκια». Είναι καταπληκτικά και η Ολυμπία (και φυσικά εγώ) τα έχουμε λατρέψει! Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου που έλαβα σήμερα από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, δεν έχω πιάσει στα χέρια μου τα φετινά «Φυλλαράκια» αλλά κρίνοντας από τα περσινά είμαι σίγουρη ότι θα είναι καταπληκτικά!

Τα Φυλλαράκια είναι ξανά εδώ! Η αγαπημένη σειρά βιβλίων για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας που καλλιεργεί τη σκέψη, τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους με τον πιο απολαυστικό και παιχνιδιάρικο τρόπο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ έρχεται και πάλι κοντά σας με δύο ολοκαίνουρια βιβλία. Μετά Τα Φυλλαράκια των ΜαθηματικώνΤα Φυλλαράκια της Γλώσσας και Τα Φυλλαράκια της Τέχνης, τα αγαπημένα φιλαράκια των παιδιών, που γεννήθηκαν από τη φαντασία της συντακτικής ομάδας του βραβευμένου εκπαιδευτικού portal ELNIPLEX και πήραν μορφή από τα πινέλα της εικονογράφου Ρένιας Μεταλληνού, ετοιμάζονται για μια εξαιρετική αποστολή προστασίας του περιβάλλοντος με Τα Φυλλαράκια της Φύσης, αλλά και για τις καλοκαιρινές τους διακοπές με Τα Φυλλαράκια των διακοπών.

Σε κάθε βιβλίο υπάρχει μια ιστορία σε εξέλιξη. Τα φιλαράκια προσπαθούν κάθε φορά να λύσουν ένα μυστήριο και με τη βοήθεια του παιδιού-αναγνώστη να ολοκληρώσουν με επιτυχία μια αποστολή.

fyllarakiadiakopin

Γιατί να πάμε… διακοπές με τα Φυλλαράκια;
Η Πίξελ, ο Άνω Κάτω, η Φαρσί, ο Σαρδάμ, η Πόζα Λίζα, η Τζόγια, ο Τάτσι Μίτσι Κότσι, οΑμανέους και ο σκύλος τους, ο Φιρφιρής, θα χαρίσουν στα παιδιά πολλές ώρες ευχάριστης απασχόλησης και ψυχαγωγίας. Το βιβλίο είναι γεμάτο χιούμορ, περιπέτεια, φαντασία, ενώ παράλληλα με στοχευμένες, διασκεδαστικές ασκήσεις βοηθά το παιδί, που θα γίνει μέλος της πιο απίθανης παρέας και όλοι μαζί θα ταξιδέψουν σε ένα μοναδικό δρομολόγιο γνώσεων και δημιουργικότητας, να αναπτύξει δεξιότητες μαθηματικές, γλωσσικές, περιβαλλοντικές.

fyllarakia fysis

Γιατί να προστατεύσουμε τη φύση παρέα με τα Φυλλαράκια;
Μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι στον χωροχρόνο τα παιδιά αναπτύσσουν θετικές στάσεις απέναντι στο περιβάλλον. Έρχονται σε επαφή με σύγχρονα περιβαλλοντικά προβλήματα και αναζητούν λύσεις επιστρατεύοντας την κρίση, τη φαντασία και το συνεργατικό πνεύμα. Επίσης, το πολύχρωμο επιτραπέζιο που συνοδεύει το βιβλίο και είναι κατάλληλο για την οικογένεια και τη σχολική τάξη θα χαρίσει ακόμα περισσότερες στιγμές γνώσης, ψυχαγωγίας και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Ακολουθώντας μια πρωτότυπη εκπαιδευτική προσέγγιση, τα βιβλία της σειράς αποτελούν ένα χρήσιμο διαδραστικό εργαλείο μάθησης και ψυχαγωγίας: η ένταξη του παιδιού-αναγνώστη στην πρωταγωνιστική παρέα ως ισότιμου μέλους, οι διαρκείς προκλήσεις, το χιούμορ, η ύπαρξη πολλών διαφορετικών επιλογών και η αποφυγή στιγματισμού ορισμένων απαντήσεων ως λανθασμένων είναι ορισμένες μόνο από τις καινοτομίες των βιβλίων.  Ακόμα, το γεγονός ότι κάθε βιβλίο αφηγείται μια ενιαία ιστορία, όπου η κάθε δραστηριότητα συνδέεται με την προηγούμενη και οδηγεί στη σταδιακή επίλυση ενός μυστηρίου με τη συμμετοχή του ίδιου του παιδιού, έχει ως αποτέλεσμα τη βιωματική εμπλοκή του μικρού αναγνώστη στην εξέλιξη και, συνακόλουθα, τη βίωση της απόλυτης ικανοποίησης στο τέλος της ιστορίας.
Μέσα από πολλά «ανοιχτά» φύλλα εργασίας, που επιδέχονται περισσότερες από μία σωστές απαντήσεις, καλλιεργούνται η σκέψη, η κρίση, η φαντασία και η δημιουργικότητα των παιδιών. Το παιδί-αναγνώστης γίνεται μέλος μιας παρέας φίλων και, μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια, αναπτύσσει μαθηματικές και γλωσσικές δεξιότητες, ενώ παράλληλα του δίνεται η δυνατότητα να εκφράζεται και να δημιουργεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Επιπλέον, το μυστήριο, η αγωνία, οι γρίφοι και τα προβλήματα δε σταματούν μόνο στα βιβλία της σειράς, αλλά συνεχίζονται και στο διαδίκτυο: Το ELNIPLEX και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ τροφοδοτούν διαρκώς, μέσω των ιστότοπων και των κοινωνικών τους δικτύων, τους μικρούς αναγνώστες, με καινούριες περιπέτειες, στοιχεία και νέες διαδραστικές προκλήσεις, δημιουργώντας μια πραγματική θάλασσα δημιουργικότητας. Αναρτώνται ιδέες, δραστηριότητες, κατασκευές και καθετί που μπορεί να συνοδεύσει την ενασχόληση του παιδιού με τα Φυλλαράκια του. Επισκεφτείτε ΕΔΩ την ειδική υποενότητα της επίσημης σελίδας του ELNIPLEX.

Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές;
Η Πίξελ, ο Άνω Κάτω, η Φαρσί, ο Σαρδάμ, η Πόζα Λίζα, η Τζόγια, ο Τάτσι Μίτσι Κότσι, ο Αμανέους και ο σκύλος τους, ο Φιρφιρής, βάζουν το παιδί-αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα στην παρέα τους και η περιπέτεια ξεκινά! Γνωρίστε αναλυτικά τα μέλη της πιο κεφάτης, δημιουργικής και τολμηρής παρέας ΕΔΩ.
Δείτε τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς ΕΔΩ.

Μπες στην παρέα, βρες τα κλειδιά, λύσε το μυστήριο και ζήσε απίθανες περιπέτειες!

Γνωρίστε το ELNIPLEX
Το ELNIPLEX είναι ένα εκπαιδευτικό portal που λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2012 και οι πάνω από 3.000 αναρτήσεις του μέχρι στιγμής είναι προϊόν της πνευματικής εργασίας και έρευνας των συντακτών του. Σήμερα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπαιδευτικούς διαδικτυακούς προορισμούς, με χιλιάδες καθημερινούς επισκέπτες.
Στο ELNIPLEX, όσοι ζουν ή ασχολούνται με παιδιά θα βρουν πραγματικά τα πάντα: παιδικό και παιδαγωγικό βιβλίο, μουσικές και τραγούδια, πλήρη ατζέντα, δημιουργικές δραστηριότητες, παιχνίδια, κατασκευές, συνεντεύξεις διακεκριμένων δημιουργών, σχολικές γιορτές, καθημερινές κληρώσεις. Το βραβείο προώθησης της φιλαναγνωσίας από το Ελληνικό Τμήμα (Greek Ibby) της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (International Board on Books for Young People – IBBY) στο ELNIPLEX το 2014 ήταν απλώς η αρχή.

Γνωρίστε τη συντακτική ομάδα
Τα «Φυλλαράκια» δημιουργήθηκαν από την ομάδα του ELNIPLEX: Φωτεινή Βαρδάκα, Χρυσάνθη Δενδρή, Μαίρη Μπιρμπίλη, Απόστολο Πάππο, Καίτη Παρασκευά και Δώρα Πουρή, νηπιαγωγούς, παιδαγωγούς ειδικής αγωγής, δασκάλους, εμψυχωτές και μουσικούς με πολυετή εμπειρία στην εκπαίδευση.

ΒΙΒΛΙΟ: Η Έρση, η Χάος και η Κατερίνα

xaos

Γράφει η Μαρίνα Πολυμερίδου | Παραμυθούπολη

Η Έρση:

Το παιδί πρότυπο για την Ελληνίδα μάνα! Νοικοκυρά, συμμαζώχτρα, τακτική… Σε βαθμό, ξέρω εγώ; Ανησυχητικό! Έχουμε δει κι έχουμε δει παιδικούς ψυχαναγκασμούς, αλλά το να τακτοποιεί ένα παιδί τους καλούς τρόπους στη βιβλιοθήκη ή να βάζει στα άπλυτα τα κακά λόγια, ε, αυτό δεν είναι κάτι που βρίσκει κανείς εύκολα ούτε καν στη λογοτεχνία ούτε καν στην παιδική. Εκτός αν μιλάμε για βιβλίο της Κατερίνας Κρις!

Η Έρση σε κάνει να σκεφτείς όλες τις ανασφάλειες και τους φόβους και τους δισταγμούς και τα πρέπει που (μπορεί να) κουβαλάει ένα παιδί, δηλαδή όλα εκείνα που κανένα παιδί δεν έχει από μόνο του, αλλά που πηγάζουν από εμάς, τους υπέροχους ενήλικες και το υπέροχο παράδειγμα που γινόμαστε εμείς γι’ αυτά… Ε, και κάπως έτσι η Έρση γίνεται κομματάκι στομαχοπονετική ως ηρωίδα! Για εμάς, τους μεγάλους, γιατί τα παιδιά μια χαρά φίλη τους την έχουν κάνει.

Η καθαρίστρια Χάος:

Σαρωτική, ανακατώστρα και ανατρεπτική με όλη τη σημασία της λέξης, που όμως είναι – με έναν παράξενο τρόπο – απόλυτα αρμονική και εναρμονισμένη με το σύμπαν και με τη ζωή, τόσο, που ο ερχομός της σου προκαλεί τελικά μια ανακούφιση!

‘Κυρία Έρση, δεν μπορείτε να βάλετε τάξη σε κάτι που είναι ήδη σε τάξη, επειδή είναι χάος’.

Μη μου πείτε ότι δε σας πείθει!

Λατρεμένη επίσης και η επιλογή της ιδιότητας μια κυρίας που ασχολείται επαγγελματικά με την καθαριότητα και την τάξη, για να μιλήσει στα παιδιά για την ακαταστασία, το χάος και τη χαρά της ζωής. Αλλά αυτά, είπαμε, μόνο στα βιβλία της Κατερίνας Κρις μπορούν να συμβούν!

