Skip to content

Προσοχή στο κενό: υποστηρίζουμε τα παιδιά μας σημαίνει υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλο

Απόσπασμα από το βιβλίο Ζήσε τη ζωή σου με τόλμη, της Brené Brown

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο

Πιστεύω ότι είναι σημαντικό σε αυτό το σημείο να κάνουμε μια παύση, για να αναγνωρίσουμε πόση ντροπή μπορεί να προκληθεί, όταν οι γονείς διαφωνούν μεταξύ τους σχετικά με το θέμα των αξιών. Όταν ακούτε συζητήσεις ή διαβάζετε βιβλία και μπλογκ σχετικά με θέματα της ανατροφής των παιδιών τα οποία «σηκώνουν» διαφορετικές απόψεις και/ή προκαλούν διαφωνίες, όπως το πώς και πού πραγματοποιείται η γέννα, η περιτομή, τα εμβόλια, ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι με το μωρό, το τάισμα κτλ., ο ένας κάνει τον άλλο να ντρέπεται και να πληγώνεται. Να πληγώνεται βαθιά. Βλέπεις ανθρώπους (κυρίως μητέρες) να συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που προηγουμένως είπα ότι καθορίζει την ντροπή: με χαρακτηρισμούς, προσβολές, εκφοβισμό.

Αυτό που έχω καταλήξει να πιστεύω για τις συμπεριφορές αυτές είναι το εξής: Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ενδια­φέρεται για το καλό των παιδιών και παράλληλα να προκαλεί ντροπή σε άλλους γονείς για τις επιλογές που κάνουν. Πρόκειται για συμπεριφορές που η μία ακυρώνει την άλλη, και δημιουργούν μεγάλο αξιακό κενό. Ναι, οι περισσότεροι από εμάς (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) έχουμε έντονες απόψεις για καθένα από αυτά τα θέματα, αλλά, αν πραγματικά μας νοιάζει το καλό των παιδιών γενικότερα, καθήκον μας είναι να κάνουμε επιλογές που συνάδουν με τις αξίες μας και να υποστηρίζουμε τους γονείς που κάνουν το ίδιο. Επίσης καθήκον μας είναι να πιστεύουμε και εμείς στη δική μας αξία. Όταν νιώθουμε καλά για τις δικές μας επιλογές και αντιμετωπίζουμε τον κόσμο νιώθοντας άξιοι και όχι ανεπαρκείς, τότε δεν νιώθουμε την ανάγκη να κρίνουμε και να επιτεθούμε τους άλλους.

Είναι εύκολο να προσπαθήσει κανείς να ακυρώσει αυτό το επιχείρημα υπερβάλλοντας και λέγοντας «Πρέπει λοιπόν να αγνοούμε τους γονείς που κακοποιούν τα παιδιά τους;». Η αλήθεια όμως είναι ότι, όταν κάποιος κάνει διαφορετικές επιλογές από εμάς, αυτό δεν συνιστά απαραίτητα και κακοποίηση. Αν υπάρχει πραγματική κακοποίηση, τότε οπωσδήποτε καλέστε την αστυνομία. Ως κοινωνικός λειτουργός που έχει κάνει έναν χρόνο πρακτική άσκηση στην Πρόνοια, δεν μπορώ να δεχτώ να χρησιμοποιούμε λέξεις όπως «κακοποίηση» ή «παραμέληση», για να εκφοβίσουμε ή να υποτιμήσουμε γονείς οι οποίοι απλώς κάνουν πράγματα που εμείς θεωρούμε λανθασμένα, διαφορετικά ή κακά.

Μάλιστα, έχω απαρνηθεί αυτή τη διχοτόμηση καλός/κακός γονιός, απλώς και μόνο επειδή κι εμένα μπορεί κάποιος να με χαρακτηρίσει τη μία καλό γονιό και την άλλη κακό, ανάλογα με την οπτική του και με το πόσο καλά τα πάω κάθε στιγμή. Δεν θεωρώ ότι αυτή η επικριτική ματιά προσφέρει κάτι στη ζωή μας ή στις συζητήσεις που κάνουμε γενικότερα σχετικά με την ανατροφή των παιδιών μας. Όχι μόνο αυτό, αλλά πάντα προμηνύει μια καταιγίδα ντροπής. Για μένα το θέμα της ανατροφής των παιδιών έχει να κάνει με το πόσο ασχολούμαστε πραγματικά με τα παιδιά μας. Τους δίνουμε προσοχή; Σκεφτόμαστε καλά τι επιλογές κάνουμε; Είμαστε ανοιχτοί στο να μάθουμε περισσότερα ή στο να κάνουμε κάποιο λάθος; Έχουμε περιέργεια και διάθεση να κάνουμε ερωτήσεις;