Το βιβλίο:

Η άφιξή, λοιπόν, της ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑΣ ΧΑΟΣ (εκδόσεις Πατάκη) στην Παραμυθούπολη ήταν μια έκπληξη για μένα. Δεν είχα αντιληφθεί ότι η συγγραφέας είχε στα σκαριά κάτι καινούριο, μιας και το ΑΣΤΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ δεν είχε πολύ καιρό που είχε κυκλοφορήσει. Με τρέλανε ήδη από την όψη του: ο τίτλος (χαμογέλασα, θυμάμαι, και σκέφτηκα: ‘ε, ναι, αν μη τι άλλο, ένα οξύμωρο’), το μέγεθός του, τα χρώματα και η υφή του, όλα του! Και να πω ότι ήμουν και πρωτάρα με την Κατερίνα Κρις! Κάθε άλλο: ήμουν τρελαμένη με τα ΧΜ και με το μυαλό που τα δημιούργησε από την πρώτη στιγμή. Παρόλ’ αυτά, και πάλι αιφνιδιάστηκα. Με αιφνιδίασε το αχαλίνωτο της έμπνευσης και της φαντασίας, η τόλμη στη θεματολογία, η επιλογή του τρόπου να μιλήσει και τελικά τελικά η επίδρασή της επάνω μου. Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό, όταν την πρωτοκράτησα στα χέρια μου, ότι για μένα αυτό θα ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοκριτικής έτσι ξαφνικά, έτσι απλά και απροετοίμαστα!

‘Θα έφτιαχνε τα όνειρα και τις ιδέες της, θα γέλαγε με τα λάθη της και θα ένιωθε ευτυχισμένη με τις νέες ανασφάλειες που θα συναντούσε μπροστά της. Η ζωή της θα ήταν γεμάτη εκπλήξεις…’

Η Κατερίνα Κρις:

Και η εμπειρία μου ήρθε και ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το περασμένο μόλις Σάββατο, όταν γνώρισα από κοντά και την Κατερίνα!

Γιατί σε μας που ψαχουλεύουμε διαρκώς βιβλία και έχουμε και αγαπημένα και περιμένουμε και τα επόμενα και γενικώς ζούμε με τέτοιους νταλκάδες, όταν έρχεται η ώρα να γνωρίσουμε και τον άνθρωπο πίσω από αυτά τα βιβλία, είναι μια ώρα δύσκολη… Είναι κάτι σαν ραντεβού στα τυφλά, αλλά και όχι ακριβώς τυφλά! Είναι μια προσδοκία και μια αγωνία που κορυφώνονται και που αποζητούν μια κατάληξη, μια εκτόνωση, μια κάποια επιβεβαίωση.

Όμως… δε χρειάστηκε ούτε καν να μιλήσει η Κατερίνα. Βγαίνοντας μόλις από το αυτοκίνητο και κάνοντας τα πρώτα της βήματα προς την Παραμυθούπολη ακτινοβόλησε την ευγένεια και τη θετική της αύρα με το πρώτο της χαμόγελο και το ζεστό της ‘καλώς σας βρήκα’. Τα μάτια της κινήθηκαν γρήγορα στον χώρο, όχι με την σβελτάδα και τη σπιρτάδα του φανερά έξυπνου και διεισδυτικού ανθρώπου (και το σχολιάζω αυτό κυρίως γιατί κάτι τέτοιο θα μου ταίριαζε πολύ στη συγγραφέα των Χμ), αλλά με τη φόρα του αερικού που φυσάει γαλήνη και ηρεμία απ’ όπου περνάει (καμία σχέση δηλαδή με αυτό που προκαλεί η καθαρίστρια Χάος). Κι αφού γέμισε τα μάτια της με το φως και τα χρώματα του χώρου, σιγά σιγά μάζεψε την περιέργεια του εξερευνητή που έχει μέσα της και συγκεντρώθηκε στη γωνιά της, για να ετοιμαστεί σιγά σιγά για τη συνάντησή της με τα παιδιά. Η αγωνία της ήταν ολοφάνερη. Με συγκινεί πάντα η αληθινή αγωνία των μεγάλων λίγο πριν συναντήσουν μικρούς και γι’ αυτό της έδωσα λίγο χρόνο και χώρο, για να το ζήσει αυτή και να το χαζέψω εγώ!

Μίλησε στα παιδιά και στους μεγάλους, έπαιξε μαζί τους, σχολίασε, γέλασε, ρώτησε και περίμενε στ’ αλήθεια τις απαντήσεις των παιδιών… με χιούμορ, με ευγένεια, με διάθεση και με μια ματιά παιχνιδιάρικη, αλλά και καρτερική, χωρίς καμία διάθεση διδακτισμού, χωρίς κανένα μεγαλεπήβολο σχέδιο και καμία προδιαγεγραμμένη προσδοκία. Έτσι απλά. Σαν ένας κανονικός άνθρωπος. Σαν ένας άνθρωπος απλός και σημαντικός.

Και δεν είναι διόλου αυτονόητο αυτό που ίσως έτσι να δείχνει γραμμένο εδώ. Είναι πολλοί πια οι άνθρωποι που γράφουν για παιδιά, κι ακόμη περισσότερα τα κείμενά τους. Δε μου φαίνονται όμως καθόλου πολλοί εμένα αυτοί στους οποίους μπορώ να διακρίνω αυτά που είδα στην Κατερίνα Κρις: ένα φωτεινό μυαλό που δε διστάζει να ανακινήσει τα νερά της παιδικής λογοτεχνίας, γιατί της βγαίνει από φυσικού της. Ένας άνθρωπος με μια καθαρότητα στη διάθεση και στην ψυχή, που μπορεί πολλά να πει με το παράστημά του και μόνο.

Κι όσο για μένα αυτό είναι η καλύτερη εκδοχή. Ησύχασαν οι αγωνίες μου και βρήκαν αντίκρισμα οι προσδοκίες μου. Κι αυτό ήταν αρκετό για να σχηματιστεί ένα φαρδύ πλατύ χαμόγελο όλο το σαββατοκύριακο (χμ… κι ακόμα δηλαδή), αφού όσο την αγαπούσα μέσα από τα βιβλία της άλλο τόσο ένιωσα να την αγαπώ και τώρα που τη γνώρισα!

Μα, να ΄μαι τόσο τυχερή…;!

ΒΙΒΛΙΟ: «Φτου ξελύπη» φωνάζει το κορίτσι με τα φτερά στην πλάτη

ftou

Της Μαριέττας Κόντου | Εικόνες:  Στάθης Πετρόπουλος | Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου

Τη Μαριέττα Κόντου τη γνώρισα μέσα από τα Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου και όταν τη γνώρισα και από κοντά, σε ένα ταξίδι της στη Θεσσαλονίκη, ήξερα πως είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο θα χαίρομαι να συναναστρέφομαι και θα βρίσκω τροφή και έμπνευση μέσα από τις λέξεις της. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο, το «Φτου ξελύπη», που μου έδωσε μεγάλη χαρά να το κρατώ στα χέρια μου.

>> Το γενναίο ταξίδι της Νουρ από τη Συρία, που αγαπά το νερό τόσο ώστε πιστεύει πως υπάρχει μια χώρα με κατοίκους νερένιους, που λέγεται Κολυμβησία. Η διαδρομή, γεμάτη νοσταλγία για τα παλιά και δύναμη για το άγνωστο μέλλον, με μοναδικά εφόδια τη γάτα της Κιταμπάν, την αδελφή της και ένα σακούλι στον λαιμό με τα πιο «πολύτιμα». Τι θα γίνει όμως όταν  Κιταμπάν χαθεί στη Λέσβο; Πως θα ανταμώσει ξανά με τους αγαπημένους της και πώς θα γίνει το κολύμπι οδηγός επιβίωσης και απροσδόκητο εισιτήριο για το μεγάλο της όνειρο; >>

Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία του βιβλίου που κρατώ στα χέρια μου. Διαβάζοντάς το, ανακαλύπτεις τόσες θαμμένες ιστορίες, που έχεις ακούσει από δω και από κει, και το μυαλό σου, κολλημένο στην πραγματικότητα που ζει, αδυνατεί να κατανοήσει.

Η Μαριέττα Κόντου μας χαρίζει μία υπέροχη ιστορία για ένα μικρό κορίτσι που ξεριζώνεται βίαια από τη χώρα του και βοηθάει τους συμπολίτες του να φτάσουν σώοι σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Παλεύει για μέρες μέσα στο νερό και αυτό που της δίνει δύναμη είναι τα όνειρα και η υπόσχεσή που δίνει μέσα της και την κάνει να μη μπορεί να αντισταθεί και να παρατήσει.

Μεγαλωμένη σε ένα περιβάλλον βίαιο και άστατο, μαθαίνει να αγαπάει την κολύμβηση και να αντλεί θάρρος και κουράγιο μέσα από αυτή, μέσα από το νερό, και την αγάπη της για αυτό. Μια αγάπη και ένα πάθος σχεδόν ανεξήγητο, λες και ήξερε πως θα σταθεί αφορμή για να ξεδιπλωθεί, εξαιτίας της αγάπης της αυτής, όλη η ζωή της και το πέρασμά της σε έναν νέο κόσμο. Η Νουρ είναι μια ονειροπόλος, όπως είναι και όλα τα παιδιά, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Η πίστη σε έναν καλύτερο κόσμο είναι ίσως το μοναδικό μας όπλο ενάντια σε οποιαδήποτε αδικία και κακό συμβαίνει στον κόσμο.

ftoykselipi2

Μια τρυφερή ιστορία που δε σε οδηγεί σε μελοδραμτισμούς, αλλά μεταφέρει το βίωμα του κοριτσιού αυτού, που κατάφερε να στηριχθεί στα πόδια του, τόσο από τις δικές της δυνάμεις όσο και από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο διάβα της και τη βοήθησαν. Άνθρωποι που την υποδέχτηκαν με μια μεγάλη αγκαλιά και έδωσαν φτερά στα όνειρά της. Μιας ιστορίας που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Γράφει για τη φίλη της, τη Γιασμίν: «Στην πραγματικότητα όμως ήξερα, πως ο κόσμος των μεγάλων είχε «κλέψει» το χαμόγελό της, αυτός ο κόσμος που βλέπει την υδρόγειο σφαίρα σαν παιχνίδι, που δεν πιστεύει στην Κολυμβησία, που δεν ξέρει να ζωγραφίζει με ωραία, ζωντανά χρώματα και κυρίως που έχει ξεχάσει πώς είναι να μαλώνεις με την κολλητή σου αλλά το βράδυ που πέφτεις για ύπνο να την έχεις συγχωρήσει και να σου λείπει που δε μοιραστήκατε στο διάλειμμα το κολατσιό και δε ζωγραφίσατε στο θρανίο του καθηγητή των μαθηματικών, που η μία του έβαζε μουστάκια και η άλλη συμπλήρωνε τη ζωγραφιά με ένα ζευγάρι κέρατα και δυο κρεατοελιές…»

Προκειμένου να ξεφύγει από την αιματηρή Συρία, πέρασε από τη Λέσβο, τη Σερβία, την Ουγγαρία, την Αυστρία, για να καταλήξει στη  Γερμανία. «Από μικρή ονειρευόμουν να ταξιδέψω και να γυρίσω όλο τον κόσμο, όχι με πολυτέλειες, με ένα σακίδιο στην πλάτη, ήθελα να ανέβω σε τρένα, αεροπλάνα, λεωφορεία, ήθελα να δοκιμάσω νέες γεύσεις, καινούριες για μένα, να μάθω να μιλώ ξένες γλώσσες, να θαυμάσω έργα τέχνης σπουδαίων καλλιτεχνών, να κάνω βόλτες σε ξένες πλατείες, να ξεχαστώ σε ξένα παγκάκια και να νιώσω πιο μεγάλη και σημαντική, μέτρος ενός πιο μεγάλου κόσμου, πέρα από τη δική μου γειτονιά. Ήθελα να γλεντήσω με ξένα έθιμα, να κουβεντιάσω με άλλους νέους για αθητισμό, για θρησκείες και ιστορία, να ανταλλάξουμε όνειρα, και να γίνουμε καλύτεροι. Όπως φανταζόμουν την Κολυμβησία, έτσι ονειρευόμουν και έναν κόσμο από νέους, πολύχρωμο, χαρούμενο κα ιγεμάτο υποσχέχεις. Όλα αυτά ονειρευόμουν να κάνω, αλλά να φύγω με χαρά και όχι με λύπη, όπως είχα φύγει.»

Το βιβλίο αξίζει να είναι σε κάθε σπίτι και να το διαβάσει κάθε μικρός και μεγάλος άνθρωπος αυτού του κόσμου. Οι εικόνες και οι σκέψεις που μας μεταφέρει η Μαριέττα Κόντου μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα τον ψυχισμό των ανθρώπων και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών, που βίωσαν όλες αυτές τις τραγικές καταστάσεις, ενώ στο τέλος μας δίνει και έναν τρόπο να βοηθήσουμε, αν μπορούμε.

Επίσης, συμβαίνει και κάτι άλλο. Μέσα από τη ζωή και τον ψυχισμό της Νουρ αγαπάμε τον αθλητισμό και κατανοούμε πως είναι να δίνεσαι με πάθος σε ένα άθλημα, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για ένα μικρό παιδί, τι συνδέσεις μπορεί να δημιουργήσει στην ολότητά του. Ας παρακινήσουμε τα παιδιά μας να γνωρίσουν καλύτερα τον αθλητισμό, γιατί ίσως τους κάνει καλύτερους ανθρώπους ή πιο καθαρές και γενναίες ψυχές ή ακόμα και να τους σώσει τη ζωή.

Υπάρχουν οργανώσεις που υποστηρίζουν τα ασυνόδευτα παιδιά. Μία από αυτές είναι η ΜΕΤΑδραση και η Filoxenia International. 

Διάβασε εδώ και την αληθινή ιστορία της Yursa mardini, για να καταλάβεις πως καμιά φορά μέσα στα μυθιστορήματα είναι θρονιασμένη η αληθινή ζωή.

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

KONTOU_MARIETA2

Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του ’72 στην Αθήνα και είναι ακόμη πολύ κοντά στο «τότε»… Ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα, να ένα μήλο», του φυτολόγιου, των λευκωμάτων με τις αφιερώσεις, των εικόνων της Sarah Kay και των βιβλίων της Πηνελόπης Δέλτα, της Άλκης Ζέη και της Ζωρζ Σαρή. Θυμάται ακόμη την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις ελληνικές ταινίες του Σαββατοκύριακου και το Θέατρο της Δευτέρας. Έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας και το διδακτορικό της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Για το βιβλίο της Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου (εκδ. Μεταίχμιο) τιμήθηκε από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Κυκλοφορεί επίσης το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; ενώ το παραδοσιακό παραμύθι της Τα λευκά φτερά της Κορακίνας τιμήθηκε με εύφημη μνεία το 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

ΒΙΒΛΙΟ: Παιδικά βιβλία από τις Εκδόσεις Γράφημα

grafima

Η επιχείρηση «Γράφημα» ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1993 σαν κατάστημα φωτοαντιγράφων, δακτυλογραφήσεων και εκδόσεων πανεπιστημιακών βιβλίων. Από το 1999 και μετά λειτουργεί υπό την παρούσα διεύθυνση του Ιωάννη Τσαχουρίδη, ο οποίος είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ως κύρια αντικείμενα της επιχείρησης παραμένουν οι εκδόσεις βιβλίων – οι οποίες εμπλουτίζονται με πανεπιστημιακά και άλλα επιστημονικά βιβλία, πρακτικά εθνικών και διεθνών συνεδρίων και λογοτεχνικά βιβλία (μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, αυτοβιογραφίες) – οι αυτοεκδόσεις, καθώς και η παραγωγή έντυπου υλικού.

grafima280s

Από το 2016 οι Εκδόσεις Γράφημα στηρίζουν το παιδικό βιβλίο και τους Έλληνες συγγραφείς.

 

ΚΟΙΤΑ

koita

Το «Κοίτα» είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους. Αφενός, αποτελεί προετοιμασία του αναγνώστη και της αναγνώστριας για τη θέαση του πίνακα «Ένα πουλί τραγουδάει σε ένα δέντρο στην πόλη» του Hundertwasser. Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι εμπνευσμένη από τα βασικά δομικά στοιχεία του πίνακα, ώστε μετά από αυτήν, η επαφή με τον πίνακα να είναι περισσότερο οικεία και κατανοητή. Αφετέρου, κάθε σελίδα του βιβλίου αποτελεί μια εικόνα προς ανάγνωση, καθώς οι γραμμές, τα σχήματα και τα χρώματα είναι προσεκτικά επιλεγμένα ώστε να προκαλούν τον αναστοχασμό μέσα από καθημερινά αντικείμενα, όπως είναι ένα τραπεζομάντηλο ή ένα χαλί. Την ίδια στιγμή, από μια τρίτη οπτική, η ιστορία που ξετυλίγεται περνά μέσα από την καθημερινή ρουτίνα ενός παιδιού που ξυπνά και μέχρι να πάει στο σχολείο. Η ιστορία αυτή σκόπιμα αποκρύπτει το φύλο του παιδιού, καθώς οι στιγμές αυτές αφορούν όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως φύλου.

Σκοπός του βιβλίου είναι η αισθητηριακή αφύπνιση μέσω της επαναπροσέγγισης καθημερινών αντικειμένων, ενεργειών και εικόνων, προκειμένου να προκύψει η αναστοχαστική λειτουργία του νου και η πρωτότυπη καλλιτεχνική δημιουργία κάθε είδους.

Συγγραφική ομάδα: Το Ατελιέ της Φανταστικής

(Ιωαννίδου Αικατερίνη, Γεωργάκη – Κόλλια Ειρήνη, Ποζίδου Ρόζα)

Η ομάδα παιδαγωγών «Το ατελιέ της Φανταστικής» αποτελείται από δασκάλες Δημοτικής εκπαίδευσης με κοινό στόχο την καλλιέργεια του λόγου, της αισθητικής και της φαντασίας. Εκκινώντας από τις αρχές παιδαγωγών και δημιουργών όπως ο Paulo Freire, ο Lorris Malaguzzi και ο Gianni Rodari, οι ιδέες προεκτείνονται για να συναντηθούν με τα ενδιαφέροντα και τις εμπειρίες και να παράξουν αυθεντικά και πρωτότυπα έργα. 

Εικονογράφηση: Παπαστεφάνου Φώτης

 ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ

koympi

Ένα παιδικό βιβλίο διαφορετικό από τα υπόλοιπα, που ανατρέπει τα στερεότυπα ανάγνωσης. Η καινοτομία του έγκειται στο γεγονός, πως αποτελείται μόνο από εικόνες, δεν έχει ούτε μία λέξη! Η πρώτη ελληνική συγγραφική ομάδα που ασχολήθηκε με αυτού του είδους το βιβλίο, έχει σα στόχο να οξύνει την παρατηρητικότητα των παιδιών και να πυροδοτήσει τη φαντασία τους, ώστε να δώσουν τη δική τους ερμηνεία για την κατάληξη του ΄΄κουμπιού’’.

Κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ένα κουμπί, το οποίο ξηλώνεται από μια ζακέτα, ταξιδεύει σε όλες τις εποχές και μοιράζεται με τους μικρούς αναγνώστες τις περιπέτειές του.

Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εργαλείο και για τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μέσα από τον τρόπο που περιγράφει και εκφράζει τις εντυπώσεις του ένα παιδί, είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τις εμπειρίες και τις όποιες ιδιαιτερότητές του στην επικοινωνία. Αυτό συμβαίνει γιατί το ‘ΚΟΥΜΠΙ’ προτρέπει το παιδί να:

Δει – πει – περιγράψει… Στο στάδιο αυτό το παιδί-θεατής παρατηρεί και περιγράφει την εικόνα, εκφράζει τις πρώτες ιδέες και εντυπώσεις του.

Ψάξει – βρει – αναλύσει… το ρόλο των εκφραστικών μέσων της εικονογράφου, τα σύμβολα και το περιεχόμενό τους, τις αναγνωρίσιμες έννοιες, αλλά και τις υπονοούμενες, τη ροή της ιστορίας.

Σκεφτεί – συνδέσει – ερμηνεύσει… Στο στάδιο αυτό το παιδί μετατρέπεται σε κριτικό/ή αναγνώστη/στρια της εικόνας που κρίνει, συγκρίνει και ερμηνεύει.

Κρίνει – φανταστεί – ζήσει – δημιουργήσει… Το παιδί – δημιουργός παίρνει αποφάσεις, φαντάζεται προεκτάσεις της ιστορίας, εναλλακτικές τροπές της, διαφορετικούς/κές ήρωες/ίδες.

Συγγραφική ομάδα: Το Ατελιέ της Φανταστικής(Ιωαννίδου Αικατερίνη, Γεωργάκη – Κόλλια Ειρήνη, Ποζίδου Ρόζα)

Η ομάδα παιδαγωγών «Το ατελιέ της Φανταστικής» αποτελείται από δασκάλες Δημοτικής εκπαίδευσης με κοινό στόχο την καλλιέργεια του λόγου, της αισθητικής και της φαντασίας. Εκκινώντας από τις αρχές παιδαγωγών και δημιουργών όπως ο Paulo Freire, ο Lorris Malaguzzi και ο Gianni Rodari, οι ιδέες προεκτείνονται για να συναντηθούν με τα ενδιαφέροντα και τις εμπειρίες και να παράξουν αυθεντικά και πρωτότυπα έργα. 