Αυτό που έχω μάθει από τη δουλειά μου είναι ότι υπάρχουν χιλιάδες τρόποι εκεί έξω για να γίνει κανείς ένας θαυμάσιος και αφοσιωμένος γονιός. Μερικοί από αυτούς μπορεί να έρχονται σε αντίθεση με αυτό που εγώ θεωρώ προσωπικά σωστή ανατροφή. Για παράδειγμα, με τον Στιβ είμαστε πολύ αυστηροί σχετικά με το τι επιτρέπουμε να δούνε τα παιδιά στην τηλεόραση, ιδίως σε θέματα που αφορούν βία. Σκεφτόμαστε για αυτό το θέμα, το συζητάμε και παίρνουμε τις καλύτερες αποφάσεις που μπορούμε. Αντίθετα, έχουμε φίλους που αφήνουν τα παιδιά τους να βλέπουν ταινίες και εκπομπές που εμείς δεν αφήνουμε να δούνε η Έλεν και ο Τσάρλι. Αλλά ξέρετε τι; Κι εκείνοι επίσης το σκέφτονται, το συζητάνε και παίρνουν την καλύτερη δυνατή απόφαση. Απλώς φτάνουν σε διαφορετικά συμπεράσματα από εμάς, και αυτό εγώ οφείλω να το σεβαστώ.

Πρόσφατα βρεθήκαμε στην αντίθετη πλευρά αυτού του ζητήματος, όταν κάποιοι καλοί μας φίλοι φάνηκαν να εκπλήσσονται που αφήνουμε την Έλεν να διαβάσει το βιβλίο The Hunger Games. Πάλι εκείνοι οι γονείς προβληματίζονταν και στη συζήτηση που κάναμε υπήρξε αμοιβαίος σεβασμός και ενσυναίσθηση. Είναι πολύ δύσκολο μερικές φορές να δώσεις «προσοχή στο κενό», όταν θεωρείς βασική αξία το να σέβεσαι τη διαφορετικότητα. Νομίζω ότι το κλειδί είναι να θυμόμαστε ότι, όταν οι άλλοι γονείς παίρνουν διαφορετικές αποφάσεις από τις δικές μας, αυτό από μόνο του δεν αποτελεί απαραίτητα κριτική. Η τόλμη συνίσταται στο να βρίσκεις το δικό σου μονοπάτι και να σέβεσαι ότι η αναζήτηση του σωστού δρόμου μπορεί να είναι διαφορετική για τους άλλους ανθρώπους.

Λίγα Λόγια για το βιβλίο

ΝΟΥΜΕΡΟ 1 ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ ΤΩΝ NEW YORK TIMES

Το να είσαι ευάλωτος δεν είναι αδυναμία. Αντίθετα, στη ζωή μας βρισκόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με την αβεβαιότητα, το ρίσκο και τη συναισθηματική έκθεση, κάτι που βέβαια δεν το επιλέγουμε αλλά είναι αναπόφευκτο. Η μόνη μας επιλογή είναι να αποφασίσουμε πόσο θα ασχοληθούμε με αυτό. Όταν περνάμε τη ζωή μας περιμένοντας να γίνουμε τέλειοι ή αλεξίσφαιροι, τελικά καταλήγουμε να θυσιάζουμε σχέσεις και ευκαιρίες, συχνά ανεπανόρθωτα. Πρέπει να μπαίνουμε με θάρρος στην αρένα, όποια κι αν είναι αυτή (μια καινούργια σχέση, μια σημαντική συνάντηση, μια δημιουργική διαδικασία ή μια δύσκολη συζήτηση με την οικογένειά μας) και με προθυμία να ασχολούμαστε μ’ αυτή την καινούργια εμπειρία. Το να είσαι ευάλωτος σημαίνει να τολμάς.