ΕικονογράφησηΛούκρη Δωροθέα

Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΓΥΡΙΣΑ ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΑ

magissamageirisa

Η Μάγισσα Γύρισα Μαγείρισσα, κόρη της οικογένειας μάγων Ντι Κουόκα και κληρονόμος του κάστρου Μπαρμπαμπιέτολα, είναι η πιο γλυκιά, η πιο συμπαθητική μα και η πιο απρόσεχτη μάγισσα μέσα στο δάσος Φρουτυβέντολο. Όταν λοιπόν  αποφασίζει να βοηθήσει τους γείτονές της με τα μαγικά της φίλτρα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι πολύχρωμα, εντυπωσιακά, διασκεδαστικά, αλλά σίγουρα όχι τα αναμενόμενα….

Μια τρυφερή και χιουμοριστική ιστορία, που στόχο έχει να βοηθήσει τους μικρούς αναγνώστες να δραπετεύσουν για λίγο από τη δύσκολη καθημερινότητα και τα ΄πρέπει΄που προστάζει η κοινωνική θέσμιση και να μπουν σε ένα νέο φανταστικό κόσμο γεμάτο φίλτρα από τον ΄τσελεμεντέ μαγικών φίλτρων και συνταγών’.

Ιδιαίτερη είναι και η εικονογράφηση του βιβλίου, που βασίζεται στη Ρώσικη τεχνοτροπία, γεμάτη έντονα χρώματα, από μια ζωγράφο – αρχιτέκτονα, με πολλές διακρίσεις στο χώρο.

Συγγραφέας: Χρυσάνθη Πρωτοψάλτου, βρεφονηπιοκόμος, άρχισε να γράφει παραμύθια προς τέρψιν των γιών της. Από αυτά έχουν εκδοθεί τα τέσσερα, με την ¨Μάγισσα Γύρισα Μαγείρισσα¨, να κυκλοφορεί ήδη από το 2015 σε ψηφιακή μορφή και μεταφρασμένο στην αγγλική γλώσσα από το KindleDirectPublishingτης amazon. Ζει και εργάζεται στη Βέροια.

Εικονογράφηση: Ελίνα Χεριανίδου

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ

stayraetos

Ο τίτλος του προδίδει ένα πασχαλιάτικο παραμύθι, που ξεκινάει από την Καθαρά Δευτέρα, ταξιδεύει σαράντα μέρες μέσα στην Σαρακοστή και ολοκληρώνεται με την Ανάσταση. Ο Σταυραετός όμως δεν είναι μόνο αυτό! Είναι ένας ύμνος στη διαφορετικότητα, μια αντίθεση σε μια κοινωνία που βασιλεύει ο κομφορμισμός και η ομοιογένεια και φυσικά, μια τρυφερή προσέγγιση στην ηθική αριστεία και στις αρετές όπως η αγάπη, η πίστη, η ψυχική αντοχή…

Κεντρικός ήρωας ο μικρός σταυραετός, ένας χαρταετός που έχει μόνο ένα χρώμα και τέσσερις γωνίες, αλλά καταφέρνει να κερδίσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη όλων με το γλυκό χαμόγελό του.

Συγγραφέας: Δόξα Κωτσαλίδου, Ακαδημαϊκός στο τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, ηθοποιός και σκηνοθέτης. Έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα 8 παραμύθια και διηγήματά της. Ζει και εργάζεται στη Φλώρινα.

Εικονογράφηση: Ελένη Μολύβα

Την ομάδα των Εκδόσεων Γράφημα μπορείτε να γνωρίσετε από κοντά, στο Περίπτερό τους, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

ΒΙΒΛΙΑ για τη μέρα, τη νύχτα, τ’ αστέρια και το φεγγάρι

feggari

Γράφει η Μαρίνα Πολυμερίδου, από την Παραμυθούπολη

Ο χειμώνας πάντα φέρνει μαζί του αυτές τις σκέψεις γύρω από το φως, τον χρόνο, τις μέρες και τις νύχτες. Και μπορεί να στερείται των υπέροχων και παρεΐστικων θερινών βραδιών, αλλά έχει το δικό του χρώμα και τη δική του χάρη. Έχει αυτές τις μεγάααααλες, λίγο πιο εσωστρεφείς νύχτες, που μας ξεκουράζουν και μας ταξιδεύουν. Και φυσικά χειμωνιάτικη νύχτα χωρίς βιβλίο, γίνεται;

Να, ας πούμε ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αγαπημένου Μάνου Κοντολέων είναι ένα τέτοιο βιβλίο, μια ιστορία για μέρες σκοτεινές και νύχτες λαμπερές, ένα βιβλίο – ταξίδι σ’ αυτό που είναι λευκό, αλλά και γκρι, και σ’ αυτό που είναι σκοτεινό, αλλά και λάμπει, και που τελικά όλα μαζί είναι ένα.  Σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν λουλούδια, στον οποίο κανείς δεν ξέρει τα χρώματα και τα αρώματα των λουλουδιών, ζούνε δυο αδερφές, η μια φίλη της νύχτας και η άλλη φίλη της μέρας. Δυο αδερφές αντίθετες, που όμως αλληλοσυμπληρώνονται και ολοκληρώνουν η μία την αγάπη της άλλης, όπως ακριβώς η νύχτα με τη μέρα, το φως με το σκοτάδι.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και είναι από αυτά τα βιβλία στη σειρά Σπουργιτάκια, που απευθύνεται κυρίως σε παιδιά από 6 ετών με λίγες εικόνες, αλλά θαυματουργές! Σχεδιάζει και συμπληρώνει μαγικά την υπέροχη αφήγηση η Ίρις Σαμαρτζή.

Ένα άλλο βιβλίο, τώρα, γι’ αυτά που λάμπουν τις ίδιες σκοτεινές νύχτες είναι και το αγαπημένο ΠΩΣ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ. Είναι η ιστορία ενός αγοριού που αγαπούσε τ’ αστέρια πάρα πολύ. Ενός αγοριού που κάθε βράδυ κοιτούσε τ’ αστέρια από το παράθυρό του κι ευχόταν να είχε ένα δικό του… το ονειρευόταν για φίλο του αυτό το αστέρι και τελικά κρίνοντας ότι πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό γι’ αυτόν, αποφάσισε να το κυνηγήσει. Και αυτό έκανε. Κι αυτό πρέπει να θέλουν να κάνουν όλα τα παιδιά. Έτσι πρέπει να ονειρεύονται και έτσι να αποφασίζουν. Έτσι να επιμένουν και έτσι να καταφέρνουν. Έτσι να χαίρονται, όταν στα χέρια τους δουν τελικά το δικό τους αστέρι!

Το βιβλίο είναι του μοναδικού Oliver Jeffers και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος (για παιδιά από 3 ετών).

Και φυσικά το άλλο υπέροχο, λαμπερό, στρόγγυλο, μεγάλο πράγμα που δεσπόζει στον σκοτεινό χειμωνιάτικο ουρανό έχει εμπνεύσει – ανά τους αιώνες η αλήθεια να λέγεται – τόσες και τόσες ιστορίες κι άλλες τόσες φυσικά για παιδιά. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι στις περισσότερες από αυτές το φεγγάρι είναι το απόλυτο αντικείμενο του πόθου: ή που θα καίγεται ο έρμος ο ήρωας να το φτάσει ή που θα στύβει το κεφάλι του πώς να το κατεβάσει ή που θα παρακαλάει κάποιον να του το φέρει… Γιατί, αλήθεια ποιος από τους μεγάλους δε θα ‘θελε να φτάσει το φεγγάρι; Μην κοιτάτε που δεν το παραδεχόμαστε φωναχτά!

Ο Μηνάς ο Τυφλοπόντικας για παράδειγμα στο ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΣΩ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ σαστίζει ξαφνικά μια νύχτα στη θέα μιας υπέροχης πανσέληνου, γοητεύεται από «το πιο όμορφο πράγμα που έχει δει ποτέ» και φυσικά αρχίζει την προσπάθειά του να το κατεβάσει κάτω. Πρόκειται για άλλο ένα βιβλίο της εξαιρετικής παρέας του δάσους του Jonathan Emmett με τον σκίουρο, τον λαγό και τον σκαντζόχοιρο, που στην Ελλάδα έφεραν οι εκδόσεις Αίσωπος. Τα βιβλία αυτά τα λατρεύω, γιατί με έναν τρόπο με αγαλλιάζουν και λειτουργούν σαν βάλσαμο με τις μικρές δόσεις αλήθειας που έτσι απλά, πάναπλα μου υπενθυμίζουν. Έχουν υπέροχες ζωγραφιές με απαλά ‘κανονικά’ χρώματα και λόγια λίγα και ‘κανονικά’, με λέξεις, με απορίες, με σκέψεις και πράγματα που τα αληθινά παιδιά κάνουν.

Και η Άννα στο ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΠΑΜΠΑ ΦΕΡΕ ΜΟΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, ένα ακόμη ‘κανονικό’ παιδί θέλει κι αυτή κάτι επίσης πολύ ‘κανονικό’: θέλει να παίξει με το φεγγάρι. Και φυσικά κάνει κάτι τόσο απλό και αυτονόητο, ζητάει από τον καλό της μπαμπά να της το φέρει! Έτσι, απλά κι αυτός ο έρμος, τι να κάνει, παίρνει μια σκάλα (η σκάλα μοιάζει να είναι απαραίτητο στοιχείο στα  φεγγαροβιβλία) και ξεκινάει… Πρόκειται για μια τόσο απλή, αλλά και τρυφερή ιστορία, από εκείνες που μοναδικά ξέρει να πλάθει ο μοναδικός Eric Carle. Και είναι αυτό που δεν ξέρεις τι να πρωτοκάνεις με τα βιβλία αυτού του ανθρώπου: το διαβάζεις μια φορά και μένεις με το ‘δεν το πιστεύω’… το διαβάζεις πάλι για να βεβαιωθείς και χαμογελάς με την τρυφερότητα και την αμεσότητα των λίγων λέξεων. Το διαβάζεις τρίτη και θέλεις να ανασκουμπωθείς να βάλεις χρώματα στην παλέτα. Ε, άμα είσαι και μερακλής (ή δάσκαλος!), βρίσκεις κι άλλα κι άλλα να κάνεις και τελειωμό δεν έχεις με τα βιβλία αυτού του ανθρώπου… με φεγγάρια ή άνευ! Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.