 

Στο βιβλίο αυτό δίνονται απαντήσεις στα ακόλουθα ερωτήματα:

  • Τι είναι αυτό που μας κάνει να φοβόμαστε να αφήσουμε εκτεθειμένη την ευαίσθητη πλευρά μας;
  • Τι τίμημα πληρώνουμε, όταν κλεινόμαστε στον εαυτό μας και εγκαταλείπουμε τον αγώνα;
  • Πώς μπορούμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε τρωτοί, ώστε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούμε, αγαπάμε, είμαστε γονείς;

 

Σε μια εποχή διαρκούς πίεσης για συμμόρφωση και προσποίηση, το Ζήσε τη ζωή σου με τόλμη προσφέρει μια θελκτική εναλλακτική: άλλαξε τη ζωή σου με το να είσαι απλώς ο εαυτός σου. Βρες το κουράγιο να είσαι ευάλωτος. Τόλμα να διαβάσεις αυτό το βιβλίο.

Chris Guillebeau, συγγραφέας

 

BRENÉ BROWN

ΖΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΛΜΗ

Μετάφραση: Καλλιόπη Εμμανουηλίδου

(ISBN: 978-960-566-954-6, σελ.: 384, τιμή: 15,50 €)

 

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ 

Προβληματίζει τον αναγνώστη και τον βάζει να αναρωτηθεί τι βήματα θα τολμούσε να κάνει στη ζωή του αν δεν την κυβερνούσαν η ντροπή και ο φόβος.
Publishers Weekly

 

Μας βοηθά να δούμε ξεκάθαρα με ποιους τρόπους οι άνθρωποι φορούν πανοπλίες για να ξορκίσουν το γεγονός ότι είναι ευάλωτοι.

The Wall Street Journal

 

Το Ζήσε τη ζωή σου με τόλμη είναι σημαντικό βιβλίο – μια επίκαιρη προειδοποίηση του κινδύνου που ελλοχεύει όταν επιδιώκουμε την ασφάλεια και τον απόλυτο έλεγχο σε όλα. Η Brené Brown μάς προσφέρει έναν πολύτιμο οδηγό που μας δείχνει την ανταμοιβή που απολαμβάνουν όσοι τολμούν και αντέχουν να είναι ευάλωτοι: περισσότερο θάρρος.

Daniel Pink, συγγραφέας

 

Η διορατική και οξυδερκής Brené Brown διερευνά, βασισμένη σε εκτεταμένες έρευνες και στην εμπειρία της, το παράδοξο που χαρακτηρίζει το θάρρος: γινόμαστε πιο δυνατοί όταν αποδεχόμαστε την ευάλωτη φύση μας, τολμάμε περισσότερο όταν παραδεχόμαστε τον φόβο μας. Αυτό το βιβλίο δεν παύει να στριφογυρίζει στον νου μου.

Gretchen Rubin, συγγραφέας

 

Ποια είναι η ουσία του βιβλίου; Έχουμε τη τάση να αντιμετωπίζουμε το γεγονός ότι είμαστε ευάλωτοι ως ένδειξη θάρρους στον άλλο, αλλά ως αδύνατο σημείο όταν πρόκειται για εμάς τους ίδιους. Και μη σας περάσει από το μυαλό ότι είναι βιβλίο μόνο για γυναίκες. Οι άντρες κουβαλάμε το βάρος ότι πρέπει να είμαστε πάντα δυνατοί και πληρώνουμε μεγάλο τίμημα γι’ αυτό. Το Ζήσε τη ζωή σου με τόλμη μπορεί να μας βοηθήσει όλους.