Και φυσικά από τα ‘φεγγαρο-βιβλία’ δε θα μπορούσε να λείπει και ο ΦΕΓΓΑΡΟΣΚΕΠΑΣΤΗΣ. Καμιά φορά θες να προτείνεις και βιβλία ‘κλασικά’, γνωστά. Είτε γιατί θες να σιγουρευτείς ότι δεν υπάρχει κανείς, μα κανείς που δεν το έχει διαβάσει είτε για να ξαναθυμηθείς κι εσύ την ομορφιά του. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Φεγγαροσκεπαστή, αυτόν δηλαδή που δουλειά του είναι να κρύβει και να φανερώνει το φεγγάρι. Την ιστορία, δηλαδή, του Τιμολέοντα, ενός αγοριού που ανέλαβε να γίνει ο καινούριος φεγγαροσκεπαστής και έκτοτε προσπαθεί να ανέβει στο φεγγάρι για να ξεκινήσει τη νέα του δουλειά. Υπέροχες φιγούρες, υπέροχες λέξεις σε ένα πανέμορφο ποιητικό παραμύθι για τη δύναμη της θέλησης, για τη συναίσθηση και τη συνέπεια, για τους φίλους, για την αλληλεγγύη, αλλά και το μοίρασμα της χαράς. Το παραμύθι που έγραψε και ζωγράφισε με τα δικά του χρώματα ο Ερίκ Πουιμπαρέ και κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα ελληνικά (ευτυχώς από τη Μαρία Αγγελίδου) από τις Εκδόσεις Αίσωπος. Γνώμη μου είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο για όλες, μα όλες τις ηλικίες… για όλες τις περιόδους της ζωής και για όλες τις εποχές με μικρή προτίμηση στον χειμώνα!

Σημείωση (μικρή αδιάφορη και εξομολογητική): αυτή η σκάλα έχει στοιχειώσει ή μάλλον έχει ριζώσει χρόνια τώρα στα όνειρά μου…

ΒΙΒΛΙΟ: Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου

magika

Της Μαριέττας Κόντου | Εικόνες:  Γιώργος Δημητρίου | Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Γράφει η Ιωάννα Σεραφειμίδου

Ένας τσαγκαράκος, ζούσε μια φορά και έναν καιρό, σε μια μικρή πολιτεία, και έφτιαχνε απίθανα παπούτσια αλλά επιδιόρθωνε με μεγάλη μαεστρία και όλα τα παλιά που του έφερναν οι κάτοικοι του μικρού αυτού χωριού. Αν κάποιος τον ρωτούσε για τη δουλειά του, πρόθυμα τον έβαζε να κάτσει δίπλα του και να τον δει να δουλεύει με τα μαγικά του χέρια. Δεν κρατούσε μυστικά, παρά μονάχα ένα. Κανείς δεν ήξερε το λόγο που ζητούσε από όλους να του φέρουν μαζί με τα παλιά παπούτσια και «κάτι δικό τους, χρήσιμο και αγαπημένο».

Η φήμη του εξαπλώθηκε. Άνθρωποι τον επισκεπτόντουσαν από πολύ μακριά, με κάθε  λογής παπούτσια. Ώσπου μια μέρα ήρθε και άνοιξε ένα μεγάλο, πελώριο κατάστημα απέναντι από το παραμυθένιο μαγαζί του τσαγκαράκου. Απέξω έγραφε ΓΡΗΓΟΡΟ παπούτσι.

Όλοι ενθουσιάστηκαν. Ο τσαγκαράκος έμεινε μόνος. Όμως δεν έδειχνε καθόλου λυπημένος. Έκλεισε την πόρτα του και συνέχισε να δουλεύει. Και κανείς δεν ήξερε τι έκανε εκεί μέσα.

Και η ιστορία συνεχίζεται.

Όταν διάβασα το βιβλίο της Μαριέττας Κόντου  «Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου» ήρθα αντιμέτωπη με τις βαθιές μου σκέψεις για τη ζωή.

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να επιλέγει να γίνει γιατρός και κάποιον άλλο συγγραφέα;  Τι κάνει τη ζωή μας μοναδική; Πως μοιάζουν οι άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν; Τι σημασία έχει στη ζωή μας ο χρόνος; Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας; Είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τον γείτονά μας μέσα στις μεγαλουπόλεις που ζούμε; Ποιες είναι οι αξίες μας;

Μέσα από αυτό το βιβλίο μπορεί ένα παιδί να γνωρίσει και να κατανοήσει αξίες όπως η αγάπη, η μοναδικότητα, η φιλία, αλλά και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση.

Σκέφτηκα και μια μικρή «άσκηση»: Κάνε μια λίστα με ανθρώπους που κάνουν μια δουλειά που αγαπούν και για αρχή διάλεξε έναν από αυτούς.

Ζήτησε να μάθεις από αυτούς:

  • Πως επέλεξαν το επάγγελμά τους;
  • Συνάντησαν εμπόδια; Τι ήταν αυτό που τους κράτησε στο δρόμο τους;
  • Πως ήξεραν ότι ήταν το επάγγελμα της ζωής τους;
  • Πως νιώθουν όταν ξυπνούν το πρωί για να πάνε στη δουλειά τους;

Τέλος, ζήτησέ τους μια συμβουλή.

Μπορείς να κάνεις το ίδιο «παιχνίδι» και με ανθρώπους που δεν ξέρεις πολύ καλά, όπως τον μανάβη της γειτονιάς σου, ή τον ψαρά. Το να εξασκηθούμε σε παρατήρηση και απορίες που έχουν τα μικρά παιδιά, νομίζω πως είναι μια από τις ομορφότερες αρετές που μπορούμε να θυμηθούμε. Με αυτόν τον τρόπο θα γνωρίσουμε και θα κατανοήσουμε καλύτερα τους ανθρώπους γύρω μας αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

KONTOU_MARIETA2

Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του ’72 στην Αθήνα και είναι ακόμη πολύ κοντά στο «τότε»… Ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα, να ένα μήλο», του φυτολόγιου, των λευκωμάτων με τις αφιερώσεις, των εικόνων της Sarah Kay και των βιβλίων της Πηνελόπης Δέλτα, της Άλκης Ζέη και της Ζωρζ Σαρή. Θυμάται ακόμη την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις ελληνικές ταινίες του Σαββατοκύριακου και το Θέατρο της Δευτέρας. Έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας και το διδακτορικό της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Για το βιβλίο της Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου (εκδ. Μεταίχμιο) τιμήθηκε από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Κυκλοφορεί επίσης το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; ενώ το παραδοσιακό παραμύθι της Τα λευκά φτερά της Κορακίνας τιμήθηκε με εύφημη μνεία το 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Γνωρίστε τη συγγραφέα μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων, που θα πραγματοποιηθούν στη Θεσσαλονίκη, από 19-21 Ιανουαρίου 2017. Πληροφορίες εδώ

ΒΙΒΛΙΟ: Απίθανες στιγμές ελευθερίας έζησα μέσα από το νέο βιβλίο της Λώρης Κέζα!

trelogiagia

Τη Λώρη Κέζα τη γνώρισα εντελώς τυχαία, μια μέρα στην Αθήνα. Κρατούσε στα χέρια της τη φρεσκοτυπωμένη πρόσκληση της πρώτης παρουσίασης του βιβλίου της «10 μέρες στην τρελογιαγιά» και ήταν πολύ χαρούμενη. Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει το όνομά της, παρόλο που σύντομα έμαθα ότι είναι πολλά χρόνια δημοσιογράφος και από το 1993 αρθρογραφεί στο Βήμα.

Πήρα στα χέρια μου την πρόσκληση για την εκδήλωσή της, για να διαπιστώσω πόσο και η ίδια είναι ανατρεπτική! Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου της θα πραγματοποιούνταν σε ένα Οινοποιείο! Ήθελα διακαώς να διαβάσω το βιβλίο της (ήταν ακόμα στο τυπογραφείο). Μερικές ημέρες μετά, το κρατούσα στα χέρια μου και δεν το άφησα μέχρι να διαβάσω και την τελευταία του σελίδα. Μου έδωσε τεράστιες ανάσες ελευθερίας!

Διαβάζω στο εξώφυλλο:

«Πανικός! Οι γονείς πρέπει να φύγουν για 10 μέρες. Που θα μείνουν τα κορίτσια; Η Καρολίνα και η Βιργινία θέλουν να πάνε στη γιαγιά, οι γονείς ούτε που θέλουν να το σκέφτονται. Η γιαγιά είναι τρελοαμερικάνα, πρώην χίπισσα. Κάποτε έκανε τον γύρο της Ευρώπης με το μηχανάκι της. Ήταν μάλιστα στο Παρίσι τον Μάη του ’68. Παντρεύτηκε έναν Έλληνα που πλούτισε στο Βελγικό Κονγκό. Χήρα πια, ζει σε αγρόκτημα στα Βίλια, έχει κανόνα της ζωής της το «απαγορεύεται το απαγορεύεται» και μαθαίνει αραβικά. «

Τα κορίτσια εν τέλει πάνε στη γιαγιά και οι περιπέτειες ξεκινούν, με έναν φυσικό τρόπο, καθώς η τρελογιαγιά ζει εντελώς αντισυμβατικά και έχει μια φιλοσοφία και στάση ζωής εντελώς αντίθετη από αυτή των γονιών τους.

Μέσα σε 10 μέρες, θα έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν νέες γεύσεις, να ζήσουν σε σκηνή σαν ινδιάνοι, να ζήσουν μια ανάποδη μέρα, να ταξιδέψουν με το μοτομπεκάν της γιαγιάς σε όλη την Ευρώπη και να γνωρίσουν τους φίλους και τις φίλες της γιαγιάς, που προέρχονται από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Συμβαίνουν και άλλα πολλά και τελικά γνωρίζουν την ίδια τη ζωή και τους ανθρώπους, παίζουν και γελούν, εντυπωσιάζονται, αιφνιδιάζονται και μάλλον σιγά σιγά ωριμάζουν. Κατακτούν τη δύναμη και τη χαρά της ζωής.

φωτογραφία από το instagram των πυγολαμπίδων στο κλουβί

Η Βιργινία, η αφηγήτρια της ιστορίας,  είναι πανέξυπνη και αντιλαμβάνεται τα πάντα, ακόμα και αυτά που οι γονείς νομίζουν ότι περίτεχνα κρύβουν από τα παιδιά τους. Έχει πολύ χιούμορ και είναι ιδιαίτερα κυνική, κάτι που νομίζω ότι χαρακτηρίζει αρκετά τα παιδιά της ηλικίας της. Στην Αθήνα ζει μαζί με την αδερφή της την Καρολίνα και τους εργασιομανείς γονείς, που στην προσπάθειά τους να τις προσφέρουν τα πάντα, ξεχνούν τα ουσιαστικά. Και εκεί είναι που κάποιοι γονείς χάνουν την αληθινή ουσία.

Κάποια στιγμή, κατά τη διαμονή της στη γιαγιά, λέει η Βιργινία: «Σήμερα δεν είδα τίποτα πέρα από έναν μουσαμά και τρεις ξύλινους πασσάλους, αλλά νιώθω σαν να έκανα τον γύρο του κόσμου. Είδα τόσα πολλά και μέχρι να αποκοιμηθώ θα δω κι άλλα τόσα με τις ιστορίες της γιαγιάς.»

Δακρύζω. Ξέρω πως η γιαγιά Κάρολ είναι το άτομο που θα ήθελα να είμαι. Ελεύθερη, ζωντανή. Λες και σε όλα αυτά κρύβεται το αληθινό νόημα της δικής μου ζωής. Ίσως και της δικής σου.

Η Λώρη Κέζα έγραψε κάτι για τα Χριστούγεννα, ειδικά για τους αναγνώστες των Πυγολαμπίδων στο κλουβί! Αν θέλεις να γνωρίσεις λιγάκι τη Βιργινία, την Καρολίνα και τη γιαγιά τους πρέπει να διαβάσεις αυτή την υπέροχη  και χιουμοριστική χριστουγεννιάτικη ιστορία τους ! 

Το βιβλίο «10 μέρες στην τρελογιαγιά» από τς Εκδόσεις Μεταίχμιο, μπορείτε να το αγοράσετε εδώ ή να το αναζητήσετε στο κοντινό σας βιβλιοπωλείο.

ΔΙΑΒΑΖΩ: Το Δέντρο της τρελογιαγιάς _ της Λώρη Κέζα

treekeza

Γράφει η Λώρη Κέζα, για τις Πυγολαμπίδες στο κλουβί.

Φέτος το δέντρο θα το στολίσω εγώ, τελεία και παύλα, δεν αφήνω σε κανέναν άλλο την ευθύνη. Ούτε στην Καρολίνα την αδελφή μου ούτε στην Κάρολ τη γιαγιά μου, την τρελογιαγιά μου.

Καταρχάς να συστηθώ. Είμαι η Βιργινία Δρόσου και λατρεύω τα φωτάκια στα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Λατρεύω τις στολισμένες βιτρίνες και τους πλυμένους κουραμπιέδες. Τους πλένω τους κουραμπιέδες για να μη με πνίγει η ζάχαρη άχνη. Η αδελφή μου παλιά την έλεγε «ζάχαρη αράχνη», αλλά τώρα που μεγάλωσε και κατάλαβε πόσο τεράστιο ήταν ο λάθος της, λέει ότι έκανε πλάκα. Σιγά μην έκανε τέτοια πλάκα όταν ήταν τριών ετών. Ζάχαρη αράχνη, ζάχαρη κουνούπι. Χα και πάλι χα, δηλαδή χα χα.

Από τους γονείς μου δεν περιμένω λαμπάκια και μπαλίτσες στην ώρα τους. Ξέρω ότι αν δε φροντίσω εγώ, η μαμά θα φτάσει λαχανιασμένη από τη δουλειά την παραμονή των Χριστουγέννων, θα αρχίσει να ξεφυσάει, θα πάμε στο Πεδίον του Άρεως να βρούμε ένα ψωραλέο δέντρο. Το Πεδίον του Άρεως είναι ένα μεγάλο πάρκο, κοντά στο σπίτι. Εκεί πουλάνε γιορτινά έλατα από την 1η Δεκεμβρίου. Αν όμως περιμένεις μέχρι την παραμονή, θα βρεις τα τελευταία, αυτά που δεν τα αγόρασε κανείς επειδή είναι μαδημένα και σαν άρρωστα.

Από τους γονείς μου δεν περιμένω φάτνη και στολίδια. Ο μπαμπάς μου θα βρει ένα σούπερ δέντρο σε κάποιο άλλο σπίτι, θα βγάλει φωτογραφίες, δηλαδή το ξένο δέντρο με τη φάτσα του, θα τις ανεβάσει στο facebook για να το δουν οι φίλοι του και θα το πιστέψει. Δηλαδή θα πιστέψει ότι αυτό το δέντρο είναι το δικό του δέντρο. Βεβαίως να πω ότι μας παίρνει πολύ ωραία δώρα. Κανονικά δώρα και όχι βιβλία όπως η μαμά. Βασικά η μαμά αγοράζει σε εμάς τα δώρα που θα ήθελε να κάνουν σε εκείνη. Βιβλία και ζακετούλες με κουμπιά. Έλεος με τα κουμπιά.

Για την τρελογιαγιά μου την Αμερικάνα, δεν το συζητώ. Η υπόθεση «Χριστούγεννα» έχει πάντα ένα στοιχείο έκπληξης. Πριν σας περιγράψω τι μας έκανε πέρσι θα σας πω ότι, όταν η Καρολίνα ήταν μωρό, στόλισε το δέντρο με παιδικά καλτσάκια. Ευτυχώς ήταν καινούργια μωρουδιακά καλτσάκια, δεν ήταν ιδρωμένες κάλτσες μετά τη γυμναστική. Ήταν τόσο δα, μικρά σαν πατουσάκια. Εμένα όμως με πιάνει φόβος κάθε χρονιά μην τυχόν και στολίσει δέντρο με βρακάκια, δηλαδή με τα δικά μου εσώρουχα. Δεν θέλω ούτε να το φανταστώ, δέντρο με σλιπάκια. Ικανή την έχω.

Αν μαθευτεί ότι κρεμάσαμε βρακιά αντί για μπάλες, θα πρέπει να μετακομίσω σε σπηλιά, κατά προτίμηση σε αφρικανικό βουνό. Υπάρχει και μια λεπτομέρεια, πολύ πιο ντροπιαστική. Σε μερικά έχουν φύγει κλωστές και κρέμονται τα λάστιχα. Δεν ντρέπομαι όμως για το ξεχείλωμα και τις κλωστές. Τα εσώρουχα τα λένε και «ασπρόρουχα», αλλά τα δικά μου είναι ροζόρουχα. Ροζ με φραουλίτσες. Αν μαθευτεί στην τάξη… Όχι, όχι, δεν θα μαθευτεί. Ποτέ των ποτών.

Η γιαγιά μου ζει στα Βίλια, σε ένα αγρόκτημα με ζωάκια. Το αγαπημένο της είναι η Λόλα, η γάτα. Τα Χριστούγεννα έρχεται πάντα και μένει στο σπίτι μας στην Κυψέλη. Η γιαγιά εννοώ, όχι η γάτα. Πέρσι λοιπόν η μαμά είχε ξεχάσει πάλι να στολίσει δέντρο ή μάλλον το μετέθετε κάθε μέρα. «Αύριο θα πάμε, αύριο το απόγευμα, το υπόσχομαι». Τερατώδες ψέμα. Βεβαίως η μαμά δε θέλει να τη λέμε ψεύτρα και πολύ τσαντίζεται όταν τη λέω έτσι. Τα ψέματά της τα ονομάζει «ανακρίβειες». Για το δέντρο λέει ότι είναι «ζήτημα συνεχούς αναβολής» δηλαδή ψέμα κάθε μέρα. Ο μπαμπάς είχε φωτογραφηθεί σε κάμποσα ξένα δέντρα και αυτό ήταν αρκετό για εκείνον. Ζει μέσα στο κινητό του. Εντάξει. Υπερβάλλω. Ζει μέσα στο κινητό, το τάμπλετ και τον υπολογιστή.

trelogiagia

Το εξώφυλλο του βιβλίου "10 μέρες στην τρελογιαγιά" κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.


Έφτασε λοιπόν η γιαγιά στο σπίτι μας την προπαραμονή πέρσι και ακόμη δεν είχαμε στολίσει δέντρο. Μας είπε λοιπόν ότι το δέντρο είναι έκπληξη, ότι είναι τεράστιο, όσο δε φανταζόμαστε και ότι έχει μια υποψία ότι δε χωράει στο σπίτι, ότι δηλαδή είναι πιο ψηλό από το ταβάνι. Έκανε μερικά τηλεφωνήματα και μας είπε ότι βρήκε λύση. Είπε ότι την άλλη μέρα θα πάμε οι τρεις μας να δούμε τι μας έχει ετοιμάσει. Κανόνισε να έρθουν μαζί και οι κολλητές της, μια γιαπωνέζα ξεναγός που τη λένε Ακίκο και μια σουηδή δημοσιογράφος που τη λένε Αριάν.

Την παραμονή των Χριστουγέννων ξυπνήσαμε και στολιστήκαμε αλλά όχι σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα. Δε φορέσαμε μπάλες και φωτάκια, απλά βάλαμε τα πιο καινούρια ρούχα μας και παπούτσια μπαλαρίνες. Η γιαγιά ήξερε ότι με τις μπαλαρίνες θα μας ελέγχει. Δεν μπορούμε να τρέξουμε ούτε να κουτρουβαλήσουμε σκαλιά με σόλες που γλιστράνε.

Μπήκαμε σε ένα ταξί και πήγαμε στην πλατεία Συντάγματος. Σταματήσαμε έξω από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Απέξω μας περίμεναν οι φίλες της γιαγιάς. Μας χαιρέτησαν, μας φίλησαν και μας έβαλαν στα μάτια από ένα μαντίλι, σαν να παίζουμε τυφλόμυγα. Κάναμε μερικά βήματα και φώναξαν όλες μαζί «έκπληξη» και μας αποκάλυψαν ένα δέντρο τόσο ψηλό που θα έφτανε στον πρώτο όροφο πολυκατοικίας. Ένας κύριος με στολή, χρυσά κουμπιά και καπέλο με φτερά μάς είπε πολύ επίσημα: «Δεσποινίδες μου, αυτό το δέντρο είναι δικό σας, μόνο για εσάς, δώρο από τη γιαγιά σας». Εντάξει, βούρκωσα. Δάκρυσα κιόλας. Η γιαγιά νόμισε ότι συγκινήθηκα και με αγκάλιασε. Της έδωσα μια σπρωξιά και ούρλιαξα «με περνάς για ηλίθια;». Αυτό ήταν το δέντρο του ξενοδοχείου, όχι το δικό μας.

Το λόμπι του ξενοδοχείου είναι λίγο πιο μεγάλο από το σπίτι μας και έχει στη μέση καναπέδες μεγάλους όσο το σαλόνι μας. Κυκλοφορούσε αρκετός κόσμος, σε χαρούμενο κλίμα του τύπου «τρίγωνα κάλαντα». Όταν ούρλιαξα, όλοι σταμάτησαν να μιλούν, να περπατούν. Με κοίταξαν περιμένοντας τι άλλο θα κάνω. Η γιαγιά επέμεινε. «Είναι δικό σου αυτό το δέντρο, το έφερα εδώ, επειδή δε χωράει στο σπίτι. Κοίτα πόσο ψηλό είναι. Δεν υπάρχει πιο ψηλό δέντρο σε όλη την Αθήνα». Η Καρολίνα ήταν ενθουσιασμένη. Μετρούσε τις μπάλες. Έκανε τον γύρο του δέντρου χοροπηδώντας. Κατόπιν προχωρήσαμε στο αίθριο, που είναι σαν εσωτερικός κήπος. Ήταν όμορφα, αλλά εγώ ήμουν εκνευρισμένη.