Michael Bungay Stanier, συγγραφέας

~~~ 

Η Brené Brown, Ph.D., LMSW, είναι καθηγήτρια-ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον. Η ομιλία της στο TEDxHouston με θέμα το να τολμάς να είσαι ευάλωτος ήταν μία από τις δημοφιλέστερες στο TED.com, με περισσότερα από 15 εκατομμύρια views. Είναι εξαιρετικά επιτυχημένη συγγραφέας βιβλίων αυτοβοήθειας. Ζει στο Χιούστον με τον σύζυγο και τα δυο παιδιά της.

Για να διαβάσετε περισσότερα www.metaixmio.gr / www.brenebrown.com

ΒΙΒΛΙΟ: Κάνε γρήγορα, Άλφονς!

Ήθελα εδώ και καιρό να σας συστήσω τον φίλο μου τον Άλφονς και ο Μάρτης είναι ο ιδανικός μήνας καθώς το βιβλίο εκδίδεται από τις Εκδόσεις Μάρτης, που έχουν για σύμβολο, τι άλλο; Έναν Μάρτη! Για να εμπιστευτείς ένα βιβλίο πρέπει να τα υπολογίσεις όλα: τα χρώματα στο εξώφυλλο, τη ματιά του εκδοτικού, τον συγγραφέα, τα σκίτσα, τις λέξεις και τα γράμματα. Αυτό που μου άρεσε στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι πως παρόλο που γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια παραμένει επίκαιρο και ζωηρό! Και επίσης λάτρεψα την εικονογράφηση, λιτή και ιδιαίτερη, από τα χέρια της ίδιας της συγγραφέως, της Gunilla Bergström.

ekdoseis martis pigolampides2

Ο Άλφονς είναι ένα παιδί όπως όλα: γεμάτο περιέργεια, χαρά και ανυπομονησία. Ένα παιδί που θέλει να παίζει και να εξερευνά, που θέλει να δοκιμάζει, να ονειρεύεται (πως μια μέρα θα γίνει πυροσβέστης) και να ζει αληθινά. Διαθέτει και αρκετή σοφία, όπως όλα τα παιδιά, από εκείνη που βάζει τα γυαλιά σε εμάς τους μεγάλους! Διαβάζουμε τις εφημερίδες μας και πίνουμε τον καφέ μας νομίζοντας πως είμαστε εμείς οι μεγάλοι και οι σοφοί_ όμως είναι στ΄αλήθεια έτσι; Εγώ προσωπικά, έχω αντλήσει απίστευτα βαθυστόχαστες σκέψεις από «απλούς» συλλογισμούς της Ολυμπίας.

alfons martis pigolampides

Αυτό που μου άρεσε πολύ (μα πάρα πολύ!) είναι πως παρόλο που η ιστορία του Άλφονς γράφτηκε το 1975, η συγγραφέας περιγράφει μια σκηνή (κάπου στις έξι και τρία λεπτα_ το πρωί!) όπου ο Άλφονς ντύνει την κούκλα, τη Λίζα. Μετά παρκάρει μια Μερσεντές, στη συνέχεια ξεφυλλίζει ένα βιβλίο. Και από αυτό πρέπει να διδαχθούμε όλοι οι γονείς, να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε τα παιδιά, να τα αφήνουμε ελεύθερα να παίξουν με τα παιχνίδια τους, να μη βάζουμε ταμπέλες «αγορίστικα» ή «κοριτσίστικα» και να τα αφήνουμε να εξερευνούν τα ενδιαφέροντά τους και να εκφράζονται μέσα από αυτά. Μόνο έτσι (και με πολλή αγάπη) θα καταφέρουν να γίνουν ολοκληρωμένοι και υγιείς άνθρωποι.

Επίσης, μέσα από το βιβλίο συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό είναι να είσαι στη στιγμή και να αφιερώνεις χρόνο στο παιχνίδι, στο κέφι, στην επικοινωνία και στη φαντασία!

Λίγα λόγια για την Gunilla Bergström και τον Άλφονς

Η  Gunilla Bergstrom γεννήθηκε στο Γκέτεμποργκ το 1942. Γράφει και εικονογραφεί η ίδια τις ιστορίες της. Γράφει επίσης ποιήματα με ομοιοκαταληξία, παιδικά τραγούδια και ασχολείται με το παιδικό θέατρο. Από την πρώτη έκδοση, το φθινόπωρο του 1972, έχουν εκδοθεί περίπου τριάντα ιστορίες του Άλφονς οι οποίες έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 32 γλώσσες. Μόνο στη Σουηδία έχουν τυπωθεί πέντε εκατομμύρια αντίτυπα.Πρόκειται για μικρά καθημερινά επεισόδια, όπου το παιδί αντιμετωπίζεται πάντα με σοβαρότητα. Το χιούμορ και η φαντασία μέσα στην πραγματικότητα είναι βασικά στοιχεία των ιστοριών της Bergstrom.