Παραγγείλαμε χυμό πορτοκάλι για όλες μας, με τη διαφορά ότι η τρελογιαγιά με τις φίλες της έβαλαν και σαμπάνια στο ποτήρι. Ναι, χυμό πορτοκάλι με σαμπάνια, ένα ανακάτεμα που το λένε «Μιμόζα». Κοκτέιλ Μιμόζα. Ήπιαν λοιπόν τα κοκτέιλ τους και άρχισαν να σιγοτραγουδάνε κάτι παλιά τραγούδια της Τζάνις Τζόπλιν, από τη δεκαετία του ’60, κι όλο έλεγαν «κρίμα το κορίτσι, τι κρίμα το κορίτσι». Εκνευρίστηκα περισσότερο. Δεν ήθελα να ακούσω άλλη μια φορά την ιστορία της ταλαντούχας Τζάνις που πέθανε από ναρκωτικά, τότε που η γιαγιά ήταν νέα. Μετά θυμήθηκαν έναν άλλο τραγουδιστή, και τι ωραίος που ήταν ο Τζιμ Μόρισον κι όλο έλεγαν «κρίμα το παιδί, τι κρίμα το παιδί». Κι αυτός από ναρκωτικά πέθανε. Ο σερβιτόρος που τις άκουσε να τραγουδούν παλιά ροκ, τις κέρασε μια ακόμα Μιμόζα. Δεν υπάρχει σωτηρία, παντού ρεζίλι γινόμαστε με τις τρελόγριες, τις κοιτούσαν όλοι πώς τραγουδούσαν. Ευτυχώς δε χόρεψαν.

Η Καρολίνα πάντως ήταν πολύ ευτυχισμένη. Της άρεσε η έκπληξη. Δεν την πείραξε που ήταν ένα δέντρο για όλους. «Εγώ το βλέπω σαν δικό μου δέντρο, ολοδικό μου. Δε με πειράζει που είναι σε ξενοδοχείο. Μου το χάρισε η γιαγιά». Αυτό το θέμα λοιπόν το κουβεντιάζουμε από πέρσι. Αν είναι δικό μας ή όχι το δέντρο στη Μεγάλη Βρετανία. Με την ίδια λογική μπορώ να χαρίσω στη γιαγιά μου την Ακρόπολη. Η Καρολίνα λέει ότι μπορούμε να το κάνουμε. Δε χρειάζεται να πάρουμε την Ακρόπολη στο σπίτι για να είναι δική μας. Μπορεί να είναι και δική μας και των άλλων. Δηλαδή η χαρά που παίρνω όταν βλέπω την Ακρόπολη δε μειώνεται επειδή κι άλλος κόσμος έχει την ίδια χαρά.

Αυτό που είπα κάποια στιγμή στην Καρολίνα είναι ότι το δέντρο δεν το πλήρωσε η γιαγιά. Κανονικά ένα δώρο το αγοράζεις. Κι αυτό έγινε μεγάλο θέμα συζήτησης. Έχει άραγε μεγαλύτερη αξία μια ανθοδέσμη που θα αγοράσεις από ανθοπωλείο από ένα μπουκέτο αγριολούλουδα που μάζεψες στο λιβάδι για να τα προσφέρεις; Κι εγώ χάρισα το αγαπημένο μου πουλόβερ στον Λουκά, τον συμμαθητή μου, και είναι το πιο ωραίο δώρο που έχω κάνει ποτέ. Δεν το πλήρωσα. Τον σκέφτομαι να το φοράει και με πιάνει ταχυπαλμία. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα.

Το σκέφτομαι έναν χρόνο τώρα και λίγο το μετανιώνω που έκανα σκηνή και ούρλιαξα όταν η γιαγιά παρουσίασε το δέντρο της. Ήθελε να χαρούμε, να νομίσουμε ότι είναι δικό μας το πιο ωραίο, το πιο μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πόλης. Έλαμπε το πρόσωπό της όταν μας το έδειχνε. Φέτος λοιπόν θα ανταποδώσω, είμαι ανάμεσα στο να της χαρίσω την Ακρόπολη ή τον Πύργο του Άιφελ. Αυτή η χειρονομία μου θα είναι δώρο, θα είναι και συγγνώμη για την περσινή υστερία μου. Θα είναι και μια μικρή εκδίκηση για την περίπτωση που σκέφτηκε ότι θα πιστέψω το ψέμα της, δηλαδή την ανακρίβεια.

Λώρη Κέζα

Δεκέμβριος 2016

lori-keza

Η Λώρη Κέζα γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνασ και είναι δημοσιογράφος. Γράφει ιστορίες για μικρούς και μεγάλους. Το τελευταίο της βιβλίο «10 μέρες στην τρελογιαγιά» από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, ήταν η αφορμή για αυτή τη μικρή ιστορία με την Βιργινία.

Την ευχαριστούμε από την καρδιά μας!

ΔΙΑΒΑΖΩ: Ένα χριστουγεννιάτικο όνειρο παρέα με τον Λάμπη την πυγολαμπίδα

xristoygenniatikooneiro

Τη Λίνα Σωστηροπούλου τη γνώρισα από κοντά πριν από μερικές εβδομάδες, όταν επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη για να γνωρίσει τους αναγνώστες της και να παρουσιάσει τα βιβλία της. Είναι ένας άνθρωπος με έκδηλη φαντασία και παρορμητισμό και έτσι δεν κατάφερα να αντισταθώ: της ζήτησα να μπλέξει μέσα στο παραμύθι της τον Λάμπη, την πυγολαμπίδα, και να δώσουμε εμείς το τέλος. Το έκανε με μεγάλη χαρά!

Ο διαγωνισμός μας είναι αυτός και εμείς θέλουμε να παρουσιάσουμε τους 3 νικητές, που θα λάβουν ένα αντίτυπο του βιβλίου «Ένα Χριστουγεννιάτικο Όνειρο», από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο. 

Έναν νικητή θα αναδείξετε εσείς, έναν εγώ και η Ολυμπία (όταν της διαβάσω τις απαντήσεις) και έναν η Λίνα Σωτηροπούλου. Μπορείτε λοιπόν να αφήσετε το σχόλιό σας, με την αγαπημένη σας εκδοχή. 

Σας ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή σας και να πω σε όλους αυτούς που συμμετείχαν αφήνοντας απλώς το όνομά τους, πως η συμμετοχή τους δεν είναι έγκυρη.

Η Λίνα Σωτηροπούλου έγραψε για εμάς:

>> Πυγολαμπίδες στο κλουβί, γίνεται; Γίνεται! Όλα γίνονται αλλά όχι για πολύ και σίγουρα όχι για τον Λάμπη. Του Λάμπη του αρέσουν οι βόλτες, να πετάει από δω και από κει και να είναι ελεύθερος. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να το σκάσει – για λίγο – και να πετάξει μακριά. Κάπου εκεί σε μια από τις βόλτες του άκουσε ένα μικρό κοριτσάκι να ζητάει συνεχώς δώρα. Πολλά δώρα. Αυτό φυσικά δεν είναι περίεργο για ένα μικρό παιδί, το περίεργο ήταν που όλοι του έφερναν ό,τι και να ζητούσε και το πιο περίεργο από όλα ήταν ότι όλα εκείνα τα δώρα τα στοίβαζε στο δωμάτιό της χωρίς να τα ανοίγει. Έτσι λοιπόν ο Λάμπης αποφάσισε να τρυπώσει στο δωμάτιό της και να ανακαλύψει ποιο ήταν το σχέδιό της, γιατί σίγουρα είχε κάποιο σχέδιο. Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έγινε κάτι μαγικό. Ένα έλκηθρο προσγειώθηκε έξω από το παράθυρό της και το κοριτσάκι εκείνο το βράδυ έγινε βοηθός του Άγιου Βασίλη. Μαζί μοίρασαν τα δώρα στα παιδιά του κόσμου, όλα , ακόμα και αυτά που είχε μαζέψει στο δωμάτιό της. Ο Λάμπης φυσικά δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα διαφορετικό από το να τρυπώσει μαζί τους στο έλκηθρο. Ναι, θα γινόταν και ο Λάμπης βοηθός του Άγιου Βασίλη! Όμως μη φανταστείτε ότι είναι εύκολη δουλειά.‘Έτσι ο Λάμπης κάποια στιγμή κουράστηκε και για να ξεκουραστεί τρύπωσε μέσα στην τσέπη του Άγιου Βασίλη. Αυτό δεν ήταν και πολύ καλή ιδέα, γιατί όταν ξύπνησε, ο Άγιος Βασίλης βρισκόταν ήδη στο δωμάτιό του, είχε φορέσει τις πιτζάμες του και η στολή του βρισκόταν μέσα σε ένα μεγάλο καλάθι μαζί με άλλα άπλυτα ρούχα, δικά του και των ξωτικών. Δε μπορούσε να βγει από εκεί μέσα με τίποτα. Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει γιατί κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν. Και αν κάποιος έπλενε τις στολές;  Όχι , αυτό δεν έπρεπε να συμβεί με τίποτα.

Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος ο Λάμπης να επιστρέψει στο κλουβί με τις άλλες πυγολαμπίδες και σίγουρα πριν την πρωτοχρονιά, για να μην ανησυχήσει κανένας. Εσείς παιδιά γνωρίζετε που είναι ο Λάμπης! Σκεφτείτε έναν έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο για να σωθεί ο Λάμπης και να γυρίσει πίσω. Οι τρεις καλύτερες ιδέες θα κερδίσουν από ένα βιβλίο  «Ένα χριστουγεννιάτικο όνειρο», της Λίνας Σωτηροπούλου, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