Από τις Εκδόσεις Μάρτης έχω και το βιβλίο «Ποτέ Βία!» της Άστριντ Λίντγκρεν, με καταγωγή επίσης από τη Σουηδία, η οποία έχει γράψει, ανάμεσα σε άλλα, και την Πίπη Φακιδομύτη.

ekdoseis martis pigolampides

Στο «Ποτέ βία» η βραβευμένη με πολλά σουηδικά και διεθνή βραβεία Άστριντ Λίντγκρεν πραγματεύεται το θέμα της βίας στην οικογένεια, και θέτει το ερώτημα αν μεγαλώνοντας χαρούμενα παιδιά σε μία ειρηνική κοινωνία, μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο όπου οι άνθρωποι θα ζουν αρμονικά. Είναι τελικά εφικτό; Μπορούμε να αλλάξουμε και να προσπαθήσουμε να γίνουμε ένα νέο είδος ανθρώπου; Πώς θα γίνει αυτό; Ξεκινώντας από τη βάση, θα καταλήξει η ίδια η συγγραφέας, από τα παιδιά: «Ένα παιδί που εισπράττει αγάπη από τους γονείς του και τους αγαπάει κι εκείνο, αντιμετωπίζει με αγάπη το περιβάλλον του και διατηρεί αυτή τη στάση σε όλη του τη ζωή».

Τιμήθηκε με πολλά σουηδικά και διεθνή βραβεία. Μετά τον θάνατό της το 2002, το σουηδικό κράτος θέσπισε στη μνήμη της το Βραβείο Άστριντ Λίντγκρεν, αντίστοιχο του Βραβείου Νόμπελ για συγγραφείς παιδικών βιβλίων.

Μπορείς να ρίξεις μια ματιά σε όλα τα βιβλία των Εκδόσεων Μάρτης και να μου πεις αν έχεις διαβάσει και εσύ κάποιο από αυτά!

Με την κουκουβάγια στο οπισθόφυλλο

oedvc

Μόλις πήρες τα καινούρια σου σχολικά βιβλία, αυτά που θα σε συντροφεύσουν για μια ολόκληρη σχολική χρονιά. Τα ξεφυλλίζεις, στέκεσαι σε μια σελίδα, χαμογελάς. Μυρίζουν προσδοκία. Γι’ αυτά που θα έρθουν, γι’ αυτά που θα ζήσεις και φέτος. Τους φέρεσαι με αγάπη. Θα τα «ντύσει» η μαμά με διάφανο αυτοκόλλητο. Θα γράψεις το όνομά σου στο εσώφυλλο με τα πιο ωραία σου γράμματα.

Λίγο λίγο θα γεμίζουν με τις σημειώσεις σου. Θα τσακίσουν οι άκρες. Κι εκεί στα μέσα της χρονιάς μπορεί και ν’ ανοίξουν λίγο στη μέση. Κι αν φύγει και μία σελίδα, εσύ με πείσμα θα την ξαναβάζεις στη θέση της.

Προς το τέλος πια, λίγο μετά τις πασχαλινές διακοπές, θα έχουν γεμίσει σημαδάκια, δικά σου μυστικά σύμβολα που τα έκανες όταν τα λεπτά δεν περνούσαν με τίποτα. Με τίποτα όμως. Μια καρδιά, τ’ αρχικά που ονειρεύεσαι μ’ ανοιχτά τα μάτια και ένα BFF, καλύτερες φίλες για πάντα.

Ώσπου θα παραδώσουν το πνεύμα. Θα χτυπήσει και το τελευταίο κουδούνι στις πρώτες ζέστες του Ιούνη. Κι εσύ θα τα ξεσκίσεις με μανία και θα τα πετάξεις χωρίς δεύτερη σκέψη στον ξέχειλο απ’ αλλά παρόμοια κάδο (της ανακύκλωσης ελπίζω) και θα φωνάξεις «φτου ξελευτερία».

Τι μεσολάβησε και η χαρά που τα πήρες και γέμισες μ’ αυτά τη σάκα σου μετατράπηκε σε ανακούφιση που τα ξεφορτώνεσαι; Δεν είναι που σου βάραιναν τους ώμους καθώς πηγαινοερχόσουν στο σχολείο. Ούτε φταίει αυτός που σου τα δίδαξε όλη τη χρονιά με πάθος ή αδιαφορία Κι ούτε καν αυτά τα ίδια φταίνε και το περιεχόμενό τους. Είναι που ένιωθες εγκλωβισμένος σε τέσσερις τοίχους όταν η ψυχή ήθελε να πετάξει μακριά. Και την πληρώνουν τα άμοιρα τα σχολικά σου τα βιβλία.

Κι αν σου πω ότι μου λείπει η μυρωδιά τους…