Η συνέχεια που έδωσαν οι αναγνώστες των Πυγολαμπίδων στο κλουβί

  1. για καλή του τύχη, η Κυρά-Αγιοβασίλενα, έκανε έναν τελευταίο έλεγχο στα άπλυτα για τυχόν τρύπες, πριν βάλει την ΑγιοΒασιλομπουγάδα της. Και ευτυχώς που το έκανε αυτό, γιατί η τσέπη της στολής του Αη Βασίλη ήταν λίιιιγο μασουλημένη από τον άτακτο Ρούντολφ, όταν ο Αη Βασίλης του πρόσφερε το τελευταίο καρότο στο σπίτι του μικρού Απόστολου, και χρειαζόταν λιγάκι μπάλωμα. Παίρνει λοιπόν η Αγιοβασίλενα την κόκκινη κλωστή της και τη μεγάλη σακοράφα και μια και δυο τρυπάει και ξανατρυπάει τη μισοφαγωμένη τσέπη.
    …..ώσπου σε μια τρυπησιά ακούει ένα δυνατό ΑΑΑΑΑΑΟΥΤΣ!!!!! Κοιτάζει μέσα και τι να δει???? Μια μικρή τοσοδούλα πυγολαμπίδα, να πασχίζει μάταια να ξεφύγει από την μεγάλη σουβλερή βελόνα!!!
    – Τι κάνεις εσύ εδώ μικρούλη???? τον ρωτάει με τα άπταιστα πυγολαμπικά της…(ευτυχώς που είχε παρακολουθήσει την περασμένη χρονιά μαθήματα ξένης γλώσσας και τώρα ήξερε να μιλάει με όλα, σχεδόν, τα ήμερα και άγρια ζωάκια ολόκληρου του κόσμου!!!!)
    Αφού λοιπόν η μικρή πυγολαμπίδα, που την έλεγαν Λάμπη, της διηγήθηκε ολόκληρη την περιπέτεια του, αποφάσισε η Κυρά-Αγιοβασίλενα να τον βοηθήσει να γυρίσει στο σπιτικό του….
    Ξύπνησε άρον-άρον τον Αη Βασίλη και τον έστειλε με το μαγικό του έλκηθρο να επιστρέψει τον Λάμπη στην ζεστασιά της αγαπημένης του φωλίτσας….
    Ίσα-ίσα πρόλαβαν μη τους προφτάσει η Αυγή….
    Και τώρα ο μικρούλης Λάμπης ζουζουνίζει χαρούμενος στο χρυσαφένιο μικρό κλουβάκι του μαζί με τις άλλες πυγολαμπίδες….
  2. Ο Λάμπης χρησιμοποιεί το κουδουνάκι από το σκούφο του Αη Βασίλη κι έτσι τον ανακαλύπτουν τα ξωτικά.
  3. Μπορεί να πάρει μια κορδέλα από τα δώρα να κρεμαστεί, και έτσι όπως θα πέφτει να βρει ξανά τη διαδρομή του
  4. «…την ώρα που θα ανοίξει η γυναίκα του Αη Βασίλη το καλάθι με τα άπλυτα, ο Λάμπης θα πεταχτεί μέσα από τα ρούχα και έτσι θα ελευθερωθεί…τόσο απλά..»
  5. Εφόσον ο Λάμπης είναι πυγολαμπίδα, θα μπορούσε με μια μαγική χριστουγεννιάτικη ευχή να κάνει την κοιλίτσα του να λάμψει τόσο πολύ που θα φωτίσει όλο το καλάθι. Μέσα από τις τρυπούλες της πλέξης του καλαθιού των άπλυτων, η λάμψη αυτή θα ξεχυθεί και εκτός αυτού, μέσα στο δωμάτιο! Και που ξέρετε? ίσως ξυπνήσει από το φως ο Αη Βασίλης ή την δει από το παράθυρο κάποιο ξωτικό που θα περνάει εκείνη την ώρα από έξω ή ίσως ο σκύλος ή η γάτα του Αγίου που κοιμούνται δίπλα του στο χαλάκι δίπλα από το τζάκι παραξενεμένα αρχίζουν να γαβγίζουν ή να νιαουρίζουν μπροστά από το καλάθι! Έτσι, θα τον ανακαλύψουν τον μικρούλη Λάμπη, εύκολα και γρήγορα και η περιπέτειά του θα λάβει τέλος, μιας και ο Άγιος θα τον στείλει πίσω στο κλουβί του με το μαγικό του έλκηθρο!
  6. Το επόμενο πρωί της πρωτοχρονιάς τα ξωτικά αναλαμβάνουν δράση συμμαζεύοντας και καθαρίζοντας το εργαστήρι του Αη Βασίλη, για να είναι έτοιμο για την επόμενη χρονιά. Μαζεύουν τις περίσσειες κορδέλες, τα χαρτιά περιτυλίγματος και ούλη τη χρυσόσκονη από το πάτωμα. Τέλος, ετοιμάζονται να βάλουν στο πλυντήριο τη στολή του για να τη διατηρήσουν καθαρή και κατακόκκινη. Τότε είναι που ο Λάμπης λάμπει με όλη τη του τη δύναμη και κατορθώνει να γίνει ορατός σε ένα από τα ξωτικά, το οποίο όμως τον περνάει για χρυσόσκονη!
    – Τι πολύ χρυσόσκονη είναι αυτή μέσα στην τσέπη του άγιου Βασίλη; αναρωτιέται το ξωτικό.
    – Όχι, όχι, εγώ μια πυγολαμπίδα είμαι και απλά φωσφορίζω! απαντάει ο Λάμπης τρομαγμένος.
    – Μάλλον θέλει καλό πλύσιμο για να καθαρίσει. Μονολογεί το ξωτικό, το οποίο δεν άκουσε τον Λάμπη.
    – Σε παρακαλώ, άκουσε με. Μη με πλύνεις, θα ξεβάψω κ η στολή θα γίνει κατακίτρινη. Για σκέψου, του χρόνου ο άγιος Βασίλης θα είναι κίτρινος! Φωνάζει ο Λάμπης με όλη του τη δύναμη.
    – Καλύτερα να την τινάξω λίγο πρώτα, μονολογεί ξανά το ξωτικό.
    Και γυρίζει τη στολή ανάποδα και με όλη του τη δύναμη την τινάζει στον αέρα! Ο Λάμπης, αν και λίγο ζαλισμένος, βρίσκεται ελεύθερος στο πάτωμα!
  7. Στην τσέπη του παντελονιού του αη Βασίλη υπήρχε η μαγική αστερόσκονη που όταν την πετά ψηλά το έλκηθρο σηκώνεται στον ουρανό… Έτσι λοιπόν έκανε και ο Λάμπης… Πέταξε ψηλά την αστερόσκονη και άρχισε να πετά ψηλά… Είδε όλα τα σπίτια και τις καμινάδες που κάπνιζαν εκείνο το κρύο βράδυ… Έτσι, μαζί με τις χιονονιφάδες που έπεφταν χορεύοντας απαλά στον αέρα προσγειώθηκε κι αυτός στο κρεβάτι του, έτοιμος να ονειρευτεί ξανά την όμορφη αυτή περιπέτεια!
  8. Μόλις έπιανε τα ρούχα ο Άγιος Βασίλης για να βάλει πλυντήριο θα πηδούσε έξω από το καλάθι και μέσα από την καμινάδα θα έβγαινε έξω!φυσικά το τζάκι θα ήταν σβηστό μην μας γίνει φλαμπέ η αγαπημένη μας πυγολαμπίδα!
  9. Κ έτσι εκεί που είχε χάσει κάθε ελπίδα για να βγει! Εμφανίστηκαν οι φίλοι του οι πυγολαμπίδες γιατί είχαν ακολουθήσει κ εκείνοι την απίστευτη διαδρομή κ χέρι χέρι βοήθησαν τον Λάμπη να σκαρφαλώσει από το τεράστιο καλάθι με πολλή ησυχία για να μην ξυπνήσουν τον Άι Βασίλη! Κ με ένα αυτοσχέδιο αερόστατο γύρισαν πίσω!
  10. Μόλις έστειλα γραμμα στον Άγιο Βασίλη να ψάξει στην τσεπη του να βρει το Λάμπη και να τον στείλει πίσω στο κλουβί γιατί οι άλλες πυγολαμπίδες νιώθουν μοναξιά και στεναχωριούνται!!
  11. Η λύση είναι να στείλουμε εν γράμμα στον Άγιο Βασίλη όχι για να του ζητήσουμε κάποιο δώρο αλλά για να ελευθερώσει τον Λάμπη.
  12. Ο Λάμπης τότε άρχισε να τραγουδάει με την ψιλή φωνούλα του Χριστουγεννιάτικα τραγούδια…Ή κυρία Αη Βασίλη που πήγε να βάλει πλυντήριο τον άκουσε και τον έβγαλε έξω…Κι επειδή έπρεπε να είναι πριν την Πρωτοχρονιά πίσω, ή κυρία Αη Βασίλη ζήτησε από τα ξωτικά να τον στείλουν μέσα σε ένα κουτί δώρου με το Ταχυδρομείο του Βόρειου Πόλου σε express δέμα!Κι έτσι ο Λάμπης έφτασε γρήγορα και ασφαλής πίσω!
  13. Ο Λάμπης έχει ένα λάσο στην τσέπη του και σαν καουμπόης θα το ρίξει να πιαστεί από το μανικετόκουμπο της στολής για να μπορέσει να σκαρφαλώσει και να ξεφύγει.
  14. Το πρωί κανένα ξυπνητήρι δε χτύπησε, κανένας κόκορας δεν κακάρισε και έτσι κανένα ξωτικό δεν κατάφερε να ξυπνήσει! Φυσικό κι επόμενο ήταν να μην ξυπνήσει ούτε ο Άγιος Βασίλης.. Όταν ο πρώτος που ξύπνησε είδε την ώρα ακολούθησε πανδαιμόνιο, ποιος να πρωτοπλυθεί, ποιος να πρωτοπλυθεί και ποιος να τρέξει στη ντουλάπα να φέρει ρούχα! Έτσι όπως ήταν τυλιγμένα στο καλάθι για τα βρώμικα τα πήραν και τα φόρεσαν αφού πρώτα τα μύρισαν για να σιγουρευτούν. Πέταξαν από την πόρτα του δωματίου και την στολή στον Άγιο Βασίλη όσο αυτός λουζόταν βιαστικός κι έτρεξαν στο εργαστήριο τους… ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για τον Λάμπη να βγει!

Έναν νικητή θα αναδείξετε εσείς, έναν εγώ και η Ολυμπία (όταν της διαβάσω τις απαντήσεις) και έναν η Λίνα Σωτηροπούλου. Μπορείτε λοιπόν να αφήσετε το σχόλιό σας, με την αγαπημένη σας εκδοχή. 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ένα κοριτσάκι ζητάει όλο και περισσότερα δώρα, που όμως δεν ενδιαφέρεται καν να τα ανοίξει. Τα στοιβάζει δίπλα της και μετά ζητάει κι άλλα. Είναι στ’ αλήθεια τόσο άπληστη ή μήπως ετοιμάζει μία έκπληξη στον Άγιο Βασίλη;

Συγγραφέας: Λίνα Σωτηροπούλου

Εικονογράφηση: Λίζα Ηλιού

Σειρά: Βιβλία γιορτινά

(Ηλικία: Από 4 ετών, Εξώφυλλο: Σκληρό, Σχήμα: 21 x 28

Σελίδες: 40, ISBN: 978-618-03-0669-9, Τιμή: 12,20 €)

Χρόνος έκδοσης: Οκτώβριος 2016

Ευχαριστούμε τη Λίνα Σωτηροπούλου για το πολύ όμορφη «κουϊζοιστορία» του Λάμπη!

Οι νικητές του διαγωνισμού, με τις ιστορίες 5, 6 & 7

Παπουλίδου Θεοδώρα

Παπαγιαννη μαριανθη

Κοαματοπουλος Γιάννης